passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Kiss Me, Captain - Rozdział #3 - autor itsvlada

Kiss Me, Captain

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Maddie rusza pierwsza, i oczywiście robi to tak, jakby jednocześnie startowała w olimpiadzie i sesji zdjęciowej do Vogue’a.

Rozpoczyna kombinację obrotów—od pozycji wielbłąda, przez siad, do wyprostowanej—każda pozycja płynna jak woda. Jakby grawitacja była tylko sugestią, którą grzecznie odrzuca.

Drużyna gwiżdże. Ktoś nawet wywołuje okrzyk .

To dobre. Bardzo dobre. To ten rodzaj piruetu, który mówi: „Mogłabym to zrobić we śnie, ale i tak wybieram, żeby cię olśnić.”

Nienawidzę, że jestem pod wrażeniem. Nienawidzę tego bardzo.

Moja kolej. Powtarzam jej sekwencję piruetów, bo jestem małostkowa—te same przejścia, te same pozycje. Ale kręcę się szybciej, ciaśniej.

Kiedy kończę, oklaski są uprzejme, ale zdezorientowane. Jakby nie byli pewni, czy wypada im być pod wrażeniem plebejuszki, która odważyła się dorównać ich królowej.

Uśmiech Maddie nawet nie drga. Wręcz przeciwnie, robi się jeszcze jaśniejszy, co w języku Maddie prawdopodobnie oznacza, że właśnie kalkuluje, jak mnie zniszczyć.

Nie spieszy się, wraca na środek lodowiska, budując napięcie, jakby miała zaraz odkryć sens życia, a nie po prostu wykonać kolejny skok. Potem—potrójny flip. Idealne rozciągnięcie, perfekcyjne lądowanie, ramiona uniesione jakby odbierała Oscara.

Drużyna szaleje. Można by pomyśleć, że wylądowała tak, że właśnie wynalazła lek na raka.

I tu powinnam być mądra. Strategiczna. Zrobić ładnego, bezpiecznego potrójnego lutza i zakończyć. Przeżyć, by walczyć kolejnego dnia. Być ponad to.

Pierdolę to.

Moje ciało podejmuje decyzję, zanim mój mózg zdąży zgłosić sprzeciw. Jedna ręka w górze, potrójny axel—skok, dzięki któremu mnie zwerbowano, ten, przy którym trenerka Marquette dosłownie westchnęła, gdy zobaczyła go na wideo.

Ten, który udaje się regularnie mniej niż dziesięciu procentom łyżwiarek.

Wybicie jest perfekcyjne. Trzy i pół obrotu w powietrzu i przez te sekundy nie istnieje nic oprócz mnie i fizyki przeczącej grawitacji. Lądowanie jest tak czyste, że niemal bezgłośne.

A skoro o ciszy mowa… Całe lodowisko nagle milknie.

Tak, jak w horrorze tuż przed pojawieniem się mordercy.

Piętnaście par oczu gapi się na mnie, jakbym właśnie wyciągnęła królika z tyłka zamiast z kapelusza. Blondynka, od której to wszystko się zaczęło, ma naprawdę rozdziawione usta.

Twarz Maddie to arcydzieło kontrolowanej pustki. Ani zaskoczenie, ani złość, po prostu... nic. Jakbym nie właśnie ją pokonała na oczach całego jej królestwa.

A potem się śmieje.

Lekko, zwiewnie, kompletnie niewzruszona. Płynie w stronę bandy z nonszalancką gracją kogoś, kto właśnie uznał, że ta gra jest poniżej jej godności.

"Oszczędzam kostki na prawdziwy sezon startowy," oznajmia nikomu w szczególności. "Niektórzy myślą długofalowo."

Tłumaczenie: Nie potrafię dorównać temu skokowi i obie o tym wiemy.

Technicznie rzecz biorąc, wygrałam. Potrójny axel przebija potrójnego flipa w niewidzialnej hierarchii skoków, którą każdy łyżwiarz nosi w głowie.

Ale Maddie odchodzi, jakby sama postanowiła zakończyć pojedynek, jakby kontynuowanie było dla niej nudne. Zwycięstwo smakuje mi jak popiół. Jakby pozwoliła mi wygrać, co jest w jakiś sposób gorsze niż przegrana.

Wtedy trenerka Marquette, z notatnikiem w ręku i gwizdkiem na szyi, przyciąga uwagę z bandy, na której stała podczas treningu.

„Wszystkie widziałyście ten potrójny axel z bliska, dziewczyny. To jest standard, którego oczekuję w tym sezonie. Przestudiujcie to.”

Mówi jeszcze coś potem, o terminarzu zawodów i rozważaniach dotyczących składów. Ktoś za mną mruczy coś, co brzmi podejrzanie jak „ulubienica trenerki”, ale gdy się odwracam, nagle wszyscy są zafascynowani własnymi sznurowadłami.

A ja aż za bardzo czuję spojrzenie Maddie wypalające mi dziurę w plecach.

Po treningu Maddie łapie mnie przy drzwiach do szatni. Jej uśmiech jest jasny i ostry, jakby zaprojektowany do cięcia.

„Dobra robota na lodzie.” Jej uśmiech mógłby przeciąć szkło. „Trenerka lubi swoje nowe błyskotki.”

Podchodzi bliżej, ale nie cofam się.

„Tylko cię uprzedzam,” ciągnie, zniżając głos do czegoś niemal intymnego, „szybko się ekscytuje i jeszcze szybciej nudzi. Zeszłoroczna nowa ledwo załapała się do wyjazdowej drużyny na wiosnę.”

Groźba byłaby skuteczniejsza, gdyby nie stała tak blisko, że widzę delikatne piegi na jej nosie. Te, których kiedyś nienawidziła. Te, które liczyłam, gdy zasypiała podczas naszych maratonów filmowych.

Przestań, Emily. Ona jest teraz zła. Zło nie może mieć uroczych piegów.

Utrzymuję jej spojrzenie. Puls robi mi coś wyjątkowo nie na miejscu, ale nie dam się po sobie poznać. „Dobrze, że nie jestem zeszłoroczną nową.”

„Zobaczymy.”

Mija mnie, jej ramię muskając moje z kalkulowaną precyzją, po czym znika w szatni jakby należał do niej każdy jej centymetr.

W środku moja torba wylądowała w najdalszym kącie, zaklinowana za koszem na śmieci. Ręcznika nie ma w ogóle. Znajduję go później, wciśniętego w schowku pod stertą pomarańczowych pachołków.

Za zaangażowanie należy się punkt.

Dwie dziewczyny z orbity Maddie—brunetka i rudowłosa, których imion jeszcze nie znam—rozmawiają wystarczająco głośno, bym słyszała każde słowo.

„Trenerka zawsze faworyzuje transfery,” mówi brunetka, oglądając paznokcie.

„Stypendystki,” przytakuje ruda, głos ociekający jadem. „Tak się starają. To trochę żałosne, szczerze. Jakby myślały, że wysiłek liczy się bardziej niż to, skąd pochodzisz.”

Maddie siedzi przy swojej szafce, nie uczestniczy w rozmowie, ale nie przerywa. Patrzy na mnie z tym swoim półuśmiechem, jakby robiła notatki do naukowego eksperymentu: ile gówna jedna osoba może znieść, zanim pęknie.

Udaję, że nie słyszę. Udaję, że nie mam napiętej szczęki.

Udaję, że nie przypomina mi to każdego innego lodowiska, każdej innej grupy dziewczyn, które uznały, że nie warto mnie poznać. Wredne dziewczyny to surowiec naturalny.

Obok pojawia się Ava, już przebrana, z torbą na ramieniu.

„Hej, idziemy coś zjeść? We wtorki jest w stołówce niezły makaron. Nie świetny, ale niezły.”

Robi to, co zawsze—udaje, że wszystko jest normalnie i w porządku, i doceniam to bardziej, niż mogę wyrazić, nie robiąc z siebie emocjonalnej katastrofy.

„Jasne.” Biorę swoją przeniesioną torbę i wychodzę za nią, nie patrząc na Maddie ani jej dwór.

W połowie drogi przez kampus Ava znów się odzywa. „Więc. Ty i Maddie. To była… spora energia jak na osoby, które podobno tylko razem trenowały jako dzieci.”

„Chodziłyśmy na to samo lodowisko. Straciłyśmy kontakt, gdy się wyprowadziła.” Staram się brzmieć zwyczajnie, jakbym opowiadała o dawnej znajomej, a nie o kimś, kto znał każdy mój sekret. „To było dawno temu.”

Ava kiwa głową powoli, ale jej mina zdradza, że zapamiętuje to na później. „Okej. Po prostu… sposób, w jaki ona na ciebie patrzy. I ty na nią. To nie jest nic, Emily.”

Nie odpowiadam. Niektóre rzeczy są zbyt kruche, by je nazwać na głos, zwłaszcza przed kimś, kogo poznałam dwie godziny temu. Kimkolwiek byłyśmy z Maddie—najlepszymi przyjaciółkami, nierozłącznymi, najważniejszymi osobami w swoich światach—to było inne życie.

Może Maddie, którą znałam, naprawdę zniknęła.

Zastąpiona przez tę wypolerowaną nieznajomą z jej twarzą.

Stołówka to chaos. Pierwszaki próbują wyglądać na fajnych, starsi udają, że nie umierają w środku. Ava gada o koleżankach z drużyny i profesorach, a ja robię odpowiednie odgłosy i wypatruję znajomej blond kitki.

Maddie króluje przy narożnym stole, otoczona swoimi lojalnymi poddanymi. Jakby poczuła moje spojrzenie, podnosi wzrok. Gdy nasze oczy się spotykają, unosi butelkę wody w udawanym toaście, a na jej ustach igra ten ostry uśmiech.

Wszystko w porządku. Naprawdę wszystko w porządku.

Przeżyję cały sezon z byłą najlepszą przyjaciółką, która teraz mnie nienawidzi, chce mnie zniszczyć i jednocześnie jest najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałam.

Co mogłoby pójść nie tak?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[POV Maddie]

Obserwuję Emily wyłącznie z powodów strategicznych.

Przynajmniej tak sobie to tłumaczę, a zawsze byłam świetna w opowiadaniu historii. Poznaj swoją konkurencję. Przewiduj jej ruchy. Przestudiuj jej słabości, zanim ona wykorzysta twoje.

Problem polega na tym, że moja uwaga wciąż zatrzymuje się na rzeczach, które nie mają nic wspólnego ze strategią.

Linia jej szyi, gdy odchyla głowę, żeby się rozciągnąć. Sposób, w jaki przygryza dolną wargę podczas trudnych sekwencji. To, jak jej tyłek wygląda w tych legginsach do ćwiczeń, które powinny być nielegalne w co najmniej czterdziestu ośmiu stanach.

To jest cholernie irytujące.

To jest głęboko, do szpiku kości irytujące i nie umiem tego zatrzymać.

Znów przechodzi przez sekwencję kroków na lodzie, a ja powinnam katalogować błędy techniczne, ale nie mogę przestać dostrzegać rumieńca rozlewającego się na jej kościach policzkowych, gdy daje z siebie wszystko.

Ścięgna na przedramionach. Napinające się mięśnie ud. Ustawienie jej szczęki.

Potem robi coś takiego, że wygina plecy podczas spirali i mój mózg po prostu... przestaje działać. Jakby ktoś wyrwał wtyczkę z kontaktu.

— Maddie! — głos Jenny uderza we mnie jak wiadro lodowatej wody. — W ogóle mnie słuchasz?

Macha mi telefonem przed twarzą, pokazując coś z nowej kolekcji Prady. Nie spojrzałam jeszcze, bo jestem zbyt zajęta własnym kryzysem seksualności wywołanym gibkością bioder mojej byłej najlepszej przyjaciółki.

— Cudowne — mówię automatycznie. — Uwielbiam... detale.

— No właśnie? To z wiosennej zapowiedzi. Tata mojej przyjaciółki załatwił mi wczesny dostęp.

Rozpoczyna opowieść o prywatnych zakupach i ekspedientach, którzy rozpoznają ją po liczbie obserwatorów, a ja wydaję stosowne odgłosy bogatej dziewczyny, podczas gdy moje oczy śledzą Emily na lodzie.

Przejeżdża obok nas w stronę stacji z wodą tuż przede mną, jest tak blisko, że czuję jej zapach — czysty pot i coś kwiatowego pod spodem. Zatrzymuje się, żeby się napić, gardło jej pracuje, a ja mam myśli, od których nawet zakonnica by się zaczerwieniła.

— Moja mama oglądała ich kolekcję resortową — dodaję, bo cisza byłaby podejrzana. — Coś o trunk show w przyszłym miesiącu.

Moja prawdziwa mama nigdy w życiu nie była na żadnym trunk show. Wycina kupony i kupuje na wyprzedażach posezonowych, udając, że nie widzimy, jak zmartwienie pogłębia zmarszczki wokół jej oczu za każdym razem, gdy przychodzi rachunek za czesne.

To jest gra, w którą teraz gram. Lodowa księżniczka z funduszem powierniczym i idealnym życiem.

Nieważne, że moja markowa torebka to bardzo dobra podróbka z Canal Street.

Nieważne, że mój „fundusz powierniczy” to tak naprawdę dwie prace dorywcze i stypendium, którego nie mogę stracić.

Nieważne, że pod tą starannie zbudowaną perfekcją jest po prostu Madison. Dziewczyna, która nosiła łyżwy po starszych i której tata ma permanentnie tłuste dłonie od pracy w warsztacie.

Mogłabym grać w tę grę z zawiązanymi oczami. Rywalizacja udająca przyjaźń, status mierzony markowymi metkami i przypadkowymi zrzutkami nazwisk.

Nienawidzę każdej sekundy tego. Ale jestem w tym bardzo, bardzo cholernie dobra.

Aż Emily, która pewnie podsłuchiwała, otwiera usta i wszystko rujnuje.

— Hej, Maddie — mówi, swobodna jak granat. — Twój tata zmienił zawód?

Te słowa spadają na mnie jak zimna woda po kręgosłupie. Oczy Jenny rozświetlają się jak u rekina wyczuwającego krew w wodzie — natychmiastowo, drapieżnie.

Nie. Nie, nie, nie, nie, nie.

Pytanie wydaje się wyjęte znikąd. Ale widzę jej logikę doskonale.

I nie tylko ja.

— Rozważał — mówię, uśmiechając się idealnie wymierzoną miną. — Ale rodzinny biznes się rozkręcił, więc sama wiesz. Ciężko odejść od sukcesu.

Rodzinny biznes. To eufemizm na warsztat samochodowy mojego ojca.

Jej wyraz twarzy mignął czymś na kształt dezorientacji, ale nie drąży. Po prostu bierze kolejny łyk i odjeżdża, zostawiając mnie z laserowym skupieniem Jenny.

— Wy macie historię — mówi, słodkim jak miód, a jednak jadowitym tonem. — Przyjaciółki z dzieciństwa. Jakie to urocze.

— Zamierzchłą historię. Byłyśmy dziećmi. — Oglądam swój manicure, jakby ta rozmowa była poniżej mojej godności. — Ona ledwo pamięta cokolwiek prawdziwego.

Kłamstwo. Pamięta wszystko.

Ona pamięta dziewczynę, którą musiałaś zabić, żeby stać się Maddie.

Ona pamięta wszystko, a to rozpala we mnie coś brzydkiego.

Reszta treningu mija w zamazanej serii ćwiczeń i poprawek. Trafiam w każdy punkt, ląduję każdy skok, uśmiecham się na uwagi trenera jak wzorowa kapitan, którą mam być.

Czekam, aż szatnia opustoszeje — zbyt powoli. Dziewczyny wychodzą parami albo trójkami, trajkocząc o weekendowych planach i jedzeniu ze stołówki. Ja się nie spieszę, układam torbę, sprawdzam telefon. Czekam.

W końcu zostajemy tylko ja i Emily.

Stoi przy swojej szafce, tyłem do mnie, nucąc coś pod nosem, jakby niczym się nie przejmowała.

Jakby przed chwilą mimochodem nie wspomniała o interesach mojego ojca przy Jennie, której tata dosłownie posiada połowę centrum miasta, a mama dokumentuje ich bogactwo na Instagramie, jakby to była jej praca.

— Co to, kurwa, miało być?

Mój głos przecina ciszę jak ostrze. Emily odwraca się powoli i spotyka moje spojrzenie tym swoim równym, nieustraszonym wzrokiem, przez który mam ochotę nią potrząsnąć.

— Co miało być? — opiera się o swoją szafkę. — Musisz być bardziej konkretna.

— Doskonale wiesz co. — Zbliżam się, pięści zaciśnięte. — Pytanie o „zmianę kariery” mojego ojca przy wszystkich?

— A, to. — Wzrusza ramionami. — To było zwykłe pytanie. Pamiętam, jak mówił, że może pójdzie w konsulting czy coś.

— Gówno prawda. — Słowo pada ostro. — Wiedziałaś, co robisz.

Emily przygląda mi się przez chwilę z przechyloną głową, aż jej wyraz twarzy się zmienia, pojmuje.

— O ja pierdolę. — Śmieje się, ale to nie jest przyjazny śmiech. — Ty naprawdę udajesz, że on zmienił zawód, prawda? Co im powiedziałaś? Że teraz jest kimś ważnym? Bankowość inwestycyjna? Start-up w technologii?

Moja cisza wystarcza za odpowiedź.

— O Boże, Madison. — Wymawia moje imię powoli, jakby było gorzkie. — Naprawdę sprzedajesz tę całą bajkę o bogatej dziewczynie, co? Ubrania od projektantów, rodzinna firma — sukces jak z podręcznika... Zgaduję, że masz też fundusz powierniczy?

— Zamknij się.

— Ktoś wie? — Odpiera się od szafki, podchodzi bliżej. — Maddie, która nosiła łyżwy po starszych, aż się rozpadły? Która codziennie przynosiła kanapki z masłem orzechowym i dżemem, bo bufet na lodowisku był za drogi?

— Powiedziałam, zamknij się.

Ale teraz stoi tuż przede mną, oczy jej płoną.

— Boże, musisz być wykończona. Utrzymywać tę farsę dzień w dzień.

Coś we mnie pęka.

Chwytam łyżwę z ławki i zanim pomyślę, zanim się powstrzymam, dociskam ją do jej piersi, mocno przyciskając ją do szafek. Ostrze zatrzymuje się tuż pod jej gardłem.

— Słuchaj bardzo uważnie — szepczę jej w twarz, a mój głos drży ze złości. — Zapomnisz o wszystkim, co myślisz, że o mnie wiesz. O mojej rodzinie. O mojej przeszłości. Bo jeśli nie, jeśli powiesz jeszcze jedno słowo na ten temat, zniszczę cię.

Oczy Emily są szeroko otwarte, ale nie ma w nich strachu. Jeśli już, to wygląda na... zaintrygowaną?

— Potniesz mnie, Maddie? — Jej głos jest niski, szorstki. — Tutaj, w szatni?

Ostrze lekko drży w mojej dłoni. Jesteśmy tak blisko, że czuję jej oddech na twarzy, widzę dziki puls na jej szyi. Jedna z jej rąk sięga, obejmuje mój nadgarstek.

Nie odpycha ostrza. Po prostu... trzyma. Jej głos jest równy, może odrobinę urywany, gdy znów się odzywa.

— Jak dokładnie chcesz mnie zniszczyć? Społeczna egzekucja? Zagrania podłej dziewczyny? A może naprawdę masz zamiar mnie zabić?

— Mam sposoby — udaje mi się wykrztusić, ale ręka już mi się trzęsie.

— Nie, nie masz. — Porusza się lekko i jakoś jesteśmy jeszcze bliżej. — Jesteś tylko gadaniem, Madison. Samą pozą. Jak wszystko inne w Maddie Reyes.

— Już mnie nie znasz.

— Znałam cię lepiej niż ktokolwiek. — Jej głos opada, staje się miękki, co boli bardziej niż złość.

— Tamtej dziewczyny już nie ma — szepczę.

Kciuk Emily muska moje tętno i w jej oczach jest coś jak smutek, albo strata. — Warto było?

Pytanie zawisa między nami i przez jedną okropną chwilę chcę powiedzieć jej prawdę.

Że nienawidzę tego, kim się stałam. Że tonę we własnych kłamstwach. Że widząc ją, przypominam sobie, jak to było być prawdziwą.

Upuszczam łyżwę, która z brzękiem uderza o podłogę, a dźwięk rozchodzi się echem po pustym pomieszczeniu.

— Trzymaj się ode mnie z daleka — mówię, cofając się. — I nie mów nikomu o mojej przeszłości.

Wychodzę, nie czekając na jej odpowiedź. Ręce mi się trzęsą. Puls mam rozchwiany, nieproszony. Przepycham się przez drzwi szatni i idę szybko w stronę wyjścia, nie biegnę, nigdy nie biegnę.

Jestem wściekła na Emily za to, że istnieje, że pamięta, że stoi tam, jakby widziała wszystko przez każdy mur, jaki zbudowałam.

Ale jeszcze bardziej wściekła jestem na siebie.

Za to, że zaczęłam tę farsę lata temu. Za to, że nie umiem jej skończyć. Za to, jak moje ciało mnie zdradziło w tamtej chwili, pochylając się ku niej, jakby była kimś, kogo pragnę, a nie kimś, kogo powinnam zniszczyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[POV Emily]

Dzień wprowadzenia nadchodzi z agresywnym słońcem, które sprawia wrażenie jakby atakowało mnie osobiście.

Wlokę przez kampus moją żałosną kolekcję rzeczy, już teraz żałując każdej decyzji życiowej, która mnie tu doprowadziła. Przyklejony do spoconej dłoni przydział mieszkaniowy głosi: Pokój 412, Bennett Hall. Współlokatorka: 1.

Tylko liczba. Nawet nie imię.

Cóż, przynajmniej nie będę dzielić pokoju z całą drużyną.

Bennett Hall to jeden z tych porośniętych bluszczem, ceglanych budynków, które wyglądają świetnie w broszurach, a w rzeczywistości przypominają wiktoriańskie więzienie. Czwarte piętro, brak windy. Oczywiście.

Kiedy docieram do pokoju 412, jestem spocona jak po maratonie w piekle. Otwieram drzwi, przygotowując się na standardowe akademikowe horrory—tajemnicze plamy, ten specyficzny zapach instytucjonalnej rozpaczy, być może nawet ducha lub dwa.

A zamiast tego znajduję... estetykę?

Jedna strona pokoju już wygląda jak spełnienie mokrego snu blogerki lifestylowej.

Rok czyjegoś życia, gustownie i starannie urządzony—dopasowana pościel, oprawione zdjęcia, mały sukulent na biurku, który jakoś wygląda na drogi.

Goła strona czeka na mnie jak niedopowiedzenie.

Zaznaczam swoje terytorium i zaczynam się rozpakowywać. Ubrania do malutkiej szafy. Kosmetyki na moją półkę. Fizyczny akt układania rzeczy jest medytacyjny. To jest teraz moja przestrzeń. Mogę to ogarnąć, kimkolwiek okaże się moja współlokatorka.

Wtedy słyszę, jak drzwi otwierają się za mną. Odwracam się i wszechświat wyjawia mi swój puentę.

Maddie stoi w progu, z mrożoną kawą w ręku, zastygła w pół kroku, jakby ktoś wcisnął pauzę na filmie. Jej wyraz twarzy przechodzi przez rozpoznanie, niedowierzanie i coś niemal jak strach, zanim osiądzie na uważnej obojętności.

Między nami rozciąga się długa, okropna cisza.

Patrzymy na siebie. Czas się zatrzymuje. Gdzieś tam Bóg zrywa boki ze śmiechu.

"Chyba sobie kurwa żartujesz," mówię, bo najwyraźniej moja buzia sama postanowiła być rzecznikiem tej katastrofy.

"To jest mój pokój." Jej głos mógłby zamrozić piekło. "W zeszłym roku miałam jedynkę. To jakaś pomyłka."

"Cóż, chyba że nagle nie umiem czytać, ta kartka mówi 412." Macham przydziałem mieszkaniowym jak białą flagą, która jest w rzeczywistości deklaracją wojny. "Niespodzianka, współlokatorko."

Ona już wyciąga telefon, palce śmigają po ekranie. "Dzwonię do administracji. Teraz. To się nie dzieje."

Patrzę, jak chodzi w kółko podczas rozmowy, używając tego swojego głosu do telefonów—takiego, który brzmi, jakby zaraz miała poprosić o rozmowę z kierownikiem. Obserwuję, jak jej twarz przechodzi od zdeterminowanej, przez zdesperowaną, po pokonaną, gdy ktoś po drugiej stronie wyraźnie nie przekazuje jej oczekiwanych wieści.

Odkłada słuchawkę i stoi przez chwilę, wyglądając jak ktoś, komu właśnie kazano mieszkać z największym wrogiem.

Co, jakby nie patrzeć, jest dokładnie tym, co się wydarzyło.

"Niech zgadnę," mówię, starając się brzmieć swobodnie, a wychodzi z goryczą. "Jesteśmy na siebie skazane?"

"Do semestru wiosennego. Najwcześniej." Każde słowo brzmi, jakby było z niej wyrywane siłą. "Nie mają wolnych miejsc."

Oczywiście, że nie mają.

"Więc jesteśmy uziemione." Stwierdzam oczywistość, bo ktoś musi.

"Najwidoczniej." To słowo kosztuje ją wyraźnie dużo. Jakby przyznawała się do porażki w wojnie, o której nie wiedziała, że ją prowadzi.

Staram się zachować dojrzałość. Naprawdę.

Proponuję granice, harmonogramy, strefę zdemilitaryzowaną pośrodku pokoju. Maddie odpowiada monosylabami, już budując między nami niewidzialny mur, który mógłby równie dobrze być z betonu i złośliwości.

Ale moje oczy ciągle uciekają na jej stronę pokoju.

Różowy koc narzucony na jej krzesło. Motywacyjne plakaty w ramkach w kolorze różowego złota. Potem zauważam pluszową wydrę, siedzącą na jej idealnie różowej pościeli, jakby była tu właścicielem.

Cholerną pluszową wydrę.

"Od kiedy lubisz wydry?" słyszę, jak mówię.

Maddie sztywnieje, jej dłoń zatrzymuje się w pół ruchu. "Co?"

"Wydra." Wskazuję na winnego pluszaka. "Słodka, chociaż nie pamiętam, żebyś kiedykolwiek się nimi interesowała. I ten cały róż. Bardzo ciekawe wybory jak na kogoś, kto kiedyś oświadczył—cytuję—'Różowy jest dla tych, którzy nie mają osobowości.' W wieku jedenastu lat."

Jej twarz robi coś takiego, że naprawdę widzę, jak sobie przypomina. Widać dokładnie moment, w którym uświadamia sobie, że nie zapomniałam o niej ani jednej, kurwa, rzeczy.

Maska opada na sekundę i oto moja Madison—przyłapana, odsłonięta, prawdziwa.

Potem Maddie wraca do gry.

"Ludzie się zmieniają, Emily. To się nazywa dorastanie." Jej głos jest lodowaty. "Nie żebyś wiedziała cokolwiek o tym."

"Przepraszam?"

"Dobrze mnie słyszałaś." Krzyżuje ramiona, całkowicie zaangażowana w tę kłótnię. "Wciąż uciekasz przed oczekiwaniami mamy? Nadal tak bardzo desperacko chcesz uciec, że przenosisz się do innej szkoły, żeby tylko nie mierzyć się z własnymi problemami?"

Te słowa uderzają jak policzek z domieszką kastetu.

Ona pamięta.

Każdy sekret, który jej powierzyłam, każdy lęk, którym się dzieliłam, kiedy byłyśmy dziećmi i była całym moim światem—zachowała je wszystkie. A teraz używa ich jak emocjonalnych granatów.

"Przynajmniej nie udaję kogoś innego," odbijam. "Przynajmniej nie muszę kłamać na temat tego, kim jest mój ojciec albo skąd pochodzę, dla ludzi, którym tak naprawdę na mnie nie zależy. Różowe koce, Maddie? Ramki w kolorze różowego złota? Ten pokój wygląda jakby zwymiotowała tu tablica na Pintereście."

"Lepiej to niż wyglądać jak ktoś, kto osiągnął szczyt w gimnazjum i nigdy się nie podniósł."

" Osiągnął szczyt? " Teraz już naprawdę krzyczę. "Wybacz, nie wiedziałam, że celem jest stać się kompletnie nie do poznania. Kogo próbujesz zaimponować? Jennie? Innym dziewczynom, które obgadują cię za plecami jak tylko wyjdziesz?"

"Nie wiesz nic o moim życiu tutaj."

Jej głos jest defensywny, sztywny na krawędziach.

"Wiem, że wszystkich okłamujesz. Wiem, że twój ojciec wciąż prowadzi warsztat samochodowy, a nie żadną 'rodzinną firmę', która 'odniosła sukces'. Wiem, że płakałaś, kiedy mama kazała ci nosić sukienki. Wiem—"

"Przestań." Jej głos się łamie. Naprawdę się łamie, i przez chwilę wygląda dokładnie jak ta dwunastolatka, która ściskała mnie na pożegnanie i obiecywała pisać. "Po prostu, kurwa, przestań."

"Dlaczego? Bo prawda jest niewygodna dla Maddie Reyes, kapitan drużyny?" Nie mogę się zatrzymać, choć już poszłam za daleko. "Bo tak długo udawałaś kogoś innego, że zapomniałaś, kim naprawdę jesteś?"

"Nie masz prawa tego robić." Jej oczy błyszczą, wściekłe. "Nie masz prawa pojawiać się po ośmiu latach i udawać, że mnie znasz. Tamtej dziewczyny już nie ma. Zabiłam ją. Musiałam."

Próbuję się wtrącić, gdy coś jak ból mignęło w jej oczach, ale przejeżdża po tym jak walec.

"Wiesz, co jest naprawdę żałosne?" Teraz jej głos też się podnosi. "Ty wciąż jesteś dokładnie taka sama. Wciąż uciekasz przed swoimi problemami. Wciąż udajesz, że nikogo nie potrzebujesz. Wciąż tak bardzo boisz się bliskości, że chowasz się za swoją jazdą figurową jakby to była cała twoja osobowość."

Otwieram usta, żeby się bronić, ale ona jeszcze nie skończyła.

"Przynajmniej próbuję być kimś!"

Jest już tuż przy mnie, tak blisko, że widzę łzy zbierające się w jej oczach, których nie pozwoli spaść.

"Przynajmniej coś zbudowałam, nawet jeśli to wszystko ściema! A ty co zbudowałaś? Co masz poza potrójnym axlem i wiecznym żalem?"

Cisza po tym wszystkim jest tak gęsta, że można się nią zadławić.

Stoimy kilka centymetrów od siebie, ciężko oddychając, i czuję ciepło bijące od jej skóry. Widzę jej puls skaczący w gardle. Mogę policzyć każdą piegę, którą próbowała zakryć podkładem.

"Miałam ciebie," mówię cicho. "Miałam swoją najlepszą przyjaciółkę. A potem uznała, że nie jestem warta, żeby mnie zatrzymać."

Maddie cofa się jakbym ją fizycznie odepchnęła. Przez chwilę wygląda na kompletnie rozbitą. Potem łapie torbę drżącymi rękami.

"Nie mogę." Wycofuje się w stronę drzwi. "Nie mogę tu teraz być."

"Madison."

Ale już jej nie ma, drzwi trzaskają za nią zanim zdążę cokolwiek powiedzieć.

Stoję tam długo, odtwarzając każde słowo, katalogując wszystkie sposoby, w jakie się zraniłyśmy. Pluszowa wydra patrzy na mnie z jej poduszki szklanymi oczami, niemy świadek tego, co się właśnie wydarzyło.

Tej nocy leżę w ciemnościach, nie mogąc zasnąć. Strona Maddie jest pusta, jej łóżko nietknięte.

Jakoś jej nieobecność jest głośniejsza niż każda kłótnia, jaką mogłybyśmy mieć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Kiss Me, Captain

Kiss Me, Captain

165 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

165

Treść

Aa