passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Kiss Me, Captain - Rozdział #4 - autor itsvlada

Kiss Me, Captain

/

Rozdział 4

Rozdział 3

[POV Maddie]

Obserwuję Emily wyłącznie z powodów strategicznych.

Przynajmniej tak sobie to tłumaczę, a zawsze byłam świetna w opowiadaniu historii. Poznaj swoją konkurencję. Przewiduj jej ruchy. Przestudiuj jej słabości, zanim ona wykorzysta twoje.

Problem polega na tym, że moja uwaga wciąż zatrzymuje się na rzeczach, które nie mają nic wspólnego ze strategią.

Linia jej szyi, gdy odchyla głowę, żeby się rozciągnąć. Sposób, w jaki przygryza dolną wargę podczas trudnych sekwencji. To, jak jej tyłek wygląda w tych legginsach do ćwiczeń, które powinny być nielegalne w co najmniej czterdziestu ośmiu stanach.

To jest cholernie irytujące.

To jest głęboko, do szpiku kości irytujące i nie umiem tego zatrzymać.

Znów przechodzi przez sekwencję kroków na lodzie, a ja powinnam katalogować błędy techniczne, ale nie mogę przestać dostrzegać rumieńca rozlewającego się na jej kościach policzkowych, gdy daje z siebie wszystko.

Ścięgna na przedramionach. Napinające się mięśnie ud. Ustawienie jej szczęki.

Potem robi coś takiego, że wygina plecy podczas spirali i mój mózg po prostu... przestaje działać. Jakby ktoś wyrwał wtyczkę z kontaktu.

— Maddie! — głos Jenny uderza we mnie jak wiadro lodowatej wody. — W ogóle mnie słuchasz?

Macha mi telefonem przed twarzą, pokazując coś z nowej kolekcji Prady. Nie spojrzałam jeszcze, bo jestem zbyt zajęta własnym kryzysem seksualności wywołanym gibkością bioder mojej byłej najlepszej przyjaciółki.

— Cudowne — mówię automatycznie. — Uwielbiam... detale.

— No właśnie? To z wiosennej zapowiedzi. Tata mojej przyjaciółki załatwił mi wczesny dostęp.

Rozpoczyna opowieść o prywatnych zakupach i ekspedientach, którzy rozpoznają ją po liczbie obserwatorów, a ja wydaję stosowne odgłosy bogatej dziewczyny, podczas gdy moje oczy śledzą Emily na lodzie.

Przejeżdża obok nas w stronę stacji z wodą tuż przede mną, jest tak blisko, że czuję jej zapach — czysty pot i coś kwiatowego pod spodem. Zatrzymuje się, żeby się napić, gardło jej pracuje, a ja mam myśli, od których nawet zakonnica by się zaczerwieniła.

— Moja mama oglądała ich kolekcję resortową — dodaję, bo cisza byłaby podejrzana. — Coś o trunk show w przyszłym miesiącu.

Moja prawdziwa mama nigdy w życiu nie była na żadnym trunk show. Wycina kupony i kupuje na wyprzedażach posezonowych, udając, że nie widzimy, jak zmartwienie pogłębia zmarszczki wokół jej oczu za każdym razem, gdy przychodzi rachunek za czesne.

To jest gra, w którą teraz gram. Lodowa księżniczka z funduszem powierniczym i idealnym życiem.

Nieważne, że moja markowa torebka to bardzo dobra podróbka z Canal Street.

Nieważne, że mój „fundusz powierniczy” to tak naprawdę dwie prace dorywcze i stypendium, którego nie mogę stracić.

Nieważne, że pod tą starannie zbudowaną perfekcją jest po prostu Madison. Dziewczyna, która nosiła łyżwy po starszych i której tata ma permanentnie tłuste dłonie od pracy w warsztacie.

Mogłabym grać w tę grę z zawiązanymi oczami. Rywalizacja udająca przyjaźń, status mierzony markowymi metkami i przypadkowymi zrzutkami nazwisk.

Nienawidzę każdej sekundy tego. Ale jestem w tym bardzo, bardzo cholernie dobra.

Aż Emily, która pewnie podsłuchiwała, otwiera usta i wszystko rujnuje.

— Hej, Maddie — mówi, swobodna jak granat. — Twój tata zmienił zawód?

Te słowa spadają na mnie jak zimna woda po kręgosłupie. Oczy Jenny rozświetlają się jak u rekina wyczuwającego krew w wodzie — natychmiastowo, drapieżnie.

Nie. Nie, nie, nie, nie, nie.

Pytanie wydaje się wyjęte znikąd. Ale widzę jej logikę doskonale.

I nie tylko ja.

— Rozważał — mówię, uśmiechając się idealnie wymierzoną miną. — Ale rodzinny biznes się rozkręcił, więc sama wiesz. Ciężko odejść od sukcesu.

Rodzinny biznes. To eufemizm na warsztat samochodowy mojego ojca.

Jej wyraz twarzy mignął czymś na kształt dezorientacji, ale nie drąży. Po prostu bierze kolejny łyk i odjeżdża, zostawiając mnie z laserowym skupieniem Jenny.

— Wy macie historię — mówi, słodkim jak miód, a jednak jadowitym tonem. — Przyjaciółki z dzieciństwa. Jakie to urocze.

— Zamierzchłą historię. Byłyśmy dziećmi. — Oglądam swój manicure, jakby ta rozmowa była poniżej mojej godności. — Ona ledwo pamięta cokolwiek prawdziwego.

Kłamstwo. Pamięta wszystko.

Ona pamięta dziewczynę, którą musiałaś zabić, żeby stać się Maddie.

Ona pamięta wszystko, a to rozpala we mnie coś brzydkiego.

Reszta treningu mija w zamazanej serii ćwiczeń i poprawek. Trafiam w każdy punkt, ląduję każdy skok, uśmiecham się na uwagi trenera jak wzorowa kapitan, którą mam być.

Czekam, aż szatnia opustoszeje — zbyt powoli. Dziewczyny wychodzą parami albo trójkami, trajkocząc o weekendowych planach i jedzeniu ze stołówki. Ja się nie spieszę, układam torbę, sprawdzam telefon. Czekam.

W końcu zostajemy tylko ja i Emily.

Stoi przy swojej szafce, tyłem do mnie, nucąc coś pod nosem, jakby niczym się nie przejmowała.

Jakby przed chwilą mimochodem nie wspomniała o interesach mojego ojca przy Jennie, której tata dosłownie posiada połowę centrum miasta, a mama dokumentuje ich bogactwo na Instagramie, jakby to była jej praca.

— Co to, kurwa, miało być?

Mój głos przecina ciszę jak ostrze. Emily odwraca się powoli i spotyka moje spojrzenie tym swoim równym, nieustraszonym wzrokiem, przez który mam ochotę nią potrząsnąć.

— Co miało być? — opiera się o swoją szafkę. — Musisz być bardziej konkretna.

— Doskonale wiesz co. — Zbliżam się, pięści zaciśnięte. — Pytanie o „zmianę kariery” mojego ojca przy wszystkich?

— A, to. — Wzrusza ramionami. — To było zwykłe pytanie. Pamiętam, jak mówił, że może pójdzie w konsulting czy coś.

— Gówno prawda. — Słowo pada ostro. — Wiedziałaś, co robisz.

Emily przygląda mi się przez chwilę z przechyloną głową, aż jej wyraz twarzy się zmienia, pojmuje.

— O ja pierdolę. — Śmieje się, ale to nie jest przyjazny śmiech. — Ty naprawdę udajesz, że on zmienił zawód, prawda? Co im powiedziałaś? Że teraz jest kimś ważnym? Bankowość inwestycyjna? Start-up w technologii?

Moja cisza wystarcza za odpowiedź.

— O Boże, Madison. — Wymawia moje imię powoli, jakby było gorzkie. — Naprawdę sprzedajesz tę całą bajkę o bogatej dziewczynie, co? Ubrania od projektantów, rodzinna firma — sukces jak z podręcznika... Zgaduję, że masz też fundusz powierniczy?

— Zamknij się.

— Ktoś wie? — Odpiera się od szafki, podchodzi bliżej. — Maddie, która nosiła łyżwy po starszych, aż się rozpadły? Która codziennie przynosiła kanapki z masłem orzechowym i dżemem, bo bufet na lodowisku był za drogi?

— Powiedziałam, zamknij się.

Ale teraz stoi tuż przede mną, oczy jej płoną.

— Boże, musisz być wykończona. Utrzymywać tę farsę dzień w dzień.

Coś we mnie pęka.

Chwytam łyżwę z ławki i zanim pomyślę, zanim się powstrzymam, dociskam ją do jej piersi, mocno przyciskając ją do szafek. Ostrze zatrzymuje się tuż pod jej gardłem.

— Słuchaj bardzo uważnie — szepczę jej w twarz, a mój głos drży ze złości. — Zapomnisz o wszystkim, co myślisz, że o mnie wiesz. O mojej rodzinie. O mojej przeszłości. Bo jeśli nie, jeśli powiesz jeszcze jedno słowo na ten temat, zniszczę cię.

Oczy Emily są szeroko otwarte, ale nie ma w nich strachu. Jeśli już, to wygląda na... zaintrygowaną?

— Potniesz mnie, Maddie? — Jej głos jest niski, szorstki. — Tutaj, w szatni?

Ostrze lekko drży w mojej dłoni. Jesteśmy tak blisko, że czuję jej oddech na twarzy, widzę dziki puls na jej szyi. Jedna z jej rąk sięga, obejmuje mój nadgarstek.

Nie odpycha ostrza. Po prostu... trzyma. Jej głos jest równy, może odrobinę urywany, gdy znów się odzywa.

— Jak dokładnie chcesz mnie zniszczyć? Społeczna egzekucja? Zagrania podłej dziewczyny? A może naprawdę masz zamiar mnie zabić?

— Mam sposoby — udaje mi się wykrztusić, ale ręka już mi się trzęsie.

— Nie, nie masz. — Porusza się lekko i jakoś jesteśmy jeszcze bliżej. — Jesteś tylko gadaniem, Madison. Samą pozą. Jak wszystko inne w Maddie Reyes.

— Już mnie nie znasz.

— Znałam cię lepiej niż ktokolwiek. — Jej głos opada, staje się miękki, co boli bardziej niż złość.

— Tamtej dziewczyny już nie ma — szepczę.

Kciuk Emily muska moje tętno i w jej oczach jest coś jak smutek, albo strata. — Warto było?

Pytanie zawisa między nami i przez jedną okropną chwilę chcę powiedzieć jej prawdę.

Że nienawidzę tego, kim się stałam. Że tonę we własnych kłamstwach. Że widząc ją, przypominam sobie, jak to było być prawdziwą.

Upuszczam łyżwę, która z brzękiem uderza o podłogę, a dźwięk rozchodzi się echem po pustym pomieszczeniu.

— Trzymaj się ode mnie z daleka — mówię, cofając się. — I nie mów nikomu o mojej przeszłości.

Wychodzę, nie czekając na jej odpowiedź. Ręce mi się trzęsą. Puls mam rozchwiany, nieproszony. Przepycham się przez drzwi szatni i idę szybko w stronę wyjścia, nie biegnę, nigdy nie biegnę.

Jestem wściekła na Emily za to, że istnieje, że pamięta, że stoi tam, jakby widziała wszystko przez każdy mur, jaki zbudowałam.

Ale jeszcze bardziej wściekła jestem na siebie.

Za to, że zaczęłam tę farsę lata temu. Za to, że nie umiem jej skończyć. Za to, jak moje ciało mnie zdradziło w tamtej chwili, pochylając się ku niej, jakby była kimś, kogo pragnę, a nie kimś, kogo powinnam zniszczyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[POV Emily]

Dzień wprowadzenia nadchodzi z agresywnym słońcem, które sprawia wrażenie jakby atakowało mnie osobiście.

Wlokę przez kampus moją żałosną kolekcję rzeczy, już teraz żałując każdej decyzji życiowej, która mnie tu doprowadziła. Przyklejony do spoconej dłoni przydział mieszkaniowy głosi: Pokój 412, Bennett Hall. Współlokatorka: 1.

Tylko liczba. Nawet nie imię.

Cóż, przynajmniej nie będę dzielić pokoju z całą drużyną.

Bennett Hall to jeden z tych porośniętych bluszczem, ceglanych budynków, które wyglądają świetnie w broszurach, a w rzeczywistości przypominają wiktoriańskie więzienie. Czwarte piętro, brak windy. Oczywiście.

Kiedy docieram do pokoju 412, jestem spocona jak po maratonie w piekle. Otwieram drzwi, przygotowując się na standardowe akademikowe horrory—tajemnicze plamy, ten specyficzny zapach instytucjonalnej rozpaczy, być może nawet ducha lub dwa.

A zamiast tego znajduję... estetykę?

Jedna strona pokoju już wygląda jak spełnienie mokrego snu blogerki lifestylowej.

Rok czyjegoś życia, gustownie i starannie urządzony—dopasowana pościel, oprawione zdjęcia, mały sukulent na biurku, który jakoś wygląda na drogi.

Goła strona czeka na mnie jak niedopowiedzenie.

Zaznaczam swoje terytorium i zaczynam się rozpakowywać. Ubrania do malutkiej szafy. Kosmetyki na moją półkę. Fizyczny akt układania rzeczy jest medytacyjny. To jest teraz moja przestrzeń. Mogę to ogarnąć, kimkolwiek okaże się moja współlokatorka.

Wtedy słyszę, jak drzwi otwierają się za mną. Odwracam się i wszechświat wyjawia mi swój puentę.

Maddie stoi w progu, z mrożoną kawą w ręku, zastygła w pół kroku, jakby ktoś wcisnął pauzę na filmie. Jej wyraz twarzy przechodzi przez rozpoznanie, niedowierzanie i coś niemal jak strach, zanim osiądzie na uważnej obojętności.

Między nami rozciąga się długa, okropna cisza.

Patrzymy na siebie. Czas się zatrzymuje. Gdzieś tam Bóg zrywa boki ze śmiechu.

"Chyba sobie kurwa żartujesz," mówię, bo najwyraźniej moja buzia sama postanowiła być rzecznikiem tej katastrofy.

"To jest mój pokój." Jej głos mógłby zamrozić piekło. "W zeszłym roku miałam jedynkę. To jakaś pomyłka."

"Cóż, chyba że nagle nie umiem czytać, ta kartka mówi 412." Macham przydziałem mieszkaniowym jak białą flagą, która jest w rzeczywistości deklaracją wojny. "Niespodzianka, współlokatorko."

Ona już wyciąga telefon, palce śmigają po ekranie. "Dzwonię do administracji. Teraz. To się nie dzieje."

Patrzę, jak chodzi w kółko podczas rozmowy, używając tego swojego głosu do telefonów—takiego, który brzmi, jakby zaraz miała poprosić o rozmowę z kierownikiem. Obserwuję, jak jej twarz przechodzi od zdeterminowanej, przez zdesperowaną, po pokonaną, gdy ktoś po drugiej stronie wyraźnie nie przekazuje jej oczekiwanych wieści.

Odkłada słuchawkę i stoi przez chwilę, wyglądając jak ktoś, komu właśnie kazano mieszkać z największym wrogiem.

Co, jakby nie patrzeć, jest dokładnie tym, co się wydarzyło.

"Niech zgadnę," mówię, starając się brzmieć swobodnie, a wychodzi z goryczą. "Jesteśmy na siebie skazane?"

"Do semestru wiosennego. Najwcześniej." Każde słowo brzmi, jakby było z niej wyrywane siłą. "Nie mają wolnych miejsc."

Oczywiście, że nie mają.

"Więc jesteśmy uziemione." Stwierdzam oczywistość, bo ktoś musi.

"Najwidoczniej." To słowo kosztuje ją wyraźnie dużo. Jakby przyznawała się do porażki w wojnie, o której nie wiedziała, że ją prowadzi.

Staram się zachować dojrzałość. Naprawdę.

Proponuję granice, harmonogramy, strefę zdemilitaryzowaną pośrodku pokoju. Maddie odpowiada monosylabami, już budując między nami niewidzialny mur, który mógłby równie dobrze być z betonu i złośliwości.

Ale moje oczy ciągle uciekają na jej stronę pokoju.

Różowy koc narzucony na jej krzesło. Motywacyjne plakaty w ramkach w kolorze różowego złota. Potem zauważam pluszową wydrę, siedzącą na jej idealnie różowej pościeli, jakby była tu właścicielem.

Cholerną pluszową wydrę.

"Od kiedy lubisz wydry?" słyszę, jak mówię.

Maddie sztywnieje, jej dłoń zatrzymuje się w pół ruchu. "Co?"

"Wydra." Wskazuję na winnego pluszaka. "Słodka, chociaż nie pamiętam, żebyś kiedykolwiek się nimi interesowała. I ten cały róż. Bardzo ciekawe wybory jak na kogoś, kto kiedyś oświadczył—cytuję—'Różowy jest dla tych, którzy nie mają osobowości.' W wieku jedenastu lat."

Jej twarz robi coś takiego, że naprawdę widzę, jak sobie przypomina. Widać dokładnie moment, w którym uświadamia sobie, że nie zapomniałam o niej ani jednej, kurwa, rzeczy.

Maska opada na sekundę i oto moja Madison—przyłapana, odsłonięta, prawdziwa.

Potem Maddie wraca do gry.

"Ludzie się zmieniają, Emily. To się nazywa dorastanie." Jej głos jest lodowaty. "Nie żebyś wiedziała cokolwiek o tym."

"Przepraszam?"

"Dobrze mnie słyszałaś." Krzyżuje ramiona, całkowicie zaangażowana w tę kłótnię. "Wciąż uciekasz przed oczekiwaniami mamy? Nadal tak bardzo desperacko chcesz uciec, że przenosisz się do innej szkoły, żeby tylko nie mierzyć się z własnymi problemami?"

Te słowa uderzają jak policzek z domieszką kastetu.

Ona pamięta.

Każdy sekret, który jej powierzyłam, każdy lęk, którym się dzieliłam, kiedy byłyśmy dziećmi i była całym moim światem—zachowała je wszystkie. A teraz używa ich jak emocjonalnych granatów.

"Przynajmniej nie udaję kogoś innego," odbijam. "Przynajmniej nie muszę kłamać na temat tego, kim jest mój ojciec albo skąd pochodzę, dla ludzi, którym tak naprawdę na mnie nie zależy. Różowe koce, Maddie? Ramki w kolorze różowego złota? Ten pokój wygląda jakby zwymiotowała tu tablica na Pintereście."

"Lepiej to niż wyglądać jak ktoś, kto osiągnął szczyt w gimnazjum i nigdy się nie podniósł."

" Osiągnął szczyt? " Teraz już naprawdę krzyczę. "Wybacz, nie wiedziałam, że celem jest stać się kompletnie nie do poznania. Kogo próbujesz zaimponować? Jennie? Innym dziewczynom, które obgadują cię za plecami jak tylko wyjdziesz?"

"Nie wiesz nic o moim życiu tutaj."

Jej głos jest defensywny, sztywny na krawędziach.

"Wiem, że wszystkich okłamujesz. Wiem, że twój ojciec wciąż prowadzi warsztat samochodowy, a nie żadną 'rodzinną firmę', która 'odniosła sukces'. Wiem, że płakałaś, kiedy mama kazała ci nosić sukienki. Wiem—"

"Przestań." Jej głos się łamie. Naprawdę się łamie, i przez chwilę wygląda dokładnie jak ta dwunastolatka, która ściskała mnie na pożegnanie i obiecywała pisać. "Po prostu, kurwa, przestań."

"Dlaczego? Bo prawda jest niewygodna dla Maddie Reyes, kapitan drużyny?" Nie mogę się zatrzymać, choć już poszłam za daleko. "Bo tak długo udawałaś kogoś innego, że zapomniałaś, kim naprawdę jesteś?"

"Nie masz prawa tego robić." Jej oczy błyszczą, wściekłe. "Nie masz prawa pojawiać się po ośmiu latach i udawać, że mnie znasz. Tamtej dziewczyny już nie ma. Zabiłam ją. Musiałam."

Próbuję się wtrącić, gdy coś jak ból mignęło w jej oczach, ale przejeżdża po tym jak walec.

"Wiesz, co jest naprawdę żałosne?" Teraz jej głos też się podnosi. "Ty wciąż jesteś dokładnie taka sama. Wciąż uciekasz przed swoimi problemami. Wciąż udajesz, że nikogo nie potrzebujesz. Wciąż tak bardzo boisz się bliskości, że chowasz się za swoją jazdą figurową jakby to była cała twoja osobowość."

Otwieram usta, żeby się bronić, ale ona jeszcze nie skończyła.

"Przynajmniej próbuję być kimś!"

Jest już tuż przy mnie, tak blisko, że widzę łzy zbierające się w jej oczach, których nie pozwoli spaść.

"Przynajmniej coś zbudowałam, nawet jeśli to wszystko ściema! A ty co zbudowałaś? Co masz poza potrójnym axlem i wiecznym żalem?"

Cisza po tym wszystkim jest tak gęsta, że można się nią zadławić.

Stoimy kilka centymetrów od siebie, ciężko oddychając, i czuję ciepło bijące od jej skóry. Widzę jej puls skaczący w gardle. Mogę policzyć każdą piegę, którą próbowała zakryć podkładem.

"Miałam ciebie," mówię cicho. "Miałam swoją najlepszą przyjaciółkę. A potem uznała, że nie jestem warta, żeby mnie zatrzymać."

Maddie cofa się jakbym ją fizycznie odepchnęła. Przez chwilę wygląda na kompletnie rozbitą. Potem łapie torbę drżącymi rękami.

"Nie mogę." Wycofuje się w stronę drzwi. "Nie mogę tu teraz być."

"Madison."

Ale już jej nie ma, drzwi trzaskają za nią zanim zdążę cokolwiek powiedzieć.

Stoję tam długo, odtwarzając każde słowo, katalogując wszystkie sposoby, w jakie się zraniłyśmy. Pluszowa wydra patrzy na mnie z jej poduszki szklanymi oczami, niemy świadek tego, co się właśnie wydarzyło.

Tej nocy leżę w ciemnościach, nie mogąc zasnąć. Strona Maddie jest pusta, jej łóżko nietknięte.

Jakoś jej nieobecność jest głośniejsza niż każda kłótnia, jaką mogłybyśmy mieć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Mieszkanie z Maddie Reyes wymaga precyzji zwykle zarezerwowanej do rozbrajania bomb albo przeprowadzania operacji na otwartym sercu. Tyle że tutaj jest znacznie więcej pasywno-agresywnych karteczek samoprzylepnych i skomplikowany grafik prysznicowy.

Wypracowałyśmy niewypowiedziany system, który zaimponowałby strategom wojskowym. Komunikujemy się jak dwie nieznajome zmuszone do dzielenia celi, co nie odbiega za bardzo od rzeczywistości.

Pluszowa wydra na jej łóżku stała się moim nemezis. Przysięgam, że ocenia mnie swoimi szklanymi oczkami za każdym razem, gdy przypadkiem spojrzę na tyłek Maddie w tych legginsach, w których śpi.

A zdarza się to często.

To jest problem i sprawia, że zaczynam kwestionować wszystko, co do tej pory o sobie myślałam.

Dziś na lodowisku trenerka Marquette zebrała obie drużyny – łyżwiarki figurowe po jednej stronie, hokeiści po drugiej.

Wygląda to jak sportowa wersja West Side Story, tylko bez pstryknięć palcami i morderstw. Wszyscy stoją w nerwowych grupkach, zerkając na przeciwną drużynę, jakby zaraz ktoś miał kazać nam się podzielić deserem.

Ssaki terytorialne udające cywilizowanych ludzi.

„Coroczny pokaz przedsezonowy”, ogłasza trenerka, ściskając clipboard jak broń. „Darczyńcy, skauci, członkowie zarządu uniwersytetu. Każdy solista wykonuje krótki układ parowy z partnerem z hokeja. To biennalna tradycja.”

Zatrzymuje się, pozwalając, by to do nas dotarło, podczas gdy fluorescencyjne światła brzęczą nad głowami niczym nerwowi świadkowie.

Hokeiści wchodzą ociężale, wyglądając na zagubionych bez swojej zbroi, a ja próbuję się na nich skupić. Na którymkolwiek z nich. Ten jest całkiem przystojny, prawda? Wysoki, szerokie ramiona, taki typ, za którym zwykle przepadam.

Poczuj coś, rozkazuję sobie. Cokolwiek.

Nic. To jak patrzeć na meble o dobrej konstrukcji.

„W tym roku”, kontynuuje trenerka, „pokazowe układy zdecydują o nowym kapitanie drużyny.”

Te słowa spadają jak kamienie do nieruchomej wody.

Widzę, jak Maddie prostuje się, a jej palce niemal niezauważalnie zaciskają się na bandzie. Jej pozycja nie jest już pewna. Tron, który budowała tak długo, nagle ma termity.

„Dobierzcie się w pary”, mówi trenerka. „Zróbcie, żeby to działało.”

Natychmiast zaczyna się szaleństwo dobierania partnerów. Maddie rusza jak rakieta naprowadzana na ciepło w stronę kapitana hokeistów, Dereka. Sześć stóp konwencjonalnej atrakcyjności i osobowość mokrego kartonu.

Ava wspomniała o nim krótko, jako o chłopaku Maddie, pokazała mi zdjęcie – to ten typ przystojnego, którego natychmiast się zapomina.

On owija się wokół niej jak drogi dodatek, z którego ktoś zapomniał zdjąć metkę. Wyglądają jak zdjęcie katalogowe przywileju. Jego dłoń spoczywa na jej biodrze z nonszalancką zaborczością kogoś, kto oznacza swój teren na imprezie.

„Jesteś tą od potrójnego axla.”

Odwracam się i widzę chłopaka z artystycznie potarganymi czarnymi włosami i takim uśmiechem, który pewnie ratuje go przed mandatami za przekroczenie prędkości. Jest słodki w ten niegroźny sposób, dzięki któremu matki ufają mu przy swoich córkach.

„Chris Nakamura,” mówi, wyciągając rękę.

„Emily Harper.”

„Zgłaszam się na ochotnika.” Uśmiecha się szerzej. „Zanim skończysz z Tylerem, który ma grację pobudzonego łosia.”

Rzucam okiem na resztę hokeistów. Jeden z nich dosłownie chwieje się na łyżwach jak nowo narodzona żyrafa odkrywająca grawitację. Inny wydaje się prowadzić cichą kłótnię z własnymi stopami.

„Przekonałeś mnie.”

„Studiuję filozofię. Przekonujące argumenty to moja jedyna umiejętność warta czegokolwiek na rynku pracy.” Jest przyjazny, trochę niezdarny, wydaje się naprawdę w porządku. „Uprzedzam – lepiej znam Kanta niż łyżwy, ale obiecuję, że cię nie upuszczę ani nie zacznę rozprawiać o metafizyce w trakcie układu.”

„Zgoda.” Zgadzam się na współpracę, zanim mój mózg zdąży wymyślić powody, żeby odmówić, a Chris wygląda na wyraźnie odetchnionego z ulgą.

Podajemy sobie ręce i próbuję nie zauważać, że Maddie patrzy na nas z drugiego końca lodowiska.

***

Tego wieczoru układam rzeczy na biurku, kiedy Maddie wpada do pokoju jak burza.

„To jest jakieś pieprzone GÓWNO,” oznajmia, rzucając torbą z taką siłą, że wydra podskakuje z protestem. „Byłam kapitanem przez ROK. Cały rok mojego życia poświęcony tej drużynie, a teraz jedna głupia prezentacja ma o wszystkim zdecydować?”

„Brzmi ciężko,” mówię, nie odrywając wzroku od kolorowych fiszek.

„Nie.” Odwraca się do mnie, oczy płoną. „Nawet nie próbuj udawać, że ci nie zależy. Chcesz tego. Widzę to na twojej głupiej twarzy za każdym razem, gdy trenerka cię chwali.”

"Moja głupia twarz?" W końcu podnoszę wzrok. "To wszystko, co masz? Moja głupia twarz?"

"Twoja... twoja głupio utalentowana twarz!" Teraz chodzi tam i z powrotem, jak uwięziony kot. "Przychodzisz tu ze swoim perfekcyjnym potrójnym axlem i swoim 'Och, ja tu tylko chcę pojeździć na łyżwach'. Próbujesz zabrać wszystko, co zbudowałam!"

"Maddie." Odkładam karty. "Ja dosłownie tylko chcę jeździć na łyżwach, zakwalifikować się na Mistrzostwa i nie umrzeć w trakcie zawodów. Twój tron królowej pszczół jest bezpieczny."

"Odwal się," syczy, cała w świętym oburzeniu i z wymachującym kucykiem. "Jakbyś nie była zachwycona. Mała Emily Harper, przyszła ukraść wszystko, co zbudowałam, swoim 'wielkim talentem' i swoimi szczenięcymi oczami."

"Szczenięce oczy?" Obracam się na krześle, by spojrzeć na nią. "To bogate, biorąc pod uwagę, że trzepoczesz rzęsami do Trenera, jakbyś startowała w reklamie tuszu do rzęs."

"Przynajmniej nie lecę na pierwszego hokeistę, który się mną zainteresuje." Podchodzi bliżej, ręce na biodrach. "Chris Nakamura? Serio? On jest jakby waniliowe lody były człowiekiem."

"Zazdrosna?" Słowo wyślizguje mi się, zanim mogę je powstrzymać.

"O co? O twoje katastrofalne partnerstwo?" Śmieje się, ale to ostry śmiech. "Proszę cię. Derek naprawdę potrafi prowadzić. W przeciwieństwie do twojego filozofa, który pewnie za bardzo rozkminia nawet oddychanie."

"No tak, bo Derek to taki skarb." Wstaję i nagle jesteśmy zbyt blisko. "Powiedz mi, czy planuje swoje zdrady pod twoje treningi, czy po prostu nie obchodzi go, żeby to ukrywać?"

Jej twarz czerwienieje. "Słucham?"

"Słyszałaś. Wszyscy wiedzą, że sypia z połową drugorocznych. Ale jasne, udawaj dalej, że to twój idealny chłopak."

"Przynajmniej MAM chłopaka." Przysuwa się jeszcze bliżej, a ja czuję jej perfumy, które dalej robią mi wodę z mózgu. "A ty? Jaka jest twoja wymówka? Że ta perfekcyjna Emily nie jest tak hetero, jak udaje?"

Te słowa uderzają jak policzek i całe moje ciało sztywnieje. "Co?"

"Daj spokój." Śmieje się ostro. "Ten sposób, w jaki na mnie patrzysz? Jak cała się spinacz, gdy jestem blisko? Klasyczna baby gay panika."

"Nie... Umawiałam się tylko z facetami. Z wieloma facetami."

"Tak? I jak ci to wychodziło?" Zbliża się jeszcze bardziej, spychając mnie do biurka. "Czy któryś z nich sprawił, że coś poczułaś? Czy tylko odgrywałaś swoją rolę?"

"Odwal się, Maddie."

"Trafiłam w czuły punkt?" Jest tak blisko, że czuję ciepło jej ciała. "Wiesz, to nic złego. Bardzo częste. Przebudzenie na studiach i te sprawy."

"Nie mam żadnego przebudzenia."

"Nie?" Maddie sięga do góry, rysuje palcem linię wzdłuż mojego kołnierza, a moja skóra płonie, jakby mnie wypalała. "To czemu się trzęsiesz?"

Coś we mnie pęka.

Łapię ją za nadgarstki, obracam nas i popycham ją w tył. Potyka się, ląduje na łóżku, a zanim zdąży się pozbierać, jestem nad nią, przyciskam jej nadgarstki do łóżka — pewnie mocniej, niż trzeba.

"Za dużo, kurwa, gadasz," syczę.

Jej oczy robią się ogromne, cała ta zuchwała pewność siebie znika. Jesteśmy przyciśnięte od klatki piersiowej do bioder, czuję jej szybki oddech, widzę puls bijący jej w gardle.

"Emily..."

"Co jest?" Pochylam się bliżej, nasze twarze dzieli kilka centymetrów. "Już nie taka pewna siebie? Gdzie te twoje teorie o mojej orientacji?"

Próbuje poruszyć nadgarstkami, ale trzymam mocno, i coś błyska w jej oczach — żar, zaskoczenie, coś jeszcze, co sprawia, że żołądek przewraca mi się do góry nogami. "Ja tylko..."

"Co? Droczysz się? Grasz w swoje gierki?" Przesuwam ciężar ciała, a ona wzdycha — naprawdę wzdycha — i cholera, ten dźwięk przeszywa mnie na wskroś. "Twój chłopak traktuje cię jak mebel, więc zaczepiasz się mnie, bo przynajmniej wtedy coś czujesz?"

Obie oddychamy ciężko, jej twarz jest tuż przy mojej, widzę jak jej puls wali w gardle i czuję jej oddech na ustach, a moje ciało przechodzi jakiś błąd systemu, bo to nie... Ja nigdy...

Nigdy z dziewczynami.

Ale Boże, jest tak blisko, jej oczy są tak ciemne, jej usta rozchylone i wszystko we mnie krzyczy, żeby skrócić ten dystans i...

"Emily." Jej głos to ledwie szept.

Dźwięk mojego imienia przełamuje zaklęcie i wycofuję się tak gwałtownie, że prawie spadam z łóżka.

Maddie powoli siada, włosy rozczochrane, policzki zaróżowione, wygląda jakby świat się zawalił.

Patrzymy na siebie z trzech stóp, które wydają się trzema milami. Moje ciało dalej drży, skóra za ciasna, serce próbuje wyrwać się przez żebra.

Co tu się właśnie, do cholery, wydarzyło?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Kiss Me, Captain

Kiss Me, Captain

165 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

165

Treść

Aa