Mieszkanie z Maddie Reyes wymaga precyzji zwykle zarezerwowanej do rozbrajania bomb albo przeprowadzania operacji na otwartym sercu. Tyle że tutaj jest znacznie więcej pasywno-agresywnych karteczek samoprzylepnych i skomplikowany grafik prysznicowy.
Wypracowałyśmy niewypowiedziany system, który zaimponowałby strategom wojskowym. Komunikujemy się jak dwie nieznajome zmuszone do dzielenia celi, co nie odbiega za bardzo od rzeczywistości.
Pluszowa wydra na jej łóżku stała się moim nemezis. Przysięgam, że ocenia mnie swoimi szklanymi oczkami za każdym razem, gdy przypadkiem spojrzę na tyłek Maddie w tych legginsach, w których śpi.
A zdarza się to często.
To jest problem i sprawia, że zaczynam kwestionować wszystko, co do tej pory o sobie myślałam.
Dziś na lodowisku trenerka Marquette zebrała obie drużyny – łyżwiarki figurowe po jednej stronie, hokeiści po drugiej.
Wygląda to jak sportowa wersja West Side Story, tylko bez pstryknięć palcami i morderstw. Wszyscy stoją w nerwowych grupkach, zerkając na przeciwną drużynę, jakby zaraz ktoś miał kazać nam się podzielić deserem.
Ssaki terytorialne udające cywilizowanych ludzi.
„Coroczny pokaz przedsezonowy”, ogłasza trenerka, ściskając clipboard jak broń. „Darczyńcy, skauci, członkowie zarządu uniwersytetu. Każdy solista wykonuje krótki układ parowy z partnerem z hokeja. To biennalna tradycja.”
Zatrzymuje się, pozwalając, by to do nas dotarło, podczas gdy fluorescencyjne światła brzęczą nad głowami niczym nerwowi świadkowie.
Hokeiści wchodzą ociężale, wyglądając na zagubionych bez swojej zbroi, a ja próbuję się na nich skupić. Na którymkolwiek z nich. Ten jest całkiem przystojny, prawda? Wysoki, szerokie ramiona, taki typ, za którym zwykle przepadam.
Poczuj coś, rozkazuję sobie. Cokolwiek.
Nic. To jak patrzeć na meble o dobrej konstrukcji.
„W tym roku”, kontynuuje trenerka, „pokazowe układy zdecydują o nowym kapitanie drużyny.”
Te słowa spadają jak kamienie do nieruchomej wody.
Widzę, jak Maddie prostuje się, a jej palce niemal niezauważalnie zaciskają się na bandzie. Jej pozycja nie jest już pewna. Tron, który budowała tak długo, nagle ma termity.
„Dobierzcie się w pary”, mówi trenerka. „Zróbcie, żeby to działało.”
Natychmiast zaczyna się szaleństwo dobierania partnerów. Maddie rusza jak rakieta naprowadzana na ciepło w stronę kapitana hokeistów, Dereka. Sześć stóp konwencjonalnej atrakcyjności i osobowość mokrego kartonu.
Ava wspomniała o nim krótko, jako o chłopaku Maddie, pokazała mi zdjęcie – to ten typ przystojnego, którego natychmiast się zapomina.
On owija się wokół niej jak drogi dodatek, z którego ktoś zapomniał zdjąć metkę. Wyglądają jak zdjęcie katalogowe przywileju. Jego dłoń spoczywa na jej biodrze z nonszalancką zaborczością kogoś, kto oznacza swój teren na imprezie.
„Jesteś tą od potrójnego axla.”
Odwracam się i widzę chłopaka z artystycznie potarganymi czarnymi włosami i takim uśmiechem, który pewnie ratuje go przed mandatami za przekroczenie prędkości. Jest słodki w ten niegroźny sposób, dzięki któremu matki ufają mu przy swoich córkach.
„Chris Nakamura,” mówi, wyciągając rękę.
„Emily Harper.”
„Zgłaszam się na ochotnika.” Uśmiecha się szerzej. „Zanim skończysz z Tylerem, który ma grację pobudzonego łosia.”
Rzucam okiem na resztę hokeistów. Jeden z nich dosłownie chwieje się na łyżwach jak nowo narodzona żyrafa odkrywająca grawitację. Inny wydaje się prowadzić cichą kłótnię z własnymi stopami.
„Przekonałeś mnie.”
„Studiuję filozofię. Przekonujące argumenty to moja jedyna umiejętność warta czegokolwiek na rynku pracy.” Jest przyjazny, trochę niezdarny, wydaje się naprawdę w porządku. „Uprzedzam – lepiej znam Kanta niż łyżwy, ale obiecuję, że cię nie upuszczę ani nie zacznę rozprawiać o metafizyce w trakcie układu.”
„Zgoda.” Zgadzam się na współpracę, zanim mój mózg zdąży wymyślić powody, żeby odmówić, a Chris wygląda na wyraźnie odetchnionego z ulgą.
Podajemy sobie ręce i próbuję nie zauważać, że Maddie patrzy na nas z drugiego końca lodowiska.
***
Tego wieczoru układam rzeczy na biurku, kiedy Maddie wpada do pokoju jak burza.
„To jest jakieś pieprzone GÓWNO,” oznajmia, rzucając torbą z taką siłą, że wydra podskakuje z protestem. „Byłam kapitanem przez ROK. Cały rok mojego życia poświęcony tej drużynie, a teraz jedna głupia prezentacja ma o wszystkim zdecydować?”
„Brzmi ciężko,” mówię, nie odrywając wzroku od kolorowych fiszek.
„Nie.” Odwraca się do mnie, oczy płoną. „Nawet nie próbuj udawać, że ci nie zależy. Chcesz tego. Widzę to na twojej głupiej twarzy za każdym razem, gdy trenerka cię chwali.”
"Moja głupia twarz?" W końcu podnoszę wzrok. "To wszystko, co masz? Moja głupia twarz?"
"Twoja... twoja głupio utalentowana twarz!" Teraz chodzi tam i z powrotem, jak uwięziony kot. "Przychodzisz tu ze swoim perfekcyjnym potrójnym axlem i swoim 'Och, ja tu tylko chcę pojeździć na łyżwach'. Próbujesz zabrać wszystko, co zbudowałam!"
"Maddie." Odkładam karty. "Ja dosłownie tylko chcę jeździć na łyżwach, zakwalifikować się na Mistrzostwa i nie umrzeć w trakcie zawodów. Twój tron królowej pszczół jest bezpieczny."
"Odwal się," syczy, cała w świętym oburzeniu i z wymachującym kucykiem. "Jakbyś nie była zachwycona. Mała Emily Harper, przyszła ukraść wszystko, co zbudowałam, swoim 'wielkim talentem' i swoimi szczenięcymi oczami."
"Szczenięce oczy?" Obracam się na krześle, by spojrzeć na nią. "To bogate, biorąc pod uwagę, że trzepoczesz rzęsami do Trenera, jakbyś startowała w reklamie tuszu do rzęs."
"Przynajmniej nie lecę na pierwszego hokeistę, który się mną zainteresuje." Podchodzi bliżej, ręce na biodrach. "Chris Nakamura? Serio? On jest jakby waniliowe lody były człowiekiem."
"Zazdrosna?" Słowo wyślizguje mi się, zanim mogę je powstrzymać.
"O co? O twoje katastrofalne partnerstwo?" Śmieje się, ale to ostry śmiech. "Proszę cię. Derek naprawdę potrafi prowadzić. W przeciwieństwie do twojego filozofa, który pewnie za bardzo rozkminia nawet oddychanie."
"No tak, bo Derek to taki skarb." Wstaję i nagle jesteśmy zbyt blisko. "Powiedz mi, czy planuje swoje zdrady pod twoje treningi, czy po prostu nie obchodzi go, żeby to ukrywać?"
Jej twarz czerwienieje. "Słucham?"
"Słyszałaś. Wszyscy wiedzą, że sypia z połową drugorocznych. Ale jasne, udawaj dalej, że to twój idealny chłopak."
"Przynajmniej MAM chłopaka." Przysuwa się jeszcze bliżej, a ja czuję jej perfumy, które dalej robią mi wodę z mózgu. "A ty? Jaka jest twoja wymówka? Że ta perfekcyjna Emily nie jest tak hetero, jak udaje?"
Te słowa uderzają jak policzek i całe moje ciało sztywnieje. "Co?"
"Daj spokój." Śmieje się ostro. "Ten sposób, w jaki na mnie patrzysz? Jak cała się spinacz, gdy jestem blisko? Klasyczna baby gay panika."
"Nie... Umawiałam się tylko z facetami. Z wieloma facetami."
"Tak? I jak ci to wychodziło?" Zbliża się jeszcze bardziej, spychając mnie do biurka. "Czy któryś z nich sprawił, że coś poczułaś? Czy tylko odgrywałaś swoją rolę?"
"Odwal się, Maddie."
"Trafiłam w czuły punkt?" Jest tak blisko, że czuję ciepło jej ciała. "Wiesz, to nic złego. Bardzo częste. Przebudzenie na studiach i te sprawy."
"Nie mam żadnego przebudzenia."
"Nie?" Maddie sięga do góry, rysuje palcem linię wzdłuż mojego kołnierza, a moja skóra płonie, jakby mnie wypalała. "To czemu się trzęsiesz?"
Coś we mnie pęka.
Łapię ją za nadgarstki, obracam nas i popycham ją w tył. Potyka się, ląduje na łóżku, a zanim zdąży się pozbierać, jestem nad nią, przyciskam jej nadgarstki do łóżka — pewnie mocniej, niż trzeba.
"Za dużo, kurwa, gadasz," syczę.
Jej oczy robią się ogromne, cała ta zuchwała pewność siebie znika. Jesteśmy przyciśnięte od klatki piersiowej do bioder, czuję jej szybki oddech, widzę puls bijący jej w gardle.
"Emily..."
"Co jest?" Pochylam się bliżej, nasze twarze dzieli kilka centymetrów. "Już nie taka pewna siebie? Gdzie te twoje teorie o mojej orientacji?"
Próbuje poruszyć nadgarstkami, ale trzymam mocno, i coś błyska w jej oczach — żar, zaskoczenie, coś jeszcze, co sprawia, że żołądek przewraca mi się do góry nogami. "Ja tylko..."
"Co? Droczysz się? Grasz w swoje gierki?" Przesuwam ciężar ciała, a ona wzdycha — naprawdę wzdycha — i cholera, ten dźwięk przeszywa mnie na wskroś. "Twój chłopak traktuje cię jak mebel, więc zaczepiasz się mnie, bo przynajmniej wtedy coś czujesz?"
Obie oddychamy ciężko, jej twarz jest tuż przy mojej, widzę jak jej puls wali w gardle i czuję jej oddech na ustach, a moje ciało przechodzi jakiś błąd systemu, bo to nie... Ja nigdy...
Nigdy z dziewczynami.
Ale Boże, jest tak blisko, jej oczy są tak ciemne, jej usta rozchylone i wszystko we mnie krzyczy, żeby skrócić ten dystans i...
"Emily." Jej głos to ledwie szept.
Dźwięk mojego imienia przełamuje zaklęcie i wycofuję się tak gwałtownie, że prawie spadam z łóżka.
Maddie powoli siada, włosy rozczochrane, policzki zaróżowione, wygląda jakby świat się zawalił.
Patrzymy na siebie z trzech stóp, które wydają się trzema milami. Moje ciało dalej drży, skóra za ciasna, serce próbuje wyrwać się przez żebra.
Co tu się właśnie, do cholery, wydarzyło?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Próba par zamienia lodowisko w społeczne doświadczenie na temat zachowań terytorialnych. Konkret: obserwowanie hokeistów próbujących figur łyżwiarskich, podczas gdy ich partnerki starają się nie rozpłakać na oczach wszystkich.
To jakby obserwować pingwiny uczące się baletu.
Chaotycznie, szczerze, a czasem ktoś upada naprawdę mocno.
Derek traktuje to wszystko jak kiepski żart napisany przez kogoś mniej zabawnego od niego. Ledwie próbuje choreografii, przewraca oczami na poprawki, udając, że uczestnictwo jest poniżej jego wysokiej stawki.
Jego postawa jest leniwa, wysiłek nie istnieje, a nastawienie wyczerpujące. Ale jego ręce nigdy nie opuszczają Maddie—talia, ramię, biodro.
Nieustanny kontakt. Zaznaczanie terenu jak pies na zjeździe pod hydrantami.
Patrzę, jak prowadzi ją po lodzie z zaborczą pewnością siebie i czuję, jak coś gorącego skręca się w mojej piersi.
Złość, pewnie. Zdecydowanie złość.
Ten rodzaj, który nie ma żadnego racjonalnego sensu, biorąc pod uwagę, że Maddie i ja nawet nie jesteśmy już przyjaciółkami. Ledwo współlokatorkami. Jesteśmy niechętnie zamknięte w małej przestrzeni pełnej napięcia i tego oceniającego wydry.
Chris, tymczasem, jest przeciwieństwem wszystkiego, co robi Derek. Próbuje przekładanki, chwieje się dramatycznie, łapie się bandy i śmieje się, jakby upadek był zabawny, a nie upokarzający.
"To było prawie z gracją," ogłasza do nikogo konkretnego. "Jeśli zmrużysz oczy i mocno obniżysz oczekiwania."
"Robisz postępy," mówię mu, co jest technicznie prawdą.
Wczoraj upadł cztery razy podczas tej samej sekwencji. Dziś tylko dwa. Postęp jest względny, a matematyka nie kłamie. Statystyka przemawia za jego ostatecznym przetrwaniem. Prawdopodobnie.
Przerabiamy układ jeszcze raz. Chris naprawdę słucha, kiedy tłumaczę rozkład ciężaru, naprawdę się poprawia, gdy koryguję pozycję jego ramienia.
On się stara. Naprawdę, szczerze się stara.
To dezorientujące po latach samotnej jazdy, kiedy ufałam tylko sobie.
"Zostaniesz po?" pyta, gdy nasz zaplanowany czas się kończy. Inne pary już kierują się do szatni. "Chcę opanować ten podnoszenie, zanim ono opanuje mnie. Instynkt samozachowawczy absolutnie tego wymaga."
Zgadzam się, bo powiedzenie nie wymagałoby ode mnie energii społecznej, której obecnie nie mam. Ćwiczymy podnoszenie, aż bolą mnie ramiona, a Chris jest w stanie utrzymać mnie stabilnie przez pełne trzy sekundy bez chwiania się. Życiowy rekord. Przybijamy piątkę jak totalne nerdy.
Podczas przerwy na wodę łapię oddech przy bandzie, gdy Maddie i Derek suną obok, ćwicząc swój własny układ z różnym zaangażowaniem.
Ona jest zarumieniona od wysiłku, włosy wymykają się z kucyka w sposób, który nie powinien rozpraszać, ale jednak rozprasza. Ramię Dereka opada na jej ramiona między przejazdami, jakby zaznaczał własność. Zatyka flagę.
"Twoja praca nóg robi się niedbała przy drugiej zmianie," mówi Maddie, podjeżdżając bliżej. Jej ton jest pomocny. Oczy już nie. "Możesz to poprawić przed pokazem. Wiem, że świetnie sobie poradzisz!"
Jej sarkazm jest nie tylko oczywisty, ale wręcz namacalny.
Krytyka trafia jak papierowe cięcie—małe, precyzyjne, mające szczypać bez pozostawiania widocznych śladów. Profesjonalny sabotaż udający dobrą radę.
Klasyczna Maddie, najwyraźniej. Elegancka destrukcja w miłym uśmiechu.
"Dzięki za opinię," odpowiadam, dorównując jej uprzejmej truciźnie własną. "Możesz się skupić na dopasowaniu do tempa partnera. Przeprowadzenie go przez każdą zmianę musi być wyczerpujące."
Szczęka Dereka zaciska się, jakby ktoś przekręcił śrubę za jego twarzą. Jego dłoń na ramieniu Maddie napina się, palce mocniej wciskają, jakby powstrzymywał się przed zmiażdżeniem czegoś miękkiego i bezbronnego.
Jej uśmiech sztywnieje—szkło rozciągnięte zbyt cienko, grożące rozpadnięciem się na niebezpieczne odłamki.
"Niektóre z nas mają partnerów, dla których warto się starać," mówi gładko, jak nóż sunący między żebra.
"Niektóre z nas mają partnerów, którzy naprawdę potrafią jeździć."
Pozostałe pary udają nagłe zafascynowanie swoimi butelkami wody, nawet Ava pochłania się sznurówkami. Napięcie mogłoby przeciąć lód, co ironiczne, biorąc pod uwagę miejsce akcji.
Chris pochyla się do mnie, gdy Maddie i Derek odjeżdżają, a postawa Dereka promieniuje urażonym ego i ledwo skrywaną agresją. Jego ramiona są sztywne od powstrzymywania się przed złą reakcją.
"Masz jaja," mruczy Chris, uśmiechając się jakby naprawdę coś go rozbawiło. "Serio. To było brutalne."
"Ona zaczęła." Brzmię jak przedszkolak broniący łopatki w piaskownicy, ale nie zamierzam czuć się z tym źle.
Maddie pierwsza uderzyła. Ja muszę oddać mocniej.
"O, zdecydowanie zaczęła. Jestem pod wrażeniem, że tak to skończyłaś." Nadal się uśmiecha, tym swobodnym uśmiechem, który sugeruje, że nic go długo nie martwi. "Derek wyglądał, jakby chciał cię wbić w bandę."
"Musiałby mnie najpierw złapać." Biorę długi łyk wody, udając, że moje serce nie wali jeszcze po konfrontacji. "Jego jazda nie jest zbyt olimpijska. Widziałam sarenki z lepszą kontrolą krawędzi."
Chris śmieje się, a dźwięk odbija się od ścian lodowiska, zaskakująco ciepły i szczery. Przez moment prawie zapominam, że Maddie patrzy na nas z drugiego końca tafli, z wyrazem twarzy nieprzeniknionym jak matowe szkło.
Po treningu idę w stronę szatni, gdy Chris dogania mnie na korytarzu. Jego włosy są wilgotne od wysiłku, opadają na czoło w ten artystycznie niedbały sposób, który chłopcy osiągają przypadkiem.
"Hej," mówi, lekko zdyszany. "Za kilka dni będzie wyjazd na zawody. Obie drużyny jadą, nocujemy w hotelu, cały weekend."
Wkłada ręce w kieszenie, nagle wygląda młodziej i mniej pewnie.
"Wieczór przed zawsze jest impreza. Łyżwiarze, hokeiści. Taka tradycja."
"Tradycja z czym dokładnie?" unoszę brew. "Ofiary rytualne? Karaoke na wyprzódki? Przysięgi krwi?"
"Głównie picie i złe decyzje. Klasyka studenckiego życia w jeden wieczór." Jego uśmiech staje się pełen nadziei. "Powinnaś przyjść. Na imprezę, znaczy. Jeśli chcesz."
Zaproszenie zawisa między nami, oczywiste w swej intencji.
Chris jest miły. Chris jest cierpliwy i zabawny, nie traktuje mnie jak zagrożenie do unieszkodliwienia. Chris patrzy na mnie, jakbym mogła powiedzieć „tak” i naprawdę to mieć na myśli.
"Może," odpowiadam niejednoznacznie. "Pomyślę."
"Spoko. Jasne. Bez presji." Już się cofa, wciąż się uśmiechając. "Daj znać."
Patrzę, jak znika za rogiem, świadoma spojrzenia na moich plecach. Gdy się odwracam, Maddie stoi na końcu korytarza, torba sportowa na ramieniu, twarz starannie niewyrażająca niczego.
Patrzy mi w oczy przez długą chwilę—mierzy, kalkuluje, nie zdradzając niczego. Potem odwraca się i odchodzi bez słowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Maddie]
Przygotowanie się na imprezę na piętrze nie powinno wymagać czterdziestu minut konturowania. Ale Maddie musi trzymać poziom.
Rozcieram rozświetlacz wzdłuż kości policzkowej, budując iluzję niewymuszonego piękna jednym pociągnięciem pędzla. Strój zajął więcej czasu—jedwabna bluzka, którą znalazłam w lumpeksie i sama przerobiłam, do tego jeansy kosztujące więcej niż mój tygodniowy budżet na jedzenie.
Nikt się nie dowie, że bluzka kosztowała trzy dolary.
O to właśnie chodzi.
W lustrze Maddie Reyes patrzy na mnie. Nietykalna. Idealna. Dokładnie taka, jaką stworzyłam po tym, jak gimnazjum rozdarło pierwotną wersję mnie na strzępy.
Już nie myślę o tamtej dziewczynie. Była słaba, a słabość prowadzi do zniszczenia.
Zdecydowanie nie myślę też o Emily, która szykuje się po drugiej stronie pokoju.
Nie zauważam, jak zakłada prostą szarą bluzkę, która jakoś wygląda lepiej niż wszystko, co przez godziny układałam. Nie obserwuję jej odbicia w moim lustrze, nie kataloguję, jak materiał opływa jej ramiona.
I na pewno nie patrzę na to, jak jej zawsze gładko zaczesane włosy muskają obojczyki. Nieświadoma gracja w każdym ruchu. Zupełny brak udawania.
To doprowadza mnie do szału, jak bardzo chcę—
—Patrzysz się,— mówi Emily, nie odwracając się.
Jej głos ma ten suchy ton, który przebija się przez moją starannie zbudowaną powagę.
—Sprawdzam makijaż.— Kłamstwo spływa gładko jak błyszczyk. —Niektórzy z nas naprawdę się starają na takie okazje.—
Prycha cicho, ale nie ciągnie tematu. Mądra dziewczyna. Wychodzimy osobno, bo wspólne pojawienie się sugerowałoby relację, której żadna z nas nie chce przyznać. Piętnaście minut różnicy. Wiarygodność zachowana.
Gdy przychodzę, pokój wspólny pulsuje ciałami i basem. Od razu znajduję Dereka—trudno go przeoczyć, rozparty na kanapie jakby był właścicielem budynku i wszystkich w nim. Kiedy siadam, jego ramię ciężko opada na moje ramiona.
Znany ciężar. Przydatny ciężar.
Jego wzrok już omiata pokój w poszukiwaniu innych dziewczyn. Obserwuję, jak jego oczy śledzą drugoroczną w crop topie, i nie czuję nic. Nie o to w nim chodzi.
Derek to tarcza, deklaracja. Dowód, że Maddie Reyes jest dokładnie tą osobą, za którą wszyscy ją uważają.
Zdrady nie mają znaczenia. Liczy się przedstawienie.
Tę lekcję opanowałam dawno temu, wyryłam ją w kościach, aż stała się prawdą.
Jenna i inne dziewczyny gromadzą się w pobliżu z drinkami w dłoniach, śmiejąc się trochę za głośno, by to umknęło uwadze. Pozwalam, by ich rozmowy mnie otaczały, dorzucając oczekiwane komentarze w oczekiwanych momentach.
To mój dwór. To moi ludzie. Wszystko jest całkowicie pod kontrolą.
Wtedy Emily wchodzi z Avą, a oczy Jenny natychmiast się wyostrzają, jak u drapieżnika dostrzegającego ranne zwierzę na sawannie.
—O, patrzcie,— mówi Jenna, celowo podnosząc głos. —Stypendystki dotarły. Emily, kochanie, czy ta bluzka jest z wyprzedaży w lumpeksie? Myślę, że moja babcia oddała dokładnie taką samą w zeszłą wiosnę.—
Pozostałe dziewczyny śmieją się na zawołanie, a ja patrzę na twarz Emily, czekając na grymas, wycofanie, dowód, że nie pasuje do mojego świata.
Zaraz się wycofa. One zawsze się wycofują. Tak to działa.
Ale wtedy Emily odwraca się i patrzy Jennie prosto w oczy, jej wyraz twarzy spokojny, niemal znudzony.
—Przynajmniej zapracowałam na miejsce w drużynie, a nie je kupiłam,— mówi, uprzejma jak trucizna. —Może gdybyś poświęcała tyle czasu na axla, co na rozświetlacz, trenerka w ogóle by pamiętała twoje imię.—
Wspólny pokój zamiera, gdy twarz Jenny czerwienieje, a jej usta otwierają się i zamykają jak u ryby duszącej się w powietrzu. Szuka u mnie ratunku.
Coś gorącego i niechcianego zapala się w mojej piersi jak... Podziw?
Emily nie mrugnęła, nie ustąpiła. Zniszczyła Jennę dwoma zdaniami kontrolowanej dewastacji. A jednak jestem wściekła, że robi na mnie wrażenie.
Nie powinna się bronić, nie powinna tak bez wysiłku być sobą.
—Zadziorna,— mówię, pozwalając, by mój głos ociekał protekcjonalnością. —Jak na kogoś, kto nigdy nie wyszedł poza regionalne. Urocze, że sądzisz, iż jeden dobry odwet sprawia, że tu należysz.—
Szczęka Emily napina się wyraźnie. Jej oczy spotykają się z moimi i coś między nami przechodzi—prąd, wyzwanie, rozpoznanie, którego nie chcę nazwać.
Utrzymuje moje spojrzenie przez długą, napiętą chwilę, zanim odchodzi w stronę stołu z napojami. Plecy wyprostowane. Głowa wysoko. Zupełnie niewzruszona.
Nienawidzę tego, jak bardzo chcę za nią podążyć.
Jeszcze bardziej nienawidzę tego, że dostrzegam jej brak, gdy się odwraca.
Impreza toczy się dalej bez najmniejszej przerwy wokół nas. Dłoń Dereka przesuwa się na moje udo, zaborcza i ciepła. Odgrywam rolę dziewczyny—śmieję się z jego żartów, wtulam się w jego dotyk, udaję, że nie widzę, jak pod stołem pisze z kimś wiadomości.
Jenna w końcu dochodzi do siebie i kieruje swoją złośliwość w bezpieczniejsze cele. Porządek wreszcie zostaje przywrócony.
Później, z kanapy, przez ramię obserwuję, jak Chris zbliża się do Emily przy oknie.
Otwarty flirt, nie da się tego nie zauważyć. Nachyla się blisko, dotyka jej ramienia z oczywistą intencją, a ona uśmiecha się do niego ciepło. Tym prawdziwym uśmiechem, który pamiętam z dzieciństwa. Zanim wszystko się skomplikowało i popsuło.
Tłumaczę sobie, że to tylko strategiczna obserwacja. Nic więcej niż taktyczna czujność.
Emily zerka w moją stronę, a ja uśmiecham się kpiąco, zanim zdążę się powstrzymać. Wyzwanie. Echo naszej ostatniej sprzeczki w pokoju wciąż swędzi pod skórą.
Jej wzrok pali mnie przez cały pokój, gdy pochyla się jeszcze bliżej Chrisa, a jej dłoń sunie po jego torsie i zaciska się na kołnierzyku. Oddech więźnie mi w gardle, a puls dudni w uszach głośniej niż muzyka.
Nie zrobiłaby tego.
Nie patrząc mi w oczy w ten sposób.
A jednak absolutnie by zrobiła, bo Emily Harper nie blefuje. Przyciąga Chrisa do siebie i całuje go, szeroko otwartymi oczami wlepionymi w moje. To obsceniczne, taki pocałunek, w którym wszystko jest językiem i zamiarem.
Jego dłonie układają się na jej biodrach, palce wbijają się, gdy zachłannie ją całuje. Jakby należała do niego, by ją dotykać, smakować, brać.
Zanim zdążę się zorientować, siedzę okrakiem na kolanach Dereka, mój pocałunek jest gorący i zachłanny. Poruszam biodrami, ocierając się o narastającą wypukłość w jego jeansach, kręcąc nimi tak, jak wiem, że go to doprowadza do szaleństwa.
Jęczy w moje usta, duże dłonie zaciskają się na mojej pupie, przyciągając mnie bliżej. Ale moje oczy nie opuszczają Emily.
Patrzę, jak ręka Chrisa wsuwa się w jej włosy, przechyla jej głowę, by pogłębić pocałunek. Patrzę, jak jej palce zaciskają się na materiale jego koszuli, przyciągając go jeszcze bliżej.
To nieprzyzwoite, mokry ślizg ich ust, urywane oddechy, które mogłyby pochodzić od każdego z nich.
To najbardziej intymne "pierdol się", jakie kiedykolwiek dostałam.
I wszystko to jest dla mnie.
Reszta świata znika, aż zostaje tylko spojrzenie Emily wypalające ślad w mojej duszy. Przegryzam wargę Dereka tylko po to, by zobaczyć, jak jej oczy się zwężają, wciągam ją do ust, poruszając ciałem na jego kolanach.
On już dyszy, jego biodra unoszą się, by spotkać moje, ale równie dobrze mógłby nie istnieć.
Tu nie chodzi o niego. Tu chodzi o dziką, elektryzującą rzecz, która rozkwita między mną a Emily. To najbardziej intensywny seks wzrokiem w moim życiu, a nawet się nie dotykamy.
Gdy Emily w końcu odsuwa się od Chrisa, jej usta są czerwone i wilgotne, klatka piersiowa unosi się ciężko. Jej spojrzenie jest czystą północą, gdy spotyka moje, źrenice rozszerzone i głodne. Potem mruga i to znika, zastąpione czymś niemal jak żal.
Dotyka jego ramienia, bezsłowne przeprosiny, i odwraca się.
Derek wciąż dyszy przy mojej szyi, jego dłonie stają się coraz śmielsze, ale ja skupiam się tylko na pustce po Emily.
Wiem, do głębi kości, że to dopiero początek. Że ładunek między nami będzie tylko narastał z każdym gorącym spojrzeniem, każdym prawie-dotykiem, aż w końcu wybuchnie i pochłonie nas obie.
Powinnam uciec. Powinnam zdusić to w zarodku, przekierować, zatrzymać, zanim stanie się czymś, nad czym nie zapanuję.
Maddie Reyes nie robi bałaganu, nie wchodzi w skomplikowane, nie dopuszcza do prawdziwego.
Ale gdy Derek szepcze mi do ucha coś o znalezieniu pustego pokoju na górze, myślę tylko o ciemnych oczach Emily, wyzywających mnie, bym pierwsza mrugnęła. O jej dłoniach w cudzych włosach. O jej wyuzdanych, doskonałych ustach.
Idę za Derekiem do obiecanej prywatności jak w transie. A jeśli rozkładam go na części pocałunkami, zębami, z intensywnością graniczącą z okrucieństwem, to na pewno nie ma to nic wspólnego z zazdrością, która wciąż się we mnie kotłuje.
Nic a nic.
Przesuń w górę, aby kontynuować