Próba par zamienia lodowisko w społeczne doświadczenie na temat zachowań terytorialnych. Konkret: obserwowanie hokeistów próbujących figur łyżwiarskich, podczas gdy ich partnerki starają się nie rozpłakać na oczach wszystkich.
To jakby obserwować pingwiny uczące się baletu.
Chaotycznie, szczerze, a czasem ktoś upada naprawdę mocno.
Derek traktuje to wszystko jak kiepski żart napisany przez kogoś mniej zabawnego od niego. Ledwie próbuje choreografii, przewraca oczami na poprawki, udając, że uczestnictwo jest poniżej jego wysokiej stawki.
Jego postawa jest leniwa, wysiłek nie istnieje, a nastawienie wyczerpujące. Ale jego ręce nigdy nie opuszczają Maddie—talia, ramię, biodro.
Nieustanny kontakt. Zaznaczanie terenu jak pies na zjeździe pod hydrantami.
Patrzę, jak prowadzi ją po lodzie z zaborczą pewnością siebie i czuję, jak coś gorącego skręca się w mojej piersi.
Złość, pewnie. Zdecydowanie złość.
Ten rodzaj, który nie ma żadnego racjonalnego sensu, biorąc pod uwagę, że Maddie i ja nawet nie jesteśmy już przyjaciółkami. Ledwo współlokatorkami. Jesteśmy niechętnie zamknięte w małej przestrzeni pełnej napięcia i tego oceniającego wydry.
Chris, tymczasem, jest przeciwieństwem wszystkiego, co robi Derek. Próbuje przekładanki, chwieje się dramatycznie, łapie się bandy i śmieje się, jakby upadek był zabawny, a nie upokarzający.
"To było prawie z gracją," ogłasza do nikogo konkretnego. "Jeśli zmrużysz oczy i mocno obniżysz oczekiwania."
"Robisz postępy," mówię mu, co jest technicznie prawdą.
Wczoraj upadł cztery razy podczas tej samej sekwencji. Dziś tylko dwa. Postęp jest względny, a matematyka nie kłamie. Statystyka przemawia za jego ostatecznym przetrwaniem. Prawdopodobnie.
Przerabiamy układ jeszcze raz. Chris naprawdę słucha, kiedy tłumaczę rozkład ciężaru, naprawdę się poprawia, gdy koryguję pozycję jego ramienia.
On się stara. Naprawdę, szczerze się stara.
To dezorientujące po latach samotnej jazdy, kiedy ufałam tylko sobie.
"Zostaniesz po?" pyta, gdy nasz zaplanowany czas się kończy. Inne pary już kierują się do szatni. "Chcę opanować ten podnoszenie, zanim ono opanuje mnie. Instynkt samozachowawczy absolutnie tego wymaga."
Zgadzam się, bo powiedzenie nie wymagałoby ode mnie energii społecznej, której obecnie nie mam. Ćwiczymy podnoszenie, aż bolą mnie ramiona, a Chris jest w stanie utrzymać mnie stabilnie przez pełne trzy sekundy bez chwiania się. Życiowy rekord. Przybijamy piątkę jak totalne nerdy.
Podczas przerwy na wodę łapię oddech przy bandzie, gdy Maddie i Derek suną obok, ćwicząc swój własny układ z różnym zaangażowaniem.
Ona jest zarumieniona od wysiłku, włosy wymykają się z kucyka w sposób, który nie powinien rozpraszać, ale jednak rozprasza. Ramię Dereka opada na jej ramiona między przejazdami, jakby zaznaczał własność. Zatyka flagę.
"Twoja praca nóg robi się niedbała przy drugiej zmianie," mówi Maddie, podjeżdżając bliżej. Jej ton jest pomocny. Oczy już nie. "Możesz to poprawić przed pokazem. Wiem, że świetnie sobie poradzisz!"
Jej sarkazm jest nie tylko oczywisty, ale wręcz namacalny.
Krytyka trafia jak papierowe cięcie—małe, precyzyjne, mające szczypać bez pozostawiania widocznych śladów. Profesjonalny sabotaż udający dobrą radę.
Klasyczna Maddie, najwyraźniej. Elegancka destrukcja w miłym uśmiechu.
"Dzięki za opinię," odpowiadam, dorównując jej uprzejmej truciźnie własną. "Możesz się skupić na dopasowaniu do tempa partnera. Przeprowadzenie go przez każdą zmianę musi być wyczerpujące."
Szczęka Dereka zaciska się, jakby ktoś przekręcił śrubę za jego twarzą. Jego dłoń na ramieniu Maddie napina się, palce mocniej wciskają, jakby powstrzymywał się przed zmiażdżeniem czegoś miękkiego i bezbronnego.
Jej uśmiech sztywnieje—szkło rozciągnięte zbyt cienko, grożące rozpadnięciem się na niebezpieczne odłamki.
"Niektóre z nas mają partnerów, dla których warto się starać," mówi gładko, jak nóż sunący między żebra.
"Niektóre z nas mają partnerów, którzy naprawdę potrafią jeździć."
Pozostałe pary udają nagłe zafascynowanie swoimi butelkami wody, nawet Ava pochłania się sznurówkami. Napięcie mogłoby przeciąć lód, co ironiczne, biorąc pod uwagę miejsce akcji.
Chris pochyla się do mnie, gdy Maddie i Derek odjeżdżają, a postawa Dereka promieniuje urażonym ego i ledwo skrywaną agresją. Jego ramiona są sztywne od powstrzymywania się przed złą reakcją.
"Masz jaja," mruczy Chris, uśmiechając się jakby naprawdę coś go rozbawiło. "Serio. To było brutalne."
"Ona zaczęła." Brzmię jak przedszkolak broniący łopatki w piaskownicy, ale nie zamierzam czuć się z tym źle.
Maddie pierwsza uderzyła. Ja muszę oddać mocniej.
"O, zdecydowanie zaczęła. Jestem pod wrażeniem, że tak to skończyłaś." Nadal się uśmiecha, tym swobodnym uśmiechem, który sugeruje, że nic go długo nie martwi. "Derek wyglądał, jakby chciał cię wbić w bandę."
"Musiałby mnie najpierw złapać." Biorę długi łyk wody, udając, że moje serce nie wali jeszcze po konfrontacji. "Jego jazda nie jest zbyt olimpijska. Widziałam sarenki z lepszą kontrolą krawędzi."
Chris śmieje się, a dźwięk odbija się od ścian lodowiska, zaskakująco ciepły i szczery. Przez moment prawie zapominam, że Maddie patrzy na nas z drugiego końca tafli, z wyrazem twarzy nieprzeniknionym jak matowe szkło.
Po treningu idę w stronę szatni, gdy Chris dogania mnie na korytarzu. Jego włosy są wilgotne od wysiłku, opadają na czoło w ten artystycznie niedbały sposób, który chłopcy osiągają przypadkiem.
"Hej," mówi, lekko zdyszany. "Za kilka dni będzie wyjazd na zawody. Obie drużyny jadą, nocujemy w hotelu, cały weekend."
Wkłada ręce w kieszenie, nagle wygląda młodziej i mniej pewnie.
"Wieczór przed zawsze jest impreza. Łyżwiarze, hokeiści. Taka tradycja."
"Tradycja z czym dokładnie?" unoszę brew. "Ofiary rytualne? Karaoke na wyprzódki? Przysięgi krwi?"
"Głównie picie i złe decyzje. Klasyka studenckiego życia w jeden wieczór." Jego uśmiech staje się pełen nadziei. "Powinnaś przyjść. Na imprezę, znaczy. Jeśli chcesz."
Zaproszenie zawisa między nami, oczywiste w swej intencji.
Chris jest miły. Chris jest cierpliwy i zabawny, nie traktuje mnie jak zagrożenie do unieszkodliwienia. Chris patrzy na mnie, jakbym mogła powiedzieć „tak” i naprawdę to mieć na myśli.
"Może," odpowiadam niejednoznacznie. "Pomyślę."
"Spoko. Jasne. Bez presji." Już się cofa, wciąż się uśmiechając. "Daj znać."
Patrzę, jak znika za rogiem, świadoma spojrzenia na moich plecach. Gdy się odwracam, Maddie stoi na końcu korytarza, torba sportowa na ramieniu, twarz starannie niewyrażająca niczego.
Patrzy mi w oczy przez długą chwilę—mierzy, kalkuluje, nie zdradzając niczego. Potem odwraca się i odchodzi bez słowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Maddie]
Przygotowanie się na imprezę na piętrze nie powinno wymagać czterdziestu minut konturowania. Ale Maddie musi trzymać poziom.
Rozcieram rozświetlacz wzdłuż kości policzkowej, budując iluzję niewymuszonego piękna jednym pociągnięciem pędzla. Strój zajął więcej czasu—jedwabna bluzka, którą znalazłam w lumpeksie i sama przerobiłam, do tego jeansy kosztujące więcej niż mój tygodniowy budżet na jedzenie.
Nikt się nie dowie, że bluzka kosztowała trzy dolary.
O to właśnie chodzi.
W lustrze Maddie Reyes patrzy na mnie. Nietykalna. Idealna. Dokładnie taka, jaką stworzyłam po tym, jak gimnazjum rozdarło pierwotną wersję mnie na strzępy.
Już nie myślę o tamtej dziewczynie. Była słaba, a słabość prowadzi do zniszczenia.
Zdecydowanie nie myślę też o Emily, która szykuje się po drugiej stronie pokoju.
Nie zauważam, jak zakłada prostą szarą bluzkę, która jakoś wygląda lepiej niż wszystko, co przez godziny układałam. Nie obserwuję jej odbicia w moim lustrze, nie kataloguję, jak materiał opływa jej ramiona.
I na pewno nie patrzę na to, jak jej zawsze gładko zaczesane włosy muskają obojczyki. Nieświadoma gracja w każdym ruchu. Zupełny brak udawania.
To doprowadza mnie do szału, jak bardzo chcę—
—Patrzysz się,— mówi Emily, nie odwracając się.
Jej głos ma ten suchy ton, który przebija się przez moją starannie zbudowaną powagę.
—Sprawdzam makijaż.— Kłamstwo spływa gładko jak błyszczyk. —Niektórzy z nas naprawdę się starają na takie okazje.—
Prycha cicho, ale nie ciągnie tematu. Mądra dziewczyna. Wychodzimy osobno, bo wspólne pojawienie się sugerowałoby relację, której żadna z nas nie chce przyznać. Piętnaście minut różnicy. Wiarygodność zachowana.
Gdy przychodzę, pokój wspólny pulsuje ciałami i basem. Od razu znajduję Dereka—trudno go przeoczyć, rozparty na kanapie jakby był właścicielem budynku i wszystkich w nim. Kiedy siadam, jego ramię ciężko opada na moje ramiona.
Znany ciężar. Przydatny ciężar.
Jego wzrok już omiata pokój w poszukiwaniu innych dziewczyn. Obserwuję, jak jego oczy śledzą drugoroczną w crop topie, i nie czuję nic. Nie o to w nim chodzi.
Derek to tarcza, deklaracja. Dowód, że Maddie Reyes jest dokładnie tą osobą, za którą wszyscy ją uważają.
Zdrady nie mają znaczenia. Liczy się przedstawienie.
Tę lekcję opanowałam dawno temu, wyryłam ją w kościach, aż stała się prawdą.
Jenna i inne dziewczyny gromadzą się w pobliżu z drinkami w dłoniach, śmiejąc się trochę za głośno, by to umknęło uwadze. Pozwalam, by ich rozmowy mnie otaczały, dorzucając oczekiwane komentarze w oczekiwanych momentach.
To mój dwór. To moi ludzie. Wszystko jest całkowicie pod kontrolą.
Wtedy Emily wchodzi z Avą, a oczy Jenny natychmiast się wyostrzają, jak u drapieżnika dostrzegającego ranne zwierzę na sawannie.
—O, patrzcie,— mówi Jenna, celowo podnosząc głos. —Stypendystki dotarły. Emily, kochanie, czy ta bluzka jest z wyprzedaży w lumpeksie? Myślę, że moja babcia oddała dokładnie taką samą w zeszłą wiosnę.—
Pozostałe dziewczyny śmieją się na zawołanie, a ja patrzę na twarz Emily, czekając na grymas, wycofanie, dowód, że nie pasuje do mojego świata.
Zaraz się wycofa. One zawsze się wycofują. Tak to działa.
Ale wtedy Emily odwraca się i patrzy Jennie prosto w oczy, jej wyraz twarzy spokojny, niemal znudzony.
—Przynajmniej zapracowałam na miejsce w drużynie, a nie je kupiłam,— mówi, uprzejma jak trucizna. —Może gdybyś poświęcała tyle czasu na axla, co na rozświetlacz, trenerka w ogóle by pamiętała twoje imię.—
Wspólny pokój zamiera, gdy twarz Jenny czerwienieje, a jej usta otwierają się i zamykają jak u ryby duszącej się w powietrzu. Szuka u mnie ratunku.
Coś gorącego i niechcianego zapala się w mojej piersi jak... Podziw?
Emily nie mrugnęła, nie ustąpiła. Zniszczyła Jennę dwoma zdaniami kontrolowanej dewastacji. A jednak jestem wściekła, że robi na mnie wrażenie.
Nie powinna się bronić, nie powinna tak bez wysiłku być sobą.
—Zadziorna,— mówię, pozwalając, by mój głos ociekał protekcjonalnością. —Jak na kogoś, kto nigdy nie wyszedł poza regionalne. Urocze, że sądzisz, iż jeden dobry odwet sprawia, że tu należysz.—
Szczęka Emily napina się wyraźnie. Jej oczy spotykają się z moimi i coś między nami przechodzi—prąd, wyzwanie, rozpoznanie, którego nie chcę nazwać.
Utrzymuje moje spojrzenie przez długą, napiętą chwilę, zanim odchodzi w stronę stołu z napojami. Plecy wyprostowane. Głowa wysoko. Zupełnie niewzruszona.
Nienawidzę tego, jak bardzo chcę za nią podążyć.
Jeszcze bardziej nienawidzę tego, że dostrzegam jej brak, gdy się odwraca.
Impreza toczy się dalej bez najmniejszej przerwy wokół nas. Dłoń Dereka przesuwa się na moje udo, zaborcza i ciepła. Odgrywam rolę dziewczyny—śmieję się z jego żartów, wtulam się w jego dotyk, udaję, że nie widzę, jak pod stołem pisze z kimś wiadomości.
Jenna w końcu dochodzi do siebie i kieruje swoją złośliwość w bezpieczniejsze cele. Porządek wreszcie zostaje przywrócony.
Później, z kanapy, przez ramię obserwuję, jak Chris zbliża się do Emily przy oknie.
Otwarty flirt, nie da się tego nie zauważyć. Nachyla się blisko, dotyka jej ramienia z oczywistą intencją, a ona uśmiecha się do niego ciepło. Tym prawdziwym uśmiechem, który pamiętam z dzieciństwa. Zanim wszystko się skomplikowało i popsuło.
Tłumaczę sobie, że to tylko strategiczna obserwacja. Nic więcej niż taktyczna czujność.
Emily zerka w moją stronę, a ja uśmiecham się kpiąco, zanim zdążę się powstrzymać. Wyzwanie. Echo naszej ostatniej sprzeczki w pokoju wciąż swędzi pod skórą.
Jej wzrok pali mnie przez cały pokój, gdy pochyla się jeszcze bliżej Chrisa, a jej dłoń sunie po jego torsie i zaciska się na kołnierzyku. Oddech więźnie mi w gardle, a puls dudni w uszach głośniej niż muzyka.
Nie zrobiłaby tego.
Nie patrząc mi w oczy w ten sposób.
A jednak absolutnie by zrobiła, bo Emily Harper nie blefuje. Przyciąga Chrisa do siebie i całuje go, szeroko otwartymi oczami wlepionymi w moje. To obsceniczne, taki pocałunek, w którym wszystko jest językiem i zamiarem.
Jego dłonie układają się na jej biodrach, palce wbijają się, gdy zachłannie ją całuje. Jakby należała do niego, by ją dotykać, smakować, brać.
Zanim zdążę się zorientować, siedzę okrakiem na kolanach Dereka, mój pocałunek jest gorący i zachłanny. Poruszam biodrami, ocierając się o narastającą wypukłość w jego jeansach, kręcąc nimi tak, jak wiem, że go to doprowadza do szaleństwa.
Jęczy w moje usta, duże dłonie zaciskają się na mojej pupie, przyciągając mnie bliżej. Ale moje oczy nie opuszczają Emily.
Patrzę, jak ręka Chrisa wsuwa się w jej włosy, przechyla jej głowę, by pogłębić pocałunek. Patrzę, jak jej palce zaciskają się na materiale jego koszuli, przyciągając go jeszcze bliżej.
To nieprzyzwoite, mokry ślizg ich ust, urywane oddechy, które mogłyby pochodzić od każdego z nich.
To najbardziej intymne "pierdol się", jakie kiedykolwiek dostałam.
I wszystko to jest dla mnie.
Reszta świata znika, aż zostaje tylko spojrzenie Emily wypalające ślad w mojej duszy. Przegryzam wargę Dereka tylko po to, by zobaczyć, jak jej oczy się zwężają, wciągam ją do ust, poruszając ciałem na jego kolanach.
On już dyszy, jego biodra unoszą się, by spotkać moje, ale równie dobrze mógłby nie istnieć.
Tu nie chodzi o niego. Tu chodzi o dziką, elektryzującą rzecz, która rozkwita między mną a Emily. To najbardziej intensywny seks wzrokiem w moim życiu, a nawet się nie dotykamy.
Gdy Emily w końcu odsuwa się od Chrisa, jej usta są czerwone i wilgotne, klatka piersiowa unosi się ciężko. Jej spojrzenie jest czystą północą, gdy spotyka moje, źrenice rozszerzone i głodne. Potem mruga i to znika, zastąpione czymś niemal jak żal.
Dotyka jego ramienia, bezsłowne przeprosiny, i odwraca się.
Derek wciąż dyszy przy mojej szyi, jego dłonie stają się coraz śmielsze, ale ja skupiam się tylko na pustce po Emily.
Wiem, do głębi kości, że to dopiero początek. Że ładunek między nami będzie tylko narastał z każdym gorącym spojrzeniem, każdym prawie-dotykiem, aż w końcu wybuchnie i pochłonie nas obie.
Powinnam uciec. Powinnam zdusić to w zarodku, przekierować, zatrzymać, zanim stanie się czymś, nad czym nie zapanuję.
Maddie Reyes nie robi bałaganu, nie wchodzi w skomplikowane, nie dopuszcza do prawdziwego.
Ale gdy Derek szepcze mi do ucha coś o znalezieniu pustego pokoju na górze, myślę tylko o ciemnych oczach Emily, wyzywających mnie, bym pierwsza mrugnęła. O jej dłoniach w cudzych włosach. O jej wyuzdanych, doskonałych ustach.
Idę za Derekiem do obiecanej prywatności jak w transie. A jeśli rozkładam go na części pocałunkami, zębami, z intensywnością graniczącą z okrucieństwem, to na pewno nie ma to nic wspólnego z zazdrością, która wciąż się we mnie kotłuje.
Nic a nic.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Emily]
Autobus pachnie taśmą sportową i czyimś agresywnym dezodorantem.
Cztery godziny tego. Cztery godziny przetworzonego powietrza i monotonii autostrady, a Chris zajmuje miejsce obok mnie jakby chciał zatknąć flagę na nieodkrytym lądzie.
Gada przez całą drogę. O hokeju, o zajęciach z filozofii, o przepisie swojej babci na zupę miso, która ponoć leczy kaca.
Jest miły. Naprawdę, do bólu miły w sposób, który powinien być odświeżający. Jego ramię ociera się o moje, gdy autobus wchodzi w zakręt. Znajduje preteksty, by dotykać mojego ramienia podczas swoich barwnych opowieści.
Ale nie czuję nic. Absolutnie nic.
Jakby ktoś zapomniał podłączyć maszynę generującą romantyczne zainteresowanie. Sprzęt jest, ale oprogramowanie padło spektakularnie.
Mój mózg tymczasem odtwarza w kółko migawki z imprezy.
Oczy Maddie wbite w moje, gdy całowała Dereka. Ciepło w moim brzuchu, które nie miało nic wspólnego z nikim innym w tym pokoju. Sposób, w jaki patrzyła na mnie, jakbym była czymś, co chce jednocześnie zniszczyć i pożreć.
To spojrzenie ciągle wraca, nieproszone i nieustępliwe.
Nie mogę też przestać myśleć o tym, że nie spędziła nocy w naszym pokoju.
"W porządku?" Studiuje moją twarz z prawdziwą troską. "Wydajesz się nieobecna."
"Po prostu zmęczona." Kłamstwo smakuje czerstwo. "Nerwy przed zawodami."
Akceptuje to, bo jest miły, a mili ludzie nie naciskają.
Kiedy w końcu jesteśmy na miejscu, hotel jest tak generyczny, jak tylko mogą być hotele na zawody. Beżowe ściany, przemysłowy dywan, sztuka wybrana przez komitet głęboko obojętnych osób.
Na szczęście dzielę pokój z Avą, która od razu zajmuje łóżko przy łazience i niemal natychmiast zaczyna mówić o imprezie przed zawodami.
Pokój 847, hokeiści są gospodarzami, a Chris już wysyła mi szczegóły z emoji puszczającego oczko, które wydaje się zbyt śmiałe. Prawie odpuszczam, dopóki nie widzę Maddie idącej korytarzem z Derekiem – nagle obecność na imprezie wydaje się niezbędna.
Strategiczna czujność. Trzymaj przyjaciół blisko, a śmiertelnych wrogów jeszcze bliżej.
Czy coś w tym stylu.
Pokój hotelowy jest wypełniony ciałami i złymi decyzjami. Z głośnika bluetooth leci muzyka, której nie rozpoznaję. Hokeiści zdobyli alkohol w tajemniczy sposób.
Ava wciska mi coś, co smakuje jak żal i sztuczny owoc, a ja ustawiam się po drugiej stronie pokoju od Maddie.
Idealny widok na dłoń Dereka na jej udzie. Na jego uwagę uciekającą do każdej kolejnej dziewczyny, która przechodzi obok. Na uśmiech Maddie, który nigdy nie dociera do jej oczu. Udawane zadowolenie.
"Siedem minut w niebie! Jedziemy!" Jakiś koleś w odwróconej czapce wymachuje pustą butelką po wódce, szeroki uśmiech nie schodzi mu z twarzy.
"Co to jest, gimnazjum?" ktoś protestuje, ale już ustawiają się w kółku.
Ava pcha mnie do środka, szepcząc coś o Chrisie i jego silnych ramionach, które pewnie aż świerzbią, by mnie dokładnie poznać od ostatniej imprezy i jazdy autobusem.
Butelka się kręci i Derek zostaje wybrany pierwszy, znikając w szafie z brunetką, której imienia nie znam. Ktoś nastawia stoper w telefonie, a ja obserwuję twarz Maddie, szukając jakiejkolwiek reakcji.
Zazdrość. Ból. Cokolwiek.
Ale jej wyraz twarzy pozostaje całkowicie pusty, gładki jak świeży lód.
Gdy drzwi od szafy się otwierają, Derek wychodzi z siebie zadowolony. Brunetka podąża za nim, rozmazana szminka. Nikt nie komentuje i butelka kręci się dalej, lądując na Maddie.
Wszyscy patrzą, jak podnosi ją, wykonując wprawny ruch nadgarstkiem.
Znów się kręci, zwalnia, chwieje się i zatrzymuje… na mnie.
Pokój eksploduje. Jestem pewna, że ktoś nagrywa to telefonem, gotowy wrzucić zbliżającą się masakrę na swoją relację. Puls bije mi tak mocno, że czuję go w opuszkach palców.
Oczy Maddie spotykają moje po drugiej stronie kręgu. Wypala w nich wyzwanie — przestraszona? — i coś jeszcze, czego nie potrafię nazwać.
"No i?" Jej głos brzmi doskonale. "Idziesz?"
Powinnam to obrócić w żart. Wymówić się bólem głowy, wrócić do pokoju, uratować się, póki mogę.
Ale Maddie wstaje i z gracją rusza w stronę szafy, nie oglądając się za siebie, a zanim zdrowy rozsądek zdąży powalić moją dumę na ziemię, idę za nią jak opętana.
Drzwi zamykają się za nami z bardzo ostatecznym kliknięciem i nagle znajduję się w szafie, która jest zdecydowanie za mała, razem z moją rywalką-slash-współlokatorką-slash-tłumioną fascynacją.
Maddie stoi tak blisko, że czuję ciepło bijące od jej nagich ramion, wyczuwam delikatną nutę jej perfum pod zapachem alkoholu i potu.
Przenoszę ciężar ciała i moje biodro przypadkowo ociera się o jej. Przez kręgosłup przebiega mi impuls elektryczny, gwałtownie wciągam powietrze. Oczy Maddie otwierają się szeroko i zaskoczone wpatrują się w moje w ciemności.
Kurwa.
Jej dłoń ląduje na mojej talii, żeby się podeprzeć, palce zaciskają się na cienkim materiale mojej koszulki. Ciepło jej dłoni przebija się przez bawełnę, wypalając mi znak.
Nie zabiera jej. I ja też nie chcę, żeby to zrobiła.
Oddycham ledwo-ledwo, każdy mój nerw skupia się na punktach, w których jej ciało styka się z moim.
— Więc — mówi po chwili, głosem niskim, pełnym kpiny. — Siedem minut zamknięta ze mną w ciemnej szafie. To chyba twoje spełnienie marzeń, co?
Sztywnieję, gniew wypiera motyle z mojego żołądka. — Co to kurwa ma znaczyć?
— Daj spokój. Widziałam, jak mnie rozbierałaś wzrokiem na ostatniej imprezie. — Jej oddech muska moją szczękę i ledwo powstrzymuję dreszcz. — Biedna, mała nowicjuszka, tak rozpaczliwie pragnąca swojej gorącej, nieosiągalnej kapitan drużyny. Byłoby to urocze, gdyby nie było takie żałosne.
— Pierdol się — syczę, popychając ją na ścianę. — To ty przez całą noc ocierałaś się o swojego chłopaka, gapiąc się na mnie.
— Nie udawaj, że ci się to nie podobało.
— Masz urojenia.
Czuję jej oddech na swoich ustach, coraz szybszy. Pachnie wódką i waniliowym błyszczykiem do ust — i to jest odurzające.
— Tak? — Pochyla się jeszcze bliżej, nasze nosy prawie się stykają. — Pragniesz mnie. Pragnęłaś od chwili, gdy znowu mnie zobaczyłaś. Przyznaj się w końcu.
Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach.
Chcę ją odepchnąć, chcę przyciągnąć bliżej, chcę wykrzyczeć jej to w tę przebiegłą, perfekcyjną twarz. Ale moje zdradzieckie ciało już wygina się w stronę jej dotyku, pragnie więcej kontaktu, więcej tarcia, więcej.
— Co jest, Emily? — szepcze, jej usta dzieli od moich milimetr. — Zabrakło ci języka? Czy po prostu kręci cię, kiedy ktoś pokazuje ci twoje miejsce?
Gniew rozlewa się po moim kręgosłupie, gorący i ostry. Zanim zdążę się powstrzymać, moja dłoń ląduje na jej gardle, ściskając tak mocno, by aż zachłysnęła się powietrzem.
— Ty masz czelność — syczę, każde słowo dokładnie odmierzone, kąśliwe. — Ocierasz się o swojego chłoptasia jak rozpaczliwa podróbka, a gapisz się przez cały czas na mnie. Co jest, Maddie? Nie wystarcza ci bycie prowokatorką na lodzie? Musisz wystawiać teatrzyk także poza taflą?
Jej puls bije pod moją dłonią, szybki i szalony. Przełyka ślinę i czuję to, delikatne napięcie jej gardła pod moimi palcami.
— Pierdol się — wychrypiała, ale brzmi to bardziej jak błaganie, niż groźba.
— Chciałabyś.
Nie widzę jej twarzy w dusznej ciemności szafy, ale czuję napięcie w każdym jej mięśniu, tam gdzie styka się ze mną.
— Nienawidzę cię — syczy Maddie tuż przy moich ustach, tak blisko, że czuję jad na jej języku. — Nienawidzę tego, jak bardzo ja…
Moja dłoń zaciska się mocniej na jej gardle, odchylając jej głowę w tył. Wydaje z siebie urywany jęk i prawie się przy niej rozpadam.
— To nie brzmi jak nienawiść — szepczę, moje usta są o oddech od jej.
— Emily... — Jej głos łamie się na moim imieniu. Rozpada. Nigdy nie słyszałam, by brzmiała tak rozbita. — Proszę.
Nie wiem, o co prosi. Nie wiem, czy ona sama wie.
Wiem tylko, że jeśli nie poczuję jej smaku w ciągu trzech sekund, chyba naprawdę umrę.
Ale wtedy drzwi nagle się otwierają, do szafy wpada światło i hałas, rozbijając chwilę jak cukrowe szkło. Odsuwamy się od siebie gwałtownie, ciężko oddychając, nie patrząc na siebie.
— Rozczarowanie! — ktoś woła. — Myślałem, że już się biją jak kotki.
Maddie przeciska się obok mnie i wychodzi z szafy, z maską znudzonej obojętności z powrotem na twarzy. Podążam za nią na drżących nogach, całe ciało mam wibrujące od niewyładowanego napięcia.
Reszta imprezy mija jak we mgle. Ledwo zauważam, jak Chris próbuje złapać mój wzrok. Skupiam się tylko na Maddie.
Pragnęłam jej. Tak bardzo, że aż brakowało mi tchu.
Prawda o moim pożądaniu spada na mnie jak tsunami, zmiatając wszystkie marne wymówki i mgliste racjonalizacje.
Przesuń w górę, aby kontynuować