passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Kiss Me, Captain - Rozdział #8 - autor itsvlada

Kiss Me, Captain

/

Rozdział 8

Rozdział 7

[Perspektywa Maddie]

Przygotowanie się na imprezę na piętrze nie powinno wymagać czterdziestu minut konturowania. Ale Maddie musi trzymać poziom.

Rozcieram rozświetlacz wzdłuż kości policzkowej, budując iluzję niewymuszonego piękna jednym pociągnięciem pędzla. Strój zajął więcej czasu—jedwabna bluzka, którą znalazłam w lumpeksie i sama przerobiłam, do tego jeansy kosztujące więcej niż mój tygodniowy budżet na jedzenie.

Nikt się nie dowie, że bluzka kosztowała trzy dolary.

O to właśnie chodzi.

W lustrze Maddie Reyes patrzy na mnie. Nietykalna. Idealna. Dokładnie taka, jaką stworzyłam po tym, jak gimnazjum rozdarło pierwotną wersję mnie na strzępy.

Już nie myślę o tamtej dziewczynie. Była słaba, a słabość prowadzi do zniszczenia.

Zdecydowanie nie myślę też o Emily, która szykuje się po drugiej stronie pokoju.

Nie zauważam, jak zakłada prostą szarą bluzkę, która jakoś wygląda lepiej niż wszystko, co przez godziny układałam. Nie obserwuję jej odbicia w moim lustrze, nie kataloguję, jak materiał opływa jej ramiona.

I na pewno nie patrzę na to, jak jej zawsze gładko zaczesane włosy muskają obojczyki. Nieświadoma gracja w każdym ruchu. Zupełny brak udawania.

To doprowadza mnie do szału, jak bardzo chcę—

—Patrzysz się,— mówi Emily, nie odwracając się.

Jej głos ma ten suchy ton, który przebija się przez moją starannie zbudowaną powagę.

—Sprawdzam makijaż.— Kłamstwo spływa gładko jak błyszczyk. —Niektórzy z nas naprawdę się starają na takie okazje.—

Prycha cicho, ale nie ciągnie tematu. Mądra dziewczyna. Wychodzimy osobno, bo wspólne pojawienie się sugerowałoby relację, której żadna z nas nie chce przyznać. Piętnaście minut różnicy. Wiarygodność zachowana.

Gdy przychodzę, pokój wspólny pulsuje ciałami i basem. Od razu znajduję Dereka—trudno go przeoczyć, rozparty na kanapie jakby był właścicielem budynku i wszystkich w nim. Kiedy siadam, jego ramię ciężko opada na moje ramiona.

Znany ciężar. Przydatny ciężar.

Jego wzrok już omiata pokój w poszukiwaniu innych dziewczyn. Obserwuję, jak jego oczy śledzą drugoroczną w crop topie, i nie czuję nic. Nie o to w nim chodzi.

Derek to tarcza, deklaracja. Dowód, że Maddie Reyes jest dokładnie tą osobą, za którą wszyscy ją uważają.

Zdrady nie mają znaczenia. Liczy się przedstawienie.

Tę lekcję opanowałam dawno temu, wyryłam ją w kościach, aż stała się prawdą.

Jenna i inne dziewczyny gromadzą się w pobliżu z drinkami w dłoniach, śmiejąc się trochę za głośno, by to umknęło uwadze. Pozwalam, by ich rozmowy mnie otaczały, dorzucając oczekiwane komentarze w oczekiwanych momentach.

To mój dwór. To moi ludzie. Wszystko jest całkowicie pod kontrolą.

Wtedy Emily wchodzi z Avą, a oczy Jenny natychmiast się wyostrzają, jak u drapieżnika dostrzegającego ranne zwierzę na sawannie.

—O, patrzcie,— mówi Jenna, celowo podnosząc głos. —Stypendystki dotarły. Emily, kochanie, czy ta bluzka jest z wyprzedaży w lumpeksie? Myślę, że moja babcia oddała dokładnie taką samą w zeszłą wiosnę.—

Pozostałe dziewczyny śmieją się na zawołanie, a ja patrzę na twarz Emily, czekając na grymas, wycofanie, dowód, że nie pasuje do mojego świata.

Zaraz się wycofa. One zawsze się wycofują. Tak to działa.

Ale wtedy Emily odwraca się i patrzy Jennie prosto w oczy, jej wyraz twarzy spokojny, niemal znudzony.

—Przynajmniej zapracowałam na miejsce w drużynie, a nie je kupiłam,— mówi, uprzejma jak trucizna. —Może gdybyś poświęcała tyle czasu na axla, co na rozświetlacz, trenerka w ogóle by pamiętała twoje imię.—

Wspólny pokój zamiera, gdy twarz Jenny czerwienieje, a jej usta otwierają się i zamykają jak u ryby duszącej się w powietrzu. Szuka u mnie ratunku.

Coś gorącego i niechcianego zapala się w mojej piersi jak... Podziw?

Emily nie mrugnęła, nie ustąpiła. Zniszczyła Jennę dwoma zdaniami kontrolowanej dewastacji. A jednak jestem wściekła, że robi na mnie wrażenie.

Nie powinna się bronić, nie powinna tak bez wysiłku być sobą.

—Zadziorna,— mówię, pozwalając, by mój głos ociekał protekcjonalnością. —Jak na kogoś, kto nigdy nie wyszedł poza regionalne. Urocze, że sądzisz, iż jeden dobry odwet sprawia, że tu należysz.—

Szczęka Emily napina się wyraźnie. Jej oczy spotykają się z moimi i coś między nami przechodzi—prąd, wyzwanie, rozpoznanie, którego nie chcę nazwać.

Utrzymuje moje spojrzenie przez długą, napiętą chwilę, zanim odchodzi w stronę stołu z napojami. Plecy wyprostowane. Głowa wysoko. Zupełnie niewzruszona.

Nienawidzę tego, jak bardzo chcę za nią podążyć.

Jeszcze bardziej nienawidzę tego, że dostrzegam jej brak, gdy się odwraca.

Impreza toczy się dalej bez najmniejszej przerwy wokół nas. Dłoń Dereka przesuwa się na moje udo, zaborcza i ciepła. Odgrywam rolę dziewczyny—śmieję się z jego żartów, wtulam się w jego dotyk, udaję, że nie widzę, jak pod stołem pisze z kimś wiadomości.

Jenna w końcu dochodzi do siebie i kieruje swoją złośliwość w bezpieczniejsze cele. Porządek wreszcie zostaje przywrócony.

Później, z kanapy, przez ramię obserwuję, jak Chris zbliża się do Emily przy oknie.

Otwarty flirt, nie da się tego nie zauważyć. Nachyla się blisko, dotyka jej ramienia z oczywistą intencją, a ona uśmiecha się do niego ciepło. Tym prawdziwym uśmiechem, który pamiętam z dzieciństwa. Zanim wszystko się skomplikowało i popsuło.

Tłumaczę sobie, że to tylko strategiczna obserwacja. Nic więcej niż taktyczna czujność.

Emily zerka w moją stronę, a ja uśmiecham się kpiąco, zanim zdążę się powstrzymać. Wyzwanie. Echo naszej ostatniej sprzeczki w pokoju wciąż swędzi pod skórą.

Jej wzrok pali mnie przez cały pokój, gdy pochyla się jeszcze bliżej Chrisa, a jej dłoń sunie po jego torsie i zaciska się na kołnierzyku. Oddech więźnie mi w gardle, a puls dudni w uszach głośniej niż muzyka.

Nie zrobiłaby tego.

Nie patrząc mi w oczy w ten sposób.

A jednak absolutnie by zrobiła, bo Emily Harper nie blefuje. Przyciąga Chrisa do siebie i całuje go, szeroko otwartymi oczami wlepionymi w moje. To obsceniczne, taki pocałunek, w którym wszystko jest językiem i zamiarem.

Jego dłonie układają się na jej biodrach, palce wbijają się, gdy zachłannie ją całuje. Jakby należała do niego, by ją dotykać, smakować, brać.

Zanim zdążę się zorientować, siedzę okrakiem na kolanach Dereka, mój pocałunek jest gorący i zachłanny. Poruszam biodrami, ocierając się o narastającą wypukłość w jego jeansach, kręcąc nimi tak, jak wiem, że go to doprowadza do szaleństwa.

Jęczy w moje usta, duże dłonie zaciskają się na mojej pupie, przyciągając mnie bliżej. Ale moje oczy nie opuszczają Emily.

Patrzę, jak ręka Chrisa wsuwa się w jej włosy, przechyla jej głowę, by pogłębić pocałunek. Patrzę, jak jej palce zaciskają się na materiale jego koszuli, przyciągając go jeszcze bliżej.

To nieprzyzwoite, mokry ślizg ich ust, urywane oddechy, które mogłyby pochodzić od każdego z nich.

To najbardziej intymne "pierdol się", jakie kiedykolwiek dostałam.

I wszystko to jest dla mnie.

Reszta świata znika, aż zostaje tylko spojrzenie Emily wypalające ślad w mojej duszy. Przegryzam wargę Dereka tylko po to, by zobaczyć, jak jej oczy się zwężają, wciągam ją do ust, poruszając ciałem na jego kolanach.

On już dyszy, jego biodra unoszą się, by spotkać moje, ale równie dobrze mógłby nie istnieć.

Tu nie chodzi o niego. Tu chodzi o dziką, elektryzującą rzecz, która rozkwita między mną a Emily. To najbardziej intensywny seks wzrokiem w moim życiu, a nawet się nie dotykamy.

Gdy Emily w końcu odsuwa się od Chrisa, jej usta są czerwone i wilgotne, klatka piersiowa unosi się ciężko. Jej spojrzenie jest czystą północą, gdy spotyka moje, źrenice rozszerzone i głodne. Potem mruga i to znika, zastąpione czymś niemal jak żal.

Dotyka jego ramienia, bezsłowne przeprosiny, i odwraca się.

Derek wciąż dyszy przy mojej szyi, jego dłonie stają się coraz śmielsze, ale ja skupiam się tylko na pustce po Emily.

Wiem, do głębi kości, że to dopiero początek. Że ładunek między nami będzie tylko narastał z każdym gorącym spojrzeniem, każdym prawie-dotykiem, aż w końcu wybuchnie i pochłonie nas obie.

Powinnam uciec. Powinnam zdusić to w zarodku, przekierować, zatrzymać, zanim stanie się czymś, nad czym nie zapanuję.

Maddie Reyes nie robi bałaganu, nie wchodzi w skomplikowane, nie dopuszcza do prawdziwego.

Ale gdy Derek szepcze mi do ucha coś o znalezieniu pustego pokoju na górze, myślę tylko o ciemnych oczach Emily, wyzywających mnie, bym pierwsza mrugnęła. O jej dłoniach w cudzych włosach. O jej wyuzdanych, doskonałych ustach.

Idę za Derekiem do obiecanej prywatności jak w transie. A jeśli rozkładam go na części pocałunkami, zębami, z intensywnością graniczącą z okrucieństwem, to na pewno nie ma to nic wspólnego z zazdrością, która wciąż się we mnie kotłuje.

Nic a nic.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

[Perspektywa Emily]

Autobus pachnie taśmą sportową i czyimś agresywnym dezodorantem.

Cztery godziny tego. Cztery godziny przetworzonego powietrza i monotonii autostrady, a Chris zajmuje miejsce obok mnie jakby chciał zatknąć flagę na nieodkrytym lądzie.

Gada przez całą drogę. O hokeju, o zajęciach z filozofii, o przepisie swojej babci na zupę miso, która ponoć leczy kaca.

Jest miły. Naprawdę, do bólu miły w sposób, który powinien być odświeżający. Jego ramię ociera się o moje, gdy autobus wchodzi w zakręt. Znajduje preteksty, by dotykać mojego ramienia podczas swoich barwnych opowieści.

Ale nie czuję nic. Absolutnie nic.

Jakby ktoś zapomniał podłączyć maszynę generującą romantyczne zainteresowanie. Sprzęt jest, ale oprogramowanie padło spektakularnie.

Mój mózg tymczasem odtwarza w kółko migawki z imprezy.

Oczy Maddie wbite w moje, gdy całowała Dereka. Ciepło w moim brzuchu, które nie miało nic wspólnego z nikim innym w tym pokoju. Sposób, w jaki patrzyła na mnie, jakbym była czymś, co chce jednocześnie zniszczyć i pożreć.

To spojrzenie ciągle wraca, nieproszone i nieustępliwe.

Nie mogę też przestać myśleć o tym, że nie spędziła nocy w naszym pokoju.

"W porządku?" Studiuje moją twarz z prawdziwą troską. "Wydajesz się nieobecna."

"Po prostu zmęczona." Kłamstwo smakuje czerstwo. "Nerwy przed zawodami."

Akceptuje to, bo jest miły, a mili ludzie nie naciskają.

Kiedy w końcu jesteśmy na miejscu, hotel jest tak generyczny, jak tylko mogą być hotele na zawody. Beżowe ściany, przemysłowy dywan, sztuka wybrana przez komitet głęboko obojętnych osób.

Na szczęście dzielę pokój z Avą, która od razu zajmuje łóżko przy łazience i niemal natychmiast zaczyna mówić o imprezie przed zawodami.

Pokój 847, hokeiści są gospodarzami, a Chris już wysyła mi szczegóły z emoji puszczającego oczko, które wydaje się zbyt śmiałe. Prawie odpuszczam, dopóki nie widzę Maddie idącej korytarzem z Derekiem – nagle obecność na imprezie wydaje się niezbędna.

Strategiczna czujność. Trzymaj przyjaciół blisko, a śmiertelnych wrogów jeszcze bliżej.

Czy coś w tym stylu.

Pokój hotelowy jest wypełniony ciałami i złymi decyzjami. Z głośnika bluetooth leci muzyka, której nie rozpoznaję. Hokeiści zdobyli alkohol w tajemniczy sposób.

Ava wciska mi coś, co smakuje jak żal i sztuczny owoc, a ja ustawiam się po drugiej stronie pokoju od Maddie.

Idealny widok na dłoń Dereka na jej udzie. Na jego uwagę uciekającą do każdej kolejnej dziewczyny, która przechodzi obok. Na uśmiech Maddie, który nigdy nie dociera do jej oczu. Udawane zadowolenie.

"Siedem minut w niebie! Jedziemy!" Jakiś koleś w odwróconej czapce wymachuje pustą butelką po wódce, szeroki uśmiech nie schodzi mu z twarzy.

"Co to jest, gimnazjum?" ktoś protestuje, ale już ustawiają się w kółku.

Ava pcha mnie do środka, szepcząc coś o Chrisie i jego silnych ramionach, które pewnie aż świerzbią, by mnie dokładnie poznać od ostatniej imprezy i jazdy autobusem.

Butelka się kręci i Derek zostaje wybrany pierwszy, znikając w szafie z brunetką, której imienia nie znam. Ktoś nastawia stoper w telefonie, a ja obserwuję twarz Maddie, szukając jakiejkolwiek reakcji.

Zazdrość. Ból. Cokolwiek.

Ale jej wyraz twarzy pozostaje całkowicie pusty, gładki jak świeży lód.

Gdy drzwi od szafy się otwierają, Derek wychodzi z siebie zadowolony. Brunetka podąża za nim, rozmazana szminka. Nikt nie komentuje i butelka kręci się dalej, lądując na Maddie.

Wszyscy patrzą, jak podnosi ją, wykonując wprawny ruch nadgarstkiem.

Znów się kręci, zwalnia, chwieje się i zatrzymuje… na mnie.

Pokój eksploduje. Jestem pewna, że ktoś nagrywa to telefonem, gotowy wrzucić zbliżającą się masakrę na swoją relację. Puls bije mi tak mocno, że czuję go w opuszkach palców.

Oczy Maddie spotykają moje po drugiej stronie kręgu. Wypala w nich wyzwanie — przestraszona? — i coś jeszcze, czego nie potrafię nazwać.

"No i?" Jej głos brzmi doskonale. "Idziesz?"

Powinnam to obrócić w żart. Wymówić się bólem głowy, wrócić do pokoju, uratować się, póki mogę.

Ale Maddie wstaje i z gracją rusza w stronę szafy, nie oglądając się za siebie, a zanim zdrowy rozsądek zdąży powalić moją dumę na ziemię, idę za nią jak opętana.

Drzwi zamykają się za nami z bardzo ostatecznym kliknięciem i nagle znajduję się w szafie, która jest zdecydowanie za mała, razem z moją rywalką-slash-współlokatorką-slash-tłumioną fascynacją.

Maddie stoi tak blisko, że czuję ciepło bijące od jej nagich ramion, wyczuwam delikatną nutę jej perfum pod zapachem alkoholu i potu.

Przenoszę ciężar ciała i moje biodro przypadkowo ociera się o jej. Przez kręgosłup przebiega mi impuls elektryczny, gwałtownie wciągam powietrze. Oczy Maddie otwierają się szeroko i zaskoczone wpatrują się w moje w ciemności.

Kurwa.

Jej dłoń ląduje na mojej talii, żeby się podeprzeć, palce zaciskają się na cienkim materiale mojej koszulki. Ciepło jej dłoni przebija się przez bawełnę, wypalając mi znak.

Nie zabiera jej. I ja też nie chcę, żeby to zrobiła.

Oddycham ledwo-ledwo, każdy mój nerw skupia się na punktach, w których jej ciało styka się z moim.

— Więc — mówi po chwili, głosem niskim, pełnym kpiny. — Siedem minut zamknięta ze mną w ciemnej szafie. To chyba twoje spełnienie marzeń, co?

Sztywnieję, gniew wypiera motyle z mojego żołądka. — Co to kurwa ma znaczyć?

— Daj spokój. Widziałam, jak mnie rozbierałaś wzrokiem na ostatniej imprezie. — Jej oddech muska moją szczękę i ledwo powstrzymuję dreszcz. — Biedna, mała nowicjuszka, tak rozpaczliwie pragnąca swojej gorącej, nieosiągalnej kapitan drużyny. Byłoby to urocze, gdyby nie było takie żałosne.

— Pierdol się — syczę, popychając ją na ścianę. — To ty przez całą noc ocierałaś się o swojego chłopaka, gapiąc się na mnie.

— Nie udawaj, że ci się to nie podobało.

— Masz urojenia.

Czuję jej oddech na swoich ustach, coraz szybszy. Pachnie wódką i waniliowym błyszczykiem do ust — i to jest odurzające.

— Tak? — Pochyla się jeszcze bliżej, nasze nosy prawie się stykają. — Pragniesz mnie. Pragnęłaś od chwili, gdy znowu mnie zobaczyłaś. Przyznaj się w końcu.

Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach.

Chcę ją odepchnąć, chcę przyciągnąć bliżej, chcę wykrzyczeć jej to w tę przebiegłą, perfekcyjną twarz. Ale moje zdradzieckie ciało już wygina się w stronę jej dotyku, pragnie więcej kontaktu, więcej tarcia, więcej.

— Co jest, Emily? — szepcze, jej usta dzieli od moich milimetr. — Zabrakło ci języka? Czy po prostu kręci cię, kiedy ktoś pokazuje ci twoje miejsce?

Gniew rozlewa się po moim kręgosłupie, gorący i ostry. Zanim zdążę się powstrzymać, moja dłoń ląduje na jej gardle, ściskając tak mocno, by aż zachłysnęła się powietrzem.

— Ty masz czelność — syczę, każde słowo dokładnie odmierzone, kąśliwe. — Ocierasz się o swojego chłoptasia jak rozpaczliwa podróbka, a gapisz się przez cały czas na mnie. Co jest, Maddie? Nie wystarcza ci bycie prowokatorką na lodzie? Musisz wystawiać teatrzyk także poza taflą?

Jej puls bije pod moją dłonią, szybki i szalony. Przełyka ślinę i czuję to, delikatne napięcie jej gardła pod moimi palcami.

— Pierdol się — wychrypiała, ale brzmi to bardziej jak błaganie, niż groźba.

— Chciałabyś.

Nie widzę jej twarzy w dusznej ciemności szafy, ale czuję napięcie w każdym jej mięśniu, tam gdzie styka się ze mną.

— Nienawidzę cię — syczy Maddie tuż przy moich ustach, tak blisko, że czuję jad na jej języku. — Nienawidzę tego, jak bardzo ja…

Moja dłoń zaciska się mocniej na jej gardle, odchylając jej głowę w tył. Wydaje z siebie urywany jęk i prawie się przy niej rozpadam.

— To nie brzmi jak nienawiść — szepczę, moje usta są o oddech od jej.

— Emily... — Jej głos łamie się na moim imieniu. Rozpada. Nigdy nie słyszałam, by brzmiała tak rozbita. — Proszę.

Nie wiem, o co prosi. Nie wiem, czy ona sama wie.

Wiem tylko, że jeśli nie poczuję jej smaku w ciągu trzech sekund, chyba naprawdę umrę.

Ale wtedy drzwi nagle się otwierają, do szafy wpada światło i hałas, rozbijając chwilę jak cukrowe szkło. Odsuwamy się od siebie gwałtownie, ciężko oddychając, nie patrząc na siebie.

— Rozczarowanie! — ktoś woła. — Myślałem, że już się biją jak kotki.

Maddie przeciska się obok mnie i wychodzi z szafy, z maską znudzonej obojętności z powrotem na twarzy. Podążam za nią na drżących nogach, całe ciało mam wibrujące od niewyładowanego napięcia.

Reszta imprezy mija jak we mgle. Ledwo zauważam, jak Chris próbuje złapać mój wzrok. Skupiam się tylko na Maddie.

Pragnęłam jej. Tak bardzo, że aż brakowało mi tchu.

Prawda o moim pożądaniu spada na mnie jak tsunami, zmiatając wszystkie marne wymówki i mgliste racjonalizacje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Kiss Me, Captain

Kiss Me, Captain

165 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

165

Treść

Aa