passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Kissed by the Rival Captain - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Kissed by the Rival Captain

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Emily

Opony szumiały na asfalcie, gdy prowadziłam samochód przez miasto jak duch za kierownicą.

Moje ręce drżały, ślady tuszu do rzęs wysychały na policzkach, a oddech urywał się co kilka sekund. Cisza wewnątrz samochodu była ogłuszająca, przerywana jedynie okazjonalnym szlochem z moich łkań.

Czerwone światła zamieniały się w zielone. Nie zmierzałam w żadne konkretne miejsce. Moje serce prowadziło mnie, a teraz było złamane.

Seksowna czerwona sukienka, którą tak się cieszyłam, że założę, teraz wydawała się kostiumem z drwiną. Obcasy uciskały moje stopy, loki opadały z miejsca, a klatka piersiowa czuła się, jakby ktoś na nią nadepnął.

W końcu miasto ustąpiło miejsca otwartym drogom. Potem drzewa. Potem znajome ogrodzenie kompleksu sportowego, gdzie spędzałam letnie dzieciństwo.

Boisko do siatkówki znajdowało się pod blaskiem miękkich reflektorów. Nikogo nie było w pobliżu. Było już późno, a całe miejsce spało. Z wyjątkiem mnie.

Zaparkowałam samochód i wysiadłam, a obcasy delikatnie stuknęły o żwir. Szłam w stronę siatki, ledwo widząc przez łzy, które nie przestawały płynąć. Wspomnienia wróciły. Mój pierwszy smecz. Moje pierwsze zwycięstwo drużynowe. Mój tata podnoszący mnie w powietrze po udanym meczu.

Upadłam na ławkę obok boiska.

I wtedy zaczęłam szlochać.

Nie to urocze, co widzisz w filmach. Nie. To było surowe. Brzydkie. Drżące, duszące, z katarem na ustach rodzaj płaczu. Taki płacz, który wychodzi z głębi duszy, gdy wszystko, co myślałeś, że masz, zostaje rozerwane na strzępy.

Moi rodzice byli nieobecni, a tu był Seb, z którym myślałam, że spędzę lato, łamiąc mi serce.

Byłam teraz całkiem sama.

Nie usłyszałam kroków ani obecności, dopóki nie poczułam delikatnego stuknięcia na ramieniu.

"Hej... Wszystko w porządku?"

Podskoczyłam i spojrzałam w górę, zaskoczona. Wysoki facet stał nade mną, jego głos był spokojny, ale przepełniony troską. Miał niechlujne ciemne włosy, przenikliwe zielone oczy i nosił bluzę z kapturem i dresy, jakby właśnie wrócił z siłowni.

"Wyglądam na taką?" warknęłam, z tuszem do rzęs spływającym, opuchniętymi oczami.

Podniósł ręce. "Okej, fair. Na pewno nie w porządku. Ale pytam, bo wyglądasz, jakbyś była o sekundę od upadku."

Zmrużyłam oczy, podejrzliwa. "Pracujesz tutaj?"

"Nie, po prostu przyszedłem na spacer. Mieszkam kilka przecznic dalej. Zwykle przychodzę tutaj, żeby pomyśleć." Zatrzymał się, a potem wskazał na ławkę. "Czy mogę usiąść?"

Wpatrywałam się w niego, niepewna, ale potem kiwnęłam głową.

Usiadł obok mnie, ale zachował dystans. Dał mi życzliwy uśmiech i zapytał. "Chcesz o tym porozmawiać, czy po prostu posiedzimy tutaj i popłakamy się w blasku księżyca razem?"

Parsknęłam, mimo siebie. Potem słowa wyszły, zanim zdążyłam je powstrzymać.

"Mój chłopak od dwóch lat zdradził mnie. Z jedną z moich najlepszych przyjaciółek."

Mrugnął. "Cholera. To... brutalne."

"Brutalne?" zaśmiałam się gorzko. "Miał malinki na szyi i zadrapania na całym ciele. A ona ukrywała się w jego szafie. Jak w jakiejś tragicznej operze mydlanej."

"To brzmi jak źle napisany scenariusz porno."

Zaśmiałam się, potem zakryłam usta. "O mój Boże, to takie nieodpowiednie."

"Nie, to dokładnie tak brzmi," powiedział ze smirk. "Słuchaj, nie mówię tego tylko dlatego, że nienawidzę tego faceta, ale nikt z choćby połową mózgu nie zamieniłby cię na—jak się nazywa?"

"Tammy," wymamrotałam.

"Tammy. Tak. Ona."

Westchnęłam, wycierając oczy wierzchem dłoni. "Boże. To tak boli. Nie widziałam tego nadchodzącego. Myślałam, że mnie kocha. Mieliśmy plany. Przyszłość."

"Ludzie czasem są do bani. Zwłaszcza tchórze, którzy nie potrafią docenić lojalności."

"Nie mogę uwierzyć, że zakochałam się w Sebastianie Huncie. Boże, on jest taki głupi."

Zwróciłam się do niego, mrużąc oczy. "Poczekaj, znasz Seba?"

Jego uśmiech na chwilę zbladł. "Właściwie... znam."

Moje brwi uniosły się wysoko. "Znasz?"

"Nienawidzimy się od gimnazjum," powiedział mimochodem. "Jest samolubnym dupkiem, który zawsze myślał nie z tą głową, co trzeba."

Wpatrywałam się w niego intensywnie, mój mózg powoli łączył punkty. Ten smirk. Teraz, gdy przyjrzałam się mu bliżej, wyglądał uderzająco znajomo.

"Nie wierzę. Jesteś..." urwałam z westchnieniem przy odkryciu.

Uśmiechnął się. "Adam Cooper."

"Kapitan siatkówki z Redmond Creek?"

Zawarczał. "Jedyny i niepowtarzalny."

Gdyby Sebastian mógł mnie teraz zobaczyć, straciłby rozum. Rozmawiać z jego śmiertelnym wrogiem? Tak. Zdecydowanie by mnie zabił.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Punkt widzenia Adama

Bądźmy szczerzy, nie spodziewałem się, że dziewczyna płacząca na ławce przy boisku do siatkówki przewróci mój cały cholerny świat w jedną noc.

Wyszedłem tylko na spacer. Nic poważnego. Po prostu potrzebowałem trochę powietrza, ale wtedy ją zobaczyłem.

Ta piękna dziewczyna na obcasach i w sukience, która krzyczała „romantyczna kolacja”, wyglądała, jakby jej świat się zawalił. Maskara rozmazana jak wojenne malowanie, drżące usta, ramiona obejmujące samą siebie, jakby tylko one ją trzymały w całości.

Stuknąłem ją w ramię, zanim zdążyłem się zastanowić.

"Wszystko w porządku?"

Podskoczyła, odwróciła się jak spłoszona sarna, a potem rzuciła mi gniewne spojrzenie.

"Wyglądam, jakby było w porządku?!" warknęła, i szczerze mówiąc? Dobre pytanie.

Wtedy wszystko się z niej wylało. Jej głos pękł i przyspieszył, jakby próbowała dogonić ból.

Nie spodziewałem się, że tak piękna dziewczyna jak ona będzie dziewczyną tego palanta.

Siedzieliśmy na ławce przez chwilę, to nie była krępująca cisza. Mówiła więcej, a ja słuchałem. Opowiedziałem jej historie o tym, jak Seb był dupkiem w liceum, a ona się śmiała, naprawdę się śmiała tym razem.

"Wiesz," powiedziała, wycierając oczy, "miałam spędzić całe lato z nim. Moi rodzice... już ich nie ma. Długa historia. Mieliśmy być tylko my. Myślałam..."

"Myślałaś, że to on," powiedziałem, kończąc za nią.

Pokiwała głową, przygryzając wargę.

"Cóż," wstałem i znowu wyciągnąłem rękę. "Odwróćmy ten wieczór w koszmar. Chodź. Odwiozę cię do domu."

Wahała się, a potem ujęła moją rękę. Jej palce były zimne, lekko drżały, ale nie puściła.

Wskazała na swój samochód, a ja wziąłem klucze. Pomogłem jej wsiąść, zanim wskoczyłem na miejsce kierowcy.

Podróż do jej domu była na początku cicha. Potem znowu zaczęła mówić.

"Nigdy nie byłam na koncercie," powiedziała znikąd.

"Co?"

"Seb nie lubił tłumów."

"Okej, to przestępstwo. Każdy powinien przynajmniej raz w życiu doświadczyć koncertu."

"Wiem, prawda? I nigdy nie byłam na kempingu. Nigdy nie jadłam ulicznych tacos. Nigdy nie całowałam się w deszczu. Nigdy nie wyruszyłam na wycieczkę bez planu."

"To długa lista," powiedziałem, zerkając w jej stronę.

Spojrzała na mnie, oczy miękkie, ale płonące pod tym. Jakby była zmęczona udawaniem, że to nie ma znaczenia. "To lista nigdy-z-powodu-Seba."

Skręciliśmy za rogiem i wjechaliśmy na jej podjazd. Cicho. Pusto. Jedna latarnia na werandzie, migocząca trochę, jakby nie była pewna, czy powinna świecić.

Westchnęła, bardziej zmęczona niż dramatyczna.

"Mam mrożoną pizzę. Brak rodziców w domu." Zatrzymała się. "Chcesz wejść?"

"Pizza i wolność? Jak mógłbym odmówić?"

W jej domu pachniało waniliowymi świecami i lekkim smutkiem. Zrzuciła obcasy i przeszła do kuchni, wyciągając pizzę z zamrażarki.

"Więc, co ty nigdy nie zrobiłeś?" zapytała, lżejszym już głosem.

"Hmm." Oparłem się o blat, obserwując ją. "Nigdy nie kąpałem się nago."

Mrugnęła. "To coś niespodziewanego. Z tego, co słyszałam, Adam Cooper jest odważny, zawsze otoczony dziewczynami."

Pokiwałem głową. "Zawsze chciałem. Po prostu nigdy nie było odpowiedniego momentu."

Przechyliła głowę, dając mi spojrzenie, które nie całkiem dotarło do jej uśmiechu. "Cóż, na zewnątrz jest basen. I brak rodziców, pamiętasz? Więc zrób to."

Wyszedłem krok do przodu, pozwalając, aby cisza rozciągnęła się wystarczająco. "Tylko jeśli dołączysz do mnie."

Uniosła brew, jakby chciała to zakwestionować, ale potem po prostu odwróciła się i poszła w stronę tylnego wyjścia. Bez argumentu. Bez komentarza. Jakby już podjęła decyzję i nie dawała mi satysfakcji zobaczenia jej wahania.

Na zewnątrz powietrze było chłodniejsze. Rodzaj chłodu, który osiada na skórze, sprawiając, że jest się tego świadomym. Basen oświetlał podwórko w tym miękkim, wodnistym błękicie, powierzchnia gładka jak szkło. Cicho. Prywatnie.

Zatrzymała się na brzegu i spojrzała na mnie, włosy spadające jej na ramię.

"Nie podglądaj," powiedziała.

Uśmiechnąłem się. "Nie obiecuję."

Przewróciła oczami, potem zdjęła ubranie bez teatralności. Po prostu koszulka, dżinsy, naga skóra w blasku księżyca. Jej ubrania spadły na ziemię w luźną kupkę, a sekundę później zanurkowała.

Plusk przerwał ciszę.

Usłyszałem jej śmiech, ostry i krótki, gdy wynurzyła się na powierzchnię.

"Idziesz czy co?" zawołała.

Szybko się rozebrałem, zostawiłem swoje rzeczy obok jej, i zanurzyłem się w wodzie. Uderzyło mocno. Zimno. Ale czysto, też. Cała reszta - hałas w mojej głowie, dziwność tej nocy - została na powierzchni.

Kiedy się wynurzyłem, na początku jej nie widziałem.

Potem się odwróciłem - i była tam.

Blisko. Oparta o daleką stronę basenu, ramiona spoczywające za nią na krawędzi, jej ramiona tuż nad wodą. Księżyc oświetlał jej skórę, a jej oczy łapały to jeszcze bardziej.

Zwolniłem. Pozwoliłem, by woda mnie do niej zniosła, jedno ramię dotykając płytki, gdy zatrzymałem się na odległość oddechu.

Nie drgnęła.

Nie uśmiechała się również.

Jej wyraz twarzy był spokojny, nie do odczytania. Ale jej klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby właśnie wynurzyła się z więcej niż pływania.

Powietrze między nami się zmieniło.

Oparłem jedną rękę o ścianę obok jej głowy, druga dryfowała tuż pod wodą, palce muskały krzywiznę jej biodra.

Wciąż się nie ruszała.

Bez wyzwania. Bez ucieczki. Patrzyła na mnie, jakby na coś czekała - i jednocześnie mnie wyzywała.

Więc pochyliłem się.

Bez pauzy. Bez linii. Po prostu zamknąłem przestrzeń między nami i pocałowałem ją.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Emily

Nie planowałam na letniej liście zadań zacząć spotykać się z arcywrogiem mojego byłego chłopaka, ale oto byłam — przemoczona, bez tchu i przemyślająca każdą decyzję życiową, która doprowadziła mnie do tego dokładnego momentu.

Nasze usta były złączone przez to, co wydawało się jednocześnie godzinami i sekundami. Jego usta były ciepłe, gorączkowe i zaskakująco miękkie jak na faceta z tak surową linią szczęki. Ale dzwonek z wnętrza wyrwał mnie z naszej skradzionej chwili.

Odsunęłam się, lekko dysząc. „Mój telefon”, wymamrotałam.

Adam cofnął się, pozwalając, by jego dłonie powoli zsunęły się z mojej talii, a jego oczy szukały moich. „Spokojnie. Poczekam.”

Weszłam do środka, zostawiając krople wody na drewnianej podłodze. Mój telefon migał na kuchennym blacie, ale kiedy go podniosłam, to nie był taki telefon, jak myślałam — to była wiadomość. Jedna z tych dziwnych, lekkich wiadomości, które moja mama wysyła, kiedy robi coś fantastycznego beze mnie.

MAMA: Hej, kochanie! Ja i twój tata jedziemy teraz do Austrii. Może być problem z zasięgiem. Kocham cię!

Serio? Już od tygodni byli poza domem.

Próbowałam do niej zadzwonić, ale od razu przechodziło na pocztę głosową. Dwa razy.

Westchnęłam, odkładając telefon, jakby ważył tysiąc funtów. Oczywiście, że nie odbierze. Oczywiście, że zdecydują się przedłużyć swoje wakacje, nie zadając sobie nawet trudu, by zapytać, jak się czuję.

Złapałam ręcznik kuchenny i niechętnie wytarłam ramiona i klatkę piersiową, ale to było jak próba wytarcia się papierową serwetką. Moja skóra nadal była wilgotna i chłodna, a małe kałuże tworzyły się u moich stóp. Rozejrzałam się, rozważając, czy iść na górę po porządny ręcznik, a nawet ubrania, ale coś mnie powstrzymało.

To wtedy Adam wszedł przez szklane drzwi, również ociekający wodą, trzymając jeden z ręczników plażowych z leżaków na zewnątrz. Rzucił mi go niedbale, a ja złapałam go z małym uśmiechem.

„Dzięki”, powiedziałam, owijając się nim.

Pocierał ręcznikiem swoje włosy, a potem zarzucił go na ramiona, wciąż wspaniale bez koszuli. Woda nadal lśniła na jego torsie, a ja starałam się nie gapić.

„Czuj się jak u siebie w domu, co?” zażartowałam, unosząc brew, obserwując, jak wchodzi, jakby był właścicielem tego miejsca.

Uśmiechnął się, bezwstydnie. „Zaproponowałaś mi pływanie. Usługa ręcznikowa to tylko bonus.”

Mimo wszystko zaśmiałam się.

„Wszystko w porządku?” zapytał, łagodniejącą tonacją.

Kiwnęłam głową. „Tak. To tylko... moi rodzice. Są teraz w Austrii.”

Uniósł brew. „I zawsze zostawiają cię samą w tym dużym domu?”

„Często znikają beze mnie.” Próbowałam to zbagatelizować, ale ciężar w mojej piersi nie znikał.

Wszedł do środka, jego mokre stopy zostawiały odciski obok moich. „Jesteś straszną kłamczuchą.”

Wydobyłam z siebie śmiech. „Tak mi mówiono.”

Zapadła chwila ciszy. Taka, która wydaje się komfortowa, ale elektryzująca.

„Więc,” powiedział, opierając się swobodnie o blat. „Co dalej na twojej liście 'Nigdy tego nie zrobiłam, bo spotykałam się z kontrolującym dupkiem'?”

Spojrzałam na niego, a bez zastanowienia wyrwało mi się: „Zawsze chciałam ukraść Hershey’s Kiss z Targeta.”

Mrugnął. „Serio?”

Kiwnęłam głową, przygryzając wargę. „Wiem, że to brzmi głupio, ale… zawsze musiałam być tą idealną córką, idealną dziewczyną, idealną wszystkim. Czasem po prostu chcę zrobić coś głupiego. Nawet jeśli to kradzież cukierka.”

Adam wybuchnął śmiechem i mogłam powiedzieć, że nie było to szydercze — był rozbawiony, wręcz zachwycony. „Ty? Kryminalistka?”

Skrzyżowałam ramiona. „Nie oceniaj mnie. Powiedziałam, że chciałam, a nie, że to zrobiłam.”

„O nie, oceniam cię. Jesteś totalnie twardzielką, Emily.”

Rzuciłam w niego ręcznikiem kuchennym, a on złapał go bez trudu.

„Ale hej,” dodał, bardziej serio, „może czas przestać robić to, czego wszyscy chcą. Może zacznij robić rzeczy, które zaskoczą nawet ciebie.”

Uniosłam brew. „Jakie?”

Uśmiechnął się. „Nie wiem. Uciec z lekcji. Zrobić tatuaż. Powiedzieć komuś coś prosto w twarz. Pocałować kogoś niespodziewanego… a nawet przespać się z kimś niespodziewanym.”

Moje serce zadrżało. Powietrze w pokoju zgęstniało.

Moje myśli wróciły do naszego pocałunku na zewnątrz. Moje mokre włosy przylegające do ramion. Jego ręka obejmująca tył mojej szyi.

„Masz dzisiaj mnóstwo pomysłów,” powiedziałam cicho.

Zrobił krok bliżej. „Mówię poważnie, Em. Byłaś uwięziona w tej skrzynce tak długo… Myślę, że czas ją wyrwać.”

Jeszcze jeden krok bliżej.

„A co, jeśli nie wiem jak?” wyszeptałam.

Jego ręka znowu objęła moją talię, jego dotyk ciepły pomimo chłodnej wody na naszej skórze.

„Pomogę ci,” powiedział. „Możemy to zrobić razem. Lato dopiero się zaczyna.”

Zapadła chwila.

„Jeszcze nie podałeś mi przykładów, co jeszcze mogę zrobić.” Próbowałam przerwać niezręczną chwilę ciszy między nami.

Uśmiechnął się, jego oddech ciepły na moim policzku. „Oh, mam listę. Ale możemy to robić po jednym buncie naraz.”

Wydobyłam z siebie bezgłośny śmiech. „Dobrze. To zaczniemy od numeru dwa.”

„Który to był?”

„Tatuaż,” powiedziałam.

Uśmiechnął się szyderczo. „Jutro. Pierwsza rzecz. Więc możemy spędzić razem lato?” zapytał, teraz niższym głosem, bardziej intymnym.

Otworzyłam usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Nagle, pomyślałam sobie, Czy zamierzam się teraz spotykać z Adamem Cooperem?

Wciąż byłam mokra od basenu, moja skóra ochłodzona w klimatyzowanej kuchni. Stał tam, z ręcznikiem przewieszonym przez ramiona, woda nadal perliła się na jego piersi. A to jakoś sprawiało, że było gorzej. Albo lepiej. Nie mogłam się zdecydować.

„Nadal ociekasz,” powiedziałam, mój głos ledwie szeptem.

Zrobił krok bliżej, wzruszając ramionami. „Ty też.”

Nasze spojrzenia się spotkały, a cisza, która nastąpiła, nie była niezręczna — była naładowana. Ciężka. Bzycząca. Jego palce otarły się o kroplę na moim ramieniu, a potem zatrzymały się.

„Chcesz przestać?” zapytał, cicho, ale intensywnie.

Nie odpowiedziałam. Po prostu sięgnęłam po niego, a tym razem, gdy się pocałowaliśmy, to nie był test. To była decyzja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Kissed by the Rival Captain

Kissed by the Rival Captain

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa