passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Kissed by the Rival Captain - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Kissed by the Rival Captain

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Perspektywa Adama

Pierwsze promienie słońca ledwo przedarły się przez niebo, kiedy wymknąłem się z łóżka Emily, starając się jej nie obudzić.

Jej nagie ramię wyglądało spod prześcieradeł, a na chwilę zatrzymałem się, obserwując, jak jej klatka piersiowa delikatnie unosi się i opada we śnie. Moja koszula leżała na podłodze, zmięta przy brzegu łóżka. Złapałem ją, założyłem dżinsy i wyszedłem jak jakiś tajny agent uciekający z wrogiego terytorium.

Bieganie do domu wczesnym porannym powietrzem było dziwnie orzeźwiające. Chłodny wiatr pomógł ochłodzić myśli wirujące w mojej głowie — sposób, w jaki Emily szeptała moje imię, ciepło jej skóry, sposób, w jaki na mnie patrzyła, jakbym był czymś więcej niż tylko tymczasowym rozwiązaniem.

Ledwo rzuciłem klucze na blat kuchenny, zanim poszedłem prosto do łazienki. Gorąca woda uderzyła w moją skórę jak policzek, a ja oparłem się o kafelki, pozwalając parze zamglić wszystko oprócz moich myśli.

"Co do diabła robimy?" mruknąłem do siebie.

Mój telefon zabrzęczał z umywalki.

"Cholera," powiedziałem, wyłączając wodę i wychodząc, chwyciwszy ręcznik, gdy wycierałem zaparowane lustro. Sprawdziłem ekran — trzy nieodebrane połączenia od Steve'a.

"Kręgle," jęknąłem. "Cholera."

Szybko napisałem do niego:

Przepraszam, stary. Coś mi wypadło. Przesuwamy?

Nie czekałem na odpowiedź. Moje palce już zaciskały się na kluczach od samochodu.

Musiałem wrócić.

Może to było głupie. Może narażałem się na poważne emocjonalne zawirowania, ale nie mogłem zostawić tego tak — nie z nią.

Kiedy dotarłem z powrotem do mieszkania Emily, połowicznie spodziewałem się, że nadal będzie spała, zaplątana w prześcieradła i sny.

Ale kiedy otworzyłem drzwi, była już na nogach. W pełni ubrana.

Nasze oczy się spotkały. Jej się rozszerzyły. Moje też.

"Wróciłeś," powiedziała, jej głos ostry z zaskoczeniem, jakby została przyłapana na czymś, czego nie powinna robić.

"Tak, cóż... Obiecałem, że zabiorę cię na ten tatuaż, pamiętasz?" Podrapałem się z tyłu szyi. "Nie sądziłem, że wstaniesz tak szybko."

Zamrugała, a potem uśmiechnęła się z przekąsem. "Nie sądziłam, że wrócisz tak szybko."

"Dotknięcie," mruknąłem, a potem skinąłem na jej strój. "Dokąd się wybierałaś?"

Wzruszyła ramionami. "Szczerze? Po prostu musiałam wyjść z domu. Było... duszno."

To słowo uderzyło mnie prosto w pierś.

"Rozumiem," powiedziałem. "Chodźmy."

Trzymałem dla niej otwarte drzwi, a ona wyszła z małym uśmiechem.

Kiedy wsiedliśmy do samochodu, początkowo panowała niezręczna cisza, aż ją przerwałem.

"Więc... zeszłej nocy."

Jęknęła i odwróciła się w stronę okna.

"Za wcześnie?" Uśmiechnąłem się.

"Adam," powiedziała, ostrzeżenie w jej głosie.

"Hej, tylko mówię. To było... niespodziewane."

"A jednak, oto jesteś."

"Tak. To chyba coś mówi, co?"

Spojrzała na mnie, jej policzki zabarwiły się na różowo. "Może."

Reszta podróży była łatwiejsza. Żartowaliśmy o zepsutym prysznicu w jej mieszkaniu, jak strasznie prowadzę i czy powinna zrobić sobie tatuaż z żółwiem jeżdżącym na deskorolce.

"Więc, jakie masz pomysły na tatuaż?" zapytałem, gdy zjechaliśmy na parking przy sklepie.

"Żadne. Zaskocz mnie."

Spojrzałem na nią. "Ty tak na poważnie?"

Kiwnęła głową. "Po prostu upewnij się, że to coś znaczącego. I nie głupiego."

Podniosłem ręce. "Ranisz mnie. Jestem królem przemyślanych gestów."

Uniosła brew. "Udowodnij to."

W środku sklepu z tatuażami brzęczenie igieł i cicha muzyka wypełniały powietrze. Facet przy ladzie wyglądał, jakby widział więcej tuszu niż światła słonecznego.

"Hej, stary," powiedziałem. "Masz czas na mały projekt?"

"To zależy. Nad czym pracujemy?"

"Tatuaż na brzuchu. Ona nie chce wiedzieć, co to jest jeszcze."

Emily dodała szybko: "To on wybiera. Ufam mu."

Artysta mrugnął. "W porządku. Tędy."

Podążyliśmy za nim do tylnego pokoju, a ja nachyliłem się, by wyszeptać mu słowo. Jego brwi lekko się uniosły, ale nie skomentował. Tylko skinął głową i przygotował swoje narzędzia.

Emily położyła się na ławce, podnosząc koszulkę, by odsłonić brzuch. Odwróciła głowę w moją stronę, szeroko otwarte oczy.

"Trzymaj mnie za rękę."

"Już tu jestem."

W momencie, gdy igła dotknęła jej skóry, syknęła.

"Au, au, au! To był błąd," wycedziła przez zaciśnięte zęby.

Ścisnąłem jej rękę. "Oddychaj, Em. Świetnie ci idzie."

Brzęczenie trwało przez kolejne piętnaście minut. Jej uścisk ani na chwilę nie zelżał.

Kiedy w końcu się skończyło, usiadła powoli.

"W porządku," powiedział artysta, delikatnie wycierając jej skórę i nakładając cienką warstwę folii. "Chcesz to zobaczyć?"

Emily spojrzała na mnie. Skinąłem głową w stronę lustra.

Podeszła, delikatnie uniosła folię i spojrzała w dół.

Opadła jej szczęka.

Odwróciła się do mnie, szeroko otwarte oczy, a między nami zawisła oszołomiona cisza.

"Ty... wybrałeś to?"

Uśmiechnąłem się do niej, a ona mocno mrugnęła, i przez moment myślałem, że może się rozpłakać.

Tam, wyryte piękną kursywą na jej dolnym brzuchu były słowa:

"Kochać i być kochanym."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Punkt widzenia Emily

"Kochać i być kochaną."

Słowa były wciąż świeże na mojej skórze i jeszcze świeższe w mojej pamięci. Nie mogłam przestać patrzeć na nie w lustrze salonu tatuażu, gdzie atramentowy napis owijał się tuż poniżej mojego żebra.

To wydawało się nierealne. Piękne. Przerażające. Jakby Adam w jakiś sposób wytatuował prawdę, której nie chciałam się zmierzyć, prosto w moją skórę.

"Podoba ci się?" zapytał miękkim głosem, jakby nie był pewny, czy przekroczył granicę.

Pokręciłam powoli głową, wciąż przetwarzając to. "Dlaczego ta fraza?"

Adam wzruszył ramionami, sięgając po moją rękę. "Bo musisz pamiętać, że miłość nie jest taka zła. Nie każdy będzie traktował twoje serce jak coś jednorazowego."

Przełknęłam mocno. Moja klatka piersiowa ścisnęła się czymś zbyt skomplikowanym, by to nazwać. Wdzięczna? Zestresowana? Zakłopotana? Wszystko powyższe.

"Chodź," uśmiechnął się. "Wynośmy się stąd, zanim sam dostanę tatuaż."

Pociągnął mnie do samochodu jak podekscytowane dziecko, a ja podążyłam za nim, wciąż oszołomiona. W chwili, gdy zapięłam pas bezpieczeństwa, przyłapałam się na tym, że zerkam na niego z ukosa.

Jak to możliwe, że ktoś taki jak Adam Cooper, facet, którym wszyscy w szkole chcieli być lub być z nim, jest teraz ze mną?

"Więc," powiedział, patrząc na drogę. "Co teraz chcesz robić?"

Mrugnęłam. "Hmm?"

"Masz nowy tatuaż. To wymaga świętowania, prawda?"

Uśmiechnęłam się mimo siebie. "Może randka? Potem kręgle?"

Zaśmiał się. "Randka? Śmiało. Podoba mi się to. Właściwie odwołałem kręgle ze Steve'em i chłopakami wcześniej. Chyba miałem lepszą propozycję."

Moje policzki się zarumieniły. "Nie chciałam psuć twoich planów."

"Psuć?" odwrócił się na chwilę, by na mnie spojrzeć. "Emily, bawię się teraz lepiej, niż kiedykolwiek z tymi głupkami."

To sprawiło, że się uśmiechnęłam. Prawdziwy uśmiech. Taki, który sięga twoich oczu i duszy, nawet jeśli twoje serce jest nadal obite.

Miejsce randki nie było niczym ekstrawaganckim — po prostu przytulna knajpka ukryta w cichym zakątku miasta. Ale atmosfera była idealna. Przyciemnione światła, cicha muzyka, boksy, które sprawiały, że czas płynął wolniej.

Zamówiliśmy koktajle mleczne i frytki jak dzieci. Z tym że rozmowa nie była dziecinna. Była prawdziwa.

"Więc... rodzeństwo?" zapytałam.

"Starszy brat. Mieszka w Chicago. On jest tym, który odnosi sukcesy. Ja jestem tym, który zawsze coś psuje."

Uniosłam brew. "Ty? Coś psujesz? Serio? Jesteś jak... ulubieniec wszystkich."

Zaśmiał się, głębokim, ciepłym dźwiękiem, który sprawił, że coś we mnie zadrżało. "Byłabyś zaskoczona. A co z tobą?"

"Jedynaczka," powiedziałam. "Podobno rozpieszczona."

"Nie kupuję tego. Nie emanujesz rozpieszczoną."

Kontynuowaliśmy w ten sposób. Pytając, odpowiadając, drocząc się, śmiejąc. Co jakiś czas nasze kolana ocierały się pod stołem, a ja czułam ten iskrzący się moment. To było śmieszne, jak łatwo było z nim. Jakbyśmy nie byli dwoma ludźmi z przeciwległych krańców społecznego łańcucha pokarmowego.

I wtedy, znikąd, pytanie uformowało się w mojej głowie i utknęło tam jak drzazga.

Chciałam zapytać, czy ma dziewczynę?

Nie powiedziałam tego na głos. Chciałam. Ale wiedziałam, że nie jestem gotowa usłyszeć odpowiedź. Jeśli powiedziałby tak... co to mówi o mnie? O zeszłej nocy?

Zamiast tego, wymówiłam się.

"Łazienka," powiedziałam szybko, wysuwając się z boksu.

Kiedy skręciłam za róg w kierunku łazienek, zamarłam w miejscu.

Amanda.

Wychodziła z damskiej toalety, śmiejąc się ze swoim chłopakiem, Noahem. Jeszcze mnie nie zauważyła, ale spanikowałam.

Moja najlepsza przyjaciółka. Dziewczyna, która dzwoniła do mnie wczoraj w nocy, chcąc wiedzieć, jak poszła moja randka z Sebem. Dziewczyna, którą całkowicie zignorowałam, odkąd odkryłam Seba z Tammy.

A tu byłam ja, na randce z Adamem Cooperem, z nowym tatuażem i sekretami, które wylewały się ze mnie.

Szybko się odwróciłam, prawie wpadając na kelnerkę.

"Przepraszam," wymamrotałam, pędząc z powrotem do boksu.

"Wszystko w porządku?" zapytał Adam, zauważając zmianę na mojej twarzy.

"Musimy iść. Teraz."

Mrugnął. "Co? Dlaczego?"

"Po prostu... proszę. Wyjaśnię ci w samochodzie."

Na jego korzyść, nie naciskał. Rzucił trochę pieniędzy na stół i poszedł za mną bez słowa.

W chwili, gdy byliśmy w samochodzie, silnik mruczał, obrócił się do mnie.

"Dobra. Wylewaj."

Wpatrywałam się w deskę rozdzielczą, nagle niepewna, jak to ująć. "Widzę kogoś. Przyjaciela. Amandę."

"I co z tego?"

"Nie chciałam, żeby zobaczyła mnie... z tobą."

Zapadła cisza. Gęsta, ciężka cisza, która wypełniła samochód jak dym.

Potem to powiedział.

"Wstydzisz się być ze mną widziana?"

"Co?!" odwróciłam się do niego tak szybko, że prawie uderzyłam się w szybę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Punkt widzenia Emily

„Wstydzisz się pokazać ze mną publicznie?” Jego głos brzmiał autentycznie zraniony, gdy mnie o to zapytał.

Jego słowa odbiły się echem w mojej głowie jak zimny i piekący policzek. Odwróciłam się do niego, z ustami otwartymi ze zdumienia.

„Co?! Nie! Adam, to nie tak —”

Odwrócił wzrok, zaciskając szczęki, skupiając się na drodze przed nami.

Delikatnie sięgnęłam po jego ramię. „Proszę, posłuchaj mnie. Nie wstydzę się ciebie. To nie o to chodzi. Po prostu... nie chcę, żeby ktokolwiek ze szkoły o tym wiedział. Jeszcze nie.”

Przez chwilę milczał, jego palce bębniły po kierownicy.

„Bo to tajemnica, prawda?” powiedział płasko.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, mój telefon zadzwonił ostro, przecinając napięcie jak ostrze. Spojrzałam na ekran. Amanda.

„To Amanda,” wyszeptałam, przepraszając ustami Adama.

Lekko kiwnął głową, ale nic nie powiedział.

„Hej, Mands,” odezwałam się, starając się brzmieć swobodnie.

„Emily! Czy byłaś właśnie w Krystal’s Café? Przysięgam, że widziałam cię przechodzącą z jakimś facetem.”

Moje oczy się rozszerzyły. „Ja? Nie. To musiała być ktoś inny. Jestem w domu.”

Zatrzymała się na sekundę. „Aha. W każdym razie, przyjdę później, dobrze? Musimy porozmawiać o Sebie. Odmówiłaś rozmowy ze mną po wszystkim.”

Przełknęłam twardo. „Tak, przyjdź. Porozmawiamy.”

„Dobrze. Mam dla ciebie TONY plotek. Lepiej bądź gotowa.”

„Nie mogę się doczekać,” skłamałam.

Rozmowa się zakończyła, a ja opadłam z powrotem na siedzenie.

„Możesz mnie odwieźć do domu?” zapytałam cicho.

Adam tylko kiwnął głową, nie wydając żadnego dźwięku. Cisza między nami w trakcie jazdy była ciężka, jak gęsta mgła, której nie mogliśmy przebić. Co jakiś czas zerkałam na niego, próbując odczytać jego wyraz twarzy, ale nie dawał mi nic.

Gdy dotarliśmy do mojego miejsca, wahałam się przed wysiadaniem. „Czy jesteś na mnie zły?”

Pokręcił głową. „Nie.”

Przewróciłam oczami i lekko uderzyłam go w ramię. „Kłamca. Jesteś. Przepraszam, dobrze? Nie o to mi chodziło.”

W końcu na jego ustach pojawił się słaby uśmiech.

„Co byś zrobił, gdyby jeden z twoich przyjaciół zobaczył nas razem, co? Myślisz, że nie zapytaliby milion razy?” ponownie go szturchnęłam.

Westchnął. „Zapytałby. I chyba powiedziałbym, że po prostu się spotykamy. Nic wielkiego.”

„Dokładnie,” powiedziałam. „Nigdy wcześniej tak naprawdę się nie spotykaliśmy. To wzbudziłoby podejrzenia. A biorąc pod uwagę, że właśnie zerwałam z Sebem, byłby chaos.”

Adam powoli kiwnął głową. „Masz rację.”

„Super,” powiedział z przymrużeniem oka. „Chodź, wejdźmy.”

Weszliśmy do mojego mieszkania, a znajomość tego miejsca pomogła złagodzić część napięcia. Rzuciłam torbę na kanapę i odwróciłam się, by zobaczyć, jak Adam na mnie patrzy.

„Co?” zapytałam.

Zaśmiał się, wchodząc głębiej. „Więc, poza tatuażami i kręglami, co planujesz jutro robić?”

Zastanowiłam się przez chwilę. „Może pójdę na szperanie. Jest jedno vintage miejsce w centrum, które uwielbiam.”

„Jak sobie życzysz, księżniczko,” powiedział z udawanym ukłonem.

Przewróciłam oczami, śmiejąc się. „Jesteś niedorzeczny.”

Podszedł bliżej i bez słowa objął mnie w talii. Pozwoliłam mu. Jego dotyk był ciepły, znajomy. Dziwne, jak szybko się do niego przyzwyczaiłam.

Patrzyliśmy na siebie, nasze twarze były zaledwie o cal od siebie. Zatrzymałam oddech, gdy jego oczy wbiły się w moje.

„Zawsze tak patrzysz na ludzi?” wyszeptałam.

„Tylko na tych, których zamierzam pocałować.”

Jego usta były tak blisko, że czułam ciepło jego oddechu. Gdy się nachyliłam, dźwięk dzwonka do drzwi sprawił, że odskoczyłam jak od ognia. Moje serce zabiło mocniej.

„O, kurczę,” wymamrotałam.

„Co się stało?”

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, z salonu dobiegł głos.

„Emily! Jestem tutaj!”

Amanda.

Moje oczy zrobiły się duże, panika zalała moje żyły. Odwróciłam się do Adama, który był tak samo zastygły.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Kissed by the Rival Captain

Kissed by the Rival Captain

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa