Punkt widzenia Emily
Odsunął się nagle, a ja otworzyłam oczy, by spotkać jego intensywne spojrzenie.
"Będziesz się tylko gapić, czy coś zrobisz?" zapytał przeciągle, jego głos był pełen obietnicy. Zabrakło mi tchu, gdy poczułam pierwszy żar gromadzący się w dole brzucha, rozprzestrzeniający się jak pożar.
"Zależy," odparłam, mój głos drżący pomimo moich starań, by brzmieć chłodno. "Czy to będzie tego warte?"
"Nie prowokuj mnie," warknął, jego głos był na tyle szorstki, że przeszył mnie dreszcz. Kciukiem kreślił powolne, celowe kręgi na moim udzie, z każdym przejściem coraz wyżej, aż zaczęłam się wiercić pod jego dotykiem. "Myślisz, że dasz radę mnie znieść?"
Nie zdążyłam odpowiedzieć, zanim jego usta zderzyły się z moimi, twardo i żądająco, jego język wślizgując się między wargi, jakby do niego należały. I cholera, może faktycznie należały. Jego ręka przesunęła się po moim udzie, po nagim biodrze, jego zrogowaciałe palce muskały moją wilgotną skórę.
Zamrugałam do jego ust, a on wykorzystał okazję, by pogłębić pocałunek, jego zęby skubały moją dolną wargę, zanim odsunął się na tyle, by wyszeptać: "Jesteś już tak cholernie mokra, prawda?"
Nie zaprzeczyłam. Byłam przemoczona, a moje biodra zaczęły poruszać się przeciwko jego dłoni z własnej woli. Zaśmiał się mrocznie, jego oddech gorący na mojej szyi, gdy wędrował pocałunkami wzdłuż mojej szczęki, jego zęby muskały mój puls.
"Dobra dziewczynka," zamruczał, a te słowa wysłały impuls elektryczności prosto do mojego rdzenia.
"Adam—" zaczęłam, ale przerwał mi kolejnym brutalnym pocałunkiem, jego wolna ręka zaplątała się w moje włosy, by mnie unieruchomić.
"Zamknij się," mruknął na moich ustach. "Teraz nie masz prawa mówić."
A potem jego palce wślizgnęły się między moje uda, muskając moje wilgotne fałdy, a ja jęknęłam, gdy krążył wokół mojego łechtaczki z bolesną powolnością. Odsunął się tylko na tyle, by uśmiechnąć się do mnie, jego oddech był krótkimi, ostrymi falami, gdy patrzył, jak rozpadałam się pod nim.
"Jesteś teraz moja," warknął, jego głos ociekał dominacją, gdy wsunął we mnie palec, zakrzywiając go tak, że widziałam gwiazdy.
Moje usta się otworzyły, cichy jęk, niemy krzyk balansujący na krawędzi moich warg. Ale zanim zdążyłam w ogóle pomyśleć, jego usta zderzyły się z moimi—gorące, desperackie i żądające.
Jego usta były nieustępliwe, z początku miękkie, drażniące mnie delikatnym muśnięciem, potem twarde i nieustępliwe, jakby już mnie posiadł. Jego język wślizgnął się do moich ust, mokry i głodny, pieprzył moje usta w rytmie, który sprawiał, że moje kolana się uginały.
Moje ramiona owinęły się wokół jego szyi jakby na autopilocie, przyciągając go bliżej, mocniej, aż nasze ciała były przyciśnięte do siebie jakbyśmy próbowali zlać się w jedną cholerną istotę. Czułam twardą wypukłość jego członka napierającą na mnie, pulsującą przeciw mojemu udu, i cholera, to sprawiło, że moja cipka zacisnęła się z potrzebą.
Część mnie chciała się wyrwać, krzyknąć, że to jest złe, że ledwo znam tego faceta, że to tylko jakieś pokręcone odbicie po związku. Ale ta druga część, która była przemoczona i pulsowała z pożądania, ryczała, "Tak! Tak! Cholera, tak!"
Nasze usta poruszały się razem jakbyśmy pieprzyli się w ten sposób od lat, nasze języki plątały się w brudnym tańcu, który pozbawiał mnie tchu. Jego ręce wędrowały po moim ciele, jakby mapował każdy jego centymetr—najpierw kreśląc krzywiznę mojego kręgosłupa, potem zjeżdżając niżej, chwytając moje pośladki z posiadawczym uściskiem, który sprawił, że jęczałam do jego ust. Wygięłam się ku niemu, ocierając się o jego członka, czując każdy twardy mięsień jego ciała przesuwający się pod moim dotykiem.
Przerwał pocałunek tylko po to, by wędrować ustami po mojej szyi, gryząc i ssąc wrażliwą skórę, zostawiając ślady, które będę czuła przez dni. Jego oddech był gorący przy moim uchu, gdy warknął,
"Jesteś moja tej nocy," a Chryste, to sprawiło, że moja cipka pulsowała z oczekiwaniem. Jego ręce przesunęły się w górę mojego torsu, szorstkie i niecierpliwe, a ja jęknęłam, gdy jego palce natrafiły na moje sutki, szczypiąc i tocząc je aż stały się twardymi małymi szczytami.
Sięgnęłam między nas, rozpaczliwa, by poczuć jego członka w dłoni, w ustach, w cipce—cholera, gdziekolwiek on chciał go umieścić. Był twardy jak stal, a ja już sobie wyobrażałam, jak mnie rozciągnie, jak mnie pieprzy na surowo, aż będę krzyczeć jego imię.
Upadł na kolana, jego oddech gorący na mojej nagiej cipce, i prawie doszłam od samego sposobu, w jaki na mnie patrzył, jakbym była cholerna uczta, a on był głodny. Jego język wysunął się, drażniąc moją łechtaczkę powolnymi, celowymi pociągnięciami, które sprawiały, że dygotałam.
Potem zanurzył się, pieprząc mnie swoim językiem jakby to była jego cholerna misja, by sprawić, że stracę rozum. Chwyciłam jego włosy, ocierając się o jego twarz, gdy mlaskał i ssał moją przemokłą cipkę. Mokre, brudne dźwięki jego języka pracującego nade mną wypełniały pokój, a ja zagryzłam wargę, by nie krzyknąć.
"Cholera," wydyszałam, moje nogi drżały, gdy doprowadzał mnie na krawędź. "Proszę—potrzebuję twojego członka." Wstał, jego oczy ciemne od pożądania.
Chwycił moje biodra, podnosząc mnie i przyciskając do ściany. Owinęłam nogi wokół jego talii, jęcząc, gdy ustawił się i wszedł we mnie jednym brutalnym pchnięciem.
"Jezus Chrystus," jęknął, jego członek rozciągając mnie tak szeroko, że czułam każdą żyłę, każdy jego cal. Pieprzył mnie o ścianę szorstkimi, zwierzęcymi pchnięciami, które sprawiały, że drapałam jego plecy dla równowagi.
Nasze ciała uderzały o siebie mokrymi, obscenicznymi dźwiękami, a ja czułam każde uderzenie przyjemności promieniujące przez moje ciało. Trafiał w to słodkie miejsce głęboko we mnie każdym pchnięciem, a ja czułam, jak zbliżam się do orgazmu, który zburzy ziemię.
"Skończ dla mnie," warknął, uderzając we mnie mocniej, szybciej. I tak po prostu krzyczałam jego imię, moja cipka zaciskając się wokół jego członka, gdy dochodziłam tak mocno, że widziałam gwiazdy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Adama
Pierwsze promienie słońca ledwo przedarły się przez niebo, kiedy wymknąłem się z łóżka Emily, starając się jej nie obudzić.
Jej nagie ramię wyglądało spod prześcieradeł, a na chwilę zatrzymałem się, obserwując, jak jej klatka piersiowa delikatnie unosi się i opada we śnie. Moja koszula leżała na podłodze, zmięta przy brzegu łóżka. Złapałem ją, założyłem dżinsy i wyszedłem jak jakiś tajny agent uciekający z wrogiego terytorium.
Bieganie do domu wczesnym porannym powietrzem było dziwnie orzeźwiające. Chłodny wiatr pomógł ochłodzić myśli wirujące w mojej głowie — sposób, w jaki Emily szeptała moje imię, ciepło jej skóry, sposób, w jaki na mnie patrzyła, jakbym był czymś więcej niż tylko tymczasowym rozwiązaniem.
Ledwo rzuciłem klucze na blat kuchenny, zanim poszedłem prosto do łazienki. Gorąca woda uderzyła w moją skórę jak policzek, a ja oparłem się o kafelki, pozwalając parze zamglić wszystko oprócz moich myśli.
"Co do diabła robimy?" mruknąłem do siebie.
Mój telefon zabrzęczał z umywalki.
"Cholera," powiedziałem, wyłączając wodę i wychodząc, chwyciwszy ręcznik, gdy wycierałem zaparowane lustro. Sprawdziłem ekran — trzy nieodebrane połączenia od Steve'a.
"Kręgle," jęknąłem. "Cholera."
Szybko napisałem do niego:
Przepraszam, stary. Coś mi wypadło. Przesuwamy?
Nie czekałem na odpowiedź. Moje palce już zaciskały się na kluczach od samochodu.
Musiałem wrócić.
Może to było głupie. Może narażałem się na poważne emocjonalne zawirowania, ale nie mogłem zostawić tego tak — nie z nią.
Kiedy dotarłem z powrotem do mieszkania Emily, połowicznie spodziewałem się, że nadal będzie spała, zaplątana w prześcieradła i sny.
Ale kiedy otworzyłem drzwi, była już na nogach. W pełni ubrana.
Nasze oczy się spotkały. Jej się rozszerzyły. Moje też.
"Wróciłeś," powiedziała, jej głos ostry z zaskoczeniem, jakby została przyłapana na czymś, czego nie powinna robić.
"Tak, cóż... Obiecałem, że zabiorę cię na ten tatuaż, pamiętasz?" Podrapałem się z tyłu szyi. "Nie sądziłem, że wstaniesz tak szybko."
Zamrugała, a potem uśmiechnęła się z przekąsem. "Nie sądziłam, że wrócisz tak szybko."
"Dotknięcie," mruknąłem, a potem skinąłem na jej strój. "Dokąd się wybierałaś?"
Wzruszyła ramionami. "Szczerze? Po prostu musiałam wyjść z domu. Było... duszno."
To słowo uderzyło mnie prosto w pierś.
"Rozumiem," powiedziałem. "Chodźmy."
Trzymałem dla niej otwarte drzwi, a ona wyszła z małym uśmiechem.
Kiedy wsiedliśmy do samochodu, początkowo panowała niezręczna cisza, aż ją przerwałem.
"Więc... zeszłej nocy."
Jęknęła i odwróciła się w stronę okna.
"Za wcześnie?" Uśmiechnąłem się.
"Adam," powiedziała, ostrzeżenie w jej głosie.
"Hej, tylko mówię. To było... niespodziewane."
"A jednak, oto jesteś."
"Tak. To chyba coś mówi, co?"
Spojrzała na mnie, jej policzki zabarwiły się na różowo. "Może."
Reszta podróży była łatwiejsza. Żartowaliśmy o zepsutym prysznicu w jej mieszkaniu, jak strasznie prowadzę i czy powinna zrobić sobie tatuaż z żółwiem jeżdżącym na deskorolce.
"Więc, jakie masz pomysły na tatuaż?" zapytałem, gdy zjechaliśmy na parking przy sklepie.
"Żadne. Zaskocz mnie."
Spojrzałem na nią. "Ty tak na poważnie?"
Kiwnęła głową. "Po prostu upewnij się, że to coś znaczącego. I nie głupiego."
Podniosłem ręce. "Ranisz mnie. Jestem królem przemyślanych gestów."
Uniosła brew. "Udowodnij to."
W środku sklepu z tatuażami brzęczenie igieł i cicha muzyka wypełniały powietrze. Facet przy ladzie wyglądał, jakby widział więcej tuszu niż światła słonecznego.
"Hej, stary," powiedziałem. "Masz czas na mały projekt?"
"To zależy. Nad czym pracujemy?"
"Tatuaż na brzuchu. Ona nie chce wiedzieć, co to jest jeszcze."
Emily dodała szybko: "To on wybiera. Ufam mu."
Artysta mrugnął. "W porządku. Tędy."
Podążyliśmy za nim do tylnego pokoju, a ja nachyliłem się, by wyszeptać mu słowo. Jego brwi lekko się uniosły, ale nie skomentował. Tylko skinął głową i przygotował swoje narzędzia.
Emily położyła się na ławce, podnosząc koszulkę, by odsłonić brzuch. Odwróciła głowę w moją stronę, szeroko otwarte oczy.
"Trzymaj mnie za rękę."
"Już tu jestem."
W momencie, gdy igła dotknęła jej skóry, syknęła.
"Au, au, au! To był błąd," wycedziła przez zaciśnięte zęby.
Ścisnąłem jej rękę. "Oddychaj, Em. Świetnie ci idzie."
Brzęczenie trwało przez kolejne piętnaście minut. Jej uścisk ani na chwilę nie zelżał.
Kiedy w końcu się skończyło, usiadła powoli.
"W porządku," powiedział artysta, delikatnie wycierając jej skórę i nakładając cienką warstwę folii. "Chcesz to zobaczyć?"
Emily spojrzała na mnie. Skinąłem głową w stronę lustra.
Podeszła, delikatnie uniosła folię i spojrzała w dół.
Opadła jej szczęka.
Odwróciła się do mnie, szeroko otwarte oczy, a między nami zawisła oszołomiona cisza.
"Ty... wybrałeś to?"
Uśmiechnąłem się do niej, a ona mocno mrugnęła, i przez moment myślałem, że może się rozpłakać.
Tam, wyryte piękną kursywą na jej dolnym brzuchu były słowa:
"Kochać i być kochanym."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Emily
"Kochać i być kochaną."
Słowa były wciąż świeże na mojej skórze i jeszcze świeższe w mojej pamięci. Nie mogłam przestać patrzeć na nie w lustrze salonu tatuażu, gdzie atramentowy napis owijał się tuż poniżej mojego żebra.
To wydawało się nierealne. Piękne. Przerażające. Jakby Adam w jakiś sposób wytatuował prawdę, której nie chciałam się zmierzyć, prosto w moją skórę.
"Podoba ci się?" zapytał miękkim głosem, jakby nie był pewny, czy przekroczył granicę.
Pokręciłam powoli głową, wciąż przetwarzając to. "Dlaczego ta fraza?"
Adam wzruszył ramionami, sięgając po moją rękę. "Bo musisz pamiętać, że miłość nie jest taka zła. Nie każdy będzie traktował twoje serce jak coś jednorazowego."
Przełknęłam mocno. Moja klatka piersiowa ścisnęła się czymś zbyt skomplikowanym, by to nazwać. Wdzięczna? Zestresowana? Zakłopotana? Wszystko powyższe.
"Chodź," uśmiechnął się. "Wynośmy się stąd, zanim sam dostanę tatuaż."
Pociągnął mnie do samochodu jak podekscytowane dziecko, a ja podążyłam za nim, wciąż oszołomiona. W chwili, gdy zapięłam pas bezpieczeństwa, przyłapałam się na tym, że zerkam na niego z ukosa.
Jak to możliwe, że ktoś taki jak Adam Cooper, facet, którym wszyscy w szkole chcieli być lub być z nim, jest teraz ze mną?
"Więc," powiedział, patrząc na drogę. "Co teraz chcesz robić?"
Mrugnęłam. "Hmm?"
"Masz nowy tatuaż. To wymaga świętowania, prawda?"
Uśmiechnęłam się mimo siebie. "Może randka? Potem kręgle?"
Zaśmiał się. "Randka? Śmiało. Podoba mi się to. Właściwie odwołałem kręgle ze Steve'em i chłopakami wcześniej. Chyba miałem lepszą propozycję."
Moje policzki się zarumieniły. "Nie chciałam psuć twoich planów."
"Psuć?" odwrócił się na chwilę, by na mnie spojrzeć. "Emily, bawię się teraz lepiej, niż kiedykolwiek z tymi głupkami."
To sprawiło, że się uśmiechnęłam. Prawdziwy uśmiech. Taki, który sięga twoich oczu i duszy, nawet jeśli twoje serce jest nadal obite.
Miejsce randki nie było niczym ekstrawaganckim — po prostu przytulna knajpka ukryta w cichym zakątku miasta. Ale atmosfera była idealna. Przyciemnione światła, cicha muzyka, boksy, które sprawiały, że czas płynął wolniej.
Zamówiliśmy koktajle mleczne i frytki jak dzieci. Z tym że rozmowa nie była dziecinna. Była prawdziwa.
"Więc... rodzeństwo?" zapytałam.
"Starszy brat. Mieszka w Chicago. On jest tym, który odnosi sukcesy. Ja jestem tym, który zawsze coś psuje."
Uniosłam brew. "Ty? Coś psujesz? Serio? Jesteś jak... ulubieniec wszystkich."
Zaśmiał się, głębokim, ciepłym dźwiękiem, który sprawił, że coś we mnie zadrżało. "Byłabyś zaskoczona. A co z tobą?"
"Jedynaczka," powiedziałam. "Podobno rozpieszczona."
"Nie kupuję tego. Nie emanujesz rozpieszczoną."
Kontynuowaliśmy w ten sposób. Pytając, odpowiadając, drocząc się, śmiejąc. Co jakiś czas nasze kolana ocierały się pod stołem, a ja czułam ten iskrzący się moment. To było śmieszne, jak łatwo było z nim. Jakbyśmy nie byli dwoma ludźmi z przeciwległych krańców społecznego łańcucha pokarmowego.
I wtedy, znikąd, pytanie uformowało się w mojej głowie i utknęło tam jak drzazga.
Chciałam zapytać, czy ma dziewczynę?
Nie powiedziałam tego na głos. Chciałam. Ale wiedziałam, że nie jestem gotowa usłyszeć odpowiedź. Jeśli powiedziałby tak... co to mówi o mnie? O zeszłej nocy?
Zamiast tego, wymówiłam się.
"Łazienka," powiedziałam szybko, wysuwając się z boksu.
Kiedy skręciłam za róg w kierunku łazienek, zamarłam w miejscu.
Amanda.
Wychodziła z damskiej toalety, śmiejąc się ze swoim chłopakiem, Noahem. Jeszcze mnie nie zauważyła, ale spanikowałam.
Moja najlepsza przyjaciółka. Dziewczyna, która dzwoniła do mnie wczoraj w nocy, chcąc wiedzieć, jak poszła moja randka z Sebem. Dziewczyna, którą całkowicie zignorowałam, odkąd odkryłam Seba z Tammy.
A tu byłam ja, na randce z Adamem Cooperem, z nowym tatuażem i sekretami, które wylewały się ze mnie.
Szybko się odwróciłam, prawie wpadając na kelnerkę.
"Przepraszam," wymamrotałam, pędząc z powrotem do boksu.
"Wszystko w porządku?" zapytał Adam, zauważając zmianę na mojej twarzy.
"Musimy iść. Teraz."
Mrugnął. "Co? Dlaczego?"
"Po prostu... proszę. Wyjaśnię ci w samochodzie."
Na jego korzyść, nie naciskał. Rzucił trochę pieniędzy na stół i poszedł za mną bez słowa.
W chwili, gdy byliśmy w samochodzie, silnik mruczał, obrócił się do mnie.
"Dobra. Wylewaj."
Wpatrywałam się w deskę rozdzielczą, nagle niepewna, jak to ująć. "Widzę kogoś. Przyjaciela. Amandę."
"I co z tego?"
"Nie chciałam, żeby zobaczyła mnie... z tobą."
Zapadła cisza. Gęsta, ciężka cisza, która wypełniła samochód jak dym.
Potem to powiedział.
"Wstydzisz się być ze mną widziana?"
"Co?!" odwróciłam się do niego tak szybko, że prawie uderzyłam się w szybę.
Przesuń w górę, aby kontynuować