passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Legally Not Yours - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Legally Not Yours

/

Rozdział 5

Rodzinne napięcie

POV: Jared

Biuro mojego ojca zawsze bardziej przypominało salę sądową niż miejsce do rozmów.

Ta cisza, przez którą czułeś, że każde twoje słowo zostanie ocenione. Tak wyglądało dorastanie z Jeffreyem Connorsem – każda rozmowa to był test, którego nie chciałem zdawać.

– Naprawdę zamierzasz to zrobić? – spytałem, krążąc przy biurku. – Chcesz, żebym pracował z nią ?

Ojciec nie podniósł wzroku znad papierów. – Tak.

– Ona ma dwadzieścia trzy lata.

– I już jest wybitna.

– Mam więcej doświadczenia, więcej godzin w tej firmie. Od lat buduję sprawy –

– A wciąż nie nauczyłeś się wykonywać poleceń – warknął.

Zamilkłem. To była ta cisza, kiedy duma pali w piersi i musisz przygryźć wnętrze policzka, żeby nie wybuchnąć.

W końcu na mnie spojrzał. – Masz potencjał, Jared, ale sam sobie przeszkadzasz. Leah ma dyscyplinę. Skupienie. Ona nie próbuje niczego udowodnić, po prostu wykonuje swoją pracę.

– Jest tu, bo ją wpuściłeś.

– Jest tu, bo naprawdę na to zasłużyła.

Roześmiałem się gorzko. – Nigdy nie mówisz tak o mnie.

Uniósł brew. – To może też powinieneś na to zasłużyć.

Spojrzałem na niego. Na mojego ojca. Człowieka, którego próbowałem zaimponować, odkąd tylko byłem w stanie trzymać notatnik prawniczy. On widział tylko to, że nie dorównuję dziewczynie, która nawet nie skończyła jeszcze studiów prawniczych.

Dobrze. Jeśli tak chciał grać, pokażę mu, ale nie zamierzałem ułatwiać jej życia.

Następnego dnia nie powiedziałem do Leah ani słowa.

Ani w windzie, ani w bibliotece, nawet kiedy wysłała mi mailem pierwszą wersję swoich notatek do sprawy. Skasowałem ją.

Nie będzie sobie po prostu wchodzić w łaski mojego ojca i udawać, że jesteśmy partnerami.

Chciała światła reflektorów? Niech stoi w nim. Sama.

Ale ta suka się nie poddała. O nie, bo tego samego popołudnia znalazła mnie przed salą od teorii prawa, ściskając notes i wyglądając, jakby była gotowa bronić sprawy.

– Musimy porozmawiać o prezentacji z postępowania sądowego – powiedziała stanowczo.

Nawet na nią nie spojrzałem. – „ My” ?

– Tak – powiedziała twardo. – „ My” mamy terminy.

Przechyliłem głowę. Na tyle głośno, żeby inni usłyszeli, powiedziałem: – Och... To nie o to chodzi, że błagasz mnie o randkę?

Zamrugała. – Co?

Rozejrzała się, gdy zobaczyła, że ludzie zaczynają zwracać na nas uwagę.

Uśmiechnąłem się złośliwie. – Od kilku dni łazisz za mną po kampusie jak zakochana fanka. Myślałem, że w końcu zebrałaś się na odwagę, żeby zaprosić mnie na randkę.

Chichoty wśród studentów. Kilka zaciekawionych spojrzeń.

Głos Leah był ostry. – Nie rób tego.

– No dalej, Rosewood – powiedziałem, a mój głos niósł się po sali. – Zróbmy to oficjalnie. Masz swoje miejsce w świecie – ba, nawet z tobą prześpię się, jeśli to sprawi, że nie będziesz się czuła jak biedna stypendystka-śmieć.

Jej oczy się rozszerzyły. W sali zapadła martwa cisza.

– A może – dodałem – jeśli przyznasz, że należysz pod mnie, pozwolę ci udawać, że to praca zespołowa.

Nic nie powiedziała, ta suka po prostu podeszła i spoliczkowała mnie tak mocno, że prawie zobaczyłem gwiazdy.

Zanim zdołałem się powstrzymać przed próbą uduszenia tej kobiety, górowałem nad nią wzrostem i złapałem ją za szyję, planując—

– Jared Connors i Leah Rosewood! – Oboje odwróciliśmy się w tym samym momencie. – Co tu się dzieje?

Nikt nie odpowiedział na wściekłe pytanie profesora. Leah stała sztywno, oddech przyspieszony, gdy jego wzrok spoczął na niej.

– Panno Rosewood, widziałem to. Panie Connors, nie myśl, że akceptuję twoje zachowanie.

– On mnie sprowokował – powiedziała drżącym głosem. – On—

– Uderzyłaś innego studenta – przerwał jej. – To jest niedopuszczalne. Jesteś wydalona z tej klasy. Natychmiast.

Otworzyła usta, potem je zamknęła. – A ty prawie ją udusiłeś, panie Connors! Nigdy nie widziałem takiej brutalności na moich zajęciach i nigdy jej nie zaakceptuję! Ty również jesteś wydalony z tej klasy w tej chwili. Wynocha, oboje do gabinetu pani Bell, natychmiast!

Nic nie powiedziałem. Nie drgnąłem nawet i nie mrugnąłem.

Ona odwróciła się i szybko wyszła, z ramionami sztywnymi. Zauważyłem, jak jej dłoń drżała, zanim zniknęła na korytarzu.

* * *

Znalazłem ją w gabinecie pani Bell, siedzącą na sofie i wpatrującą się tępo w podłogę. Pani Bell to nasza uczelniana terapeutka, którą rzadko widuję w szkole. Więc nasz profesor w rzeczywistości wysłał nas tu na darmo, ale i tak postanowiłem przyjść, żeby sprawdzić, czy Leah tu będzie.

Była. Nie pytajcie, czemu chciałem ją sprawdzić, sam nie wiem. Mogłem po prostu wyjść i zostawić ją tu na marne czekanie.

Chciałem ją zostawić, żeby czekała tu cały dzień na bezużyteczną terapeutkę, ale nie. Jestem tu – nie wiadomo po co.

Wszedłem do pokoju i zamknąłem za sobą drzwi na klucz.

Spojrzała na mnie zaskoczonym wzrokiem, zanim zapytała: – Dlaczego zamykasz drzwi? Pani Bell zaraz przyjdzie. Otwórz drzwi!

– Nie.

– Otwórz drzwi, Jared – syknęła. Wiem, że jest wściekła, sądząc po jej tonie i zimnym głosie. – Przez twoją głupotę mogę stracić stypendium. Naprawdę mnie wkurzasz, Jared.

– Tak?

– Wiem, że chcesz teraz wykorzystać swoje wpływy i sprawić, żeby pani Bell napisała raport, że jestem szalona, bo zadzierałam z tobą.

To by było miłe, ale za dużo zachodu.

– Jeśli tak — ona zgłosi mnie do komisji i może obciąć moje stypendium. Przewiduję, że ściągniesz mnie do piekła przez drobny incydent, który można łatwo rozwiązać.

Zacząłem się cicho śmiać, gdy podszedłem do niej. Patrzyła na mnie podejrzliwie i było widać jej dyskomfort. Wstała z miejsca, ale złapałem ją za nadgarstek, uniemożliwiając jej odejście.

I wtedy, stojąc tak blisko, zauważyłem łzy w jej oczach. Bała się, że coś straci przez to, co się stało.

Kiedy Leah próbowała wyrwać się z mojego uścisku, puściłem ją, a ona powoli zbliżyła się do mnie. Jej oczy zrobiły się lodowate. – Jesteś pieprzonym zagrożeniem, Jared. Upokorzyłeś mnie.

– To ty pierwsza mnie upokorzyłaś – warknąłem i pochyliłem się bliżej.

Byliśmy blisko. Za blisko. Jej oddech przyspieszył, próbowała się nie cofnąć. – Myślisz, że się ciebie boję? – syknęła.

– Wiem, że tak – syknąłem jej tym samym tonem. – I dlatego ciągle wracasz.

Zacisnęła pięści. – Zniszczyłeś mnie przed wszystkimi.

– Spoliczkowałaś mnie przed wszystkimi – odparłem. – Nazwijmy to remisem.

Roześmiała się gorzko. – Myślisz, że to remis? Myślisz, że ponieważ jesteś czarujący i bogaty, nikt nie będzie pamiętał, jak sprawiłeś, że wyglądałam na żałosną desperatkę?

Nie odpowiedziałem. Bo miała rację – ludzie będą szeptać. Nie tylko dlatego, że mnie uderzyła, ale dlatego, że była dziewczyną, która straciła panowanie nad sobą, a kiedy już walczysz o to, by być traktowaną poważnie, utrata wizerunku znaczy wszystko.

Ale nie spodziewałem się, że to aż tak ją dotknie. Jedna łza spłynęła jej z oka i wytarła ją tak szybko, jakby nienawidziła nawet pozwolić mi zobaczyć, że płacze.

– Po prostu zostaw mnie w spokoju – powiedziała, głos jej się łamał, ale był pewny. – Już wystarczająco.

Stałem jeszcze chwilę. Nie wiem po co. Może jakaś część mnie chciała zobaczyć jej upadek. Może inna... nie chciała. Ale wyszedłem.

Bo czymkolwiek to było między nami, to była trucizna. A ja nie byłem gotowy przyznać, że podobało mi się, jak pali.

Później tej nocy gapiłem się w wersję roboczą naszego raportu z postępowania sądowego, zupełnie pustą.

Wiedziałem, że powinienem pracować. Ale zamiast tego zastanawiałem się, czy z nią wszystko w porządku, i to mnie wkurzało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Negocjacja i napięcie

POV: Leah

Nawet nie zdążyłam przejść przez bramę, kiedy go zobaczyłam.

Jared Connors, oparty o wschodni mur, jakby wszechświat obsadził go w wiecznym świetle reflektorów. Skrzyżowane ramiona, podwinięte rękawy koszuli jak zwykle, dokładnie tyle, żeby pochwalić się przedramionami i tym cholernym uśmiechem.

Próbowałam przejść obok, nie odzywając się słowem, jakbym go nie znała. Po prostu go zignorować.

„Leah,” zawołał, jego głos gładki, swobodny, niebezpieczny.

Nie zatrzymałam się, próbowałam go zignorować. Jared nie istnieje, jest tylko duchem.

„Hej,” powtórzył, teraz idąc obok mnie, próbując nadążyć za moim nagle przyspieszonym krokiem. „Trudno cię ostatnio złapać.”

„Może właśnie staram się nie dać złapać.”

Wydał z siebie sarkastyczny śmiech. „Bez powodzenia.”

Zatrzymałam się i syknęłam na niego: „Czego teraz chcesz?”

Sięgnął do kieszeni marynarki i wyciągnął pojedynczą, złożoną kartkę. Kolejny cholerny kontrakt. Podał mi ją między dwoma palcami, jak zaproszenie albo pułapkę.

Jared spojrzał na mnie, każąc mi ją wziąć. „Żartujesz sobie, prawda?”

Uśmiechnął się. „Ani trochę.”

Skrzyżowałam ramiona. „Naprawdę znowu to robisz?”

„Tym razem na lepszych warunkach,” powiedział. „Krótszy czas trwania. Jaśniejsze oczekiwania.”

„Niech zgadnę. Zostaję twoją osobistą zabawką, ale tylko na miesiąc tym razem.”

„Dokładnie,” powiedział zadowolony. „A w zamian rozwiążę twój mały problem.”

Żołądek mi się ścisnął. Nie musiał tego mówić. Dokładnie wiedziałam, o co mu chodzi. Wiedział, że chcę oczyścić swoje imię i odzyskać spokój.

„Policzek i to, że mnie dusiłeś,” powiedziałam, a on skinął głową.

„Jedna rozmowa z profesorem wszystko załatwi. Powiem mu, że się droczyliśmy, może flirtowaliśmy, mogę wziąć winę na siebie. Albo powiemy, że to był moment, że powstrzymujemy się wzajemnie przed rzuceniem się sobie w ramiona. Bum — nieporozumienie i pozwoli ci odejść. Twój rejestr się czyści, reputacja wraca, a ludzie przestają traktować cię jak wściekłą stypendystkę. Na mnie zrzucą winę, ale plotki o mnie szybko ucichną, więc będziesz mogła żyć w spokoju i może więcej się uczyć, bo ludzie dadzą ci spokój.”

Brzmiało przekonująco, ale jakoś w to wątpiłam. Wpatrywałam się w niego. „I jeszcze mu tego nie powiedziałeś?”

„Nie.”

„Bo najpierw muszę podpisać.”

„Dokładnie. Jaka mądra i piękna dziewczyna,” powiedział, jakby to było najrozsądniejsze na świecie.

„Jesteś obrzydliwy.”

„Ciągle to powtarzasz i zaczyna mnie to nudzić,” powiedział, podchodząc bliżej. „Ale nadal ze mną rozmawiasz.”

„Rozmawiam z tobą tylko po to, żeby znowu cię nie uderzyć.”

„Nie zaryzykujesz stypendium drugi raz. Jesteś grzeczną dziewczynką, przestrzegasz zasad bez wysiłku.”

Nienawidziłam tego, że miał rację.

„Naprawdę szantażujesz moją przyszłość, żebym przez miesiąc była ci uległa?”

„Oferuję ci kontrolę,” powiedział, głos mu się obniżył. „Podpisujesz, ty decydujesz, jak to się skończy.”

Zbliżył się i jego dłoń musnęła mój nadgarstek, tylko lekko, ale poczułam to jak alarm pożarowy na skórze. Spojrzałam na niego, a mój oddech się zatrzymał.

Jego dotyk naprawdę mnie poparzył, a moje ciało mnie zdradziło. Zesztywniałam i on to zauważył. Oczywiście, że zauważył, uśmiechając się pewnie.

„Trzęsiesz się,” wymruczał, głosem niskim i zadowolonym.

„To z obrzydzenia.” Odparłam ostro.

„Wygląda bardziej na ciekawość.” Zaśmiał się cicho.

„Nienawidzę cię, Connors.”

„Nienawidzisz tego, że nie nienawidzisz mnie tak mocno, jak powinnaś, Rosewood.”

Cofnęłam się, serce waliło jak oszalałe. „Jesteś najbardziej aroganckim, manipulującym, opętanym władzą człowiekiem, jakiego poznałam.”

„A ty jesteś jedyną osobą, która sprawia, że... nieważne. I co teraz?” Powinnam była odejść. Ale stałam jak sparaliżowana.

Wściekłość i żar buzowały we mnie, prawie sięgając powierzchni.

„Dlaczego ja?” wyszeptałam.

Pochylił się, tak blisko, że czułam jego oddech. „Pomyśl o tym.”

Potem delikatnie wsunął mi kontrakt w dłoń — papier był gładki, zbyt ciepły, zbyt zamierzony — i cofnął się, jakby już wygrał.

„Masz czas do przyszłego tygodnia. Potem pozwolę, by twoje imię krwawiło, albo zrobię z tego coś o wiele gorszego.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Gęste i nieuniknione napięcie

POV: Leah

Powinnam się przygotować. Psychicznie, emocjonalnie albo duchowo. Powinnam była pomedytować, pomodlić się albo wejść pod nadjeżdżający samochód. Ale nic nie mogło mnie przygotować na bycie sam na sam w małej, oszklonej sali konferencyjnej z Jaredem Connorsem.

W chwili, gdy wszedł do środka — podwinięte rękawy, zaciśnięta szczęka, pewność siebie podkręcona do granic wytrzymałości — temperatura w pomieszczeniu jednocześnie spadła i wzrosła.

„Leah,” powiedział, siadając naprzeciwko mnie tak swobodnie, jakby nie był diabłem w designerskim garniturze. „Gotowa na wspólne burzowanie mózgów?”

Nie podniosłam wzroku znad akt. „Przyszłam porozmawiać o sprawie. Nie o twoim kontrakcie.”

„Zabawne,” rzucił. „Myślałem, że obie dotyczą kontroli, więc właściwie jesteśmy już w połowie drogi.” Powstrzymałam się przed rzutem zszywaczem w jego twarz.

„Mamy robotę do zrobienia,” powiedziałam, otwierając podsumowanie procesu. „Możesz pomóc, albo dalej obnosić się ze swoimi kompleksami, jakby to był twój cały charakter.”

Jego uśmiech się wyostrzył. „Ćwiczyłaś obelgi.”

„Dajesz mi mnóstwo materiału.”

Pochylił się do przodu. „Nie bądź zbyt pewna siebie, Rosewood. Wciąż trzymam twoją reputację w dłoni.”

„A ja nadal mam swoją godność.”

„Niedługo.”

Trzasnęłam teczką. „Jesteś niemożliwy.”

Wstał, powoli okrążając stół. „Porozmawiajmy więc o strategii. Oś czasu powoda jest bałaganem, zeznania świadków sobie przeczą—”

„A, teraz chcesz rozmawiać o prawie?” warknęłam. „Nie wiedziałam, że gierki dominacyjne to część wdrożenia w firmie.”

Zatrzymał się za mną. Czułam jego ciepło tuż za plecami, na wyciągnięcie ręki.

„Nie są,” szepnął, „ale, Boże, jak bardzo mnie do nich kusisz.”

Odwróciłam się tak gwałtownie, że krzesło uderzyło w stół. Twarzą w twarz, oddech w oddech. Jedno ostre słowo od wybuchu.

Jego dłoń opadła na oparcie mojego krzesła, zagrodziła mi drogę. Powinnam ją odepchnąć, ale nie mogłam.

„Podoba ci się to, prawda?” powiedział cicho.

„Co dokładnie, Connors?” wyszeptałam.

„Walka, napięcie. To, jak twoje serce zaczyna bić szybciej.”

Odsunęłam krzesło i wstałam. „Mylisz się.”

Jego ręka złapała mnie w talii, delikatnie, lecz stanowczo. „Naprawdę?”

„Nie dotykaj mnie.” Szarpnęłam się, serce waliło jak oszalałe.

„Poprzednim razem nawet nie drgnęłaś,” powiedział niskim głosem. „Właściwie, wydaje mi się, że się przybliżyłaś.”

Wpatrywałam się w niego, wściekła. „Chcesz, żebym się podporządkowała, o to ci tylko chodzi. Potrzebujesz kogoś do kontrolowania, bo twój tatuś nie poklepie cię po głowie i nie powie ‘grzeczny chłopiec’.”

Jego uśmiech zbladł, zrobił krok w moją stronę. Coraz bliżej.

„Myślisz, że tu chodzi o kontrolę?” wycedził ostro. „Odpowiedź jest prostsza, Leah. Podnieca mnie uczenie takich niegrzecznych dziewczyn jak ty posłuszeństwa,” powiedział z dumą.

„Nienawidzę cię. Jesteś chory,” syknęłam, ale on zbliżył się jeszcze bardziej, wchodząc w moją przestrzeń.

Cofnęłam się do stołu. Nigdzie uciec. Jego dłoń musnęła moje biodro. Ledwie dotyk. Groźba.

Moje ciało zapaliło się jak alarm przeciwpożarowy, wybuchnęłam: „Nienawidzę cię, Jared.”

„Powiedz to jeszcze raz,” wyszeptał. „Powiedz, gdy twoje źrenice się rozszerzają i zapominasz, jak się oddycha.”

Chciałam go spoliczkować, chciałam wysłać tego człowieka do piekła za to, że jest zagrożeniem dla mojego spokojnego życia. Nienawidziłam też tego, że nie wiedziałam, dlaczego lubi mnie dręczyć.

Wtedy pochylił się niżej. Nasze usta dzielił oddech. Tak blisko, że czułam napięcie na języku. I właśnie wtedy — drzwi się otworzyły.

„Hej — przepraszam, przeszkadzamy?”

Jeden z młodszych partnerów stał w wejściu, mrugając, trzymając teczkę jak tarczę. Jared nie ruszył się od razu. Potem cofnął się powoli, nonszalancko, jakby nic się nie stało.

„Przeglądamy notatki z przesłuchania,” powiedział chłodno. „Naprawdę się w to wczuwamy.”

Wciąż byłam zesztywniała, twarz mi płonęła.

Junior uśmiechnął się niezręcznie. „Jasne. Eee… chciałem tylko sprawdzić postępy. Termin w przyszłym tygodniu.”

„Mamy to pod kontrolą,” odparł Jared. Otworzyłam usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Facet z teczką wyszedł, drzwi się zatrzasnęły. Cisza. Odwróciłam się do notatek, modląc się, żeby nie zobaczył koloru na mojej twarzy.

„Rumienisz się,” powiedział.

„Nieprawda.”

„Jesteś urocza, gdy kłamiesz.” Pochylił się, szepcząc mi do ucha. „Robi mi się od tego cholernie twardo.”

Odwróciłam głowę gwałtownie. „Odsuń się.”

„Ale prawie mnie pocałowałaś,” powiedział. „A to znaczy, że przegrywasz, Rosewood.”

„Nie przegrywam.”

Uśmiechnął się złośliwie. „To podpisz kontrakt i udowodnij.”

„Po co?” spojrzałam na niego groźnie. „Żebyś mógł wygrać?”

„Nie,” odparł. „Żebyśmy przestali udawać, że któreś z nas nie chce stracić kontroli.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Legally Not Yours

Legally Not Yours

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa