POV: Leah
Nawet nie zdążyłam przejść przez bramę, kiedy go zobaczyłam.
Jared Connors, oparty o wschodni mur, jakby wszechświat obsadził go w wiecznym świetle reflektorów. Skrzyżowane ramiona, podwinięte rękawy koszuli jak zwykle, dokładnie tyle, żeby pochwalić się przedramionami i tym cholernym uśmiechem.
Próbowałam przejść obok, nie odzywając się słowem, jakbym go nie znała. Po prostu go zignorować.
„Leah,” zawołał, jego głos gładki, swobodny, niebezpieczny.
Nie zatrzymałam się, próbowałam go zignorować. Jared nie istnieje, jest tylko duchem.
„Hej,” powtórzył, teraz idąc obok mnie, próbując nadążyć za moim nagle przyspieszonym krokiem. „Trudno cię ostatnio złapać.”
„Może właśnie staram się nie dać złapać.”
Wydał z siebie sarkastyczny śmiech. „Bez powodzenia.”
Zatrzymałam się i syknęłam na niego: „Czego teraz chcesz?”
Sięgnął do kieszeni marynarki i wyciągnął pojedynczą, złożoną kartkę. Kolejny cholerny kontrakt. Podał mi ją między dwoma palcami, jak zaproszenie albo pułapkę.
Jared spojrzał na mnie, każąc mi ją wziąć. „Żartujesz sobie, prawda?”
Uśmiechnął się. „Ani trochę.”
Skrzyżowałam ramiona. „Naprawdę znowu to robisz?”
„Tym razem na lepszych warunkach,” powiedział. „Krótszy czas trwania. Jaśniejsze oczekiwania.”
„Niech zgadnę. Zostaję twoją osobistą zabawką, ale tylko na miesiąc tym razem.”
„Dokładnie,” powiedział zadowolony. „A w zamian rozwiążę twój mały problem.”
Żołądek mi się ścisnął. Nie musiał tego mówić. Dokładnie wiedziałam, o co mu chodzi. Wiedział, że chcę oczyścić swoje imię i odzyskać spokój.
„Policzek i to, że mnie dusiłeś,” powiedziałam, a on skinął głową.
„Jedna rozmowa z profesorem wszystko załatwi. Powiem mu, że się droczyliśmy, może flirtowaliśmy, mogę wziąć winę na siebie. Albo powiemy, że to był moment, że powstrzymujemy się wzajemnie przed rzuceniem się sobie w ramiona. Bum — nieporozumienie i pozwoli ci odejść. Twój rejestr się czyści, reputacja wraca, a ludzie przestają traktować cię jak wściekłą stypendystkę. Na mnie zrzucą winę, ale plotki o mnie szybko ucichną, więc będziesz mogła żyć w spokoju i może więcej się uczyć, bo ludzie dadzą ci spokój.”
Brzmiało przekonująco, ale jakoś w to wątpiłam. Wpatrywałam się w niego. „I jeszcze mu tego nie powiedziałeś?”
„Nie.”
„Bo najpierw muszę podpisać.”
„Dokładnie. Jaka mądra i piękna dziewczyna,” powiedział, jakby to było najrozsądniejsze na świecie.
„Jesteś obrzydliwy.”
„Ciągle to powtarzasz i zaczyna mnie to nudzić,” powiedział, podchodząc bliżej. „Ale nadal ze mną rozmawiasz.”
„Rozmawiam z tobą tylko po to, żeby znowu cię nie uderzyć.”
„Nie zaryzykujesz stypendium drugi raz. Jesteś grzeczną dziewczynką, przestrzegasz zasad bez wysiłku.”
Nienawidziłam tego, że miał rację.
„Naprawdę szantażujesz moją przyszłość, żebym przez miesiąc była ci uległa?”
„Oferuję ci kontrolę,” powiedział, głos mu się obniżył. „Podpisujesz, ty decydujesz, jak to się skończy.”
Zbliżył się i jego dłoń musnęła mój nadgarstek, tylko lekko, ale poczułam to jak alarm pożarowy na skórze. Spojrzałam na niego, a mój oddech się zatrzymał.
Jego dotyk naprawdę mnie poparzył, a moje ciało mnie zdradziło. Zesztywniałam i on to zauważył. Oczywiście, że zauważył, uśmiechając się pewnie.
„Trzęsiesz się,” wymruczał, głosem niskim i zadowolonym.
„To z obrzydzenia.” Odparłam ostro.
„Wygląda bardziej na ciekawość.” Zaśmiał się cicho.
„Nienawidzę cię, Connors.”
„Nienawidzisz tego, że nie nienawidzisz mnie tak mocno, jak powinnaś, Rosewood.”
Cofnęłam się, serce waliło jak oszalałe. „Jesteś najbardziej aroganckim, manipulującym, opętanym władzą człowiekiem, jakiego poznałam.”
„A ty jesteś jedyną osobą, która sprawia, że... nieważne. I co teraz?” Powinnam była odejść. Ale stałam jak sparaliżowana.
Wściekłość i żar buzowały we mnie, prawie sięgając powierzchni.
„Dlaczego ja?” wyszeptałam.
Pochylił się, tak blisko, że czułam jego oddech. „Pomyśl o tym.”
Potem delikatnie wsunął mi kontrakt w dłoń — papier był gładki, zbyt ciepły, zbyt zamierzony — i cofnął się, jakby już wygrał.
„Masz czas do przyszłego tygodnia. Potem pozwolę, by twoje imię krwawiło, albo zrobię z tego coś o wiele gorszego.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Leah
Powinnam się przygotować. Psychicznie, emocjonalnie albo duchowo. Powinnam była pomedytować, pomodlić się albo wejść pod nadjeżdżający samochód. Ale nic nie mogło mnie przygotować na bycie sam na sam w małej, oszklonej sali konferencyjnej z Jaredem Connorsem.
W chwili, gdy wszedł do środka — podwinięte rękawy, zaciśnięta szczęka, pewność siebie podkręcona do granic wytrzymałości — temperatura w pomieszczeniu jednocześnie spadła i wzrosła.
„Leah,” powiedział, siadając naprzeciwko mnie tak swobodnie, jakby nie był diabłem w designerskim garniturze. „Gotowa na wspólne burzowanie mózgów?”
Nie podniosłam wzroku znad akt. „Przyszłam porozmawiać o sprawie. Nie o twoim kontrakcie.”
„Zabawne,” rzucił. „Myślałem, że obie dotyczą kontroli, więc właściwie jesteśmy już w połowie drogi.” Powstrzymałam się przed rzutem zszywaczem w jego twarz.
„Mamy robotę do zrobienia,” powiedziałam, otwierając podsumowanie procesu. „Możesz pomóc, albo dalej obnosić się ze swoimi kompleksami, jakby to był twój cały charakter.”
Jego uśmiech się wyostrzył. „Ćwiczyłaś obelgi.”
„Dajesz mi mnóstwo materiału.”
Pochylił się do przodu. „Nie bądź zbyt pewna siebie, Rosewood. Wciąż trzymam twoją reputację w dłoni.”
„A ja nadal mam swoją godność.”
„Niedługo.”
Trzasnęłam teczką. „Jesteś niemożliwy.”
Wstał, powoli okrążając stół. „Porozmawiajmy więc o strategii. Oś czasu powoda jest bałaganem, zeznania świadków sobie przeczą—”
„A, teraz chcesz rozmawiać o prawie?” warknęłam. „Nie wiedziałam, że gierki dominacyjne to część wdrożenia w firmie.”
Zatrzymał się za mną. Czułam jego ciepło tuż za plecami, na wyciągnięcie ręki.
„Nie są,” szepnął, „ale, Boże, jak bardzo mnie do nich kusisz.”
Odwróciłam się tak gwałtownie, że krzesło uderzyło w stół. Twarzą w twarz, oddech w oddech. Jedno ostre słowo od wybuchu.
Jego dłoń opadła na oparcie mojego krzesła, zagrodziła mi drogę. Powinnam ją odepchnąć, ale nie mogłam.
„Podoba ci się to, prawda?” powiedział cicho.
„Co dokładnie, Connors?” wyszeptałam.
„Walka, napięcie. To, jak twoje serce zaczyna bić szybciej.”
Odsunęłam krzesło i wstałam. „Mylisz się.”
Jego ręka złapała mnie w talii, delikatnie, lecz stanowczo. „Naprawdę?”
„Nie dotykaj mnie.” Szarpnęłam się, serce waliło jak oszalałe.
„Poprzednim razem nawet nie drgnęłaś,” powiedział niskim głosem. „Właściwie, wydaje mi się, że się przybliżyłaś.”
Wpatrywałam się w niego, wściekła. „Chcesz, żebym się podporządkowała, o to ci tylko chodzi. Potrzebujesz kogoś do kontrolowania, bo twój tatuś nie poklepie cię po głowie i nie powie ‘grzeczny chłopiec’.”
Jego uśmiech zbladł, zrobił krok w moją stronę. Coraz bliżej.
„Myślisz, że tu chodzi o kontrolę?” wycedził ostro. „Odpowiedź jest prostsza, Leah. Podnieca mnie uczenie takich niegrzecznych dziewczyn jak ty posłuszeństwa,” powiedział z dumą.
„Nienawidzę cię. Jesteś chory,” syknęłam, ale on zbliżył się jeszcze bardziej, wchodząc w moją przestrzeń.
Cofnęłam się do stołu. Nigdzie uciec. Jego dłoń musnęła moje biodro. Ledwie dotyk. Groźba.
Moje ciało zapaliło się jak alarm przeciwpożarowy, wybuchnęłam: „Nienawidzę cię, Jared.”
„Powiedz to jeszcze raz,” wyszeptał. „Powiedz, gdy twoje źrenice się rozszerzają i zapominasz, jak się oddycha.”
Chciałam go spoliczkować, chciałam wysłać tego człowieka do piekła za to, że jest zagrożeniem dla mojego spokojnego życia. Nienawidziłam też tego, że nie wiedziałam, dlaczego lubi mnie dręczyć.
Wtedy pochylił się niżej. Nasze usta dzielił oddech. Tak blisko, że czułam napięcie na języku. I właśnie wtedy — drzwi się otworzyły.
„Hej — przepraszam, przeszkadzamy?”
Jeden z młodszych partnerów stał w wejściu, mrugając, trzymając teczkę jak tarczę. Jared nie ruszył się od razu. Potem cofnął się powoli, nonszalancko, jakby nic się nie stało.
„Przeglądamy notatki z przesłuchania,” powiedział chłodno. „Naprawdę się w to wczuwamy.”
Wciąż byłam zesztywniała, twarz mi płonęła.
Junior uśmiechnął się niezręcznie. „Jasne. Eee… chciałem tylko sprawdzić postępy. Termin w przyszłym tygodniu.”
„Mamy to pod kontrolą,” odparł Jared. Otworzyłam usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
Facet z teczką wyszedł, drzwi się zatrzasnęły. Cisza. Odwróciłam się do notatek, modląc się, żeby nie zobaczył koloru na mojej twarzy.
„Rumienisz się,” powiedział.
„Nieprawda.”
„Jesteś urocza, gdy kłamiesz.” Pochylił się, szepcząc mi do ucha. „Robi mi się od tego cholernie twardo.”
Odwróciłam głowę gwałtownie. „Odsuń się.”
„Ale prawie mnie pocałowałaś,” powiedział. „A to znaczy, że przegrywasz, Rosewood.”
„Nie przegrywam.”
Uśmiechnął się złośliwie. „To podpisz kontrakt i udowodnij.”
„Po co?” spojrzałam na niego groźnie. „Żebyś mógł wygrać?”
„Nie,” odparł. „Żebyśmy przestali udawać, że któreś z nas nie chce stracić kontroli.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Leah
Jared Connors uczynił sobie za punkt honoru prześladowanie mnie na każdym korytarzu, na którym kiedykolwiek się pojawiłam. I nie chodziło o jakieś dyskretne przyczajenie się. Nie, on był ekspertem w robieniu ze swojej obecności spektaklu.
Pewnego popołudnia, spiesząc się w stronę skrzydła etyki, zobaczyłam go stojącego tam. Opierał się o ścianę, jak zwykle, jakby miał całą wieczność do stracenia.
Przewróciłam oczami i mruknęłam: „Stalking to przestępstwo, powinieneś o tym wiedzieć, Connors.”
Jego uśmiech się poszerzył, jak u drapieżnika oceniającego swoją ofiarę. „Oszczerstwo też, Rosewood.”
Ledwo rzuciłam mu spojrzenie. „Nie powiedziałam nic nieprawdziwego.”
„Jest mi więc miło, że uważasz mnie za niebezpiecznego.”
„Niebezpieczny? Nie,” powiedziałam z suchym śmiechem. „Irytujący. To właśnie jesteś. Szkodnik. Uporczywy, nieznośny szkodnik.”
Zrobił krok do przodu, trochę zbyt blisko, zwężając przestrzeń między nami. Powietrze zgęstniało, jakby zaraz miało coś pęknąć.
„To tak to nazywasz?” Jego głos stał się niższy, płynny, niemal gardłowy, co wywołało u mnie nieoczekiwany dreszcz. „Irytujące?”
„Mogę też nazwać to żałosnym. To naprawdę wszystko, na co cię stać?” Wzruszyłam ramionami i skrzyżowałam ręce. „Tak strasznie próbujesz kontrolować wszystko wokół, wyglądasz jak dziecko rzucające się na podłogę.”
Nie drgnął nawet. Zamiast tego uśmiechnął się, jakby właśnie zdobył jakąś niewidzialną nagrodę. „Uważaj, Rosewood. Zaczynasz się denerwować.”
„Nie jesteś taki wyjątkowy,” rzuciłam, ostrzej niż zamierzałam.
W jego oczach błysnęło coś na kształt rozbawienia. „Powtarzaj to sobie dalej.”
Nie wiedziałam, czemu pozwalam mu działać mi na nerwy, ale było coś w jego sposobie mówienia do mnie—coś niepokojącego, co jednocześnie frustrowało i intrygowało.
Uciekłam od niego, mając nadzieję, że w końcu da mi spokój, ale się myliłam. Poszedł za mną do biurka, próbując mnie drażnić.
Pochylona nad papierkową robotą, próbowałam przebić się przez górę dokumentów, gdy jego głos rozciął ciszę biura.
„Pięć dni,” powiedział, tonem tak swobodnym, jakby mówił o pogodzie. „Tyle ci zostało.”
Nie podniosłam wzroku znad akt. „To ten moment, w którym będziesz warczał i walił pięścią w stół, żeby mnie zastraszyć?”
Zachichotał cicho. „Teatru nie potrzebuję.”
Słyszałam, jak się przemieszcza po pokoju, pewnie opierając się o jeden z blatów.
„Wciąż jesteśmy głównym tematem tygodnia, wiesz?” kontynuował, prawie szeptem, jakby delektował się dramatem, który zaraz rozniosą plotki. „Wiem, że tego nienawidzisz, ale trudno. Ja uwielbiam każdą sekundę tej uwagi.”
Te słowa bolały bardziej, niż byłam skłonna przyznać. Nie chciałam się przejmować, ale jednak tak było.
Czułam na sobie wzrok innych—szepty za plecami, ściszone głosy, gdy przechodziłam obok. Wszyscy czekali, czy znowu wybuchnę. Zastanawiali się, czy utrzymam zimną krew, czy w końcu pęknę pod presją.
Zacisnęłam szczękę i musiałam walczyć o zachowanie spokoju. Jared teraz opierał się o blat, jego obecność była wyczuwalna bardziej niż słyszalna.
„Podpisz kontrakt,” powiedział zbyt lekko. „Wyczyszczę ci kartotekę, a cała ta… paplanina ucichnie.”
Z trzaskiem zamknęłam teczkę, aż sama się tym zaskoczyłam. „Wolę, żeby dalej o mnie gadali.”
Jego uśmiech wykrzywił się w znajomy sposób. „Naprawdę? Myślisz, że to będzie wieczne?”
Chwyciłam segregator i wstałam, rzucając mu ostatnie spojrzenie, zanim ruszyłam do drzwi. „Zgub się w czyimś tyłku, Connors.”
„Jesteś tego pewna?” zawołał za mną, jego głos gonił mnie jak cień. „Idziesz całkiem szybko jak na kogoś, kto jest niewzruszony.”
* * *
Byłam pogrążona w notatkach do sprawy, gdy uświadomiłam sobie, że potrzebuję kopii pewnego raportu. To był gruby plik—pełny złożonych notatek, których nie chciałam zgubić—a musiałam mieć jego kopię na poranne spotkanie.
Zabrałam go z biurka i ruszyłam do pokoju ksero. Wielki błąd.
Bo oczywiście Jared poszedł za mną.
„Wiesz,” powiedział, wchodząc za mną do pokoju, jego głos był aż za bardzo gładki, „pokoje ksero są zaskakująco niedoceniane, jeśli chodzi o prywatność.”
Rzuciłam mu spojrzenie przez ramię, ale nie odpowiedziałam, skupiając się na załadowaniu papieru do drukarki.
„Czy ty kiedykolwiek nie jesteś obrzydliwy?” mruknęłam pod nosem, starając się go zignorować.
„Tylko gdy jestem skupiony,” odparł beztrosko, niemal z radością w głosie.
Nacisnęłam przycisk startu i maszyna ożyła. Gdy buczała i warczała, starałam się nie zwracać uwagi na to, jak Jared stoi zbyt blisko, górując nade mną.
„Jesteś zarumieniona,” skomentował cicho, tak blisko mojego ucha, że poczułam na skórze jego oddech.
„Odsuń się, Connors,” rzuciłam, odwracając gwałtownie głowę. „Po prostu jest tu za gorąco.”
„To nie przez pokój,” powiedział niemal drażniącym tonem. Zrobił krok bliżej, niemal tak, że nasze ramiona mogły się zetknąć. „Zawsze spinacz włosów masz na górze, gdy jesteś nerwowa.”
Wzięłam ostry wdech, walcząc o spokój. „Przestań mnie obserwować.”
„Przestałbym…” jego głos przeszedł w szept. „Gdybyś nie była taka fascynująca.”
Poczułam, jak jego palce muskają moje plecy, udając sięgniecie po zszywacz. Ten dotyk przeszył mnie dreszczem.
„Przestań mnie dotykać,” powiedziałam ostrzej.
„A niby czemu?” wyszeptał znowu, głosem tak bliskim, że poczułam słowa na skórze. „Podoba mi się, jak wtedy drżysz.”
Odwróciłam się do niego całkowicie, opierając dłonie o blat i rzucając mu spojrzenie pełne czystej przekory. „Jesteś urojony.”
Patrzyliśmy sobie w oczy. Nie było już dystansu, nie było już słów. W tle słychać było tylko monotonne buczenie kopiarki. Wtedy pochylił się, wystarczająco blisko, bym poczuła jego oddech na skórze.
„Podpisz kontrakt,” wyszeptał, zbyt spokojnie, zbyt pewnie siebie.
„Spadaj.”
„Już o tym myślisz,” mruknął niskim, spokojnym tonem.
„Tylko w twoich mokrych snach,” syknęłam.
I właśnie wtedy kopiarka wydała głośny trzask. Oboje odwróciliśmy się w tym samym momencie, by zobaczyć kłębek dymu wydobywający się z tylnego panelu.
Potem—FWUMP.
Mały płomień wystrzelił z podajnika maszyny. Odsunęłam się gwałtownie, krzyk wyrwał się z moich ust.
Jared zaklął, waląc dłonią w wyłącznik. „Co jest, do cholery?” wrzasnęłam, panika narastała, gdy cofnęłam się do blatu za mną.
Wpatrywał się w maszynę, mrugając, jakby nie mógł uwierzyć w to, co widzi. „To... naprawdę nie moja sprawka.”
„Mówiłam ci, żebyś niczego nie dotykał!” warknęłam, wskazując na niego.
„Nie dotykałem! Poza tobą.” Powiedział to z kamienną twarzą, jakby to było coś najnormalniejszego na świecie.
„Przestań tak mówić!” prychnęłam.
Ledwo skończyłam mówić, gdy kopiarka znów wydała dziwny dźwięk, po czym zaczęła się trząść.
W powietrzu rozległ się dźwięk skrobiącego metalu i zanim zdążyłam zareagować, maszyna eksplodowała—wysyłając jęzor ognia przez całe biuro.
Przesuń w górę, aby kontynuować