POV: Leah
Powinnam się przygotować. Psychicznie, emocjonalnie albo duchowo. Powinnam była pomedytować, pomodlić się albo wejść pod nadjeżdżający samochód. Ale nic nie mogło mnie przygotować na bycie sam na sam w małej, oszklonej sali konferencyjnej z Jaredem Connorsem.
W chwili, gdy wszedł do środka — podwinięte rękawy, zaciśnięta szczęka, pewność siebie podkręcona do granic wytrzymałości — temperatura w pomieszczeniu jednocześnie spadła i wzrosła.
„Leah,” powiedział, siadając naprzeciwko mnie tak swobodnie, jakby nie był diabłem w designerskim garniturze. „Gotowa na wspólne burzowanie mózgów?”
Nie podniosłam wzroku znad akt. „Przyszłam porozmawiać o sprawie. Nie o twoim kontrakcie.”
„Zabawne,” rzucił. „Myślałem, że obie dotyczą kontroli, więc właściwie jesteśmy już w połowie drogi.” Powstrzymałam się przed rzutem zszywaczem w jego twarz.
„Mamy robotę do zrobienia,” powiedziałam, otwierając podsumowanie procesu. „Możesz pomóc, albo dalej obnosić się ze swoimi kompleksami, jakby to był twój cały charakter.”
Jego uśmiech się wyostrzył. „Ćwiczyłaś obelgi.”
„Dajesz mi mnóstwo materiału.”
Pochylił się do przodu. „Nie bądź zbyt pewna siebie, Rosewood. Wciąż trzymam twoją reputację w dłoni.”
„A ja nadal mam swoją godność.”
„Niedługo.”
Trzasnęłam teczką. „Jesteś niemożliwy.”
Wstał, powoli okrążając stół. „Porozmawiajmy więc o strategii. Oś czasu powoda jest bałaganem, zeznania świadków sobie przeczą—”
„A, teraz chcesz rozmawiać o prawie?” warknęłam. „Nie wiedziałam, że gierki dominacyjne to część wdrożenia w firmie.”
Zatrzymał się za mną. Czułam jego ciepło tuż za plecami, na wyciągnięcie ręki.
„Nie są,” szepnął, „ale, Boże, jak bardzo mnie do nich kusisz.”
Odwróciłam się tak gwałtownie, że krzesło uderzyło w stół. Twarzą w twarz, oddech w oddech. Jedno ostre słowo od wybuchu.
Jego dłoń opadła na oparcie mojego krzesła, zagrodziła mi drogę. Powinnam ją odepchnąć, ale nie mogłam.
„Podoba ci się to, prawda?” powiedział cicho.
„Co dokładnie, Connors?” wyszeptałam.
„Walka, napięcie. To, jak twoje serce zaczyna bić szybciej.”
Odsunęłam krzesło i wstałam. „Mylisz się.”
Jego ręka złapała mnie w talii, delikatnie, lecz stanowczo. „Naprawdę?”
„Nie dotykaj mnie.” Szarpnęłam się, serce waliło jak oszalałe.
„Poprzednim razem nawet nie drgnęłaś,” powiedział niskim głosem. „Właściwie, wydaje mi się, że się przybliżyłaś.”
Wpatrywałam się w niego, wściekła. „Chcesz, żebym się podporządkowała, o to ci tylko chodzi. Potrzebujesz kogoś do kontrolowania, bo twój tatuś nie poklepie cię po głowie i nie powie ‘grzeczny chłopiec’.”
Jego uśmiech zbladł, zrobił krok w moją stronę. Coraz bliżej.
„Myślisz, że tu chodzi o kontrolę?” wycedził ostro. „Odpowiedź jest prostsza, Leah. Podnieca mnie uczenie takich niegrzecznych dziewczyn jak ty posłuszeństwa,” powiedział z dumą.
„Nienawidzę cię. Jesteś chory,” syknęłam, ale on zbliżył się jeszcze bardziej, wchodząc w moją przestrzeń.
Cofnęłam się do stołu. Nigdzie uciec. Jego dłoń musnęła moje biodro. Ledwie dotyk. Groźba.
Moje ciało zapaliło się jak alarm przeciwpożarowy, wybuchnęłam: „Nienawidzę cię, Jared.”
„Powiedz to jeszcze raz,” wyszeptał. „Powiedz, gdy twoje źrenice się rozszerzają i zapominasz, jak się oddycha.”
Chciałam go spoliczkować, chciałam wysłać tego człowieka do piekła za to, że jest zagrożeniem dla mojego spokojnego życia. Nienawidziłam też tego, że nie wiedziałam, dlaczego lubi mnie dręczyć.
Wtedy pochylił się niżej. Nasze usta dzielił oddech. Tak blisko, że czułam napięcie na języku. I właśnie wtedy — drzwi się otworzyły.
„Hej — przepraszam, przeszkadzamy?”
Jeden z młodszych partnerów stał w wejściu, mrugając, trzymając teczkę jak tarczę. Jared nie ruszył się od razu. Potem cofnął się powoli, nonszalancko, jakby nic się nie stało.
„Przeglądamy notatki z przesłuchania,” powiedział chłodno. „Naprawdę się w to wczuwamy.”
Wciąż byłam zesztywniała, twarz mi płonęła.
Junior uśmiechnął się niezręcznie. „Jasne. Eee… chciałem tylko sprawdzić postępy. Termin w przyszłym tygodniu.”
„Mamy to pod kontrolą,” odparł Jared. Otworzyłam usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
Facet z teczką wyszedł, drzwi się zatrzasnęły. Cisza. Odwróciłam się do notatek, modląc się, żeby nie zobaczył koloru na mojej twarzy.
„Rumienisz się,” powiedział.
„Nieprawda.”
„Jesteś urocza, gdy kłamiesz.” Pochylił się, szepcząc mi do ucha. „Robi mi się od tego cholernie twardo.”
Odwróciłam głowę gwałtownie. „Odsuń się.”
„Ale prawie mnie pocałowałaś,” powiedział. „A to znaczy, że przegrywasz, Rosewood.”
„Nie przegrywam.”
Uśmiechnął się złośliwie. „To podpisz kontrakt i udowodnij.”
„Po co?” spojrzałam na niego groźnie. „Żebyś mógł wygrać?”
„Nie,” odparł. „Żebyśmy przestali udawać, że któreś z nas nie chce stracić kontroli.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Leah
Jared Connors uczynił sobie za punkt honoru prześladowanie mnie na każdym korytarzu, na którym kiedykolwiek się pojawiłam. I nie chodziło o jakieś dyskretne przyczajenie się. Nie, on był ekspertem w robieniu ze swojej obecności spektaklu.
Pewnego popołudnia, spiesząc się w stronę skrzydła etyki, zobaczyłam go stojącego tam. Opierał się o ścianę, jak zwykle, jakby miał całą wieczność do stracenia.
Przewróciłam oczami i mruknęłam: „Stalking to przestępstwo, powinieneś o tym wiedzieć, Connors.”
Jego uśmiech się poszerzył, jak u drapieżnika oceniającego swoją ofiarę. „Oszczerstwo też, Rosewood.”
Ledwo rzuciłam mu spojrzenie. „Nie powiedziałam nic nieprawdziwego.”
„Jest mi więc miło, że uważasz mnie za niebezpiecznego.”
„Niebezpieczny? Nie,” powiedziałam z suchym śmiechem. „Irytujący. To właśnie jesteś. Szkodnik. Uporczywy, nieznośny szkodnik.”
Zrobił krok do przodu, trochę zbyt blisko, zwężając przestrzeń między nami. Powietrze zgęstniało, jakby zaraz miało coś pęknąć.
„To tak to nazywasz?” Jego głos stał się niższy, płynny, niemal gardłowy, co wywołało u mnie nieoczekiwany dreszcz. „Irytujące?”
„Mogę też nazwać to żałosnym. To naprawdę wszystko, na co cię stać?” Wzruszyłam ramionami i skrzyżowałam ręce. „Tak strasznie próbujesz kontrolować wszystko wokół, wyglądasz jak dziecko rzucające się na podłogę.”
Nie drgnął nawet. Zamiast tego uśmiechnął się, jakby właśnie zdobył jakąś niewidzialną nagrodę. „Uważaj, Rosewood. Zaczynasz się denerwować.”
„Nie jesteś taki wyjątkowy,” rzuciłam, ostrzej niż zamierzałam.
W jego oczach błysnęło coś na kształt rozbawienia. „Powtarzaj to sobie dalej.”
Nie wiedziałam, czemu pozwalam mu działać mi na nerwy, ale było coś w jego sposobie mówienia do mnie—coś niepokojącego, co jednocześnie frustrowało i intrygowało.
Uciekłam od niego, mając nadzieję, że w końcu da mi spokój, ale się myliłam. Poszedł za mną do biurka, próbując mnie drażnić.
Pochylona nad papierkową robotą, próbowałam przebić się przez górę dokumentów, gdy jego głos rozciął ciszę biura.
„Pięć dni,” powiedział, tonem tak swobodnym, jakby mówił o pogodzie. „Tyle ci zostało.”
Nie podniosłam wzroku znad akt. „To ten moment, w którym będziesz warczał i walił pięścią w stół, żeby mnie zastraszyć?”
Zachichotał cicho. „Teatru nie potrzebuję.”
Słyszałam, jak się przemieszcza po pokoju, pewnie opierając się o jeden z blatów.
„Wciąż jesteśmy głównym tematem tygodnia, wiesz?” kontynuował, prawie szeptem, jakby delektował się dramatem, który zaraz rozniosą plotki. „Wiem, że tego nienawidzisz, ale trudno. Ja uwielbiam każdą sekundę tej uwagi.”
Te słowa bolały bardziej, niż byłam skłonna przyznać. Nie chciałam się przejmować, ale jednak tak było.
Czułam na sobie wzrok innych—szepty za plecami, ściszone głosy, gdy przechodziłam obok. Wszyscy czekali, czy znowu wybuchnę. Zastanawiali się, czy utrzymam zimną krew, czy w końcu pęknę pod presją.
Zacisnęłam szczękę i musiałam walczyć o zachowanie spokoju. Jared teraz opierał się o blat, jego obecność była wyczuwalna bardziej niż słyszalna.
„Podpisz kontrakt,” powiedział zbyt lekko. „Wyczyszczę ci kartotekę, a cała ta… paplanina ucichnie.”
Z trzaskiem zamknęłam teczkę, aż sama się tym zaskoczyłam. „Wolę, żeby dalej o mnie gadali.”
Jego uśmiech wykrzywił się w znajomy sposób. „Naprawdę? Myślisz, że to będzie wieczne?”
Chwyciłam segregator i wstałam, rzucając mu ostatnie spojrzenie, zanim ruszyłam do drzwi. „Zgub się w czyimś tyłku, Connors.”
„Jesteś tego pewna?” zawołał za mną, jego głos gonił mnie jak cień. „Idziesz całkiem szybko jak na kogoś, kto jest niewzruszony.”
* * *
Byłam pogrążona w notatkach do sprawy, gdy uświadomiłam sobie, że potrzebuję kopii pewnego raportu. To był gruby plik—pełny złożonych notatek, których nie chciałam zgubić—a musiałam mieć jego kopię na poranne spotkanie.
Zabrałam go z biurka i ruszyłam do pokoju ksero. Wielki błąd.
Bo oczywiście Jared poszedł za mną.
„Wiesz,” powiedział, wchodząc za mną do pokoju, jego głos był aż za bardzo gładki, „pokoje ksero są zaskakująco niedoceniane, jeśli chodzi o prywatność.”
Rzuciłam mu spojrzenie przez ramię, ale nie odpowiedziałam, skupiając się na załadowaniu papieru do drukarki.
„Czy ty kiedykolwiek nie jesteś obrzydliwy?” mruknęłam pod nosem, starając się go zignorować.
„Tylko gdy jestem skupiony,” odparł beztrosko, niemal z radością w głosie.
Nacisnęłam przycisk startu i maszyna ożyła. Gdy buczała i warczała, starałam się nie zwracać uwagi na to, jak Jared stoi zbyt blisko, górując nade mną.
„Jesteś zarumieniona,” skomentował cicho, tak blisko mojego ucha, że poczułam na skórze jego oddech.
„Odsuń się, Connors,” rzuciłam, odwracając gwałtownie głowę. „Po prostu jest tu za gorąco.”
„To nie przez pokój,” powiedział niemal drażniącym tonem. Zrobił krok bliżej, niemal tak, że nasze ramiona mogły się zetknąć. „Zawsze spinacz włosów masz na górze, gdy jesteś nerwowa.”
Wzięłam ostry wdech, walcząc o spokój. „Przestań mnie obserwować.”
„Przestałbym…” jego głos przeszedł w szept. „Gdybyś nie była taka fascynująca.”
Poczułam, jak jego palce muskają moje plecy, udając sięgniecie po zszywacz. Ten dotyk przeszył mnie dreszczem.
„Przestań mnie dotykać,” powiedziałam ostrzej.
„A niby czemu?” wyszeptał znowu, głosem tak bliskim, że poczułam słowa na skórze. „Podoba mi się, jak wtedy drżysz.”
Odwróciłam się do niego całkowicie, opierając dłonie o blat i rzucając mu spojrzenie pełne czystej przekory. „Jesteś urojony.”
Patrzyliśmy sobie w oczy. Nie było już dystansu, nie było już słów. W tle słychać było tylko monotonne buczenie kopiarki. Wtedy pochylił się, wystarczająco blisko, bym poczuła jego oddech na skórze.
„Podpisz kontrakt,” wyszeptał, zbyt spokojnie, zbyt pewnie siebie.
„Spadaj.”
„Już o tym myślisz,” mruknął niskim, spokojnym tonem.
„Tylko w twoich mokrych snach,” syknęłam.
I właśnie wtedy kopiarka wydała głośny trzask. Oboje odwróciliśmy się w tym samym momencie, by zobaczyć kłębek dymu wydobywający się z tylnego panelu.
Potem—FWUMP.
Mały płomień wystrzelił z podajnika maszyny. Odsunęłam się gwałtownie, krzyk wyrwał się z moich ust.
Jared zaklął, waląc dłonią w wyłącznik. „Co jest, do cholery?” wrzasnęłam, panika narastała, gdy cofnęłam się do blatu za mną.
Wpatrywał się w maszynę, mrugając, jakby nie mógł uwierzyć w to, co widzi. „To... naprawdę nie moja sprawka.”
„Mówiłam ci, żebyś niczego nie dotykał!” warknęłam, wskazując na niego.
„Nie dotykałem! Poza tobą.” Powiedział to z kamienną twarzą, jakby to było coś najnormalniejszego na świecie.
„Przestań tak mówić!” prychnęłam.
Ledwo skończyłam mówić, gdy kopiarka znów wydała dziwny dźwięk, po czym zaczęła się trząść.
W powietrzu rozległ się dźwięk skrobiącego metalu i zanim zdążyłam zareagować, maszyna eksplodowała—wysyłając jęzor ognia przez całe biuro.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Leah
Nie sądziłam, że pożar kserokopiarki będzie prześladował mnie jeszcze następnego dnia. Ale najwyraźniej, gdy kopiarka wybucha, włącza alarm przeciwpożarowy, przerywa spotkanie z ważnym klientem i zmusza do ewakuacji trzecie piętro czołowej kancelarii prawniczej, ludzie mają tendencję do zapamiętywania takich rzeczy.
Zwłaszcza gdy jesteś ostatnią osobą widzianą przy tej maszynie i do tego jesteś tą dziewczyną na stypendium. A jeszcze bardziej, gdy osobą stojącą obok ciebie w tamtym momencie był Jared Connors.
Oczywiście, gdy dotarłam następnego ranka do biura, wszyscy już wiedzieli.
Czułam spojrzenia jeszcze zanim wyszłam z windy. Ledwo usiadłam w wspólnej przestrzeni biurowej, gdy w futrynę zapukało ostro.
„Leah Rosewood?” Podniosłam wzrok i zobaczyłam kogoś z działu technicznego i drugą kobietę z HR.
O nie.
„Potrzebujemy z panią chwili rozmowy,” powiedziała przedstawicielka HR.
Jared już siedział, kartkując jakiś dokument prawny, jakby nic z tego go nie dotyczyło.
Wstałam powoli. „Czy jest jakiś problem?”
„Doszło do uszkodzenia mienia firmy,” odparła spokojnie. „Incydent jest badany wewnętrznie. Pan Connors chce, by sprawę potraktować bardzo poważnie.”
„Pan Connors senior?” dopytałam.
„Tak.”
Ruszyłam za nimi korytarzem, a dziesięć minut później stałam już przed gabinetem Jeffa Connorsa, ściskając torbę i próbując zachować spokój. Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam zapukać. Wyglądał na wściekłego.
„Wejdź,” powiedział.
Weszłam.
„Masz w ogóle pojęcie, co zrobiłaś wczoraj?” warknął. „Ta maszyna zapaliła się w trakcie naszego kwartalnego przeglądu z Gableton Pharmaceuticals. Wyszli z budynku, zanim zdążyliśmy skończyć prezentację.”
„Nie wiedziałam, że…"
„Nie przyjmuję wymówek, panno Rosewood,” przerwał. „Używałaś tej maszyny. Sama to przyznałaś.”
„Tak, ale ja…”
„Więc to twoja wina, dopóki nie udowodnisz inaczej.” Zamarłam, patrząc na niego z niedowierzaniem.
„Ale już wcześniej używałam tej kopiarki. Nie robiłam nic złego.”
„To miej nadzieję, że raport techników się z tobą zgodzi,” powiedział zimno. „Do tego czasu chcę cię nie widzieć na oczy.”
Wróciłam do naszej wspólnej przestrzeni biurowej, Jared wciąż tam był. Podniósł wzrok znad notatek z uśmiechem, który nie sięgał oczu.
„Zły dzień?” zapytał.
Rzuciłam torbą o biurko. „Idź do diabła.”
Skinął powoli głową. „To znaczy, że tak.” Odwróciłam się do niego plecami, wściekła, upokorzona i roztrzęsiona.
„Obwiniają mnie,” powiedziałam. „Jest wściekły, HR prowadzi dochodzenie i myślą, że to ja zepsułam maszynę.”
„Cóż,” powiedział Jared, wstając, „technicznie rzecz biorąc, to ty jej wtedy używałaś.”
Zmierzyłam go wzrokiem. „A ty stałeś obok mnie.”
„Prawda. Ale ja się do niczego nie przyznałem.”
Wzięłam drżący oddech. „Naprawdę pozwolisz, żebym sama za to odpowiadała?”
Podszedł do mnie powoli. „Niekoniecznie.”
„Co to ma znaczyć?”
„To znaczy, że mam opcje. Atuty.” Oparł się o biurko obok mnie. „Ty masz problem. Ja mam rozwiązanie.”
Zamarłam. Sięgnął do torby i wyjął umowę. Tę samą umowę.
„Podpisz,” powiedział, kładąc ją przede mną. „A ja zajmę się resztą.”
Otworzyłam usta ze zdumienia. „Szantażujesz mnie. Znowu.”
„Oferuję ochronę,” powiedział chłodno. „Ty nie masz żadnej.”
„Jestem niewinna!”
„I to jest urocze,” stwierdził. „Ale nadal jesteś sama i nikogo nie będzie obchodzić prawda. Będą patrzeć na to, że klient wyszedł, a ty trzymałaś tackę na kopie, gdy zaczęło się palić.”
„Nie wierzę, że to robisz.”
„A ja wierzę, że podpiszesz,” powiedział. „Bo bardziej nienawidzisz być bezsilna niż mnie.”
Podniósł długopis i położył go przy kartce.
„Wykonam telefony. Oczyszczę twoje imię. Wyjdziesz z tego jako ofiara awarii, nie sabotażu.” Drżały mi ręce.
Spojrzałam na niego, na kartkę, na linię na podpis czekającą na moje imię.
„Sprawia ci to przyjemność,” wyszeptałam. „Uwielbiasz mieć mnie w pułapce.”
Podszedł bliżej. „Lubię patrzeć, jak próbujesz się opierać temu, czego i tak chcesz.”
„Nie chcę tego.”
„Chcesz kontroli,” powiedział. „Podpisanie tego to kontrola. Powiedz tak, a odzyskasz reputację. Przyszłość.”
Znowu był blisko. Za blisko. Jego dłoń przesunęła się na moje lędźwie, palce musnęły delikatnie. Westchnęłam, pół na pół zszokowana i sfrustrowana.
Chciałam zaprotestować, ale Jared wziął kartkę, złożył ją starannie i wsunął do marynarki. Potem podszedł jeszcze bliżej, jego nos musnął mój. Byliśmy tak blisko, że czułam każdy jego oddech.
„Wiesz, co jest najgorsze?” wyszeptał. „Chciałbym cię teraz pocałować. Ale nie zrobię tego.”
„Dlaczego nie?” Kurczę, wyrwało mi się.
Uśmiechnął się mrocznie. „Bo chcę, żebyś najpierw poprosiła.”
Przesuń w górę, aby kontynuować