POV SARAH
Stojąc w kościele przed moim mężem. Tak, moim mężem, który jeszcze mi nawet nie rzucił okiem.
"Teraz możesz pocałować Pannę Młodą", ogłosił ksiądz.
Usłyszawszy to, zesztywniałam, moja pięść się spociła, ale zachowałam się tak uporządkowanie, jak tylko mogłam. Zacisnęłam dłoń i zacisnęłam szczękę, aby opanować emocje.
Ostatecznie odwrócił się w moją stronę, a ja wpatrywałam się w jego twarz, ale nie wyrażał żadnych uczuć. Nie uśmiech, nie złość, nie czułość, nie frustracja i więcej...
Ponadto, BRAK MIŁOŚCI!
Tęsknię za śmiechem na myśl: Czy istnieje na ziemi ktoś, kto mnie nawet pokocha?
On powoli się do mnie zbliżył i lekko przechylił głowę. Podniosłam wzrok, aby zobaczyć jego twarz. Patrzyłam w jego niebieskie oczy, a on spoglądał w moje szare oczy.
Zdenerwowanie ogarnęło mnie, gdy zbliżył się do mnie bardzo blisko. Zamknęłam oczy i czekałam na pocałunek, ale nigdy nie poczułam jego ust na mojej skórze.
Wytrąciła mnie z oczekiwań radosna wrzawa naszej rodziny.
I kilku przyjaciół, którzy zostali zaproszeni na ślub.
A potem zrozumiałam, że tylko udawał, jakby mnie pocałował.
Mimo że spotkałam wiele, to była najlepsza obraza, jakiej doświadczyłam do teraz.
Wow, mąż odmówił pocałunku swojej nowożeńskiej żonie. Po prostu wow.
Łzy napłynęły mi do oczu, ale natychmiast je ukryłam, bo nie chciałam, żeby ktoś zobaczył moją słabość.
Znowu na niego spojrzałam, a on uśmiechał się do wszystkich, mówiąc dziękuję.
''Co za akt!'
t; Patrzyłem z powrotem na ludzi wokół nas.
Po pewnym czasie pożegnaliśmy się z moim ojcem, który był szczęśliwszy, że wychodzę z jego życia.
Moja babcia jest jedyną osobą w moim życiu. Kiedy ją widzę, czuję, że nadal jestem kochany przez kogoś i że miłość istnieje również w moim życiu.
Trzymała moją dłoń, a ja miałem łzy w oczach, ponieważ to właśnie od niej zawsze dostawałem ciepło, ale mój ojciec zabrał mi to również i wysłał mnie do odległego internatu. A dziś znowu to zrobił.
„Księżniczko, nie martw się; to jest koniec twoich trudów w życiu. Teraz nie jesteś sama. Sean jest przy tobie i będzie się tobą opiekował” - kiwnąłem trochę głową, bo wiem lepiej, jak bardzo się mną zaopiekuje.
Ona spojrzała na niego i powiedziała: „Synu, bądź opiekunem mojej księżniczki. Ona jest moim dumą”.
Spoglądam w stronę Seana. Milczał przez chwilę, coś przemyślał, potem kiwnął głową, ale patrząc w jego oczy, widziałem, jak niepewny był tego obietnicy. Uśmiecham się pod nosem, bo znam go dobrze.
los.
Spojrzałem na moją babcię i powiedziałem: "Bądź ostrożna, babciu, i dzwoń do mnie codziennie, dobrze?"
"Oczywiście, moje małe kwiatku, tak zrobię," powiedziała, gładząc moje policzki.
W końcu odpoczęliśmy w samochodzie i ruszyliśmy - nie wiem dokąd.
Dotarliśmy do rezydencji, która była prawie taka sama jak nasza, może trochę większa, ale dla mnie i tak była taka sama, bo nie obchodzą mnie te materialistyczne rzeczy.
Wysiadł z samochodu i wszedł do środka, nawet się nie oglądając.
Na mnie. Poczułem się trochę źle, ale potem wewnętrznie się zaśmiałem. Czy oczekiwałem, że mnie obejmie i weźmie do środka?
Moje myśli przerwałem, gdy usłyszałem, jak ktoś odchrząknął i spojrzałem w górę, zobaczyłem kierowcę stojącego przy otwartych drzwiach.
Skinąłem mu głową w podziękowaniu i zacząłem wchodzić do środka.
To rezydencja wygląda pięknie. Patrzę na swoje otoczenie. Ma piękny ogród, duże drzewa wokół i tyle ochroniarzy.
Czy on jest prezydentem czy kimś takim? Po co mu tyle ochrony?
Co za nadmiar bezpieczeństwa? Potrząsam głową z powodu niepotrzebnego dramatu tego bogacza.
Zacząłem podchodzić do ogromnych drzwi. Moje obcasy wydawały dźwięk stukający o piękny, lśniący marmur.
Przeszedłem przez werandę i dotarłem do salonu, gdzie go zobaczyłem, stojącego tam w całej swojej chwale, trzymającego ręce w kieszeniach. Wydawało mi się, że czeka na mnie.
Stałem na swoim miejscu kilka stóp od niego i patrzyłem na niego, czekając aż zacznie mówić. I w końcu dostałem łaskę, aby to zrobił.
Jego głos (nie ignoruj mojej sarkazmu).
"Po pierwsze, nigdy nie zapominaj, że to jest mój dom, i jeśli zdecydujesz się tu mieszkać, musisz przestrzegać moich zasad. A jeśli nie chcesz tu mieszkać, spadaj. Nie lubię hałasu w domu. Po drugie, nie wtrącaj się w moje sprawy, a po trzecie, nie stawaj mi na drodze, jeśli to możliwe, i rób, co chcesz." Pokazał mi czarną kartę, którą trzymał w ręce i powiedział: "I nigdy mi nie przeszkadzaj."
Rzucił kartę na stół i zaczął...
Zaczął mówić, ale przerwał i zawołał Annę. Kobieta w średnim wieku zaczęła biec, skłoniła się w jego stronę i odpowiedziała "Tak, Mistrzu".
"Pokaż jej piwnicę". Powiedział to za jednym razem i zniknął, nie wiem gdzie.
Serce mi się rozpadło na kawałki, gdy to usłyszałam. Przeżyłam wiele rzeczy w swoim życiu, będąc nadal częścią bogatej rodziny. Zawsze miałam luksus wokół mnie. Nigdy nie przypuszczałam, że będę mieszkać w piwnicy po ślubie.
Spojrzała na mnie z bliskością.
Ona skinęła głową w moją stronę, żeby poszłam za nią, i ponieważ nie miałam innego wyboru, zrobiłam to, co mi kazano, ale nie przedtem, niż złapałam jego kartę.
Dotarliśmy do piwnicy po przejściu jedenastu schodów.
Tak, policzyłam.
Ona zapaliła światło, a ja spojrzałam na to miejsce i niestety nie była to zwykła piwnica; to był piękny mały dom z małym salonem, kuchnią i jedną ogromną sypialnią.
Patrząc na to, czuję pewną ulgę; przynajmniej nie jest tak źle, jak myślałam.
ht.
Poczuj się jak w domu, Pani Williams - powiedziała Anna z pewnym goryczą.
Spojrzałem w jej stronę. "Dla ciebie to jest pani Hudson" - powiedziałem, podnosząc brwi. Co myślała, że może mię dominować? Bez względu na to, czy jej się to podoba czy nie, nadal jestem jego legalnie poślubioną żoną i nic tego nie zmieni. Uśmiechnąłem się do niej, myśląc: "Oh, kochanie, jeszcze mnie nie znasz".
"Oczywiście pani" - powiedziała, uśmiechając się z powrotem, nazywając mnie mamą.
No cóż, nie mogę już...
Nie muszę już nic mówić, skoro mój mąż nie chce mnie zaakceptować jako swojej żony. Nawet nie chce dzielić tego samego domu. Zapomnij o pokoju. Co więc mogę powiedzieć kamerzystce?
"Przynieś moje rzeczy tutaj i możesz odejść" - powiedziałam, kierując się do kuchni, bo potrzebowałam wody, żeby się uspokoić.
Ona kiwnęła głową i wyszła stamtąd, a ja odetchnęłam z ulgą.
Zrobiłam sobie rundkę, żeby dokładnie poznać całą okolicę, i okazało się, że kuchnia jest w pełni wyposażona z zapasami.
lodówka i spiżarnia z pralnią. Moja sypialnia ma łóżko king-size, sofę, telewizor, ładną garderobę i w pełni wyposażoną łazienkę. I nie zapominajmy, że ma Wi-Fi jako swoje podstawowe połączenie.
Zobaczyłem otwarte drzwi i kolejny piękny ogród oraz widok na basen. Mogę wyjść bezpośrednio przez te drzwi, więc nie muszę korzystać z głównych drzwi. A klucze dały mi wyraźny znak, że to są drzwi, których muszę używać.
Wróciłem i zobaczyłem moje rzeczy leżące
Siedziałam w salonie. Wyjęłam moją prostą sukienkę, ponieważ chciałam jak najszybciej pozbyć się tej sukni ślubnej.
Po gorącej i relaksującej kąpieli usiadłam na kanapie i zamknęłam oczy.
Przeszedł mi przez myśl całe moje życie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Całe moje życie przewinęło się przede mną.
Jestem Sarah Rose William, teraz Sarah Rose Hudson, osiemnaście lat. Obecnie mieszkam w Nowym Jorku, skończyłam szkołę średnią i teraz studiuję, aby zdobyć dyplom z inżynierii oprogramowania na odpowiednim kierunku.
Moja babcia powiedziała mi, że moja matka zmarła tuż po moim urodzeniu z powodu pewnych powikłań, a mój tata obwiniał mnie za to, ponieważ bardzo kochał moją matkę. Nigdy nie ożenił się z nikim po jej śmierci. Moi dziadkowie zawsze byli...
Pokochał mnie, a moim dziadkiem był ten, który dał mi imię Sarah Rose. Rose to imię mojej babci, i jak zwykle, on ją kocha. Więc dostałam moje drugie imię, Rose, które kocham. Niestety, mój ojciec nigdy nie pozwolił mi zbliżyć się do nich, i nie mogli sprzeciwić się życzeniom mojego ojca.
Dorastałam z służbą, którą zmieniał co pół roku, mówiąc, że ja też mogłabym ich zabić, ale teraz rozumiem, że nie chciał, aby ktokolwiek zbliżył się do mnie.
W końcu pewnego dnia, wysłał mnie do internatu.
w wieku pięciu lat.
Czasami moi dziadkowie odwiedzali mnie, ale nie wolno mi było nigdzie wychodzić z nimi. Spędzałem większość wakacji tylko w internacie, ponieważ nikt nigdy nie przychodził po mnie. Internat nie miał nic przeciwko temu, ponieważ otrzymywali spore sumy od mojego ojca, aby zapewnić mi tam wygodne warunki.
Od piątego roku życia do siedemnastego roku życia siedziałem w ciemnym pokoju, trzymając zdjęcie mojej matki i każdej nocy wylewałem z siebie całe serce. Gdyby była tutaj, moje życie
Byłoby inaczej.
Ciemność i samotność stały się moimi najlepszymi przyjaciółmi. Każdej nocy siadałem przy oknie i szukałem mojej matki w tych milionach gwiazd.
Dom studencki stał się moim domem. Moi dziadkowie byli ze mną w stałym kontakcie i byli jedynymi ludźmi, których mogłem swoimi nazwać. Prawie nie widzę mojego ojca. Nigdy nie przychodzi na żadne zebranie rodziców ani na żadną inną okazję w mojej szkole.
Dzieci wyśmiewały mnie, mówiąc, że jestem sierotą; cóż, nie byłem gorszy od nich.
jej.
Nikt nie chciał się ze mną zaprzyjaźnić z tego powodu, i stopniowo przestałem też próbować zaprzyjaźniać się z kimkolwiek i zacząłem cieszyć się moją samotnością.
Zaczęłam kochać czytanie i stałam się molem książkowym. Byłam prymusem, a komputer stał się moim ulubionym przedmiotem, mam w nim pewnego rodzaju specjalizację.
Życie w akademiku nauczyło mnie wiele i uczyniło mnie silniejszą niż ktokolwiek inny mógłby być.
Ponieważ jedno z dzieci przyjaciół mojego ojca studiowało w tym samym akademiku.
l, dowiedzieli się, że byłem przyczyną śmierci mojej matki. I zaczęli nazywać mnie mordercą mojej matki.
Jak noworodek może być mordercą? Wiem, że są chorzy i ich myśli są chore, więc nigdy nie brałem ich słów do serca, bo nie jestem taki głupi.
To jest mój ostatni rok szkoły. Już złożyłem wiele podań do uniwersytetów na studia wyższe, bo wiem, że nikt nie przyjdzie po mnie tym razem również.
To był ostatni dzień moich egzaminów i dostałem
wiadomość, że mój dziadek odszedł. Moje świat został zniszczony, słysząc to, ale tym razem ktoś przyszedł po mnie.
Dotarłem do naszej rezydencji i zobaczyłem moją babcię. Pobiegłem do niej, wylewając z siebie całe moje serce. Oni oboje są jedynymi, których mam na tym świecie. Następnego dnia odbyła się jego kremacja, ponieważ czekali na mnie.
Nie spałem przez całą noc i wylewałem z siebie całe moje serce, obejmując babcię. Ona nieustannie mnie pocieszała. Kiedy zobaczyłem ostatnią chwilę mojego dziadka, moje serce się zatrzymało.
Widząc, jak się żegnał, rozpłakałem się.
Byłem w swoim pokoju, gdy ojciec wezwał mnie do swojego gabinetu o godzinie 10. Spojrzałem na zegar. Była godzina 9, więc miałem jeszcze godzinę czasu.
Stałem przed jego gabinetem dokładnie o 9:59. Nigdy dotąd nie pytano mnie o moją obecność. Dlaczego więc chciał się ze mną spotkać? Nagle zaczęło mi się nasuwać wiele pytań. Powoli uspokoiłem się i zapukałem do drzwi. Usłyszałem "wejdź" i wszedłem do środka.
Ujrzałem ojca siedzącego na swoim
krzesło, a moja babcia siedziała na kanapie. W pokoju siedziało jeszcze czterech innych ludzi. Spojrzałem na wszystkich. Jeden człowiek był prawie w wieku mojego dziadka. Wydaje mi się, że widziałem go gdzieś wcześniej, a dwóch innych ma po czterdziestce. Jeden mężczyzna może mieć około dwudziestu lat. Wszyscy się do mnie uśmiechali oprócz mojego ojca i tego pana, gdyż mój ojciec był zajęty na mnie patrzeniem, a ten pan zajęty był swoim telefonem.
Popatrzyłem na moją babcię, a ona powiedziała mi żebym usiadł obok niej, na co się zgodziłem.
d.
Czekałem, aż ktoś przerwie ciszę, ale chyba nikt nie chciał. Po pewnym czasie usłyszeliśmy ponownie pukanie do drzwi, a mój ojciec poprosił osobę, aby wejść.
Ujrzałem wysokiego mężczyznę w wieku około 50 lat, który podszedł i uścisnął dłoń z moim ojcem. Mój ojciec poprosił go, aby zajął miejsce, i tak też zrobił.
"Czy możemy zacząć, jeśli wszyscy są tutaj?" zapytał, patrząc na mojego ojca, a ten kiwnął głową.
Otwiera swoją torbę, wyciąga jedno akta i spogląda w naszą stronę.
Więc, wszyscy,
Jestem Jerzym Frankiem. Jestem prawnikiem pana Samuela Williamsa i jak wszyscy wiemy, dzisiaj zamierzam odczytać jego ostatni testament dla was wszystkich.
Słuchałem go i starałem się zrozumieć, co się działo, ale gdy skończył, zaniemówiłem z wrażenia.
Więc mój drogi dziadek zabrał mi ostatnie szczęście. O, wow!
***
Przesuń w górę, aby kontynuować