Poszłam do Tristana następnej nocy. W końcu byłam mu coś winna.
Teraz jego już nie ma, a ja wciąż leżę w jego łóżku, wpatrując się w sufit, wciąż słysząc w głowie obrzydzenie w jego głosie, kiedy się odsunął.
Próbował znowu — ręce wsuwające się pod moją koszulkę bez pytania, usta na mojej szyi, gdy mamrotał o tym, jak długo czekał. Jak bardzo był cierpliwy. Jak wiele mu za tę cierpliwość wiszę.
I znieruchomiałam. Jak zawsze.
Moje ciało zesztywniało w chwili, gdy jego palce dotknęły gumki moich majtek, każdy mięsień napiął się pod skórą, która odmawiała współpracy.
"Sześć miesięcy," powiedział, zsunąwszy się ze mnie z westchnieniem. "Sześć pieprzonych miesięcy, Nora. To już zaczyna być śmieszne."
Nie odpowiedziałam. Nigdy nie wiem, co powiedzieć, kiedy jest taki.
"Moja była by..." Ugryzł się w język, szczęka mu się zacisnęła. "Nieważne. I tak mam rano spotkanie."
Ubrał się po ciemku i nawet się ze mną nie pożegnał. Potem drzwi zamknęły się za nim z kliknięciem, które brzmiało jak wyrok.
Jesteśmy razem od sześciu miesięcy i nigdy nie pozwoliłam mu przekroczyć pewnej granicy. Spodziewał się, że już dawno to nastąpi — większość dziewczyn w jego świecie oddaje się bez oporu, a on jasno dał mi do zrozumienia, że wybrał mnie mimo moich wahań.
Przysługa, według niego. Cierpliwość, której nie musiał okazywać.
Powinnam być wdzięczna, tak mnie nauczono. Mężczyźni tacy jak Tristan nie czekają. Mężczyźni tacy jak Tristan mają mnóstwo możliwości.
Ale moje ciało nie przejmuje się wdzięcznością. Zawsze sztywnieje, gdy mnie dotyka, i nie rozumiem dlaczego. Jest przystojny, bogaty, dokładnie taki, jakiego chcieli dla mnie moi rodzice, taki, jakiego sama miałam chcieć.
Powinnam czuć się szczęśliwa. Powinnam czuć się pożądana.
Zamiast tego nie czuję nic. Nic poza mdłością z bycia traktowaną jak czyjaś własność.
Mam dwadzieścia jeden lat i wciąż jestem dziewicą, a wszyscy zachowują się tak, jakby to była moja porażka. Frustracja Tristana. Dociekliwe pytania mamy o wnuki. Żarty taty o "sfinalizowaniu umowy".
Wszyscy oczekują, że się sprawdzę, dostarczę, przestanę być problematyczna.
A ja nie umiem wytłumaczyć, że moje ciało nie chce oddać się komuś, kto nigdy nie zapytał, czego ja chcę.
Głos Ghosta przepływa przez moją pamięć. Czego ty chcesz?
Moje serce przyspiesza na myśl o nim i coś skomplikowanego ściska mnie w żołądku. Zadał mi pytanie, którego nikt inny nigdy nie zadał. Wysłuchał odpowiedzi. Sprawił, że poczułam, że moje pragnienia się liczą.
Może dlatego moje ciało sztywnieje przy Tristanie.
Może wie coś, czego ja za bardzo się nauczyłam, by przyznać.
Zrzucam kołdrę i chwytam kluczyki. Miasto rozpościera się za szybą, kwartał po kwartale, a ja nieświadomie wybieram dłuższą trasę.
Tę, która przecina terytorium West Side, zanim zawróci na neutralny grunt.
Mury pokryte graffiti zacierają się za moimi oknami, migoczące latarnie rzucają pomarańczowe cienie na popękane chodniki. Przed całodobową knajpą błyszczą motocykle, chrom lśni w neonowym świetle.
West Side College leży w samym centrum tego wszystkiego — niedofinansowane budynki, ogrodzenia z siatki, studenci pracujący na trzy etaty, żeby kupić podręczniki.
Kilka przecznic dalej krajobraz się zmienia: strzeżone apartamentowce z portierami. Żywopłoty przycięte do geometrycznej perfekcji. Kawiarnia, którą rozpoznaję — ta, która bierze osiem dolarów za latte i dwanaście za tosta z awokado.
Dwa różne światy dzielące jedno miasto, udające, że to drugie nie istnieje.
Rywalizacja nie jest oficjalna.
North Side University i West Side College dzielą komisje akredytacyjne, komitety finansowe, radę miejską, która wolałaby, żeby się dogadali. Ale wszyscy znają prawdę.
Zaczęło się dekady temu — jedni mówią, że o stypendium, inni, że o dziewczynę, większość twierdzi, że to już nie ma znaczenia, bo nienawiść stała się celem samym w sobie.
Studenci North Side mówią o West Side: niebezpieczni, przestępcy, śmiecie.
Studenci West Side mówią o North Side: sztuczni, roszczeniowi, miękcy.
Nie umawiają się ze sobą. Nie zaprzyjaźniają się. Ledwo przyznają, że druga strona istnieje, chyba że po to, by się wyśmiewać.
Dorastałam, słysząc, jak mój ojciec mówi o West Side jak o szkodnikach — czymś, czego trzeba unikać, czymś gorszym od nas. Nigdy tego nie kwestionowałam. Nigdy nie miałam powodu.
Dlatego studiuję na North Side, dlatego mieszkam w strzeżonym budynku. Dlatego mój świat ma czyste krawędzie i jego aprobatę odciśniętą w każdym kącie.
Iron Hour pojawia się za szybą, a ja wjeżdżam na parking.
Siłownia stoi na neutralnym terenie, technicznie nie należy do żadnego z kampusów, ale oba ją sobie przypisują. Otwarta całą dobę. Bez opłat członkowskich. Miejsce, w którym mogę zniknąć, nie martwiąc się, że ktoś doniesie moim rodzicom.
Wybieram bieżnię w tylnym rogu i zaczynam biec.
Hałas w mojej głowie cichnie, zastąpiony rytmem własnego oddechu, mechanicznym szumem maszyny i odległym brzękiem ciężarów.
Biegnę, aż nogi zaczynają mi się trząść. Aż koszulka przykleja mi się do pleców. Aż nie potrafię już myśleć ani o roszczeniowych dłoniach Tristana, ani o łagodnych pytaniach Ghosta, ani o wojnie między tym, czego mnie uczono akceptować, a tym, czego zaczynam podejrzewać, że zasługuję.
Zwalniam bieżnię, łapiąc oddech, i wtedy to słyszę — rytmiczne uderzenia pięści o skórę worka treningowego w tylnym rogu.
Odwracam się, zanim zdołam się powstrzymać.
Chłopak pracuje przy worku z kontrolowaną brutalnością — ciemne włosy mokre od potu, ostry podbródek, skórzana kurtka rzucona na ławkę obok. Tatuaże wystają spod kołnierza, czarny tusz znika pod koszulką.
Jego postawa jest zbyt wąska, gdy opuszcza gardę między kombinacjami. Ale jest coś w sposobie, w jaki się porusza — surowego, niedopracowanego, żywego tak, że żołądek mi się ściska.
Danny Vega. Znam go z reputacji.
West Side, klub motocyklowy — jeden z liderów, według szeptów. Wszystko, przed czym studenci z North Side ostrzegają się na imprezach i w stołówkach. Trzymaj się z dala od motocyklistów. Są niebezpieczni. Są przestępcami.
Są wszystkim, czym my nie jesteśmy.
Przyłapuje mnie na spojrzeniu i jego pięści zamierają na worku. Na jego twarzy rozlewa się uśmiech — powolny, świadomy, doprowadzający do szału.
"Widzisz coś, co ci się podoba, słonko?"
Przewracam oczami i schodzę z bieżni, chwytając butelkę z wodą. "Twoja technika jest kiepska. I postawa za wąska."
Unosi brwi. "Boksujesz?"
"Uderzam w rzeczy, gdy się stresuję."
"Musi cię często stresować." Przechyla głowę, ciemne oczy widzą za dużo. "North Side, zgadłem? Niech zgadnę — kierunek: biznes, tatuś płaci, chłopak z BMW."
"Ćwiczysz bycie takim czarującym, czy to przychodzi ci naturalnie?"
Śmieje się — chropawo, ciepło, zupełnie inaczej niż wycyzelowany śmiech Tristana. Coś we mnie reaguje, zanim zdołam to stłumić.
Odwracam się w stronę szatni, ale pęknięta rączka zahacza o pasek mojej torby. Szarpię ją, mamrocząc: "To miejsce się rozpada. Czy naprawdę tak trudno coś tu naprawić?"
Śmiech Danny'ego cichnie. "Przepraszam, że siłownia nie spełnia twoich pięciogwiazdkowych standardów, księżniczko."
Odwracam się na pięcie. "Słucham?"
"Dobrze słyszałaś." Podchodzi bliżej, powoli odwijając owijki z dłoni. "Zepsuta rączka w szafce. Tragedia. Jak ty to przeżyjesz?" Jego głos ocieka jadem. "Musi być ciężko mieć takie problemy. Tymczasem niektórzy z nas pracują na dwa etaty, żeby w ogóle móc tu ćwiczyć."
"Nie chciałam—"
"Wszystkie dziewczyny z North Side są takie same." Już się nie uśmiecha. "Prześlizgujecie się przez życie, narzekając na odpryśnięty lakier i wolne wifi, podczas gdy tacy jak ja próbują opłacić rachunki. Ale opowiadaj dalej o tej rączce. Jestem zafascynowany."
Twarz mi płonie — z wściekłości i czegoś gorszego. Zawstydzenia.
"Nic o mnie nie wiesz," syczę.
"Wiem wystarczająco. Designerskie legginsy. Butelka za czterdzieści dolarów. Pewnie nigdy nie pracowałaś ani dnia w życiu." Przechyla głowę. "Jak to jest, księżniczko? Dostać wszystko i wciąż mieć powody do narzekania?"
Te słowa bolą jak policzek. Bo część mnie wie, że ma rację — i nienawidzę go za to, że to widzi.
"Przynajmniej nie masz kompleksu wielkości motocykla," odcinam się. "Musi być wykańczające nienawidzić każdego, kto ma więcej od ciebie. Może gdybyś mniej czasu spędzał na ocenianiu ludzi, których nie znasz, coś byś w końcu osiągnął."
Jego szczęka się zaciska. Przez sekundę coś mignęło w jego oczach — może ból. Potem znika, zastąpione chłodną rozbawioną miną.
"Leć już, księżniczko. Tatuś pewnie czeka."
Nie odpowiadam. Idę w stronę szatni, dłonie mi się trzęsą, gardło mam ściśnięte. Narcystyczny. Arogancki. Okrutny. Wszystko, czego się spodziewałam, i jeszcze gorzej.
Ale przez jedną zdradziecką chwilę, myśli mi uciekają. Zastanawiam się, jak wygląda Ghost. Czy ma szorstkie dłonie. Czy ma takie szerokie ramiona. Czy spojrzałby na mnie z takim samym chłodem.
Odrzucam to myśl stanowczo.
Tristan to moja przyszłość. Tristan to plan. Tristan to to, czego powinnam chcieć.
Ale chcieć nigdy nie było częścią równania.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mija tydzień, a poziom w parze z Ghostem staje się moim azylem.
Misje tutaj są inne. Trudniejsze. Odbierają mechanikę gry i zastępują ją czymś surowszym — wyzwaniami opartymi na zaufaniu, które wymagają odsłonięcia się, wyznań, ryzyka. Bez kolczastych pułapek. Bez zagadek na czas. Tylko dwoje ludzi siedzących w ciemności, wymieniających się kawałkami siebie.
Tego wieczoru siedzimy na krawędzi klifu w grze, nasze nogi zwisają nad przepaścią, która nie istnieje. Wirtualne gwiazdy rozsypują się ponad nami, nierealnie jasne, nierealnie bliskie. Kolejne wyzwanie ładuje się gdzieś w oddali, ale żadne z nas się do niego nie rusza.
— No więc — mówi Ghost, kopiąc nogami w pustkę. — Powiesz mi, czemu westchnęłaś siedemnaście razy podczas ostatniej misji, czy mam udawać, że tego nie zauważyłem?
— Nie westchnęłam siedemnaście razy.
— Masz rację. Osiemnaście. Źle policzyłem.
Szturcham jego awatara. Wysoki, ciemnowłosy i zupełnie niesprawiedliwy — taki, na którego od razu przesuwa się palcem w prawo, nawet nie czytając opisu. Śmieje się, a ten dźwięk rozluźnia coś w mojej piersi.
— Ciężki tydzień — przyznaję. — Jak zwykle. Sprawy rodzinne.
— Ach. Ta tajemnicza rodzina, o której nigdy nie mówisz.
— Nikomu o nich nie mówię. To zasada. Właściwie w pierwszej trójce na liście, zaraz po 'nie zakochiwać się w facetach poznanych w grach wideo'.
Cicho się śmieje. — I jak ci idzie z tą drugą?
— Zamknij się.
— Siren. — Jego głos poważnieje. — Zasady są opcjonalne. Zwłaszcza te wymyślone po to, żeby trzymać ludzi na dystans.
Słowa zawisają w powietrzu. Skubię kawałek wirtualnej trawy, nie patrząc na niego.
— Ty pierwszy — mówię. — Powiedz mi o sobie coś prawdziwego. Coś, czego nigdy nikomu nie mówiłeś.
Milczy przez chwilę. Gdy się odzywa, nie ma już w nim żartu.
— Mój ojciec odszedł, gdy miałem siedem lat. Po prostu... zniknął. Jednego ranka był, następnego już nie. — Pusty śmiech. — Zacząłem pracować, gdy miałem czternaście. Zbierałem talerze, wykładałem towar na półki. Moja mama potrzebowała pomocy, a nikogo innego nie było, więc...
— Ghost—
— Najzabawniejsze jest to — ciągnie — że ludzie patrzą na mnie i już wiedzą, kim jestem. Skąd pochodzę, jak się ubieram, jak mówię — mają całą historię zanim zdążę otworzyć usta. Czasem się zastanawiam, czy mają rację. Czy tak bardzo próbowałem im udowodnić, że się mylą, że zapomniałem dowiedzieć się, kim naprawdę jestem.
Chcę do niego sięgnąć. Ale nie ma do czego — tylko piksele i głos w ciemności.
— Dziękuję — szepczę. — Że mi to powierzyłeś.
— Teraz twoja kolej. Sprawiedliwość musi być.
Ściska mnie w piersi. Nigdy wcześniej nie wypowiedziałam tego na głos. Nawet Maren. Nikomu.
— Mój ojciec ma temperament. — Słowa wychodzą powoli, zardzewiałe. — Taki, który zjawia się znikąd. Jedno nieodpowiednie słowo, zła ocena, spóźniona kolacja. A moja mama po prostu... patrzy. Jakby udawanie, że to się nie dzieje, było łatwiejsze niż ochrona mnie.
Ghost nie przerywa. Nie oferuje pustego pocieszenia. Tylko czeka.
— Perfekcja była jedynym, co mogło mnie ochronić — mówię dalej, głos mi się łamie. — Jeśli byłam idealna, nie mógł mnie tknąć. Zaczęłam grać w Echo, gdy miałam szesnaście lat, bo to było jedyne miejsce, gdzie nikt nie mógł mnie dosięgnąć. Jedyne miejsce, gdzie mogłam oddychać.
Między nami rozciąga się cisza. Gwiazdy nad moją głową rozmywają się.
— Zbudowałam tu całe życie — szepczę. — Bo to prawdziwe nie było do przeżycia.
Kiedy Ghost w końcu się odzywa, jego głos jest miękki. — Oboje gramy, Siren. Tylko dla innych widowni.
Coś pęka w mojej piersi. Nie boli — bardziej jakby uwalniało się ciśnienie, o którego istnieniu nie wiedziałam.
Nigdy nie czułam się tak zrozumiana.
* * *
Mixer odbywa się trzy dni później.
Pierwsza międzyuczelniana impreza w semestrze. Jakiś administracyjny pomysł na jedność — w No Man's Land, obskurnym barze na neutralnym terenie, który obie uczelnie uważają za swój.
Otwarty bar jest jedyną rzeczą, która powstrzymuje ludzi przed wyjściem.
Maren przeciąga mnie przez tłum, mocno trzymając mnie za nadgarstek. Moja najlepsza przyjaciółka od pierwszego dnia na uczelni, jedyna osoba w prawdziwym życiu, przy której mogę oddychać. — Przestań wyglądać, jakbyś wolała być gdziekolwiek indziej.
— Naprawdę wolałabym być gdziekolwiek indziej.
"Udawaj więc."
Więc udaję, uśmiecham się do ludzi, których ledwo kojarzę, i przyjmuję drinka od faceta, którego imienia zapominam niemal od razu.
Studenci z North Side gromadzą się przy przednich boksach, markowe torebki i starannie ułożone włosy. West Side zawładnęło stołami bilardowymi z tyłu — skóra, dżins i śmiech brzmiący jak wyzwanie. Niewidzialna linia pośrodku jest bardziej realna niż jakakolwiek ściana.
Maren szturcha mnie w żebra. „Nie patrz teraz, ale w rewirze gorących skórzanych kurtek na godzinie drugiej.”
Patrzę. Grupa chłopaków z West Side stoi przy barze, ich postawa luźna i pewna siebie, a w samym środku — Danny.
Wygląda tu inaczej. Nie jak spocony, zadziorny typ z siłowni. Tutaj, wśród swoich ludzi, jest magnetyczny. Swobodny. Gdy się śmieje, odchyla głowę do tyłu, a dźwięk niesie się przez całe pomieszczenie, nawet mimo muzyki.
Mój żołądek robi coś, czego nie chcę nazwać.
„Nigdy nie umówiłabym się z kimś takim”, mówię wystarczająco głośno, by niemal w to uwierzyć.
Maren unosi brew. „Kto mówił o randkowaniu? Są przystojni. Nie musisz wychodzić za mąż, żeby dobrze się bawić.”
„To obrzydliwe.”
„To się nazywa mieć dwadzieścia jeden lat.” Uśmiecha się szeroko. „Nie wszyscy z nas zachowują się dla księcia na białym Tesli.”
Odwracam wzrok i dryfuję w stronę baru, potrzebując czegoś mocniejszego niż piwo, które sączę. Maren zostaje wciągnięta w rozmowę z kimś ze swojego seminarium socjologicznego, a ja nagle zostaję sama.
Opieram się o ladę, zamawiam whisky bez lodu, gdy ktoś przysuwa się do mnie.
„Śledzisz mnie?” pytam, nie odwracając się.
„Nie schlebiaj sobie.” Głos Danny'ego jest rozbawiony i ciepły. „Byłem tu pierwszy.”
W końcu na niego patrzę, gdy daje znak barmanowi po kolejne piwo, opierając się o ladę z wyraźnym zamiarem zostać.
„Ciężki wieczór?” pyta, kiwając głową na mój drink.
„Nie twoja sprawa.”
„Jak sobie chcesz.”
Nie odchodzi i, żeby być sprawiedliwą, ja też go nie przeganiam. Hałas baru napiera na nas, wypełniając ciszę, której żadne z nas nie chce przerwać. Jego ramię opiera się o ladę tuż przy moim. Czuję zapach skóry i czegoś jeszcze — mydła, może, albo oleju silnikowego.
Czegoś, co nie powinno być tak rozpraszające, a jednak jest.
„Mogę postawić ci następnego?” pyta.
„Dlaczego miałbyś to zrobić?”
Wzrusza ramionami. „Może lubię twoje towarzystwo.”
Przyglądam mu się, szukając haczyka. „Jaki masz w tym interes?”
„Żadnego, księżniczko. Po prostu jestem miły.”
Już mam odpowiedzieć, gdy słyszę — wystarczająco głośno, by przebić się przez muzykę. Jeden z kumpli Danny'ego, ten barczysty, woła z drugiego końca baru:
„Ej, Vega! Masz już jej numer? Dwadzieścia dolców, że lodowa królowa cię odrzuci!”
Wybucha śmiech. Dołącza kolejny głos. „Pięćdziesiąt, że obleje cię drinkiem!”
Krew odpływa mi z twarzy. A potem wraca, gorąca i wściekła.
Danny ma na tyle przyzwoitości, by się skrzywić, ale nie zaprzecza. Nie przeprasza. Tylko wydycha powietrze przez zęby, jakby przyłapano go na ściąganiu na teście.
„Więc o to chodzi”, mówię płasko. „Zakład. Rozrywka dla twojego małego klubu.”
„Słuchaj, to nie—”
„Nie co?” Odkładam szklankę tak mocno, że whiskey wylewa się poza krawędź. „Nie żart na mój koszt? Nie ty i twoi kumple śmiejecie się z nadętej dziewczyny z North Side?”
Zaciska szczękę. „Przesadzasz.”
„Przesadzam.” Śmieję się — ostro, krucho. „Oczywiście, że tak. Bo od tego są rozpieszczone księżniczki, prawda? Nie potrafimy znieść żartu.”
„Jeśli korona pasuje.”
Te słowa uderzają jak policzek. Wpatruję się w niego, czekając, aż uśmiech zgaśnie, aż powie, że żartuje. Nie mówi.
„Wiesz co? Zatrzymaj swoje dwadzieścia dolców.” Odsuwam się od baru. „Mam nadzieję, że było warto.”
Jestem w połowie drogi przez salę, gdy Maren pojawia się przy moim łokciu, trzymając dwa shoty, jej wyraz twarzy przechodzi od radości do troski. „Co się stało? Wyglądasz, jakbyś chciała kogoś zabić.”
„Nic.” Chwytam shota i wypijam go jednym haustem. „Absolutnie nic.”
Ale wciąż słyszę ich śmiech. I wciąż czuję na plecach wzrok Danny’ego, kiedy się oddalam.
Nie byłam rozrywką. I nie będę nią.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stoję przed mieszkaniem Tristana z butelką wina i decyzją, której unikałam przez sześć miesięcy.
Dziś wieczorem. Zrobię to dziś wieczorem.
Pozwolę mu przekroczyć niewidzialną linię, którą wyznaczyłam wokół swojego ciała, i udowodnię, że nie jestem zepsuta, a wszystko będzie w porządku. Normalnie. Tak, jak powinno być.
Drzwi są otwarte i popycham je, już układając w głowie słowa — Jestem gotowa, chcę tego, chcę ciebie.
W mieszkaniu jest półmrok i gdzieś głębiej cicho gra muzyka, gdy to słyszę. Jęk, niski i urwany, bez wątpienia kobiecy.
A pod nim głos Tristana, mamroczący coś, czego nie potrafię rozróżnić.
Moje ciało rozumie, zanim umysł nadąża. Nogi niosą mnie korytarzem, mijam kuchnię, kieruję się do drzwi sypialni, które są lekko uchylone. Popycham je.
Tristan jest na łóżku. Na kimś.
Jego plecy są nagie, mięśnie napinają się, biodra poruszają w rytmie, którego nigdy nie pozwoliłam mu odnaleźć ze mną. Dziewczyna pod nim ma blond włosy rozsypane po jego poduszce, nogi ciasno oplatające jego biodra, paznokcie drapiące jego kręgosłup.
Może wydaję jakiś dźwięk, bo patrzy na mnie dokładnie w tej sekundzie.
Przez jedną zamrożoną chwilę patrzymy na siebie. Potem chaos.
Zeskakuje z łóżka, sięga po bokserki, a dziewczyna chwyta swoje ubrania i mija mnie bez słowa. Oczy spuszczone, twarz płonie wstydem, który powinien należeć do niego.
Stoję w progu, butelka wina, o której zapomniałam, wciąż w mojej ręce.
Patrzę na mojego chłopaka po tym, jak przeleciał inną.
„Nora.” Głos Tristana jest szorstki, gdzieś pomiędzy winą a irytacją. „Pozwól mi wyjaśnić.”
„Wyjaśnić co? Że mnie zdradziłeś?”
„To nie jest…” Przeciąga dłonią po włosach, zauważam świeże, czerwone zadrapania na jego ramieniu. „Nie rozumiesz.”
„O, rozumiem doskonale.”
„Nie, nie rozumiesz.” Jego szczęka się zaciska. Wina na jego twarzy skręca się w coś wściekłego. „Sześć miesięcy, Nora. Sześć pieprzonych miesięcy i nawet nie pozwalasz mi cię dotknąć.”
Mrugam. „Co?”
„Jak to ‘co’?” Śmieje się — ostro, brzydko. „Masz pojęcie, co to robi facetowi? Być odrzucanym przez własną dziewczynę każdej cholernej nocy?”
Podchodzi do mnie. Cofam się.
„Byłem cierpliwy. Byłem tak cholernie cierpliwy wobec ciebie.” Jego głos rośnie, łamie się z wściekłości. „I po co? Leżysz tam jak trup. Wzdrygasz się, gdy próbuję cię dotknąć. Trzymasz się jak jakiś nietykalny trofeum, ale wiesz co, Nora — nie jesteś warta czekania.”
Słowa uderzają jak pięści. Każde trafia w coś miękkiego.
„Jesteś oziębła,” wypluwa. „Jesteś zepsuta. Coś jest z tobą poważnie nie tak.”
Chodzi nerwowo, przeczesuje włosy rękami.
„Mam potrzeby. Jestem mężczyzną, nie pieprzonym mnichem. A ty — wolisz spędzać wieczory w tej głupiej grze niż mnie dotknąć. Ten headset dostaje więcej ciebie niż ja kiedykolwiek.” Zatrzymuje się, patrzy na mnie z obrzydzeniem. „Może ona przynajmniej wie, jak sprawić, by facet poczuł się pożądany.”
Nie mogę mówić, jakby gardło zacisnęło mi się wokół czegoś ostrego.
Najgorsze jest to, że nie ma całkowicie racji.
Byłam nieobecna. Byłam powściągliwa. Chroniłam coś, czego nawet nie rozumiem, oddając kawałki siebie głosowi w ciemności, podczas gdy mężczyzna przede mną dostawał tylko mury.
Ale to nie czyni tego moją winą. To, że jego ciało było w kimś innym, nie jest moją porażką.
„Koniec z nami,” mówię. Głos mam spokojny. Pusty.
„Nora…”
„Koniec. Możesz dalej pieprzyć kogo chcesz.”
Odwracam się i wychodzę, zanim zdąży odpowiedzieć. Zjazd windą w dół odbywa się w ciszy. Moje odbicie patrzy na mnie z lustrzanych ścian — blada twarz, ciemne oczy, butelka wina zaciśnięta w białych palcach.
Wyglądam jak kobieta, która właśnie patrzyła, jak jej życie zmienia się w coś, czego nie poznaje. Ale ręce zaczynają mi się trząść dopiero, gdy docieram do auta.
Jadę do domu na autopilocie. Parkuję na swoim miejscu. Wchodzę po schodach. Otwieram drzwi. Cisza otula mnie, a ja opadam na łóżko w ciemności, wciąż w płaszczu, wciąż trzymając wino.
Nie dzwonię do Maren. Nie płaczę. Coś mnie pali od środka zamiast tego.
I to nie żałoba. To wściekłość.
Wściekłość na Tristana, że ma rację w niewłaściwych sprawach. Wściekłość na siebie, że jestem popsuta w sposób, którego nie potrafię naprawić. Wściekłość na każdą zasadę, której przestrzegałam, każde oczekiwanie, które spełniłam, każdy kawałek siebie, który oddałam ludziom, którzy nigdy nie zasłużyli.
Oziębła. Zepsuta.
Te słowa wciąż odbijają się echem w ciemności, gdy odstawiam wino i sięgam po headset VR.
Echo ładuje się wokół mnie, znajome i bezpieczne. Ghost już tam jest, czeka w naszym zwykłym miejscu przy kamiennym moście. Jedno spojrzenie na niego — na awatara, który stał się dla mnie bardziej realny niż większość ludzi w moim życiu — i coś we mnie pęka.
„Hej,” mówi, ciepły i naturalny jak zawsze. „Gotowa na dzisiejszą misję?”
Waham się. Love Room pulsuje na skraju mojej świadomości.
Nigdy tam nie byłam. Nawet nie rozważałam tego. Tam idą nieznajomi, by się zgubić, znaleźć coś, czego nie potrafią znaleźć w prawdziwym życiu.
„Nie dziś,” mówię. „Mam inne plany.”
Ghost się zatrzymuje. „Inne plany? Tutaj?”
„Coś, co muszę zrobić sama.”
„Siren—”
„Widzimy się jutro.” Wylogowuję się z Quest Lands, zanim zdąży zadać więcej pytań.
Love Room ładuje się inaczej niż jakiekolwiek inne miejsce w Echo.
Ciemność pochłania mnie całkowicie. Gęsta, ciepła, jak zanurzenie w aksamicie. Ambientowe światło pulsuje wolno i głęboko — rytm serca, rytm oddechu, rytm ciał poruszających się razem w ciemności.
Samo powietrze tutaj jest inne. Ciężkie. Naładowane. Jakby przestrzeń wiedziała, po co ludzie tu przychodzą i już na to odpowiadała.
Nie widzę żadnych ścian. Nie czuję podłogi. Tylko nieskończone ciepło oplatające moją skórę, przyciskające się blisko, intymnie. Gra zdziera wszystko — pozory, tożsamość, wstyd. Tu nie jestem Norą z nazwiskiem i zamarzniętym ciałem. Jestem tylko pragnieniem. Potrzebą. Kobietą stojącą na krawędzi czegoś, czego nigdy nie pozwoliła sobie mieć.
Obietnica anonimowości unosi się w powietrzu jak perfumy.
Nikt się nie dowie. Nikt nie osądzi. Cokolwiek się tu wydarzy, zostanie zakopane w ciemności.
Puls uderza mi między udami, zanim ktokolwiek mnie dotknie.
Czekam, aż ciemność się porusza i przede mną materializuje się sylwetka. Wysoki, szerokie ramiona, twarz ukryta przez projekt pokoju. Nie widzę go. Mogę tylko czuć jego obecność, ciężar drugiego człowieka w tej przestrzeni przeznaczonej dla dwojga.
„Jesteś pewna, że chcesz tu być?”
Jego głos jest modulowany, anonimowy. Ale coś w kadencji sprawia, że zamiera mi oddech. Coś znajomego, czego nie potrafię nazwać. „Jestem pewna,” kłamię.
Podchodzi bliżej, na tyle, że słyszę jego oddech przez headset. Tak blisko, że przestrzeń między nami staje się naładowana, elektryczna, niebezpieczna.
„Chcesz, żebym tu z tobą był?”
To pytanie osiada mi w piersi i zostaje tam.
Zbyt ostrożne. Zbyt przemyślane. Zbyt bardzo jak ktoś, kto mnie zna, kto podążył za mną, kto nie pozwolił mi utonąć samotnie.
„Ghost?” szepczę.
Pauza, gdy ciemność brzęczy wokół nas. „Pomyślałem, że nie powinnaś tu być sama.”
Moja klatka pęka. Wściekłość i ulga zalewają mnie równocześnie, splątane tak, że nie odróżniam jednego od drugiego.
Podążył za mną. Znalazł mnie tutaj, tam gdzie nieznajomi przychodzą się zagubić. „Przyszedłeś dla mnie…”
„Powiedziałaś, że masz inne plany.” Jego głos jest miękki i niewzruszony. „Zmartwiłem się.”
„Czyli mnie śledziłeś do Love Room?”
„Musiałem wiedzieć, czy wszystko w porządku.”
Powinnam się wściec. Powinnam wyjść. Zamiast tego stoję tam i drżę, uświadamiając sobie prawdę, przed którą uciekałam tygodniami. Nawet tutaj — próbując oddać się obcemu — znów znalazłam drogę do niego.
Ciemność pulsuje wokół nas, zmuszając mnie do decyzji.
„Ghost.” Mój głos się łamie. „Pokaż mi, czego mi brakowało.”
Przesuń w górę, aby kontynuować