Mija tydzień, a poziom w parze z Ghostem staje się moim azylem.
Misje tutaj są inne. Trudniejsze. Odbierają mechanikę gry i zastępują ją czymś surowszym — wyzwaniami opartymi na zaufaniu, które wymagają odsłonięcia się, wyznań, ryzyka. Bez kolczastych pułapek. Bez zagadek na czas. Tylko dwoje ludzi siedzących w ciemności, wymieniających się kawałkami siebie.
Tego wieczoru siedzimy na krawędzi klifu w grze, nasze nogi zwisają nad przepaścią, która nie istnieje. Wirtualne gwiazdy rozsypują się ponad nami, nierealnie jasne, nierealnie bliskie. Kolejne wyzwanie ładuje się gdzieś w oddali, ale żadne z nas się do niego nie rusza.
— No więc — mówi Ghost, kopiąc nogami w pustkę. — Powiesz mi, czemu westchnęłaś siedemnaście razy podczas ostatniej misji, czy mam udawać, że tego nie zauważyłem?
— Nie westchnęłam siedemnaście razy.
— Masz rację. Osiemnaście. Źle policzyłem.
Szturcham jego awatara. Wysoki, ciemnowłosy i zupełnie niesprawiedliwy — taki, na którego od razu przesuwa się palcem w prawo, nawet nie czytając opisu. Śmieje się, a ten dźwięk rozluźnia coś w mojej piersi.
— Ciężki tydzień — przyznaję. — Jak zwykle. Sprawy rodzinne.
— Ach. Ta tajemnicza rodzina, o której nigdy nie mówisz.
— Nikomu o nich nie mówię. To zasada. Właściwie w pierwszej trójce na liście, zaraz po 'nie zakochiwać się w facetach poznanych w grach wideo'.
Cicho się śmieje. — I jak ci idzie z tą drugą?
— Zamknij się.
— Siren. — Jego głos poważnieje. — Zasady są opcjonalne. Zwłaszcza te wymyślone po to, żeby trzymać ludzi na dystans.
Słowa zawisają w powietrzu. Skubię kawałek wirtualnej trawy, nie patrząc na niego.
— Ty pierwszy — mówię. — Powiedz mi o sobie coś prawdziwego. Coś, czego nigdy nikomu nie mówiłeś.
Milczy przez chwilę. Gdy się odzywa, nie ma już w nim żartu.
— Mój ojciec odszedł, gdy miałem siedem lat. Po prostu... zniknął. Jednego ranka był, następnego już nie. — Pusty śmiech. — Zacząłem pracować, gdy miałem czternaście. Zbierałem talerze, wykładałem towar na półki. Moja mama potrzebowała pomocy, a nikogo innego nie było, więc...
— Ghost—
— Najzabawniejsze jest to — ciągnie — że ludzie patrzą na mnie i już wiedzą, kim jestem. Skąd pochodzę, jak się ubieram, jak mówię — mają całą historię zanim zdążę otworzyć usta. Czasem się zastanawiam, czy mają rację. Czy tak bardzo próbowałem im udowodnić, że się mylą, że zapomniałem dowiedzieć się, kim naprawdę jestem.
Chcę do niego sięgnąć. Ale nie ma do czego — tylko piksele i głos w ciemności.
— Dziękuję — szepczę. — Że mi to powierzyłeś.
— Teraz twoja kolej. Sprawiedliwość musi być.
Ściska mnie w piersi. Nigdy wcześniej nie wypowiedziałam tego na głos. Nawet Maren. Nikomu.
— Mój ojciec ma temperament. — Słowa wychodzą powoli, zardzewiałe. — Taki, który zjawia się znikąd. Jedno nieodpowiednie słowo, zła ocena, spóźniona kolacja. A moja mama po prostu... patrzy. Jakby udawanie, że to się nie dzieje, było łatwiejsze niż ochrona mnie.
Ghost nie przerywa. Nie oferuje pustego pocieszenia. Tylko czeka.
— Perfekcja była jedynym, co mogło mnie ochronić — mówię dalej, głos mi się łamie. — Jeśli byłam idealna, nie mógł mnie tknąć. Zaczęłam grać w Echo, gdy miałam szesnaście lat, bo to było jedyne miejsce, gdzie nikt nie mógł mnie dosięgnąć. Jedyne miejsce, gdzie mogłam oddychać.
Między nami rozciąga się cisza. Gwiazdy nad moją głową rozmywają się.
— Zbudowałam tu całe życie — szepczę. — Bo to prawdziwe nie było do przeżycia.
Kiedy Ghost w końcu się odzywa, jego głos jest miękki. — Oboje gramy, Siren. Tylko dla innych widowni.
Coś pęka w mojej piersi. Nie boli — bardziej jakby uwalniało się ciśnienie, o którego istnieniu nie wiedziałam.
Nigdy nie czułam się tak zrozumiana.
* * *
Mixer odbywa się trzy dni później.
Pierwsza międzyuczelniana impreza w semestrze. Jakiś administracyjny pomysł na jedność — w No Man's Land, obskurnym barze na neutralnym terenie, który obie uczelnie uważają za swój.
Otwarty bar jest jedyną rzeczą, która powstrzymuje ludzi przed wyjściem.
Maren przeciąga mnie przez tłum, mocno trzymając mnie za nadgarstek. Moja najlepsza przyjaciółka od pierwszego dnia na uczelni, jedyna osoba w prawdziwym życiu, przy której mogę oddychać. — Przestań wyglądać, jakbyś wolała być gdziekolwiek indziej.
— Naprawdę wolałabym być gdziekolwiek indziej.
"Udawaj więc."
Więc udaję, uśmiecham się do ludzi, których ledwo kojarzę, i przyjmuję drinka od faceta, którego imienia zapominam niemal od razu.
Studenci z North Side gromadzą się przy przednich boksach, markowe torebki i starannie ułożone włosy. West Side zawładnęło stołami bilardowymi z tyłu — skóra, dżins i śmiech brzmiący jak wyzwanie. Niewidzialna linia pośrodku jest bardziej realna niż jakakolwiek ściana.
Maren szturcha mnie w żebra. „Nie patrz teraz, ale w rewirze gorących skórzanych kurtek na godzinie drugiej.”
Patrzę. Grupa chłopaków z West Side stoi przy barze, ich postawa luźna i pewna siebie, a w samym środku — Danny.
Wygląda tu inaczej. Nie jak spocony, zadziorny typ z siłowni. Tutaj, wśród swoich ludzi, jest magnetyczny. Swobodny. Gdy się śmieje, odchyla głowę do tyłu, a dźwięk niesie się przez całe pomieszczenie, nawet mimo muzyki.
Mój żołądek robi coś, czego nie chcę nazwać.
„Nigdy nie umówiłabym się z kimś takim”, mówię wystarczająco głośno, by niemal w to uwierzyć.
Maren unosi brew. „Kto mówił o randkowaniu? Są przystojni. Nie musisz wychodzić za mąż, żeby dobrze się bawić.”
„To obrzydliwe.”
„To się nazywa mieć dwadzieścia jeden lat.” Uśmiecha się szeroko. „Nie wszyscy z nas zachowują się dla księcia na białym Tesli.”
Odwracam wzrok i dryfuję w stronę baru, potrzebując czegoś mocniejszego niż piwo, które sączę. Maren zostaje wciągnięta w rozmowę z kimś ze swojego seminarium socjologicznego, a ja nagle zostaję sama.
Opieram się o ladę, zamawiam whisky bez lodu, gdy ktoś przysuwa się do mnie.
„Śledzisz mnie?” pytam, nie odwracając się.
„Nie schlebiaj sobie.” Głos Danny'ego jest rozbawiony i ciepły. „Byłem tu pierwszy.”
W końcu na niego patrzę, gdy daje znak barmanowi po kolejne piwo, opierając się o ladę z wyraźnym zamiarem zostać.
„Ciężki wieczór?” pyta, kiwając głową na mój drink.
„Nie twoja sprawa.”
„Jak sobie chcesz.”
Nie odchodzi i, żeby być sprawiedliwą, ja też go nie przeganiam. Hałas baru napiera na nas, wypełniając ciszę, której żadne z nas nie chce przerwać. Jego ramię opiera się o ladę tuż przy moim. Czuję zapach skóry i czegoś jeszcze — mydła, może, albo oleju silnikowego.
Czegoś, co nie powinno być tak rozpraszające, a jednak jest.
„Mogę postawić ci następnego?” pyta.
„Dlaczego miałbyś to zrobić?”
Wzrusza ramionami. „Może lubię twoje towarzystwo.”
Przyglądam mu się, szukając haczyka. „Jaki masz w tym interes?”
„Żadnego, księżniczko. Po prostu jestem miły.”
Już mam odpowiedzieć, gdy słyszę — wystarczająco głośno, by przebić się przez muzykę. Jeden z kumpli Danny'ego, ten barczysty, woła z drugiego końca baru:
„Ej, Vega! Masz już jej numer? Dwadzieścia dolców, że lodowa królowa cię odrzuci!”
Wybucha śmiech. Dołącza kolejny głos. „Pięćdziesiąt, że obleje cię drinkiem!”
Krew odpływa mi z twarzy. A potem wraca, gorąca i wściekła.
Danny ma na tyle przyzwoitości, by się skrzywić, ale nie zaprzecza. Nie przeprasza. Tylko wydycha powietrze przez zęby, jakby przyłapano go na ściąganiu na teście.
„Więc o to chodzi”, mówię płasko. „Zakład. Rozrywka dla twojego małego klubu.”
„Słuchaj, to nie—”
„Nie co?” Odkładam szklankę tak mocno, że whiskey wylewa się poza krawędź. „Nie żart na mój koszt? Nie ty i twoi kumple śmiejecie się z nadętej dziewczyny z North Side?”
Zaciska szczękę. „Przesadzasz.”
„Przesadzam.” Śmieję się — ostro, krucho. „Oczywiście, że tak. Bo od tego są rozpieszczone księżniczki, prawda? Nie potrafimy znieść żartu.”
„Jeśli korona pasuje.”
Te słowa uderzają jak policzek. Wpatruję się w niego, czekając, aż uśmiech zgaśnie, aż powie, że żartuje. Nie mówi.
„Wiesz co? Zatrzymaj swoje dwadzieścia dolców.” Odsuwam się od baru. „Mam nadzieję, że było warto.”
Jestem w połowie drogi przez salę, gdy Maren pojawia się przy moim łokciu, trzymając dwa shoty, jej wyraz twarzy przechodzi od radości do troski. „Co się stało? Wyglądasz, jakbyś chciała kogoś zabić.”
„Nic.” Chwytam shota i wypijam go jednym haustem. „Absolutnie nic.”
Ale wciąż słyszę ich śmiech. I wciąż czuję na plecach wzrok Danny’ego, kiedy się oddalam.
Nie byłam rozrywką. I nie będę nią.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stoję przed mieszkaniem Tristana z butelką wina i decyzją, której unikałam przez sześć miesięcy.
Dziś wieczorem. Zrobię to dziś wieczorem.
Pozwolę mu przekroczyć niewidzialną linię, którą wyznaczyłam wokół swojego ciała, i udowodnię, że nie jestem zepsuta, a wszystko będzie w porządku. Normalnie. Tak, jak powinno być.
Drzwi są otwarte i popycham je, już układając w głowie słowa — Jestem gotowa, chcę tego, chcę ciebie.
W mieszkaniu jest półmrok i gdzieś głębiej cicho gra muzyka, gdy to słyszę. Jęk, niski i urwany, bez wątpienia kobiecy.
A pod nim głos Tristana, mamroczący coś, czego nie potrafię rozróżnić.
Moje ciało rozumie, zanim umysł nadąża. Nogi niosą mnie korytarzem, mijam kuchnię, kieruję się do drzwi sypialni, które są lekko uchylone. Popycham je.
Tristan jest na łóżku. Na kimś.
Jego plecy są nagie, mięśnie napinają się, biodra poruszają w rytmie, którego nigdy nie pozwoliłam mu odnaleźć ze mną. Dziewczyna pod nim ma blond włosy rozsypane po jego poduszce, nogi ciasno oplatające jego biodra, paznokcie drapiące jego kręgosłup.
Może wydaję jakiś dźwięk, bo patrzy na mnie dokładnie w tej sekundzie.
Przez jedną zamrożoną chwilę patrzymy na siebie. Potem chaos.
Zeskakuje z łóżka, sięga po bokserki, a dziewczyna chwyta swoje ubrania i mija mnie bez słowa. Oczy spuszczone, twarz płonie wstydem, który powinien należeć do niego.
Stoję w progu, butelka wina, o której zapomniałam, wciąż w mojej ręce.
Patrzę na mojego chłopaka po tym, jak przeleciał inną.
„Nora.” Głos Tristana jest szorstki, gdzieś pomiędzy winą a irytacją. „Pozwól mi wyjaśnić.”
„Wyjaśnić co? Że mnie zdradziłeś?”
„To nie jest…” Przeciąga dłonią po włosach, zauważam świeże, czerwone zadrapania na jego ramieniu. „Nie rozumiesz.”
„O, rozumiem doskonale.”
„Nie, nie rozumiesz.” Jego szczęka się zaciska. Wina na jego twarzy skręca się w coś wściekłego. „Sześć miesięcy, Nora. Sześć pieprzonych miesięcy i nawet nie pozwalasz mi cię dotknąć.”
Mrugam. „Co?”
„Jak to ‘co’?” Śmieje się — ostro, brzydko. „Masz pojęcie, co to robi facetowi? Być odrzucanym przez własną dziewczynę każdej cholernej nocy?”
Podchodzi do mnie. Cofam się.
„Byłem cierpliwy. Byłem tak cholernie cierpliwy wobec ciebie.” Jego głos rośnie, łamie się z wściekłości. „I po co? Leżysz tam jak trup. Wzdrygasz się, gdy próbuję cię dotknąć. Trzymasz się jak jakiś nietykalny trofeum, ale wiesz co, Nora — nie jesteś warta czekania.”
Słowa uderzają jak pięści. Każde trafia w coś miękkiego.
„Jesteś oziębła,” wypluwa. „Jesteś zepsuta. Coś jest z tobą poważnie nie tak.”
Chodzi nerwowo, przeczesuje włosy rękami.
„Mam potrzeby. Jestem mężczyzną, nie pieprzonym mnichem. A ty — wolisz spędzać wieczory w tej głupiej grze niż mnie dotknąć. Ten headset dostaje więcej ciebie niż ja kiedykolwiek.” Zatrzymuje się, patrzy na mnie z obrzydzeniem. „Może ona przynajmniej wie, jak sprawić, by facet poczuł się pożądany.”
Nie mogę mówić, jakby gardło zacisnęło mi się wokół czegoś ostrego.
Najgorsze jest to, że nie ma całkowicie racji.
Byłam nieobecna. Byłam powściągliwa. Chroniłam coś, czego nawet nie rozumiem, oddając kawałki siebie głosowi w ciemności, podczas gdy mężczyzna przede mną dostawał tylko mury.
Ale to nie czyni tego moją winą. To, że jego ciało było w kimś innym, nie jest moją porażką.
„Koniec z nami,” mówię. Głos mam spokojny. Pusty.
„Nora…”
„Koniec. Możesz dalej pieprzyć kogo chcesz.”
Odwracam się i wychodzę, zanim zdąży odpowiedzieć. Zjazd windą w dół odbywa się w ciszy. Moje odbicie patrzy na mnie z lustrzanych ścian — blada twarz, ciemne oczy, butelka wina zaciśnięta w białych palcach.
Wyglądam jak kobieta, która właśnie patrzyła, jak jej życie zmienia się w coś, czego nie poznaje. Ale ręce zaczynają mi się trząść dopiero, gdy docieram do auta.
Jadę do domu na autopilocie. Parkuję na swoim miejscu. Wchodzę po schodach. Otwieram drzwi. Cisza otula mnie, a ja opadam na łóżko w ciemności, wciąż w płaszczu, wciąż trzymając wino.
Nie dzwonię do Maren. Nie płaczę. Coś mnie pali od środka zamiast tego.
I to nie żałoba. To wściekłość.
Wściekłość na Tristana, że ma rację w niewłaściwych sprawach. Wściekłość na siebie, że jestem popsuta w sposób, którego nie potrafię naprawić. Wściekłość na każdą zasadę, której przestrzegałam, każde oczekiwanie, które spełniłam, każdy kawałek siebie, który oddałam ludziom, którzy nigdy nie zasłużyli.
Oziębła. Zepsuta.
Te słowa wciąż odbijają się echem w ciemności, gdy odstawiam wino i sięgam po headset VR.
Echo ładuje się wokół mnie, znajome i bezpieczne. Ghost już tam jest, czeka w naszym zwykłym miejscu przy kamiennym moście. Jedno spojrzenie na niego — na awatara, który stał się dla mnie bardziej realny niż większość ludzi w moim życiu — i coś we mnie pęka.
„Hej,” mówi, ciepły i naturalny jak zawsze. „Gotowa na dzisiejszą misję?”
Waham się. Love Room pulsuje na skraju mojej świadomości.
Nigdy tam nie byłam. Nawet nie rozważałam tego. Tam idą nieznajomi, by się zgubić, znaleźć coś, czego nie potrafią znaleźć w prawdziwym życiu.
„Nie dziś,” mówię. „Mam inne plany.”
Ghost się zatrzymuje. „Inne plany? Tutaj?”
„Coś, co muszę zrobić sama.”
„Siren—”
„Widzimy się jutro.” Wylogowuję się z Quest Lands, zanim zdąży zadać więcej pytań.
Love Room ładuje się inaczej niż jakiekolwiek inne miejsce w Echo.
Ciemność pochłania mnie całkowicie. Gęsta, ciepła, jak zanurzenie w aksamicie. Ambientowe światło pulsuje wolno i głęboko — rytm serca, rytm oddechu, rytm ciał poruszających się razem w ciemności.
Samo powietrze tutaj jest inne. Ciężkie. Naładowane. Jakby przestrzeń wiedziała, po co ludzie tu przychodzą i już na to odpowiadała.
Nie widzę żadnych ścian. Nie czuję podłogi. Tylko nieskończone ciepło oplatające moją skórę, przyciskające się blisko, intymnie. Gra zdziera wszystko — pozory, tożsamość, wstyd. Tu nie jestem Norą z nazwiskiem i zamarzniętym ciałem. Jestem tylko pragnieniem. Potrzebą. Kobietą stojącą na krawędzi czegoś, czego nigdy nie pozwoliła sobie mieć.
Obietnica anonimowości unosi się w powietrzu jak perfumy.
Nikt się nie dowie. Nikt nie osądzi. Cokolwiek się tu wydarzy, zostanie zakopane w ciemności.
Puls uderza mi między udami, zanim ktokolwiek mnie dotknie.
Czekam, aż ciemność się porusza i przede mną materializuje się sylwetka. Wysoki, szerokie ramiona, twarz ukryta przez projekt pokoju. Nie widzę go. Mogę tylko czuć jego obecność, ciężar drugiego człowieka w tej przestrzeni przeznaczonej dla dwojga.
„Jesteś pewna, że chcesz tu być?”
Jego głos jest modulowany, anonimowy. Ale coś w kadencji sprawia, że zamiera mi oddech. Coś znajomego, czego nie potrafię nazwać. „Jestem pewna,” kłamię.
Podchodzi bliżej, na tyle, że słyszę jego oddech przez headset. Tak blisko, że przestrzeń między nami staje się naładowana, elektryczna, niebezpieczna.
„Chcesz, żebym tu z tobą był?”
To pytanie osiada mi w piersi i zostaje tam.
Zbyt ostrożne. Zbyt przemyślane. Zbyt bardzo jak ktoś, kto mnie zna, kto podążył za mną, kto nie pozwolił mi utonąć samotnie.
„Ghost?” szepczę.
Pauza, gdy ciemność brzęczy wokół nas. „Pomyślałem, że nie powinnaś tu być sama.”
Moja klatka pęka. Wściekłość i ulga zalewają mnie równocześnie, splątane tak, że nie odróżniam jednego od drugiego.
Podążył za mną. Znalazł mnie tutaj, tam gdzie nieznajomi przychodzą się zagubić. „Przyszedłeś dla mnie…”
„Powiedziałaś, że masz inne plany.” Jego głos jest miękki i niewzruszony. „Zmartwiłem się.”
„Czyli mnie śledziłeś do Love Room?”
„Musiałem wiedzieć, czy wszystko w porządku.”
Powinnam się wściec. Powinnam wyjść. Zamiast tego stoję tam i drżę, uświadamiając sobie prawdę, przed którą uciekałam tygodniami. Nawet tutaj — próbując oddać się obcemu — znów znalazłam drogę do niego.
Ciemność pulsuje wokół nas, zmuszając mnie do decyzji.
„Ghost.” Mój głos się łamie. „Pokaż mi, czego mi brakowało.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Syrena." Jego głos przebija się przez ciemność, ostrożny. "Co się stało tej nocy? Dlaczego tu jesteś?"
"Mówiłam ci. Musiałam coś zrobić sama."
"W Love Room?" Pauza. "To nie w twoim stylu."
"Może nie znasz mnie tak dobrze, jak ci się wydaje."
Między nami rozciąga się cisza. Gdy odzywa się ponownie, jego ton się zmienia — staje się cięższy, niepewny w sposób, w jaki nigdy wcześniej go nie słyszałam.
"Nie chcę cię skrzywdzić," mówi cicho. "Nie chcę przekroczyć granicy, zza której nie będzie powrotu. My..." Przerywa. Zaczyna od nowa. "Jesteś dla mnie ważna, bardziej niż umiem to wyrazić. I boję się, że jeśli to zrobimy, stracę cię."
Coś pęka mi w piersi.
On martwi się o mnie. O nas. O zniszczenie jedynej prawdziwej rzeczy, jaką któreś z nas ma.
"Potrzebuję tego," szepczę. "Muszę sobie udowodnić, że nie jestem..." Słowo więźnie mi w gardle. Zepsuta. Oziębła. Wszystko, czym nazywał mnie Tristan. "Muszę wiedzieć, że mogę coś poczuć. Z kimkolwiek. Przyszłam tu znaleźć nieznajomego, Duchu. Kogoś, kto by się nie liczył."
"A zamiast tego znalazłaś mnie."
"Zamiast tego znalazłam ciebie."
Znów zapada cisza i niemal czuję, jak myśli, rozważa opcje, próbuje zdecydować, co jest właściwe.
"Lepiej ja niż jakiś nieznajomy, któremu na tobie nie zależy," mówi w końcu. Jego głos jest szorstki. "Lepiej ja niż ktoś, kto by cię skrzywdził i odszedł."
Gardło mi się zaciska. "Byłeś tu kiedyś? W Love Room?"
"Nie." Cichy wydech. "Ale wszyscy o tym mówią. Mówią, że to... intensywne. Całkiem nowe doświadczenie. To właśnie uczyniło Echo sławnym, szczerze mówiąc. Intymność bez konsekwencji."
"Intymność bez konsekwencji," powtarzam. Słowa smakują dziwnie. "Czy to możliwe?"
"Nie wiem." Jego obecność przesuwa się bliżej w ciemności. "Ale wiem, że wolę być tu z tobą niż pozwolić ci robić to samej."
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie wiem, jak chcieć czegoś, czego całe życie uczono mnie się bać.
"Nigdy nie robiłam tego z kimś..." szepczę. "Czegokolwiek z tego. Więc nie wiem, jak... zrobić to dobrze. Nie znam zasad ani niczego."
To wyznanie wisi w ciemności.
Nigdy wcześniej nie powiedziałam tego na głos. Dwudziestojednoletnia i nietknięta, i to wydaje się bardziej wstydliwe niż cokolwiek innego, co mu powiedziałam.
"Zasady są opcjonalne," mówi Duch łagodnie. "Pamiętasz?"
Coś w mojej piersi się rozluźnia. Ciemność wydaje się przyzwoleniem, jak drzwi otwierające się do pokoju, do którego zawsze bałam się wejść.
Ciemność się zmienia. Nasze awatary materializują się — mój smukły, o srebrnych włosach, otulony przezroczystą tkaniną, która przylega do każdego kształtu. Jego wysoki, barczysty, o ostrych rysach szczęki, ciemne włosy spadają mu na czoło. Nie nasze prawdziwe twarze. Lepsze. Fantazyjne wersje nas samych.
Podchodzi bliżej. Ręka jego awatara sięga do mojej talii.
Puls mi przyspiesza z uświadomienia — tu możemy być kimkolwiek i robić wszystko.
Potem mnie całuje.
Bez ostrzeżenia. Bez wahania. Po prostu jego usta na moich, głodne i żądne, jakby powstrzymywał się przez miesiące i w końcu przestał próbować.
W chwili, gdy nasze usta się spotykają, gra reaguje — wokół nas rozkwitają miękkie, złote światła, unosząc się jak świetliki, wirując i mnożąc się, wypełniając ciemność ciepłem.
Jego język rozchyla moje wargi, głęboki i poszukujący, i przez zestaw czuję to — nacisk, ciepło, wilgotny ślizg, jakby chciał mnie pochłonąć całą.
Moje prawdziwe ciało wygina się w łóżku. To nie jest dokładnie fizyczne doznanie, ale mój mózg nie umie odróżnić różnicy. Odbiera każdy sygnał jako prawdziwy — jego usta pożerające moje, jego dłonie mocno chwytające moją talię, przyciągające mnie bliżej.
"Dotknij się," oddycha przy moich wargach. "Chcę poczuć, jak się rozsypujesz."
Dłoń przesuwa mi się po brzuchu, zanim zdążę pomyśleć. Pod pasek. Znajduję tam gorąco, tęsknotę narastającą od jego pocałunku.
Światła pulsują jaśniej, zsynchronizowane z moim biciem serca, z rytmem moich palców.
Jego usta opuszczają moje, suną po szyi. Jakoś czuję zęby muskające tętno, język liżący ścieżkę do obojczyka. Niżej. Jego dłonie podciągają moją koszulkę — albo mózg mi tak mówi — i jego usta znajdują moją pierś, gorące i wilgotne przez tkaninę.
Wzdycham i wyginam się mocniej, palce pracują szybciej.
"Właśnie tak," mruczy przy mojej skórze, a ja czuję wibrację jego głosu wszędzie. "Pozwól mi cię usłyszeć."
Światła wirują szybciej, jaśniej, złota burza wokół nas. Jego usta suną coraz niżej — po żebrach, brzuchu, wgłębieniu talii. Wiem, że to nie jest prawdziwe. Wiem, że tak naprawdę mnie nie dotyka.
Ale moje ciało nie dba o to. Moje ciało płonie, odpowiadając na każdą symulowaną doznanie jakby głodowało od lat i wreszcie znalazło pożywienie.
"Pragnę cię," mówi Duch, jego głos szorstki i surowy. "Pragnąłem cię od dawna, Syreno... Dłużej, niż powinienem się przyznać."
Kręci mi się w głowie. Rozkosz narasta, zwija się coraz ciaśniej, moje palce pracują rozpaczliwie, gdy jego usta zawisają coraz niżej —
I wtedy zamarzam.
Rzeczywistość zalewa mnie falą. Jestem sama w swoim mieszkaniu. Z zestawem na głowie. Dotykam się do głosu, którego nigdy nie widziałam, osoby, której nigdy nie spotkałam, podczas gdy gdzieś po drugiej stronie miasta słowa Tristana odbijają się w ciemności: bardziej zależy ci na tej głupiej grze niż kiedykolwiek zależało ci na mnie.
Odsuwam dłoń jak poparzona.
"Nie mogę." Mój głos jest zduszony. "To jest... Przepraszam. To pomyłka. Nie wiem, co robię."
Światła wokół nas przygasają, wracają do łagodnej poświaty. Duch milczy i przygotowuję się na rozczarowanie, na presję, na ten moment, kiedy będzie naciskał i będę musiała wyjść.
Zamiast tego jego głos dochodzi łagodnie przez ciemność. "W porządku. Nie musimy nic robić. Wciąż tu jestem."
Te słowa coś we mnie otwierają.
"Po prostu potrzebuję z kimś pogadać," mówię, a mój głos się łamie. "Naprawdę nie potrzebuję... Po prostu nie chcę być teraz sama."
"To mów do mnie."
Więc mówię.
Opowiadam mu o Tristanie. O butelce wina. O blondynce w jego łóżku. O słowach, które spadały jak pięści — oziębła, zepsuta, nigdy nikogo nie wpuszczająca.
Opowiadam o wszystkich nocach, gdy leżałam obok kogoś, kto miał mnie kochać, i nie czułam nic, podczas gdy moje ciało pozostawało zamknięte za murami, których nie umiałam zburzyć.
Duch słucha. Nie przerywa, nie daje rad ani pocieszeń.
W pewnym momencie zaczynam płakać. Łzy pojawiają się bez ostrzeżenia, miesiące napięcia puszczają naraz.
"Nie musisz być w porządku," mówi cicho Duch. "Nie musisz być teraz nikim."
Gdzieś głęboko we mnie rozpada się mur. Wszystkie noce z Tristanem, cały wstyd, który nosiłam za to, że jestem popsuta — a tutaj, przy samym głosie, czuję więcej niż przez lata. Może nic ze mną nie było nie tak.
Może po prostu najpierw musiałam poczuć się bezpieczna.
Zostajemy w Love Room przez godziny, rozmawiając i milcząc, światła wokół nas zbladły do łagodnej poświaty. Gdy w końcu zdejmuję zestaw, moje mieszkanie tonie w szarości wczesnego świtu.
Moja twarz jest opuchnięta. Ciało wyczerpane, puste, dziwnie lekkie.
Czuję się bardziej dostrzeżona, niż kiedykolwiek w życiu. Przerażenie tym jest niemal nie do zniesienia.
Następnego ranka Duch czeka przy kamiennym moście. Żadne z nas nie wspomina o Love Room. Przechodzimy przez questa w milczeniu.
W końcu odchrząkuje. "Ta sama pora jutro?"
Wypuszczam powietrze. "Ta sama pora jutro."
Przesuń w górę, aby kontynuować