passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Love at First Login - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

Love at First Login

/

Rozdział 6

Rozdział 5

"Syrena." Jego głos przebija się przez ciemność, ostrożny. "Co się stało tej nocy? Dlaczego tu jesteś?"

"Mówiłam ci. Musiałam coś zrobić sama."

"W Love Room?" Pauza. "To nie w twoim stylu."

"Może nie znasz mnie tak dobrze, jak ci się wydaje."

Między nami rozciąga się cisza. Gdy odzywa się ponownie, jego ton się zmienia — staje się cięższy, niepewny w sposób, w jaki nigdy wcześniej go nie słyszałam.

"Nie chcę cię skrzywdzić," mówi cicho. "Nie chcę przekroczyć granicy, zza której nie będzie powrotu. My..." Przerywa. Zaczyna od nowa. "Jesteś dla mnie ważna, bardziej niż umiem to wyrazić. I boję się, że jeśli to zrobimy, stracę cię."

Coś pęka mi w piersi.

On martwi się o mnie. O nas. O zniszczenie jedynej prawdziwej rzeczy, jaką któreś z nas ma.

"Potrzebuję tego," szepczę. "Muszę sobie udowodnić, że nie jestem..." Słowo więźnie mi w gardle. Zepsuta. Oziębła. Wszystko, czym nazywał mnie Tristan. "Muszę wiedzieć, że mogę coś poczuć. Z kimkolwiek. Przyszłam tu znaleźć nieznajomego, Duchu. Kogoś, kto by się nie liczył."

"A zamiast tego znalazłaś mnie."

"Zamiast tego znalazłam ciebie."

Znów zapada cisza i niemal czuję, jak myśli, rozważa opcje, próbuje zdecydować, co jest właściwe.

"Lepiej ja niż jakiś nieznajomy, któremu na tobie nie zależy," mówi w końcu. Jego głos jest szorstki. "Lepiej ja niż ktoś, kto by cię skrzywdził i odszedł."

Gardło mi się zaciska. "Byłeś tu kiedyś? W Love Room?"

"Nie." Cichy wydech. "Ale wszyscy o tym mówią. Mówią, że to... intensywne. Całkiem nowe doświadczenie. To właśnie uczyniło Echo sławnym, szczerze mówiąc. Intymność bez konsekwencji."

"Intymność bez konsekwencji," powtarzam. Słowa smakują dziwnie. "Czy to możliwe?"

"Nie wiem." Jego obecność przesuwa się bliżej w ciemności. "Ale wiem, że wolę być tu z tobą niż pozwolić ci robić to samej."

Nie wiem, co powiedzieć.

Nie wiem, jak chcieć czegoś, czego całe życie uczono mnie się bać.

"Nigdy nie robiłam tego z kimś..." szepczę. "Czegokolwiek z tego. Więc nie wiem, jak... zrobić to dobrze. Nie znam zasad ani niczego."

To wyznanie wisi w ciemności.

Nigdy wcześniej nie powiedziałam tego na głos. Dwudziestojednoletnia i nietknięta, i to wydaje się bardziej wstydliwe niż cokolwiek innego, co mu powiedziałam.

"Zasady są opcjonalne," mówi Duch łagodnie. "Pamiętasz?"

Coś w mojej piersi się rozluźnia. Ciemność wydaje się przyzwoleniem, jak drzwi otwierające się do pokoju, do którego zawsze bałam się wejść.

Ciemność się zmienia. Nasze awatary materializują się — mój smukły, o srebrnych włosach, otulony przezroczystą tkaniną, która przylega do każdego kształtu. Jego wysoki, barczysty, o ostrych rysach szczęki, ciemne włosy spadają mu na czoło. Nie nasze prawdziwe twarze. Lepsze. Fantazyjne wersje nas samych.

Podchodzi bliżej. Ręka jego awatara sięga do mojej talii.

Puls mi przyspiesza z uświadomienia — tu możemy być kimkolwiek i robić wszystko.

Potem mnie całuje.

Bez ostrzeżenia. Bez wahania. Po prostu jego usta na moich, głodne i żądne, jakby powstrzymywał się przez miesiące i w końcu przestał próbować.

W chwili, gdy nasze usta się spotykają, gra reaguje — wokół nas rozkwitają miękkie, złote światła, unosząc się jak świetliki, wirując i mnożąc się, wypełniając ciemność ciepłem.

Jego język rozchyla moje wargi, głęboki i poszukujący, i przez zestaw czuję to — nacisk, ciepło, wilgotny ślizg, jakby chciał mnie pochłonąć całą.

Moje prawdziwe ciało wygina się w łóżku. To nie jest dokładnie fizyczne doznanie, ale mój mózg nie umie odróżnić różnicy. Odbiera każdy sygnał jako prawdziwy — jego usta pożerające moje, jego dłonie mocno chwytające moją talię, przyciągające mnie bliżej.

"Dotknij się," oddycha przy moich wargach. "Chcę poczuć, jak się rozsypujesz."

Dłoń przesuwa mi się po brzuchu, zanim zdążę pomyśleć. Pod pasek. Znajduję tam gorąco, tęsknotę narastającą od jego pocałunku.

Światła pulsują jaśniej, zsynchronizowane z moim biciem serca, z rytmem moich palców.

Jego usta opuszczają moje, suną po szyi. Jakoś czuję zęby muskające tętno, język liżący ścieżkę do obojczyka. Niżej. Jego dłonie podciągają moją koszulkę — albo mózg mi tak mówi — i jego usta znajdują moją pierś, gorące i wilgotne przez tkaninę.

Wzdycham i wyginam się mocniej, palce pracują szybciej.

"Właśnie tak," mruczy przy mojej skórze, a ja czuję wibrację jego głosu wszędzie. "Pozwól mi cię usłyszeć."

Światła wirują szybciej, jaśniej, złota burza wokół nas. Jego usta suną coraz niżej — po żebrach, brzuchu, wgłębieniu talii. Wiem, że to nie jest prawdziwe. Wiem, że tak naprawdę mnie nie dotyka.

Ale moje ciało nie dba o to. Moje ciało płonie, odpowiadając na każdą symulowaną doznanie jakby głodowało od lat i wreszcie znalazło pożywienie.

"Pragnę cię," mówi Duch, jego głos szorstki i surowy. "Pragnąłem cię od dawna, Syreno... Dłużej, niż powinienem się przyznać."

Kręci mi się w głowie. Rozkosz narasta, zwija się coraz ciaśniej, moje palce pracują rozpaczliwie, gdy jego usta zawisają coraz niżej —

I wtedy zamarzam.

Rzeczywistość zalewa mnie falą. Jestem sama w swoim mieszkaniu. Z zestawem na głowie. Dotykam się do głosu, którego nigdy nie widziałam, osoby, której nigdy nie spotkałam, podczas gdy gdzieś po drugiej stronie miasta słowa Tristana odbijają się w ciemności: bardziej zależy ci na tej głupiej grze niż kiedykolwiek zależało ci na mnie.

Odsuwam dłoń jak poparzona.

"Nie mogę." Mój głos jest zduszony. "To jest... Przepraszam. To pomyłka. Nie wiem, co robię."

Światła wokół nas przygasają, wracają do łagodnej poświaty. Duch milczy i przygotowuję się na rozczarowanie, na presję, na ten moment, kiedy będzie naciskał i będę musiała wyjść.

Zamiast tego jego głos dochodzi łagodnie przez ciemność. "W porządku. Nie musimy nic robić. Wciąż tu jestem."

Te słowa coś we mnie otwierają.

"Po prostu potrzebuję z kimś pogadać," mówię, a mój głos się łamie. "Naprawdę nie potrzebuję... Po prostu nie chcę być teraz sama."

"To mów do mnie."

Więc mówię.

Opowiadam mu o Tristanie. O butelce wina. O blondynce w jego łóżku. O słowach, które spadały jak pięści — oziębła, zepsuta, nigdy nikogo nie wpuszczająca.

Opowiadam o wszystkich nocach, gdy leżałam obok kogoś, kto miał mnie kochać, i nie czułam nic, podczas gdy moje ciało pozostawało zamknięte za murami, których nie umiałam zburzyć.

Duch słucha. Nie przerywa, nie daje rad ani pocieszeń.

W pewnym momencie zaczynam płakać. Łzy pojawiają się bez ostrzeżenia, miesiące napięcia puszczają naraz.

"Nie musisz być w porządku," mówi cicho Duch. "Nie musisz być teraz nikim."

Gdzieś głęboko we mnie rozpada się mur. Wszystkie noce z Tristanem, cały wstyd, który nosiłam za to, że jestem popsuta — a tutaj, przy samym głosie, czuję więcej niż przez lata. Może nic ze mną nie było nie tak.

Może po prostu najpierw musiałam poczuć się bezpieczna.

Zostajemy w Love Room przez godziny, rozmawiając i milcząc, światła wokół nas zbladły do łagodnej poświaty. Gdy w końcu zdejmuję zestaw, moje mieszkanie tonie w szarości wczesnego świtu.

Moja twarz jest opuchnięta. Ciało wyczerpane, puste, dziwnie lekkie.

Czuję się bardziej dostrzeżona, niż kiedykolwiek w życiu. Przerażenie tym jest niemal nie do zniesienia.

Następnego ranka Duch czeka przy kamiennym moście. Żadne z nas nie wspomina o Love Room. Przechodzimy przez questa w milczeniu.

W końcu odchrząkuje. "Ta sama pora jutro?"

Wypuszczam powietrze. "Ta sama pora jutro."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Prawdziwe życie staje się nie do zniesienia.

Przybywam do Iron Hour późno, mając nadzieję, że go uniknę. Jedenasta trzydzieści w nocy — wystarczająco późno, by siłownia była pusta, wystarczająco późno, by każdy rozsądny człowiek był już w domu.

Nie mam tyle szczęścia.

Danny już tam jest. Uderza w ciężki worek w rogu, pot ciemni jego koszulkę, mięśnie poruszają się pod skórą, na które nie powinnam zwracać uwagi.

Zajmuję bieżnię po przeciwnej stronie siłowni i wbijam wzrok w ścianę. West Side. Klub motocyklowy. Wszystko, przed czym ostrzegał mnie ojciec.

Nie powinnam nawet być z nim w jednym pomieszczeniu.

Biegnę, aż nogi pieką, aż płuca bolą, aż dudnienie stóp zagłusza każdą inną myśl. Rytm staje się medytacją — lewa, prawa, lewa, prawa, oddychaj, zapomnij, powtarzaj.

Kiedy w końcu zwalniam bieżnię, moja koszulka jest przesiąknięta potem, a głowa błogo pusta.

Pustka jest dobra. Pustka jest tym, czego potrzebuję.

Przechodzę do stojaka z ciężarami — i on też tam jest.

Oczywiście, że tam jest. Bo wszechświat zdecydował, że Danny Vega jest moją osobistą karą za każde przestrzegane przeze mnie zasady.

Nakłada talerze na sztangę, odwrócony do mnie plecami, tatuaże wystają spod kołnierza. Biorę hantle i siadam na ławce, zdeterminowana, by go ignorować. Zdeterminowana, by udawać, że nie istnieje.

Kiedy zerka przez ramię i ten irytujący uśmiech rozlewa się po jego twarzy. „Potrzebujesz asekuracji?”

„Od ciebie?” Nie podnoszę wzroku. „Nie.”

Wzrusza ramionami, wraca do swoich ciężarów. „Jak chcesz. Ale nie pojawię się na twoim pogrzebie.”

Zaciskam szczękę i zaczynam serię, licząc powtórzenia w głowie, zmuszając się, by skupić się na wszystkim, tylko nie na mężczyźnie ćwiczącym dziesięć stóp ode mnie.

Nie odchodzi. Ćwiczy obok — na tyle blisko, że słyszę jego oddech, czuję zapach skóry, potu i czegoś jeszcze, co sprawia, że mój żołądek się ściska. Tak blisko, że za każdym razem, gdy wydycha powietrze, czuję to w swojej własnej piersi.

Trzecia seria. Myśli uciekają do jego słów. Pogrzeb. Jakbym była jakąś kruchą istotą, która nie poradzi sobie ze sztangą. Jakbym potrzebowała motocyklisty z West Side, by mnie chronił przed—

Nagle chwyt mi się ześlizguje, sztanga przechyla się, ciężar przesuwa w jedną stronę, a impet kieruje ją w stronę mojej szyi. Wciągam powietrze, ramiona się uginają, mięśnie krzyczą. Metal wciska się w moją obojczyk, ciężki i nieprzejednany.

Kroki. Powolne. Zamierzone.

Danny pojawia się nade mną, z założonymi rękami, patrzy z góry z tym nieznośnym uśmieszkiem. Nie dotyka sztangi, tylko stoi i patrzy.

„Wciąż nie potrzebujesz mojej pomocy, księżniczko?”

Nie mogę mówić. Nie, kiedy moje ramiona się trzęsą, a sztanga dociska mocniej.

„Co takiego?” Przechyla głowę, przykłada dłoń do ucha. „Nie słyszę, żeby księżniczka przyznała się do błędu.”

Zalewa mnie wściekłość — gorąca i oślepiająca. Rozmazuje mi wzrok, gdy sztanga wbija się w klatkę piersiową.

„Danny!” Krzyk rozdziera mi gardło.

Rusz się. Jednym płynnym ruchem — łapie sztangę, podnosi ją jakby nic nie ważyła, odkłada z powrotem na stojak. Nawet się nie zasapał.

Zrywam się do siadu, łapiąc oddech, klatka piersiowa boli w miejscu, gdzie wciskał się metal. Dłonie mi się trzęsą, oczy pieką.

„Ty…” Brakuje mi słów. „Mogłeś—”

„Mogłem co?” Opiera się o stojak, wciąż z tym uśmiechem. „Powiedziałaś, że nie potrzebujesz pomocy. Szanuję granice kobiet.”

„Mogłam umrzeć!”

„Ale nie umarłaś.” Wzrusza ramionami. „Proszę bardzo, nawiasem mówiąc.”

Wściekłość krystalizuje się w coś zimnego i ostrego.

Każde skomplikowane uczucie, jakie miałam wobec niego — zamieszanie, niechciana świadomość, łagodnienie, którego nie rozumiałam — wypala się w jednej chwili. Nie zostaje nic oprócz nienawiści. Czystej, klarownej, nieskomplikowanej nienawiści.

On nie jest niezrozumiany. On nie jest potajemnie w porządku. Jest dokładnie tym, przed kim wszyscy mnie ostrzegali — okrutny, arogancki, niebezpieczny.

Biorę torbę i przepycham się obok niego, uderzając go ramieniem tak mocno, że się zachwieje.

„Dobranoc, księżniczko,” woła za mną.

Nie odwracam się.

Na parkingu siedzę w samochodzie przez dziesięć minut, dłonie drżą na kierownicy. Silnik wyłączony. Szyby zaparowane od mojego oddechu. Klatka piersiowa wciąż boli tam, gdzie dociskała sztanga i pewnie jutro będę mieć siniaki.

Patrzył, jak się męczę. Stał i kpił, gdy ledwo mogłam oddychać. I czekał, aż wykrzyczę jego imię, zanim mi pomógł.

Nienawidzę go. Nienawidzę go bardziej, niż kogokolwiek kiedykolwiek nienawidziłam.

Mój ojciec miał rację. West Side to śmieci. Danny Vega to śmieci. I już nigdy nie popełnię błędu, by sądzić inaczej.

Echa ładują się wokół mnie tej nocy, znajome i bezpieczne. Ghost czeka przy kamiennym moście, ale coś jest inaczej.

Jego awatar stoi zbyt nieruchomo, a kiedy podchodzę, jego powitanie jest krótkie. „Hej.”

„Hej, też.” Siadam obok niego na kamiennej balustradzie. „Gotowy na questa?”

„Jasne.”

Przechodzimy przez poziom prawie w ciszy. Wskazuje pułapki bez swojego zwykłego komentarza. Rozwiązuje zagadki bez żartów, które zazwyczaj mnie śmieszą. Jego odpowiedzi są krótkie, rozproszone, myślami jest gdzieś zupełnie indziej.

W końcu przestaję iść. „Co się dzieje?”

Długa pauza. Jego awatar odwraca się do mojego. „Nic. Po prostu myślę.”

„O czym?”

Kolejna pauza, tym razem dłuższa. Las wokół nas szumi, sztuczny wiatr porusza sztuczne liście, a ja czuję ciężar tego, co niesie. „O tym, czy to wszystko jest prawdziwe.”

Serce mi zamiera. „Co masz na myśli?”

„Nas.” Słowo spada ciężko w ciemność. „To. Czymkolwiek jesteśmy. Ciągle się zastanawiam, co by się stało, gdybyś wiedziała, kim jestem. Czy coś by to zmieniło.”

To pytanie oplata mi klatkę piersiową i ściska, a ja myślę o Love Room. O światłach. O jego ustach na moich. O tym, jak trzymał mnie w całości, kiedy się rozsypywałam.

„Dla ciebie by się coś zmieniło?” pytam zamiast tego. „Gdybyś wiedział, kim jestem?”

Cisza rozciąga się między nami. Taka, która wstrzymuje oddech i czeka, aż ktoś pierwszy ją przerwie.

„Nie wiem,” w końcu przyznaje. „To mnie właśnie przeraża.”

Chcę mu powiedzieć, że to nie miałoby znaczenia. Chcę wierzyć, że to prawda.

Ale myślę o zasadach, których zawsze przestrzegałam — odpowiednia szkoła, odpowiedni ludzie, właściwa strona miasta. Myślę o głosie ojca, nazywającym West Side śmieciami, mówiącym, że każdy spoza naszego kręgu jest poniżej nas.

Myślę o rękach Danny’ego chwytających sztangę, o tym, jak zareagowało moje ciało, i o wstydzie, który potem poczułam.

Czy coś by się zmieniło? Sama nie wiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Pukanie rozlega się bez ostrzeżenia. Nadal jestem w piżamie, wciąż trzymam kawę, której nie wypiłam, wciąż odtwarzam w myślach wczorajszą rozmowę z Ghostem, kiedy otwieram drzwi i widzę moich rodziców stojących na korytarzu.

Mój ojciec w wyprasowanym, grafitowym garniturze. Moja matka w perłach i kaszmirowym kardiganie. Oboje mają na twarzach te sztywne uśmiechy, które zawsze poprzedzały najgorsze chwile mojego dzieciństwa.

Żołądek opada mi gdzieś w otchłań.

"Niespodziewana wizyta," mówi mama, wchodząc do środka bez zaproszenia. Jej obcasy stukają o moje drewniane podłogi. "Słyszeliśmy o tobie i Tristanie. Jego matka do nas zadzwoniła. Bardzo zaniepokojona."

Krew mi zamarza.

Oczywiście, że zadzwoniła. Oczywiście, że wieść o rozstaniu rozeszła się przez ich sieć znajomych, zanim mogłam sama zapanować nad narracją.

"Pomyśleliśmy, że sprawdzimy, jak radzi sobie nasza córka," dodaje ojciec, już rozglądając się po mieszkaniu. Kataloguje. Ocenia. "Chcieliśmy się upewnić, że nie zrobiła nic... nieprzemyślanego."

Nie ruszam się z progu. "Mogliście zadzwonić."

"I przegapić okazję, żeby zobaczyć, jak naprawdę żyjesz?" Ojciec mija mnie, już rozglądając się po mieszkaniu. Kataloguje. Ocenia. "Zamknij drzwi, Eleanor. Wypuszczasz ciepło."

Eleanor. Nie Nora. Nigdy Nora, gdy są niezadowoleni.

Zamykam drzwi, a oni przemieszczają się po moim mieszkaniu z wprawą inspektorów. Matka przeciąga palcem po półce z książkami i sprawdza kurz. Ojciec otwiera lodówkę i krzywi się na jej zawartość.

Dotykają moich rzeczy, przestawiają poduszki, zaglądają w kąty, o których zapomniałam. Stoję pośrodku własnego salonu i czuję, jak z każdą sekundą maleję.

"Mieszkanie jest mniejsze, niż się spodziewałam," mówi matka. "Jak na to, co płacimy."

"Jest blisko kampusu."

"Bliskość to nie usprawiedliwienie dla nędzy."

Gdy ojciec zbliża się do mojego biurka, serce mi zamiera. Wydruk ocen.

Wydrukowałam go w zeszłym tygodniu, żeby przejrzeć, i zapomniałam — zapomniałam go schować, zapomniałam zniszczyć, zapomniałam, że rodzice mają szósty zmysł do znajdowania właśnie tego, czego najbardziej nie chcę im pokazywać.

Podnosi kartkę, a jego twarz natychmiast ciemnieje.

"B minus z ekonomii." Jego głos jest płaski. Niebezpieczny. "C plus ze statystyki."

"Mogę to wyjaśnić..."

"Mówiłaś nam, że świetnie ci idzie." Odwraca się do mnie, a ja znowu mam osiem lat i stoję w progu kuchni, gdy jego cień się wydłuża. "Mówiłaś, że wszystko jest w porządku."

"Radziłam sobie dobrze." Mój głos brzmi cicho. Źle.

Głos dziewczynki, która dawno temu nauczyła się, że lepiej być cichą i nieprawidłową niż głośną i słuszną.

"To nie jest w porządku." Podchodzi bliżej. "To przeciętność. To wstyd. W ogóle wiesz, co powiedziałby twój dziadek? Co pomyślałaby rada, gdyby się dowiedziała, że dziedziczka Ashfordów nie radzi sobie nawet z prostą statystyką?"

"To tylko jeden semestr."

"To już wzorzec." Zaciska szczękę. "Staczasz się od jesieni. Nie sądź, że tego nie zauważyłem. W ogóle chodzisz na zajęcia? Czy jesteś zbyt zajęta zabawą, by się przejmować?"

Matka przeszła w stronę sypialni. Śledzę ją wzrokiem z coraz większym niepokojem, serce wali mi w uszach.

Zatrzymuje się w drzwiach i sięga po coś na mojej szafce nocnej. "Co to jest?"

Trzyma mój zestaw VR. Jedyny świat, w którym kiedykolwiek czułam się prawdziwa, i jedyne miejsce, gdzie istnieje Ghost.

"To tylko gra," mówię. Zbyt szybko. Zbyt desperacko.

"Gra."

Ojciec przechodzi przez pokój w trzech krokach i odbiera matce headset. Obraca go w dłoniach, ogląda tak, jak ogląda wszystko — szukając słabości, porażki, dowodu, że nie jestem tym, kim chciał mnie wychować.

"Obniżasz oceny, bo grasz w gry?"

"Nie obniżam."

"Marnujesz szanse, które ci daliśmy." Jego głos się podnosi. Znany crescendo.

Ten, który zawsze poprzedzał złe noce, zamknięte drzwi i dźwięki, których matka udawała, że nie słyszy.

"Czesne, które płacimy. Przyszłość, którą ci zbudowaliśmy. I wszystko to wyrzucasz przez takie coś?"

Potrząsa zestawem, a moje serce podskakuje. "Tato, proszę...!"

"Dlatego jesteś rozkojarzona. Dlatego nie możesz się skupić. Dlatego stajesz się tym, przed czym cię ostrzegałem."

"To nie..."

"Może gdybyś spędzała więcej czasu na nauce i zachowywała się tak, jak powinnaś," wtrąca się matka, jej głos ostry i cienki, "zamiast bawić się w gry jak dziecko, Tristan by cię nie zostawił."

Te słowa tną mnie na kawałki.

Oni nie wiedzą. Nie wiedzą, że to on zdradził, że to on nazwał mnie oziębłą i zepsutą. Że to on poszedł do łóżka z kimś innym, bo nie chciałam rozłożyć nóg wystarczająco szybko.

Usłyszeli wersję jego matki — biedny Tristan, cierpliwy Tristan, który w końcu zrezygnował z zimnej dziewczyny Ashford, która nie umiała go kochać.

I wierzą w to. Oczywiście, że wierzą.

Bo to ja zawsze jestem problemem. Zawsze byłam problemem.

"Nie." Głos ojca przecina powietrze. "Nie wymyślaj wymówek. Nie kłam mi. Wychowałem cię lepiej."

On mnie nie wychował. On mnie wytresował. Ukształtował mnie. Połamał mnie na kawałki i posklejał tak, jak mu pasowało. A teraz trzyma w rękach jedyną rzecz, którą zbudowałam sama dla siebie, jedyną ucieczkę od jego głosu w mojej głowie, i nie mogę oddychać.

"Proszę..." szepczę. "Proszę, nie."

Upuszcza headset na podłogę, po czym na niego następuje.

Trzask plastiku i szkła to najgłośniejszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszałam. Odbija się echem w moim mieszkaniu, w mojej klatce piersiowej, w każdej części mnie, która nauczyła się przetrwać, będąc cicho.

Wciska obcas w wizjer, słyszę trzaskające elementy, pękające obwody, świat, który zbudowałam, rozbijający się na tysiąc nieodwracalnych kawałków.

Stoję nieruchomo, podczas gdy ojciec niszczy jedyną ucieczkę, jaką kiedykolwiek miałam.

Matka patrzy z progu w ten znajomy sposób — milcząca, bierna, już uciekła gdzieś w głąb siebie.

"Skup się na tym, co ważne," mówi ojciec, cofając się. Jego głos znowu spokojny. Burza minęła. "Będziemy sprawdzać twoje oceny co miesiąc. Oczekuję poprawy, Eleanor."

Odchodzą razem do drzwi, a matka zatrzymuje się w progu. "Chcemy tylko twojego dobra," mówi. "Wiesz o tym."

Kiedy drzwi w końcu zamykają się za nimi, osuwam się na podłogę.

Headset leży w kawałkach wokół mnie. Roztrzaskany plastik. Pęknięte szkło. Wystające kable. Podnoszę fragment wizjera i patrzę na swoje odbicie — rozbite, zwielokrotnione, tuzin pękniętych wersji mnie samej patrzy na mnie z powrotem.

Nie myślę o ocenach. Nie myślę o rodzicach.

Myślę o Ghostcie.

O tym, jak czekał na mnie co noc przy kamiennym moście. O światłach rozkwitających, gdy mnie całował.

Zasady są opcjonalne, mówił.

Nie musisz być w porządku, mówił.

Nie zamierzam nigdzie odchodzić, mówił.

Powtarzał i powtarzał wszystko, czego nikt inny mi nie mówił, i wierzyłam mu. Wierzyłam w każde słowo.

I teraz nie wiem, czy kiedykolwiek będę mogła go jeszcze zobaczyć.

Zaloguje się dziś wieczorem, a mnie tam nie będzie. Będzie czekał przy kamiennym moście, a ja nie przyjdę. Będzie wysyłał wiadomości, których nie odbiorę, a w końcu przestanie czekać.

Pomyśli, że go zostawiłam. Pomyśli, że wybrałam zniknięcie bez słowa. Nigdy się nie dowie, że obcas mojego ojca zniszczył jedyny most między nami. Nigdy się nie dowie, że zostałabym na zawsze, gdybym mogła.

Nigdy nie powiedziałam żegnaj.

Wtedy przychodzą łzy, ciche i niekończące się. Moja klatka piersiowa unosi się, gdy ściskam fragment wizjera tak mocno, aż krawędzie wbijają się w moją dłoń, i nie dbam o to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Love at First Login

Love at First Login

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa