passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Love at First Login - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Love at First Login

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Stoję przed mieszkaniem Tristana z butelką wina i decyzją, której unikałam przez sześć miesięcy.

Dziś wieczorem. Zrobię to dziś wieczorem.

Pozwolę mu przekroczyć niewidzialną linię, którą wyznaczyłam wokół swojego ciała, i udowodnię, że nie jestem zepsuta, a wszystko będzie w porządku. Normalnie. Tak, jak powinno być.

Drzwi są otwarte i popycham je, już układając w głowie słowa — Jestem gotowa, chcę tego, chcę ciebie.

W mieszkaniu jest półmrok i gdzieś głębiej cicho gra muzyka, gdy to słyszę. Jęk, niski i urwany, bez wątpienia kobiecy.

A pod nim głos Tristana, mamroczący coś, czego nie potrafię rozróżnić.

Moje ciało rozumie, zanim umysł nadąża. Nogi niosą mnie korytarzem, mijam kuchnię, kieruję się do drzwi sypialni, które są lekko uchylone. Popycham je.

Tristan jest na łóżku. Na kimś.

Jego plecy są nagie, mięśnie napinają się, biodra poruszają w rytmie, którego nigdy nie pozwoliłam mu odnaleźć ze mną. Dziewczyna pod nim ma blond włosy rozsypane po jego poduszce, nogi ciasno oplatające jego biodra, paznokcie drapiące jego kręgosłup.

Może wydaję jakiś dźwięk, bo patrzy na mnie dokładnie w tej sekundzie.

Przez jedną zamrożoną chwilę patrzymy na siebie. Potem chaos.

Zeskakuje z łóżka, sięga po bokserki, a dziewczyna chwyta swoje ubrania i mija mnie bez słowa. Oczy spuszczone, twarz płonie wstydem, który powinien należeć do niego.

Stoję w progu, butelka wina, o której zapomniałam, wciąż w mojej ręce.

Patrzę na mojego chłopaka po tym, jak przeleciał inną.

„Nora.” Głos Tristana jest szorstki, gdzieś pomiędzy winą a irytacją. „Pozwól mi wyjaśnić.”

„Wyjaśnić co? Że mnie zdradziłeś?”

„To nie jest…” Przeciąga dłonią po włosach, zauważam świeże, czerwone zadrapania na jego ramieniu. „Nie rozumiesz.”

„O, rozumiem doskonale.”

„Nie, nie rozumiesz.” Jego szczęka się zaciska. Wina na jego twarzy skręca się w coś wściekłego. „Sześć miesięcy, Nora. Sześć pieprzonych miesięcy i nawet nie pozwalasz mi cię dotknąć.”

Mrugam. „Co?”

„Jak to ‘co’?” Śmieje się — ostro, brzydko. „Masz pojęcie, co to robi facetowi? Być odrzucanym przez własną dziewczynę każdej cholernej nocy?”

Podchodzi do mnie. Cofam się.

„Byłem cierpliwy. Byłem tak cholernie cierpliwy wobec ciebie.” Jego głos rośnie, łamie się z wściekłości. „I po co? Leżysz tam jak trup. Wzdrygasz się, gdy próbuję cię dotknąć. Trzymasz się jak jakiś nietykalny trofeum, ale wiesz co, Nora — nie jesteś warta czekania.”

Słowa uderzają jak pięści. Każde trafia w coś miękkiego.

„Jesteś oziębła,” wypluwa. „Jesteś zepsuta. Coś jest z tobą poważnie nie tak.”

Chodzi nerwowo, przeczesuje włosy rękami.

„Mam potrzeby. Jestem mężczyzną, nie pieprzonym mnichem. A ty — wolisz spędzać wieczory w tej głupiej grze niż mnie dotknąć. Ten headset dostaje więcej ciebie niż ja kiedykolwiek.” Zatrzymuje się, patrzy na mnie z obrzydzeniem. „Może ona przynajmniej wie, jak sprawić, by facet poczuł się pożądany.”

Nie mogę mówić, jakby gardło zacisnęło mi się wokół czegoś ostrego.

Najgorsze jest to, że nie ma całkowicie racji.

Byłam nieobecna. Byłam powściągliwa. Chroniłam coś, czego nawet nie rozumiem, oddając kawałki siebie głosowi w ciemności, podczas gdy mężczyzna przede mną dostawał tylko mury.

Ale to nie czyni tego moją winą. To, że jego ciało było w kimś innym, nie jest moją porażką.

„Koniec z nami,” mówię. Głos mam spokojny. Pusty.

„Nora…”

„Koniec. Możesz dalej pieprzyć kogo chcesz.”

Odwracam się i wychodzę, zanim zdąży odpowiedzieć. Zjazd windą w dół odbywa się w ciszy. Moje odbicie patrzy na mnie z lustrzanych ścian — blada twarz, ciemne oczy, butelka wina zaciśnięta w białych palcach.

Wyglądam jak kobieta, która właśnie patrzyła, jak jej życie zmienia się w coś, czego nie poznaje. Ale ręce zaczynają mi się trząść dopiero, gdy docieram do auta.

Jadę do domu na autopilocie. Parkuję na swoim miejscu. Wchodzę po schodach. Otwieram drzwi. Cisza otula mnie, a ja opadam na łóżko w ciemności, wciąż w płaszczu, wciąż trzymając wino.

Nie dzwonię do Maren. Nie płaczę. Coś mnie pali od środka zamiast tego.

I to nie żałoba. To wściekłość.

Wściekłość na Tristana, że ma rację w niewłaściwych sprawach. Wściekłość na siebie, że jestem popsuta w sposób, którego nie potrafię naprawić. Wściekłość na każdą zasadę, której przestrzegałam, każde oczekiwanie, które spełniłam, każdy kawałek siebie, który oddałam ludziom, którzy nigdy nie zasłużyli.

Oziębła. Zepsuta.

Te słowa wciąż odbijają się echem w ciemności, gdy odstawiam wino i sięgam po headset VR.

Echo ładuje się wokół mnie, znajome i bezpieczne. Ghost już tam jest, czeka w naszym zwykłym miejscu przy kamiennym moście. Jedno spojrzenie na niego — na awatara, który stał się dla mnie bardziej realny niż większość ludzi w moim życiu — i coś we mnie pęka.

„Hej,” mówi, ciepły i naturalny jak zawsze. „Gotowa na dzisiejszą misję?”

Waham się. Love Room pulsuje na skraju mojej świadomości.

Nigdy tam nie byłam. Nawet nie rozważałam tego. Tam idą nieznajomi, by się zgubić, znaleźć coś, czego nie potrafią znaleźć w prawdziwym życiu.

„Nie dziś,” mówię. „Mam inne plany.”

Ghost się zatrzymuje. „Inne plany? Tutaj?”

„Coś, co muszę zrobić sama.”

„Siren—”

„Widzimy się jutro.” Wylogowuję się z Quest Lands, zanim zdąży zadać więcej pytań.

Love Room ładuje się inaczej niż jakiekolwiek inne miejsce w Echo.

Ciemność pochłania mnie całkowicie. Gęsta, ciepła, jak zanurzenie w aksamicie. Ambientowe światło pulsuje wolno i głęboko — rytm serca, rytm oddechu, rytm ciał poruszających się razem w ciemności.

Samo powietrze tutaj jest inne. Ciężkie. Naładowane. Jakby przestrzeń wiedziała, po co ludzie tu przychodzą i już na to odpowiadała.

Nie widzę żadnych ścian. Nie czuję podłogi. Tylko nieskończone ciepło oplatające moją skórę, przyciskające się blisko, intymnie. Gra zdziera wszystko — pozory, tożsamość, wstyd. Tu nie jestem Norą z nazwiskiem i zamarzniętym ciałem. Jestem tylko pragnieniem. Potrzebą. Kobietą stojącą na krawędzi czegoś, czego nigdy nie pozwoliła sobie mieć.

Obietnica anonimowości unosi się w powietrzu jak perfumy.

Nikt się nie dowie. Nikt nie osądzi. Cokolwiek się tu wydarzy, zostanie zakopane w ciemności.

Puls uderza mi między udami, zanim ktokolwiek mnie dotknie.

Czekam, aż ciemność się porusza i przede mną materializuje się sylwetka. Wysoki, szerokie ramiona, twarz ukryta przez projekt pokoju. Nie widzę go. Mogę tylko czuć jego obecność, ciężar drugiego człowieka w tej przestrzeni przeznaczonej dla dwojga.

„Jesteś pewna, że chcesz tu być?”

Jego głos jest modulowany, anonimowy. Ale coś w kadencji sprawia, że zamiera mi oddech. Coś znajomego, czego nie potrafię nazwać. „Jestem pewna,” kłamię.

Podchodzi bliżej, na tyle, że słyszę jego oddech przez headset. Tak blisko, że przestrzeń między nami staje się naładowana, elektryczna, niebezpieczna.

„Chcesz, żebym tu z tobą był?”

To pytanie osiada mi w piersi i zostaje tam.

Zbyt ostrożne. Zbyt przemyślane. Zbyt bardzo jak ktoś, kto mnie zna, kto podążył za mną, kto nie pozwolił mi utonąć samotnie.

„Ghost?” szepczę.

Pauza, gdy ciemność brzęczy wokół nas. „Pomyślałem, że nie powinnaś tu być sama.”

Moja klatka pęka. Wściekłość i ulga zalewają mnie równocześnie, splątane tak, że nie odróżniam jednego od drugiego.

Podążył za mną. Znalazł mnie tutaj, tam gdzie nieznajomi przychodzą się zagubić. „Przyszedłeś dla mnie…”

„Powiedziałaś, że masz inne plany.” Jego głos jest miękki i niewzruszony. „Zmartwiłem się.”

„Czyli mnie śledziłeś do Love Room?”

„Musiałem wiedzieć, czy wszystko w porządku.”

Powinnam się wściec. Powinnam wyjść. Zamiast tego stoję tam i drżę, uświadamiając sobie prawdę, przed którą uciekałam tygodniami. Nawet tutaj — próbując oddać się obcemu — znów znalazłam drogę do niego.

Ciemność pulsuje wokół nas, zmuszając mnie do decyzji.

„Ghost.” Mój głos się łamie. „Pokaż mi, czego mi brakowało.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

"Syrena." Jego głos przebija się przez ciemność, ostrożny. "Co się stało tej nocy? Dlaczego tu jesteś?"

"Mówiłam ci. Musiałam coś zrobić sama."

"W Love Room?" Pauza. "To nie w twoim stylu."

"Może nie znasz mnie tak dobrze, jak ci się wydaje."

Między nami rozciąga się cisza. Gdy odzywa się ponownie, jego ton się zmienia — staje się cięższy, niepewny w sposób, w jaki nigdy wcześniej go nie słyszałam.

"Nie chcę cię skrzywdzić," mówi cicho. "Nie chcę przekroczyć granicy, zza której nie będzie powrotu. My..." Przerywa. Zaczyna od nowa. "Jesteś dla mnie ważna, bardziej niż umiem to wyrazić. I boję się, że jeśli to zrobimy, stracę cię."

Coś pęka mi w piersi.

On martwi się o mnie. O nas. O zniszczenie jedynej prawdziwej rzeczy, jaką któreś z nas ma.

"Potrzebuję tego," szepczę. "Muszę sobie udowodnić, że nie jestem..." Słowo więźnie mi w gardle. Zepsuta. Oziębła. Wszystko, czym nazywał mnie Tristan. "Muszę wiedzieć, że mogę coś poczuć. Z kimkolwiek. Przyszłam tu znaleźć nieznajomego, Duchu. Kogoś, kto by się nie liczył."

"A zamiast tego znalazłaś mnie."

"Zamiast tego znalazłam ciebie."

Znów zapada cisza i niemal czuję, jak myśli, rozważa opcje, próbuje zdecydować, co jest właściwe.

"Lepiej ja niż jakiś nieznajomy, któremu na tobie nie zależy," mówi w końcu. Jego głos jest szorstki. "Lepiej ja niż ktoś, kto by cię skrzywdził i odszedł."

Gardło mi się zaciska. "Byłeś tu kiedyś? W Love Room?"

"Nie." Cichy wydech. "Ale wszyscy o tym mówią. Mówią, że to... intensywne. Całkiem nowe doświadczenie. To właśnie uczyniło Echo sławnym, szczerze mówiąc. Intymność bez konsekwencji."

"Intymność bez konsekwencji," powtarzam. Słowa smakują dziwnie. "Czy to możliwe?"

"Nie wiem." Jego obecność przesuwa się bliżej w ciemności. "Ale wiem, że wolę być tu z tobą niż pozwolić ci robić to samej."

Nie wiem, co powiedzieć.

Nie wiem, jak chcieć czegoś, czego całe życie uczono mnie się bać.

"Nigdy nie robiłam tego z kimś..." szepczę. "Czegokolwiek z tego. Więc nie wiem, jak... zrobić to dobrze. Nie znam zasad ani niczego."

To wyznanie wisi w ciemności.

Nigdy wcześniej nie powiedziałam tego na głos. Dwudziestojednoletnia i nietknięta, i to wydaje się bardziej wstydliwe niż cokolwiek innego, co mu powiedziałam.

"Zasady są opcjonalne," mówi Duch łagodnie. "Pamiętasz?"

Coś w mojej piersi się rozluźnia. Ciemność wydaje się przyzwoleniem, jak drzwi otwierające się do pokoju, do którego zawsze bałam się wejść.

Ciemność się zmienia. Nasze awatary materializują się — mój smukły, o srebrnych włosach, otulony przezroczystą tkaniną, która przylega do każdego kształtu. Jego wysoki, barczysty, o ostrych rysach szczęki, ciemne włosy spadają mu na czoło. Nie nasze prawdziwe twarze. Lepsze. Fantazyjne wersje nas samych.

Podchodzi bliżej. Ręka jego awatara sięga do mojej talii.

Puls mi przyspiesza z uświadomienia — tu możemy być kimkolwiek i robić wszystko.

Potem mnie całuje.

Bez ostrzeżenia. Bez wahania. Po prostu jego usta na moich, głodne i żądne, jakby powstrzymywał się przez miesiące i w końcu przestał próbować.

W chwili, gdy nasze usta się spotykają, gra reaguje — wokół nas rozkwitają miękkie, złote światła, unosząc się jak świetliki, wirując i mnożąc się, wypełniając ciemność ciepłem.

Jego język rozchyla moje wargi, głęboki i poszukujący, i przez zestaw czuję to — nacisk, ciepło, wilgotny ślizg, jakby chciał mnie pochłonąć całą.

Moje prawdziwe ciało wygina się w łóżku. To nie jest dokładnie fizyczne doznanie, ale mój mózg nie umie odróżnić różnicy. Odbiera każdy sygnał jako prawdziwy — jego usta pożerające moje, jego dłonie mocno chwytające moją talię, przyciągające mnie bliżej.

"Dotknij się," oddycha przy moich wargach. "Chcę poczuć, jak się rozsypujesz."

Dłoń przesuwa mi się po brzuchu, zanim zdążę pomyśleć. Pod pasek. Znajduję tam gorąco, tęsknotę narastającą od jego pocałunku.

Światła pulsują jaśniej, zsynchronizowane z moim biciem serca, z rytmem moich palców.

Jego usta opuszczają moje, suną po szyi. Jakoś czuję zęby muskające tętno, język liżący ścieżkę do obojczyka. Niżej. Jego dłonie podciągają moją koszulkę — albo mózg mi tak mówi — i jego usta znajdują moją pierś, gorące i wilgotne przez tkaninę.

Wzdycham i wyginam się mocniej, palce pracują szybciej.

"Właśnie tak," mruczy przy mojej skórze, a ja czuję wibrację jego głosu wszędzie. "Pozwól mi cię usłyszeć."

Światła wirują szybciej, jaśniej, złota burza wokół nas. Jego usta suną coraz niżej — po żebrach, brzuchu, wgłębieniu talii. Wiem, że to nie jest prawdziwe. Wiem, że tak naprawdę mnie nie dotyka.

Ale moje ciało nie dba o to. Moje ciało płonie, odpowiadając na każdą symulowaną doznanie jakby głodowało od lat i wreszcie znalazło pożywienie.

"Pragnę cię," mówi Duch, jego głos szorstki i surowy. "Pragnąłem cię od dawna, Syreno... Dłużej, niż powinienem się przyznać."

Kręci mi się w głowie. Rozkosz narasta, zwija się coraz ciaśniej, moje palce pracują rozpaczliwie, gdy jego usta zawisają coraz niżej —

I wtedy zamarzam.

Rzeczywistość zalewa mnie falą. Jestem sama w swoim mieszkaniu. Z zestawem na głowie. Dotykam się do głosu, którego nigdy nie widziałam, osoby, której nigdy nie spotkałam, podczas gdy gdzieś po drugiej stronie miasta słowa Tristana odbijają się w ciemności: bardziej zależy ci na tej głupiej grze niż kiedykolwiek zależało ci na mnie.

Odsuwam dłoń jak poparzona.

"Nie mogę." Mój głos jest zduszony. "To jest... Przepraszam. To pomyłka. Nie wiem, co robię."

Światła wokół nas przygasają, wracają do łagodnej poświaty. Duch milczy i przygotowuję się na rozczarowanie, na presję, na ten moment, kiedy będzie naciskał i będę musiała wyjść.

Zamiast tego jego głos dochodzi łagodnie przez ciemność. "W porządku. Nie musimy nic robić. Wciąż tu jestem."

Te słowa coś we mnie otwierają.

"Po prostu potrzebuję z kimś pogadać," mówię, a mój głos się łamie. "Naprawdę nie potrzebuję... Po prostu nie chcę być teraz sama."

"To mów do mnie."

Więc mówię.

Opowiadam mu o Tristanie. O butelce wina. O blondynce w jego łóżku. O słowach, które spadały jak pięści — oziębła, zepsuta, nigdy nikogo nie wpuszczająca.

Opowiadam o wszystkich nocach, gdy leżałam obok kogoś, kto miał mnie kochać, i nie czułam nic, podczas gdy moje ciało pozostawało zamknięte za murami, których nie umiałam zburzyć.

Duch słucha. Nie przerywa, nie daje rad ani pocieszeń.

W pewnym momencie zaczynam płakać. Łzy pojawiają się bez ostrzeżenia, miesiące napięcia puszczają naraz.

"Nie musisz być w porządku," mówi cicho Duch. "Nie musisz być teraz nikim."

Gdzieś głęboko we mnie rozpada się mur. Wszystkie noce z Tristanem, cały wstyd, który nosiłam za to, że jestem popsuta — a tutaj, przy samym głosie, czuję więcej niż przez lata. Może nic ze mną nie było nie tak.

Może po prostu najpierw musiałam poczuć się bezpieczna.

Zostajemy w Love Room przez godziny, rozmawiając i milcząc, światła wokół nas zbladły do łagodnej poświaty. Gdy w końcu zdejmuję zestaw, moje mieszkanie tonie w szarości wczesnego świtu.

Moja twarz jest opuchnięta. Ciało wyczerpane, puste, dziwnie lekkie.

Czuję się bardziej dostrzeżona, niż kiedykolwiek w życiu. Przerażenie tym jest niemal nie do zniesienia.

Następnego ranka Duch czeka przy kamiennym moście. Żadne z nas nie wspomina o Love Room. Przechodzimy przez questa w milczeniu.

W końcu odchrząkuje. "Ta sama pora jutro?"

Wypuszczam powietrze. "Ta sama pora jutro."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Prawdziwe życie staje się nie do zniesienia.

Przybywam do Iron Hour późno, mając nadzieję, że go uniknę. Jedenasta trzydzieści w nocy — wystarczająco późno, by siłownia była pusta, wystarczająco późno, by każdy rozsądny człowiek był już w domu.

Nie mam tyle szczęścia.

Danny już tam jest. Uderza w ciężki worek w rogu, pot ciemni jego koszulkę, mięśnie poruszają się pod skórą, na które nie powinnam zwracać uwagi.

Zajmuję bieżnię po przeciwnej stronie siłowni i wbijam wzrok w ścianę. West Side. Klub motocyklowy. Wszystko, przed czym ostrzegał mnie ojciec.

Nie powinnam nawet być z nim w jednym pomieszczeniu.

Biegnę, aż nogi pieką, aż płuca bolą, aż dudnienie stóp zagłusza każdą inną myśl. Rytm staje się medytacją — lewa, prawa, lewa, prawa, oddychaj, zapomnij, powtarzaj.

Kiedy w końcu zwalniam bieżnię, moja koszulka jest przesiąknięta potem, a głowa błogo pusta.

Pustka jest dobra. Pustka jest tym, czego potrzebuję.

Przechodzę do stojaka z ciężarami — i on też tam jest.

Oczywiście, że tam jest. Bo wszechświat zdecydował, że Danny Vega jest moją osobistą karą za każde przestrzegane przeze mnie zasady.

Nakłada talerze na sztangę, odwrócony do mnie plecami, tatuaże wystają spod kołnierza. Biorę hantle i siadam na ławce, zdeterminowana, by go ignorować. Zdeterminowana, by udawać, że nie istnieje.

Kiedy zerka przez ramię i ten irytujący uśmiech rozlewa się po jego twarzy. „Potrzebujesz asekuracji?”

„Od ciebie?” Nie podnoszę wzroku. „Nie.”

Wzrusza ramionami, wraca do swoich ciężarów. „Jak chcesz. Ale nie pojawię się na twoim pogrzebie.”

Zaciskam szczękę i zaczynam serię, licząc powtórzenia w głowie, zmuszając się, by skupić się na wszystkim, tylko nie na mężczyźnie ćwiczącym dziesięć stóp ode mnie.

Nie odchodzi. Ćwiczy obok — na tyle blisko, że słyszę jego oddech, czuję zapach skóry, potu i czegoś jeszcze, co sprawia, że mój żołądek się ściska. Tak blisko, że za każdym razem, gdy wydycha powietrze, czuję to w swojej własnej piersi.

Trzecia seria. Myśli uciekają do jego słów. Pogrzeb. Jakbym była jakąś kruchą istotą, która nie poradzi sobie ze sztangą. Jakbym potrzebowała motocyklisty z West Side, by mnie chronił przed—

Nagle chwyt mi się ześlizguje, sztanga przechyla się, ciężar przesuwa w jedną stronę, a impet kieruje ją w stronę mojej szyi. Wciągam powietrze, ramiona się uginają, mięśnie krzyczą. Metal wciska się w moją obojczyk, ciężki i nieprzejednany.

Kroki. Powolne. Zamierzone.

Danny pojawia się nade mną, z założonymi rękami, patrzy z góry z tym nieznośnym uśmieszkiem. Nie dotyka sztangi, tylko stoi i patrzy.

„Wciąż nie potrzebujesz mojej pomocy, księżniczko?”

Nie mogę mówić. Nie, kiedy moje ramiona się trzęsą, a sztanga dociska mocniej.

„Co takiego?” Przechyla głowę, przykłada dłoń do ucha. „Nie słyszę, żeby księżniczka przyznała się do błędu.”

Zalewa mnie wściekłość — gorąca i oślepiająca. Rozmazuje mi wzrok, gdy sztanga wbija się w klatkę piersiową.

„Danny!” Krzyk rozdziera mi gardło.

Rusz się. Jednym płynnym ruchem — łapie sztangę, podnosi ją jakby nic nie ważyła, odkłada z powrotem na stojak. Nawet się nie zasapał.

Zrywam się do siadu, łapiąc oddech, klatka piersiowa boli w miejscu, gdzie wciskał się metal. Dłonie mi się trzęsą, oczy pieką.

„Ty…” Brakuje mi słów. „Mogłeś—”

„Mogłem co?” Opiera się o stojak, wciąż z tym uśmiechem. „Powiedziałaś, że nie potrzebujesz pomocy. Szanuję granice kobiet.”

„Mogłam umrzeć!”

„Ale nie umarłaś.” Wzrusza ramionami. „Proszę bardzo, nawiasem mówiąc.”

Wściekłość krystalizuje się w coś zimnego i ostrego.

Każde skomplikowane uczucie, jakie miałam wobec niego — zamieszanie, niechciana świadomość, łagodnienie, którego nie rozumiałam — wypala się w jednej chwili. Nie zostaje nic oprócz nienawiści. Czystej, klarownej, nieskomplikowanej nienawiści.

On nie jest niezrozumiany. On nie jest potajemnie w porządku. Jest dokładnie tym, przed kim wszyscy mnie ostrzegali — okrutny, arogancki, niebezpieczny.

Biorę torbę i przepycham się obok niego, uderzając go ramieniem tak mocno, że się zachwieje.

„Dobranoc, księżniczko,” woła za mną.

Nie odwracam się.

Na parkingu siedzę w samochodzie przez dziesięć minut, dłonie drżą na kierownicy. Silnik wyłączony. Szyby zaparowane od mojego oddechu. Klatka piersiowa wciąż boli tam, gdzie dociskała sztanga i pewnie jutro będę mieć siniaki.

Patrzył, jak się męczę. Stał i kpił, gdy ledwo mogłam oddychać. I czekał, aż wykrzyczę jego imię, zanim mi pomógł.

Nienawidzę go. Nienawidzę go bardziej, niż kogokolwiek kiedykolwiek nienawidziłam.

Mój ojciec miał rację. West Side to śmieci. Danny Vega to śmieci. I już nigdy nie popełnię błędu, by sądzić inaczej.

Echa ładują się wokół mnie tej nocy, znajome i bezpieczne. Ghost czeka przy kamiennym moście, ale coś jest inaczej.

Jego awatar stoi zbyt nieruchomo, a kiedy podchodzę, jego powitanie jest krótkie. „Hej.”

„Hej, też.” Siadam obok niego na kamiennej balustradzie. „Gotowy na questa?”

„Jasne.”

Przechodzimy przez poziom prawie w ciszy. Wskazuje pułapki bez swojego zwykłego komentarza. Rozwiązuje zagadki bez żartów, które zazwyczaj mnie śmieszą. Jego odpowiedzi są krótkie, rozproszone, myślami jest gdzieś zupełnie indziej.

W końcu przestaję iść. „Co się dzieje?”

Długa pauza. Jego awatar odwraca się do mojego. „Nic. Po prostu myślę.”

„O czym?”

Kolejna pauza, tym razem dłuższa. Las wokół nas szumi, sztuczny wiatr porusza sztuczne liście, a ja czuję ciężar tego, co niesie. „O tym, czy to wszystko jest prawdziwe.”

Serce mi zamiera. „Co masz na myśli?”

„Nas.” Słowo spada ciężko w ciemność. „To. Czymkolwiek jesteśmy. Ciągle się zastanawiam, co by się stało, gdybyś wiedziała, kim jestem. Czy coś by to zmieniło.”

To pytanie oplata mi klatkę piersiową i ściska, a ja myślę o Love Room. O światłach. O jego ustach na moich. O tym, jak trzymał mnie w całości, kiedy się rozsypywałam.

„Dla ciebie by się coś zmieniło?” pytam zamiast tego. „Gdybyś wiedział, kim jestem?”

Cisza rozciąga się między nami. Taka, która wstrzymuje oddech i czeka, aż ktoś pierwszy ją przerwie.

„Nie wiem,” w końcu przyznaje. „To mnie właśnie przeraża.”

Chcę mu powiedzieć, że to nie miałoby znaczenia. Chcę wierzyć, że to prawda.

Ale myślę o zasadach, których zawsze przestrzegałam — odpowiednia szkoła, odpowiedni ludzie, właściwa strona miasta. Myślę o głosie ojca, nazywającym West Side śmieciami, mówiącym, że każdy spoza naszego kręgu jest poniżej nas.

Myślę o rękach Danny’ego chwytających sztangę, o tym, jak zareagowało moje ciało, i o wstydzie, który potem poczułam.

Czy coś by się zmieniło? Sama nie wiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Love at First Login

Love at First Login

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa