passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Love Track For Three - Rozdział #4 - autor itsvlada

Love Track For Three

/

Rozdział 4

rozdział 3

Dzień kwalifikacyjny w Monaco jest jak szybkie randki ze śmiercią - szybkie, intensywne i ktoś zawsze kończy rozczarowany.

Działam na trzech espresso i czystej złości, dopracowując ustawienia Charlesa, udając jednocześnie, że jego obecność nie wpływa głupio na moje tętno.

"Dwa kliknięcia mniej na tylnym stabilizatorze," mówię ekipie, nie odrywając wzroku od danych. "Za mocno wchodzi w Sainte Devote."

"Okej, chwila— Stop," mówi Nina, nasza nowa PR-owiec z błyszczącymi włosami i tabletem pełnym logo sponsorów.

Zagląda mi przez ramię, jakbym pisała runami.

"Czy właśnie powiedziałaś... kliknięcia? Tylny... co? Regulujemy statek kosmiczny?"

"Tylny ARB—stabilizator poprzeczny," wzdycham, nie bez życzliwości. "Pomaga w prowadzeniu samochodu na zakrętach. Dwa kliknięcia mniej oznacza lekkie poluzowanie, żeby tył nie wypadł, kiedy Charles wjeżdża w pierwszy zakręt jak średniowieczny rycerz."

"Rozumiem." Nina mruga. "Mniej więcej."

Posyłam jej szybki uśmiech. "Pobądź tu wystarczająco długo, a zaczniesz płynnie mówić po wyścigowemu. To zaraźliwe."

Zanim zdąży odpowiedzieć, Charles materializuje się obok mnie jak elegancko ubrany duch.

"Potrzebuję więcej przyczepności z przodu w sekcji basenu."

Oczywiście, że potrzebuje.

"Musisz zaufać samochodowi."

Wprowadzam drobną korektę, bardzo świadoma tego, że stoi dokładnie czterdzieści pięć centymetrów ode mnie.

Staliśmy się ekspertami w tym - komunikowaniu wszystkiego i niczego jednocześnie, każde słowo niosące więcej znaczenia niż powinno.

"Ufam samochodowi."

Jego głos opada o pół oktawy i wiem, że nie mówi już o Apex Nova.

W końcu spotykam jego spojrzenie i przez ułamek sekundy maska opada. Między nami wybucha gorąco, wiele miesięcy skomplikowanej relacji skompresowane w jednym spojrzeniu.

Potem Nicholas, drugi kierowca Apex Nova, przechodzi obok i Charles cofa się, jakbym była radioaktywna.

"Potrzebuję tych zmian przed Q2," mówi głośno, profesjonalnie, jakbym była tylko kolejną wymienną częścią w jego mistrzowskiej maszynie.

Świetnie.

Uwielbiam, gdy traktuje mnie publicznie jak wyrafinowany miernik ciśnienia w oponach, podczas gdy prywatnie szepcze moje imię, jakby było odpowiedzią na każde pytanie, którego boi się zadać.

Zaciskam zęby i udaję, że rosnące gorąco w mojej piersi to tylko od słońca. Nie upokorzenie czy złamane serce.

Rozważam terapeutyczne korzyści uderzania w rzeczy kluczami, gdy dostrzegam znajomą postać kręcącą się przy naszym punkcie gościnnym. Najwyraźniej Elio Black postanowił uczynić irytowanie mnie swoim nowym hobby.

"Czy ty mnie teraz śledzisz?" Porzucam stanowisko pracy, maszerując w stronę miejsca, gdzie opiera się o ścianę jak sesja zdjęciowa GQ czekająca na rozpoczęcie.

Jego uśmiech mógłby zasilić pół Monaco.

"Wolę określenie 'strategiczne pozycjonowanie.' Brzmi bardziej profesjonalnie."

"I jaka dokładnie jest twoja strategia?" Krzyżuję ramiona, posyłając mu moje najlepsze niewzruszone spojrzenie.

To samo, którego używam na Charlesie, gdy jest szczególnie emocjonalnie zatwardziały i mnie irytuje.

Coś zmienia się w wyrazie twarzy Elia, maska playboya pęka na brzegach.

"Szczerze? Zrozumieć, dlaczego jesteś pierwszą kobietą od lat, która nie wydaje się być pod wrażeniem... tego."

Wskazuje na siebie z samoświadomością, której się nie spodziewałam.

"Może dlatego, że widziałam już twój typ. Sam urok i nagłówki, ale nic istotnego pod spodem." Słowa wychodzą ostrzej niż zamierzałam, ale nie mam dziś nastroju na pieszczenie milionerskich ego.

Wygląda na zamyślonego zamiast urażonego. Co to, przeciwny dzień?

"Prawdopodobnie masz rację. Ale może to dlatego, że nikt nigdy nie sprawił, żebym chciał być kimś istotniejszym."

Szczerość w jego głosie uderza jak niespodziewana szykana. Próbuję odbudować moje defensywne mury. "Dobra kwestia. Bardzo przekonująca."

Elio śmieje się, przeczesując dłonią swoje perfekcyjnie ułożone włosy. "Nie zamierzasz mi tego ułatwić, prawda?"

"Dlaczego miałabym? Prawdopodobnie całe życie dostawałeś wszystko podane na tacy."

"Nie wszystko." Jego głos staje się cichy, prawie bezbronny. "Nie te rzeczy, które naprawdę się liczą."

Zostałam uratowana przed odpowiedzią przez głos Adisona przebijający się przez tę chwilę.

"Eva! Przestań flirtować z rywalem i wracaj tutaj! Charles ma załamanie nerwowe z powodu ciśnienia w oponach."

"Nie flirtuję!" odkrzykuję, ignorując rozbawioną minę Elio. "I powiedz Weinbergowi, że jeśli nie ufa moim obliczeniom, może zrobić je sam!"

"Weinberg?" Brwi Elio wędrują w stronę linii włosów. "Nie Charles? Ciekawe."

"To się nazywa profesjonalizm. Sprawdź w słowniku."

"Tak to nazywasz?" Jego ton sugeruje, że przejrzał moje kłamstwa, co jest niepokojące.

Ostatnie, czego potrzebuję, to najbardziej pożądany kawaler F1 rozwijający faktyczne umiejętności obserwacji.

Wycofuję się w bezpieczną strefę moich danych, ale czuję na sobie wzrok Elio. To inne spojrzenie niż Charlesa - mniej desperackiego żaru, więcej zaciekawionej intensywności. Jakbym była szczególnie złożoną linią wyścigową, którą próbuje rozgryźć.

Pogrążam się w telemetrii i symulacjach wyścigów, próbując strząsnąć z siebie napięcie pozostawione przez obu mężczyzn. Ale rozproszenie nie trwa długo - bo wkrótce zaczyna się kwalifikacja.

* * *

Kwalifikacja to mistrzowski pokaz kontrolowanego chaosu. Charles wykręca oszałamiające okrążenie, zdobywając pole position z taką precyzją, która sprawia, że moje inżynierskie serce śpiewa, a głupie romantyczne serce boli.

Przez kamery w garażu obserwuję, jak wysiada z samochodu, zdejmując kask i odsłaniając to skupione spojrzenie, które pierwszy raz sprawiło, że nogi się pode mną ugięły.

Nasze spojrzenia spotykają się pośród garażowego chaosu. Przez jedną niechronioną sekundę jego twarz rozjaśnia szczery uśmiech - nie dla kamer czy zespołu, ale dla mnie.

Potem pojawia się Parker z obowiązkami medialnymi, a Charles w czasie rzeczywistym odbudowuje swoje mury. Uśmiech przemienia się w jego standardowy wyraz zwycięzcy, a ja zostaję zdegradowana do rangi mebla.

Elio kwalifikuje się na trzecim miejscu i nienawidzę tego, że to zauważam. Nienawidzę, że oglądam jego onboard, podziwiając płynny sposób, w jaki atakuje ulice Monaco.

Jego styl jazdy jest przeciwieństwem wykalkulowanej precyzji Charlesa - sama intuicja i naturalny przepływ, jakby tańczył z samochodem zamiast nim dowodzić.

"Jest dobry," zauważa Adison, pojawiając się przy moim ramieniu. "Inny niż Charles, ale dobry."

"Od kiedy analizujesz kierowców Nexusa?"

"Odkąd zaczęli analizować ciebie." Rzuca mi znaczące spojrzenie. "To nie była przypadkowa wizyta wcześniej."

"To nic nie znaczyło. Prawdopodobnie przechodzi przez swoją czarną książeczkę alfabetycznie i doszedł do 'E' jak Eva."

"Mhmm." Ton Adison sugeruje, że w to nie wierzy. "A Charles zgrzytający zębami podczas całej waszej rozmowy to też nic?"

"Charles nie ma prawa mieć opinii o tym, z kim rozmawiam."

Słowa smakują gorzko, bo obie wiemy, że tak to nie działa. Nie kiedy jest we mnie w jednej minucie, a w następnej udaje, że nie istnieję.

Mówię sobie, że mnie to nie obchodzi. Kłamię sobie z wyćwiczoną łatwością, tak jak on kłamie milczeniem.

Wieczorem jestem ubrana w sukienkę, którą ledwo wybrałam, i nastrój, którego nie mogę strząsnąć. Ten wieczorny bankiet w Le Grill wydaje się powolną torturą.

Charles siedzi dokładnie naprzeciwko mnie, wystarczająco blisko, że czuję jego zapach, wystarczająco daleko, że moglibyśmy być w innych strefach czasowych.

Śmieje się z historii Parkera, czaruje sponsorów, gra rolę perfekcyjnego zdobywcy pole position, podczas gdy ja dłubię w mojej zbyt drogiej rybie i udaję, że nie boli mnie w piersi.

Nicholas, trzy drinki dalej i w gadatliwym nastroju, zaczyna podrywać naszą nową koordynatorkę marketingu. Charles przygląda się temu z ledwo skrywanym obrzydzeniem, podczas gdy ja powstrzymuję chęć wytknięcia mu hipokryzji.

Przynajmniej Nicholas ma jaja, żeby flirtować publicznie.

"Wszystko w porządku?" szepcze Adison, łapiąc mnie na gapieniu się na Charlesa piąty raz w ciągu dziesięciu minut.

"Świetnie. Żyję pełnią życia. Właściwie to kwitnę."

"Eva-"

"Czy wiedziałaś, że Monaco ma największe zagęszczenie milionerów na metr kwadratowy?" przerywam, zdesperowana, by zmienić temat. "Dosłownie jesteśmy otoczeni bogatymi dupkami. To jak plaga."

Adison podąża za moim wzrokiem tam, gdzie Charles teraz rozmawia z córką sponsora, cały w uprzejmej uwadze i ostrożnym dystansie.

"Niektórych plag trudniej się pozbyć niż innych."

Charles wybiera właśnie ten moment, by spojrzeć w moją stronę, łapiąc mnie na patrzeniu na niego. Jego wyraz twarzy ciemnieje, szczęka zaciska się w ten znajomy sposób.

Jak na kogoś, kto upiera się, że nic nas nie łączy, robi spektakularną imitację zazdrosnego chłopaka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Jest coś takiego w Monako, że nawet kiedy przegrywasz, wygrywasz.

Grand Prix Monako kończy się z Charlesem na drugim miejscu i Elio na trzecim.

Oznacza to szampana, drogie garnitury i udawanie, że zależy mi na świętowaniu, podczas gdy tak naprawdę chcę się tylko położyć do łóżka i wykasować ostatnie miesiące z mojego dysku twardego.

Ale nie. Adison nalega, żeby mnie wyciągnąć, bo "nie możesz pozwolić, by ta niemiecka góra lodowa zrujnowała ci życie, kochanie."

Więc jestem tu, wciśnięta w czarną sukienkę, która kosztuje więcej niż zakrywa, stojąc w Jimmy's, jakbym pasowała do żon właścicieli jachtów i modelek z Instagrama.

"Wyglądasz gorąco," mówi Adison, poprawiając mój dekolt z precyzją mechanika pit stopu. "Charles się zachłyśnie."

"Charles nie zauważa mnie, chyba że trzymam klucz francuski."

Tyle że to nieprawda, prawda? Zauważa mnie aż za często, gdy jesteśmy sami.

Zauważa mnie, gdy jestem przyciśnięta do ścian magazynu albo pochylona nad kanapą w jego pokoju kierowcy. Po prostu nie zauważa mnie, gdy to się liczy.

Dowód: stoi po drugiej stronie klubu, wyglądając jak dar boży dla motorsportu w garniturze od Toma Forda, czarując jakąś blond dziennikarkę, która prawdopodobnie nie odróżni przedniego skrzydła od skrzydełka z kurczaka.

Pochyla się blisko, z tym swoim małym półuśmiechem na ustach. Jego dłoń przelotnie dotyka jej ramienia z taką swobodną intymnością, którą raczej by umarł, niż okazał mi publicznie.

Nasze spojrzenia spotykają się w tłumie. Przez nanosekundę pojawia się żar i mięśniowa pamięć wszystkich tych momentów, gdy te szare oczy patrzyły na mnie, jakbym była jedyną rzeczą utrzymującą go przy zdrowych zmysłach. Potem odwraca wzrok.

Lekceważąco. Skończone. Jakbym była tylko kolejną twarzą w tłumie.

Świetnie. Uwielbiam to.

Wychylam szampana jak wodę i macham na barmana po następnego. Potem kolejnego. Bąbelki mieszają się z moją złością w coś niebezpiecznego i lekkomyślnego.

"To całkiem spore zmarszczenie brwi." Nie muszę się odwracać, by wiedzieć kto to jest.

Ten głos był w mojej pamięci przez cały tydzień jak jedwabne prześcieradła, między które nie powinnam chcieć się wślizgnąć.

Elio Black wygląda jak uosobienie grzechu w granatowym kolorze, jego ciemne włosy artystycznie potargane, orzechowe oczy dokładnie wiedzące, co robią z moim tętnem.

Podaje mi świeży kieliszek szampana, zanim zdążę poprosić.

"Zgadnę - stres w pracy?" Jego uśmiech mówi, że dokładnie wie, jaki stres obserwuję.

"Coś w tym rodzaju." Biorę drinka, bo moje ręce potrzebują czegoś do roboty poza zaciskaniem się w pięści. "Nie powinieneś świętować swojego podium? Prawdopodobnie z jedną z modelek, które już się na ciebie gapią z sekcji VIP."

Przesuwa się bliżej, jego głos opada do tego rejestru, który sprawia, że mądre kobiety robią głupie rzeczy. "Świętowałem, dopóki nie zobaczyłem czegoś znacznie bardziej interesującego."

Zwykle ucięłabym to szybciej niż zepsuty silnik. Ale Charles właśnie zaśmiał się z czegoś, co powiedziała Blond Dziennikarka, odrzucając głowę do tyłu, i coś we mnie pęka.

Wiele miesięcy bycia jego brudnym sekretem, patrzenia jak daje wszystkim innym to, czego nie mogę mieć publicznie.

Pierdolić to.

"Interesującego?" Pozwalam mojemu głosowi stać się miodowym, naśladując każdą femme fatale, jaką kiedykolwiek widziałam na ekranie. "Opowiedz mi więcej."

Oczy Elio lekko się rozszerzyły, nie spodziewał się, że podejmę grę. Ale szybko dochodzi do siebie, ten słynny urok włącza się na najwyższe obroty.

"Ty w tej sukience to religijne doświadczenie, Eva. Sprawia, że człowiek przewartościowuje swoje priorytety."

"Twoje priorytety wydają się dość jasne z tabloidów." Ale teraz się uśmiecham, pozwalając mu zobaczyć, że nie jestem całkowicie odporna.

"Może mam dość tabloidowych priorytetów." Jego dłoń znajduje dół moich pleców, ciepła przez cienki materiał. "Zatańczysz ze mną?"

Po drugiej stronie pomieszczenia Charles wciąż jest pochłonięty swoją rozmową.

Dobrze. Świetnie. Kurwa mać, fantastycznie.

"Czemu nie?" powiedziałam z uśmiechem.

Parkiet jest zatłoczony, ciała poruszają się w rytm basu, który wibruje w moich kościach. Elio przyciąga mnie blisko, a ja mu na to pozwalam. Więcej niż pozwalam, rozpływam się w tym. Dłonie przesuwają się po jego klatce piersiowej, biodra znajdują rytm przy jego.

"Jesteś pełna niespodzianek dziś wieczorem," mruczy przy moim uchu, jego dłonie zaciskają się na mojej talii.

"Nie masz pojęcia." Zerkam przez jego ramię, znajduję Charlesa obserwującego nas z laserową koncentracją. Blond dziennikarka mogłaby równie dobrze nie istnieć.

Mam cię.

Owijam ramiona wokół szyi Elio, przyciskam się bliżej, aż nie ma między nami przestrzeni.

Jest solidny i ciepły, i pachnie niebezpieczeństwem. Jego dłonie obejmują moją talię, kciuki muskają krzywizną moich żeber i przez moment zapominam, że chodzi o Charlesa. Zapominam o wszystkim poza żarem budującym się między nami.

"Eva." Głos Elio jest teraz szorstki, żartobliwa fasada pęka. Jego dłonie zaciskają się na mnie, jakby walczył o kontrolę.

Patrzę na niego spod rzęs, z rozchylonymi ustami, pochylając się, jakbym miała go pocałować. Nasze usta są cale od siebie, dzielimy oddech, a jego oczy ciemnieją z pragnieniem, które nie ma nic wspólnego z grami w zazdrość czy zemstą.

Wtedy dłoń zaciska się na moim nadgarstku. Na tyle mocno, by zostawić siniaki i na tyle zaborczy, by wypalić piętno.

"Wychodzimy." Głos Charlesa mógłby zamrozić piekło.

Odwracam się i znajduję go wibrującego z ledwo kontrolowaną furią, szare oczy płonące emocjami, do których nie ma prawa.

Nie kiedy spędził noc udając, że nie istnieję. Nie kiedy powiedział mi, że nic dla niego nie znaczę.

"Nie sądzę, żeby to była twoja decyzja," mówi Elio, podchodząc ochronnie bliżej.

Poziom testosteronu skacze do DEFCON 1 - sytuacja, w której mogą zacząć się bić w każdej sekundzie.

Uścisk Charlesa się zacieśnia. "Jest pijana."

"Jestem całkowicie w porządku," warczę, ale bąbelki szampana wybierają właśnie ten moment, by sprawić, że lekko się chwieję. Zdrajcy.

"Powiedziała, że jest w porządku," kontruje Elio, przybierając postawę, jakby mieli się zaraz pobić w środku najbardziej ekskluzywnego klubu nocnego w Monako.

Co, znając tych dwóch, nie jest całkowicie wykluczone.

Tłum zaczyna zauważać. Telefony pojawiają się jak grzyby po deszczu. Ostatnią rzeczą, jakiej którekolwiek z nas potrzebuje, jest trending "KIEROWCY F1 BIJĄ SIĘ O TAJEMNICZĄ KOBIETĘ" do rana.

"Charles." Kładę wolną dłoń na jego piersi, czując jego serce walące pod drogim garniturem. "Puść."

Coś migocze w jego oczach - może ból, może zdrada.

Bogate, zważywszy na to, że traktował mnie jak mebel przez cały wieczór. Ale jego palce luzują się na tyle, bym mogła wybrać.

I niech mi Bóg pomoże, wybieram jego. Zawsze wybieram jego.

"Powinnam iść," mówię do Elio, nienawidząc rozczarowania, które przemyka przez jego twarz. "Dziękuję za taniec."

Elio trzyma moje spojrzenie przez długą chwilę, i widzę to wszystko - pragnienie, frustrację, determinację.

"To nie koniec," mówi cicho, obietnica i ostrzeżenie zawinięte w cztery słowa.

Charles praktycznie ciągnie mnie przez tłum, jego dłoń przesuwa się z mojego nadgarstka na dół pleców, paląc przez materiał jak piętno. Nocne powietrze uderza zimnem w moją rozgrzaną skórę, gdy wypadamy na ulicę.

Cisza napiera między nami mocniej niż jakiekolwiek słowa mogłyby.

I gdy tak stoimy, tylko my dwoje w świetle księżyca nad Monako, zdaję sobie sprawę, że właśnie przeniosłam naszą niebezpieczną grę na zupełnie nowy poziom.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Trzy dni po załamaniu w klubie nocnym, a powietrze w garażu jest tak gęste, że można się nim udławić.

Charles i ja lawirujemy wokół siebie jak rywalizujące samochody na ciasnej szykanie - precyzyjnie, w napięciu, o krok od kolizji.

"Musimy porozmawiać o tamtej nocy."

Łapię go podczas dziesięciominutowej przerwy między zobowiązaniami wobec sponsorów a jazdami na symulatorze, bo najwyraźniej lubię emocjonalny masochizm.

Nawet nie podnosi wzroku znad arkuszy ustawień.

"Nie ma o czym rozmawiać. Możesz tańczyć z kim chcesz. To nie moja sprawa."

Słowa wypowiedziane są z ciepłem ciekłego azotu, ale jego szczęka robi to coś, co oznacza, że jest o krok od złamania zęba trzonowego.

"To dlaczego wyciągnąłeś mnie stamtąd, jakbym była twoją własnością?"

To przykuwa jego uwagę. Szare oczy wbijają się w moje, ostre jak skalpele. "Bo robiłaś scenę. Oboje robiliście."

Podchodzi bliżej, jego głos opada do tego niebezpiecznego szeptu, który zwykle poprzedza albo spektakularny seks, albo spektakularną katastrofę.

"Jeśli chcesz się rzucać na Blacka, rób to, gdy kamery nie kręcą."

To oskarżenie uderza jak policzek, głównie dlatego, że nie jest całkiem bezpodstawne. Używałam Elio jako emocjonalnej broni i oboje wiemy, że zadziałało aż za dobrze.

"Nie rzucałam się na nikogo."

Charles porusza się szybciej niż podczas okrążenia kwalifikacyjnego, nagle jestem uwięziona między nim a stołem warsztatowym. Moje ciało, ten absolutny zdrajca, reaguje jak zawsze - przyspieszony puls, rozgrzana skóra, komórki mózgowe popełniające masowe samobójstwo.

"Nie? To jak nazwiesz ten występ na parkiecie?"

Jego oddech muska moją twarz i nienawidzę tego, jak bardzo chcę zmniejszyć dystans.

"Może po prostu się bawiłam. Coś, co według ciebie wyraźnie nie wchodzi w grę." Słowa wychodzą pewniej niż się czuję, co jest małym cudem, zważywszy że jest tak blisko, że mogę policzyć jego rzęsy.

"Zabawa." Prawie wypluwa to słowo, jego ręka drga w kierunku mojej twarzy, zanim się powstrzymuje. "Tak to nazywasz?"

Chwila rozciąga się między nami jak struna, wiele miesięcy skomplikowanej historii skompresowane w sześciu calach naładowanego powietrza dzielącego nasze ciała.

Mam zamiar powiedzieć coś spektakularnie głupiego, prawdopodobnie o moich uczuciach do niego lub innych katastrofalnych tematach, gdy drzwi garażu otwierają się z hukiem.

Nicholas pieprzony Brooklyn wkracza, jakby był u siebie, co jest bogate, zważywszy że przez cały sezon był P11 lub gorzej. Jego oczy skaczą między nami, analizując naszą kompromitującą pozycję z radością kogoś, kto właśnie znalazł pierwszorzędną plotkę.

"Widziałem Elio Blacka na zewnątrz," mówi, tak swobodnie jakby omawiał ciśnienie w oponach. "Prosił, żeby przekazać ci 'cześć', Eva."

Temperatura spada o dwadzieścia stopni.

Charles sztywnieje obok mnie, każdy mięsień napięty, jakby miał wystartować do pierwszego zakrętu w Monzy. Mój żołądek robi dziwne salto, które nie ma nic wspólnego z batonem proteinowym, który wcisnęłam na śniadanie.

"Tak powiedział." To nie było pytanie.

Głos Charlesa jest zimny jak lód, a uśmieszek Nicholasa się poszerza. Drań dokładnie wie, jaką granat właśnie rzucił.

"Tak, wydawał się bardzo zainteresowany tym, jak sobie radzisz. Mam mu powiedzieć, że jesteś... zajęta?"

Więcej członków zespołu wchodzi za nim, rozmawiając o kątach przedniego skrzydła, całkowicie nieświadomych emocjonalnego reaktora jądrowego, który właśnie się topi w ich miejscu pracy.

Ale Nicholas widzi wszystko - sposób, w jaki dłonie Charlesa zacisnęły się w pięści, jak wciąż jestem uwięziona przy stole warsztatowym, napięcie tak gęste, że można by je rozsmarować na toście.

"Dzięki za wiadomość," udaje mi się powiedzieć, dumna z tego, jak normalnie brzmię. "Zajmę się tym."

"Jestem pewien, że tak." Ton Nicholasa sugeruje, że dokładnie wie, jaki rodzaj zajmowania się tu zachodzi i zapisuje to sobie jako przyszłą amunicję.

Charles nie rusza się, dopóki garaż nie wypełnia się ludźmi, potem odsuwa się, jakbym była radioaktywna.

Utrata jego bliskości czuje się jak wyjście z sauny prosto do zamrażarki.

"Weinberg, przegląd danych za pięć minut," ktoś woła.

Wychodzi bez słowa, ale spojrzenie, które rzuca przez ramię, obiecuje, że ta rozmowa nie jest skończona. Co jest zabawne, zważywszy że nigdy tak naprawdę nie rozmawiamy.

Tylko gorące wymiany zdań, które kończą się z kimś przyciśniętym do ściany, gdy nikogo nie ma w pobliżu.

Dwadzieścia minut później zostaję wezwana do biura Parkera jak dziecko do dyrektora. Wygląda na zmęczonego i uświadamiam sobie z tonącym uczuciem, że on wie.

Oczywiście, że wie. Plotkarski młyn padoku sprawia, że szkoła średnia wydaje się subtelna.

"Usiądź," mówi, wskazując na krzesło naprzeciwko jego biurka. "Musimy porozmawiać o Monaco."

"Jeśli chodzi o zmiany w ustawieniach-"

"To nie o zmiany w ustawieniach."

Odchyla się, studiując mnie z wyrazem kogoś, kto widział zbyt wiele dramatu w zbyt wielu garażach.

"Eva, jesteś błyskotliwa w tym, co robisz. Twoja praca była kluczowa dla naszych sukcesów w tym sezonie."

Nadchodzi 'ale'. Zawsze jest jakieś 'ale'.

"Ale osobiste komplikacje mogą zniszczyć kariery szybciej niż spalony silnik." Jego głos jest łagodny, co jakoś sprawia, że jest gorzej. "Nie obchodzi mnie, co robisz w czasie prywatnym, ale gdy zaczyna to wpływać na dynamikę zespołu, gdy kierowcy innych zespołów pojawiają się w naszym garażu..."

"Elio po prostu-"

"Wiem, czego chce Elio Black." Wyraz twarzy Parkera sugeruje, że wie więcej niż mi to odpowiada. "I mam całkiem dobre pojęcie o tym, co dzieje się między tobą a Charlesem. Nie jestem ślepy, Eva."

Moja twarz płonie. Tyle jeśli chodzi o subtelność.

"Rzecz w tym," kontynuuje, "że mistrzostwa są wygrywane i przegrywane dzięki skupieniu. Podzielona uwaga, emocjonalny chaos, publiczny dramat... Te rzeczy nie wpływają tylko na ciebie. Wpływają na cały zespół."

"Rozumiem." Słowa smakują jak popiół.

"Naprawdę?" Pochyla się do przodu, ojcowska troska wkrada się do jego profesjonalnego zachowania. "Bo z mojej perspektywy żonglujesz zapalonym dynamitem. Uważaj, kogo dopuszczasz blisko, Eva. W tym sporcie emocje są luksusem, na który nie zawsze możemy sobie pozwolić."

Opuszczam jego biuro czując się, jakbym przeszła przez zgniatarkę.

Mój starannie skonstruowany świat, fałszywe nazwisko, fałszywa historia, profesjonalny dystans, sekretne spotkania, nagle wydaje się jak domek z kart w huraganie.

Wracam do pracy, ignorując uczucie, że właśnie odpaliłam kolejny lont.

Bo Parker ma rację - emocje są luksusem w tym sporcie. Ale może właśnie dlatego nie mogę przestać ich zbierać jak autodestrukcyjnych pamiątek.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Love Track For Three

Love Track For Three

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa