Jest coś takiego w Monako, że nawet kiedy przegrywasz, wygrywasz.
Grand Prix Monako kończy się z Charlesem na drugim miejscu i Elio na trzecim.
Oznacza to szampana, drogie garnitury i udawanie, że zależy mi na świętowaniu, podczas gdy tak naprawdę chcę się tylko położyć do łóżka i wykasować ostatnie miesiące z mojego dysku twardego.
Ale nie. Adison nalega, żeby mnie wyciągnąć, bo "nie możesz pozwolić, by ta niemiecka góra lodowa zrujnowała ci życie, kochanie."
Więc jestem tu, wciśnięta w czarną sukienkę, która kosztuje więcej niż zakrywa, stojąc w Jimmy's, jakbym pasowała do żon właścicieli jachtów i modelek z Instagrama.
"Wyglądasz gorąco," mówi Adison, poprawiając mój dekolt z precyzją mechanika pit stopu. "Charles się zachłyśnie."
"Charles nie zauważa mnie, chyba że trzymam klucz francuski."
Tyle że to nieprawda, prawda? Zauważa mnie aż za często, gdy jesteśmy sami.
Zauważa mnie, gdy jestem przyciśnięta do ścian magazynu albo pochylona nad kanapą w jego pokoju kierowcy. Po prostu nie zauważa mnie, gdy to się liczy.
Dowód: stoi po drugiej stronie klubu, wyglądając jak dar boży dla motorsportu w garniturze od Toma Forda, czarując jakąś blond dziennikarkę, która prawdopodobnie nie odróżni przedniego skrzydła od skrzydełka z kurczaka.
Pochyla się blisko, z tym swoim małym półuśmiechem na ustach. Jego dłoń przelotnie dotyka jej ramienia z taką swobodną intymnością, którą raczej by umarł, niż okazał mi publicznie.
Nasze spojrzenia spotykają się w tłumie. Przez nanosekundę pojawia się żar i mięśniowa pamięć wszystkich tych momentów, gdy te szare oczy patrzyły na mnie, jakbym była jedyną rzeczą utrzymującą go przy zdrowych zmysłach. Potem odwraca wzrok.
Lekceważąco. Skończone. Jakbym była tylko kolejną twarzą w tłumie.
Świetnie. Uwielbiam to.
Wychylam szampana jak wodę i macham na barmana po następnego. Potem kolejnego. Bąbelki mieszają się z moją złością w coś niebezpiecznego i lekkomyślnego.
"To całkiem spore zmarszczenie brwi." Nie muszę się odwracać, by wiedzieć kto to jest.
Ten głos był w mojej pamięci przez cały tydzień jak jedwabne prześcieradła, między które nie powinnam chcieć się wślizgnąć.
Elio Black wygląda jak uosobienie grzechu w granatowym kolorze, jego ciemne włosy artystycznie potargane, orzechowe oczy dokładnie wiedzące, co robią z moim tętnem.
Podaje mi świeży kieliszek szampana, zanim zdążę poprosić.
"Zgadnę - stres w pracy?" Jego uśmiech mówi, że dokładnie wie, jaki stres obserwuję.
"Coś w tym rodzaju." Biorę drinka, bo moje ręce potrzebują czegoś do roboty poza zaciskaniem się w pięści. "Nie powinieneś świętować swojego podium? Prawdopodobnie z jedną z modelek, które już się na ciebie gapią z sekcji VIP."
Przesuwa się bliżej, jego głos opada do tego rejestru, który sprawia, że mądre kobiety robią głupie rzeczy. "Świętowałem, dopóki nie zobaczyłem czegoś znacznie bardziej interesującego."
Zwykle ucięłabym to szybciej niż zepsuty silnik. Ale Charles właśnie zaśmiał się z czegoś, co powiedziała Blond Dziennikarka, odrzucając głowę do tyłu, i coś we mnie pęka.
Wiele miesięcy bycia jego brudnym sekretem, patrzenia jak daje wszystkim innym to, czego nie mogę mieć publicznie.
Pierdolić to.
"Interesującego?" Pozwalam mojemu głosowi stać się miodowym, naśladując każdą femme fatale, jaką kiedykolwiek widziałam na ekranie. "Opowiedz mi więcej."
Oczy Elio lekko się rozszerzyły, nie spodziewał się, że podejmę grę. Ale szybko dochodzi do siebie, ten słynny urok włącza się na najwyższe obroty.
"Ty w tej sukience to religijne doświadczenie, Eva. Sprawia, że człowiek przewartościowuje swoje priorytety."
"Twoje priorytety wydają się dość jasne z tabloidów." Ale teraz się uśmiecham, pozwalając mu zobaczyć, że nie jestem całkowicie odporna.
"Może mam dość tabloidowych priorytetów." Jego dłoń znajduje dół moich pleców, ciepła przez cienki materiał. "Zatańczysz ze mną?"
Po drugiej stronie pomieszczenia Charles wciąż jest pochłonięty swoją rozmową.
Dobrze. Świetnie. Kurwa mać, fantastycznie.
"Czemu nie?" powiedziałam z uśmiechem.
Parkiet jest zatłoczony, ciała poruszają się w rytm basu, który wibruje w moich kościach. Elio przyciąga mnie blisko, a ja mu na to pozwalam. Więcej niż pozwalam, rozpływam się w tym. Dłonie przesuwają się po jego klatce piersiowej, biodra znajdują rytm przy jego.
"Jesteś pełna niespodzianek dziś wieczorem," mruczy przy moim uchu, jego dłonie zaciskają się na mojej talii.
"Nie masz pojęcia." Zerkam przez jego ramię, znajduję Charlesa obserwującego nas z laserową koncentracją. Blond dziennikarka mogłaby równie dobrze nie istnieć.
Mam cię.
Owijam ramiona wokół szyi Elio, przyciskam się bliżej, aż nie ma między nami przestrzeni.
Jest solidny i ciepły, i pachnie niebezpieczeństwem. Jego dłonie obejmują moją talię, kciuki muskają krzywizną moich żeber i przez moment zapominam, że chodzi o Charlesa. Zapominam o wszystkim poza żarem budującym się między nami.
"Eva." Głos Elio jest teraz szorstki, żartobliwa fasada pęka. Jego dłonie zaciskają się na mnie, jakby walczył o kontrolę.
Patrzę na niego spod rzęs, z rozchylonymi ustami, pochylając się, jakbym miała go pocałować. Nasze usta są cale od siebie, dzielimy oddech, a jego oczy ciemnieją z pragnieniem, które nie ma nic wspólnego z grami w zazdrość czy zemstą.
Wtedy dłoń zaciska się na moim nadgarstku. Na tyle mocno, by zostawić siniaki i na tyle zaborczy, by wypalić piętno.
"Wychodzimy." Głos Charlesa mógłby zamrozić piekło.
Odwracam się i znajduję go wibrującego z ledwo kontrolowaną furią, szare oczy płonące emocjami, do których nie ma prawa.
Nie kiedy spędził noc udając, że nie istnieję. Nie kiedy powiedział mi, że nic dla niego nie znaczę.
"Nie sądzę, żeby to była twoja decyzja," mówi Elio, podchodząc ochronnie bliżej.
Poziom testosteronu skacze do DEFCON 1 - sytuacja, w której mogą zacząć się bić w każdej sekundzie.
Uścisk Charlesa się zacieśnia. "Jest pijana."
"Jestem całkowicie w porządku," warczę, ale bąbelki szampana wybierają właśnie ten moment, by sprawić, że lekko się chwieję. Zdrajcy.
"Powiedziała, że jest w porządku," kontruje Elio, przybierając postawę, jakby mieli się zaraz pobić w środku najbardziej ekskluzywnego klubu nocnego w Monako.
Co, znając tych dwóch, nie jest całkowicie wykluczone.
Tłum zaczyna zauważać. Telefony pojawiają się jak grzyby po deszczu. Ostatnią rzeczą, jakiej którekolwiek z nas potrzebuje, jest trending "KIEROWCY F1 BIJĄ SIĘ O TAJEMNICZĄ KOBIETĘ" do rana.
"Charles." Kładę wolną dłoń na jego piersi, czując jego serce walące pod drogim garniturem. "Puść."
Coś migocze w jego oczach - może ból, może zdrada.
Bogate, zważywszy na to, że traktował mnie jak mebel przez cały wieczór. Ale jego palce luzują się na tyle, bym mogła wybrać.
I niech mi Bóg pomoże, wybieram jego. Zawsze wybieram jego.
"Powinnam iść," mówię do Elio, nienawidząc rozczarowania, które przemyka przez jego twarz. "Dziękuję za taniec."
Elio trzyma moje spojrzenie przez długą chwilę, i widzę to wszystko - pragnienie, frustrację, determinację.
"To nie koniec," mówi cicho, obietnica i ostrzeżenie zawinięte w cztery słowa.
Charles praktycznie ciągnie mnie przez tłum, jego dłoń przesuwa się z mojego nadgarstka na dół pleców, paląc przez materiał jak piętno. Nocne powietrze uderza zimnem w moją rozgrzaną skórę, gdy wypadamy na ulicę.
Cisza napiera między nami mocniej niż jakiekolwiek słowa mogłyby.
I gdy tak stoimy, tylko my dwoje w świetle księżyca nad Monako, zdaję sobie sprawę, że właśnie przeniosłam naszą niebezpieczną grę na zupełnie nowy poziom.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy dni po załamaniu w klubie nocnym, a powietrze w garażu jest tak gęste, że można się nim udławić.
Charles i ja lawirujemy wokół siebie jak rywalizujące samochody na ciasnej szykanie - precyzyjnie, w napięciu, o krok od kolizji.
"Musimy porozmawiać o tamtej nocy."
Łapię go podczas dziesięciominutowej przerwy między zobowiązaniami wobec sponsorów a jazdami na symulatorze, bo najwyraźniej lubię emocjonalny masochizm.
Nawet nie podnosi wzroku znad arkuszy ustawień.
"Nie ma o czym rozmawiać. Możesz tańczyć z kim chcesz. To nie moja sprawa."
Słowa wypowiedziane są z ciepłem ciekłego azotu, ale jego szczęka robi to coś, co oznacza, że jest o krok od złamania zęba trzonowego.
"To dlaczego wyciągnąłeś mnie stamtąd, jakbym była twoją własnością?"
To przykuwa jego uwagę. Szare oczy wbijają się w moje, ostre jak skalpele. "Bo robiłaś scenę. Oboje robiliście."
Podchodzi bliżej, jego głos opada do tego niebezpiecznego szeptu, który zwykle poprzedza albo spektakularny seks, albo spektakularną katastrofę.
"Jeśli chcesz się rzucać na Blacka, rób to, gdy kamery nie kręcą."
To oskarżenie uderza jak policzek, głównie dlatego, że nie jest całkiem bezpodstawne. Używałam Elio jako emocjonalnej broni i oboje wiemy, że zadziałało aż za dobrze.
"Nie rzucałam się na nikogo."
Charles porusza się szybciej niż podczas okrążenia kwalifikacyjnego, nagle jestem uwięziona między nim a stołem warsztatowym. Moje ciało, ten absolutny zdrajca, reaguje jak zawsze - przyspieszony puls, rozgrzana skóra, komórki mózgowe popełniające masowe samobójstwo.
"Nie? To jak nazwiesz ten występ na parkiecie?"
Jego oddech muska moją twarz i nienawidzę tego, jak bardzo chcę zmniejszyć dystans.
"Może po prostu się bawiłam. Coś, co według ciebie wyraźnie nie wchodzi w grę." Słowa wychodzą pewniej niż się czuję, co jest małym cudem, zważywszy że jest tak blisko, że mogę policzyć jego rzęsy.
"Zabawa." Prawie wypluwa to słowo, jego ręka drga w kierunku mojej twarzy, zanim się powstrzymuje. "Tak to nazywasz?"
Chwila rozciąga się między nami jak struna, wiele miesięcy skomplikowanej historii skompresowane w sześciu calach naładowanego powietrza dzielącego nasze ciała.
Mam zamiar powiedzieć coś spektakularnie głupiego, prawdopodobnie o moich uczuciach do niego lub innych katastrofalnych tematach, gdy drzwi garażu otwierają się z hukiem.
Nicholas pieprzony Brooklyn wkracza, jakby był u siebie, co jest bogate, zważywszy że przez cały sezon był P11 lub gorzej. Jego oczy skaczą między nami, analizując naszą kompromitującą pozycję z radością kogoś, kto właśnie znalazł pierwszorzędną plotkę.
"Widziałem Elio Blacka na zewnątrz," mówi, tak swobodnie jakby omawiał ciśnienie w oponach. "Prosił, żeby przekazać ci 'cześć', Eva."
Temperatura spada o dwadzieścia stopni.
Charles sztywnieje obok mnie, każdy mięsień napięty, jakby miał wystartować do pierwszego zakrętu w Monzy. Mój żołądek robi dziwne salto, które nie ma nic wspólnego z batonem proteinowym, który wcisnęłam na śniadanie.
"Tak powiedział." To nie było pytanie.
Głos Charlesa jest zimny jak lód, a uśmieszek Nicholasa się poszerza. Drań dokładnie wie, jaką granat właśnie rzucił.
"Tak, wydawał się bardzo zainteresowany tym, jak sobie radzisz. Mam mu powiedzieć, że jesteś... zajęta?"
Więcej członków zespołu wchodzi za nim, rozmawiając o kątach przedniego skrzydła, całkowicie nieświadomych emocjonalnego reaktora jądrowego, który właśnie się topi w ich miejscu pracy.
Ale Nicholas widzi wszystko - sposób, w jaki dłonie Charlesa zacisnęły się w pięści, jak wciąż jestem uwięziona przy stole warsztatowym, napięcie tak gęste, że można by je rozsmarować na toście.
"Dzięki za wiadomość," udaje mi się powiedzieć, dumna z tego, jak normalnie brzmię. "Zajmę się tym."
"Jestem pewien, że tak." Ton Nicholasa sugeruje, że dokładnie wie, jaki rodzaj zajmowania się tu zachodzi i zapisuje to sobie jako przyszłą amunicję.
Charles nie rusza się, dopóki garaż nie wypełnia się ludźmi, potem odsuwa się, jakbym była radioaktywna.
Utrata jego bliskości czuje się jak wyjście z sauny prosto do zamrażarki.
"Weinberg, przegląd danych za pięć minut," ktoś woła.
Wychodzi bez słowa, ale spojrzenie, które rzuca przez ramię, obiecuje, że ta rozmowa nie jest skończona. Co jest zabawne, zważywszy że nigdy tak naprawdę nie rozmawiamy.
Tylko gorące wymiany zdań, które kończą się z kimś przyciśniętym do ściany, gdy nikogo nie ma w pobliżu.
Dwadzieścia minut później zostaję wezwana do biura Parkera jak dziecko do dyrektora. Wygląda na zmęczonego i uświadamiam sobie z tonącym uczuciem, że on wie.
Oczywiście, że wie. Plotkarski młyn padoku sprawia, że szkoła średnia wydaje się subtelna.
"Usiądź," mówi, wskazując na krzesło naprzeciwko jego biurka. "Musimy porozmawiać o Monaco."
"Jeśli chodzi o zmiany w ustawieniach-"
"To nie o zmiany w ustawieniach."
Odchyla się, studiując mnie z wyrazem kogoś, kto widział zbyt wiele dramatu w zbyt wielu garażach.
"Eva, jesteś błyskotliwa w tym, co robisz. Twoja praca była kluczowa dla naszych sukcesów w tym sezonie."
Nadchodzi 'ale'. Zawsze jest jakieś 'ale'.
"Ale osobiste komplikacje mogą zniszczyć kariery szybciej niż spalony silnik." Jego głos jest łagodny, co jakoś sprawia, że jest gorzej. "Nie obchodzi mnie, co robisz w czasie prywatnym, ale gdy zaczyna to wpływać na dynamikę zespołu, gdy kierowcy innych zespołów pojawiają się w naszym garażu..."
"Elio po prostu-"
"Wiem, czego chce Elio Black." Wyraz twarzy Parkera sugeruje, że wie więcej niż mi to odpowiada. "I mam całkiem dobre pojęcie o tym, co dzieje się między tobą a Charlesem. Nie jestem ślepy, Eva."
Moja twarz płonie. Tyle jeśli chodzi o subtelność.
"Rzecz w tym," kontynuuje, "że mistrzostwa są wygrywane i przegrywane dzięki skupieniu. Podzielona uwaga, emocjonalny chaos, publiczny dramat... Te rzeczy nie wpływają tylko na ciebie. Wpływają na cały zespół."
"Rozumiem." Słowa smakują jak popiół.
"Naprawdę?" Pochyla się do przodu, ojcowska troska wkrada się do jego profesjonalnego zachowania. "Bo z mojej perspektywy żonglujesz zapalonym dynamitem. Uważaj, kogo dopuszczasz blisko, Eva. W tym sporcie emocje są luksusem, na który nie zawsze możemy sobie pozwolić."
Opuszczam jego biuro czując się, jakbym przeszła przez zgniatarkę.
Mój starannie skonstruowany świat, fałszywe nazwisko, fałszywa historia, profesjonalny dystans, sekretne spotkania, nagle wydaje się jak domek z kart w huraganie.
Wracam do pracy, ignorując uczucie, że właśnie odpaliłam kolejny lont.
Bo Parker ma rację - emocje są luksusem w tym sporcie. Ale może właśnie dlatego nie mogę przestać ich zbierać jak autodestrukcyjnych pamiątek.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Post-monakijski kryzys i działam na autopilocie.
Spakować narzędzia. Sprawdzić inwentarz. Sprawdzić inwentarz ponownie, bo nie ufam sobie, że czegoś nie przeoczyłam podczas mentalnego spiralowania.
Udawać, że moje życie nie jest obecnie sklejone przeterminowanym superglue, stłumioną traumą i szczodrą porcją złych decyzji.
Garaż Apex Nova wygląda jak zorganizowany chaos - kable wszędzie, na wpół spakowane skrzynie, mechanicy poruszający się ze zmęczoną precyzją.
Co, szczerze mówiąc, jest idealną metaforą całego mojego obecnego istnienia.
"Jesteś nieobecna przez cały ranek."
Mrugam i jest tam Adison, jak zawsze, gdy zaczynają pojawiać się pęknięcia. Materializuje się z kawą w dłoni jak jakaś kofeinowa wróżka chrzestna, para wije się wokół niej w osądzających spiralkach.
"Co się stało na imprezie?" pyta, tonem pozornie swobodnym. "Bo widziałam, jak wchodzisz wyglądając jak bogini, a wychodzisz, jakby ktoś podpalił ci nerwy."
Zaczynam zbywać, ale ona mi nie pozwala. Nie dzisiaj.
"Eva, daj spokój. Dwóch obiecujących kierowców, którzy są dosłownymi rywalami na torze i poza nim, zachowujących się jakby grali w operze mydlanej o sportach motorowych, a wspólnym mianownikiem jesteś ty."
Biorę kawę, bo moje ręce potrzebują czegoś do roboty poza drżeniem. "Nie chcę o tym rozmawiać..."
"Ludzie już szepczą, Eva." Jej głos opada do tego poważnego rejestru, który oznacza, że zaraz uderzy mnie prawdą, na którą nie jestem przygotowana. "Jeśli coś się dzieje, mogę pomóc. Ale tylko jeśli mnie dopuścisz."
Formułuję moją standardową wymówkę, coś dowcipnego i emocjonalnie wymijającego, gdy ona trafia prosto w sedno.
"Znasz moją tajemnicę. Wiesz, ile mnie kosztowało, gdy moja rodzina odcięła mnie ze względu na to, kogo kocham. Straciłam nazwisko, dziedzictwo, wszystko. Ale odbudowałam się. I nigdy mnie za to nie osądzałaś."
Słowa wiszą między nami jak wspólna rana.
Pamiętam noc, kiedy mi powiedziała, trzy miesiące po rozpoczęciu naszej przyjaźni, płacząc nad zdjęciami swojej byłej dziewczyny, podczas gdy prawnicy jej ojca wysyłali kolejną rundę dokumentów wydziedziczenia.
Fortuna Fisherów, pieniądze z technologii, stare i zimne, przepadły, bo ośmieliła się pokochać osobę o imieniu Claire.
"Adison—"
"Wiem, że udajesz kogoś, kim nie jesteś." Podchodzi bliżej i widzę swoje odbicie w jej zatroskanych oczach. "Ale przy mnie? Nie musisz."
Mury, które zbudowałam, Eva Farnese, nikim mechanik z nikim rodzicami i nikim problemami, pękają jak tani tynk. Zanim mogę się powstrzymać, jestem w jej ramionach, trzymając się jej jak jedynej solidnej rzeczy w moim przechylającym się świecie.
"Dziękuję. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła..."
"Nie jesteś sama." Ściska mocniej. "Porozmawiamy później, dobrze?"
Później okazuje się być specjalnym rodzajem piekła, które istnieje tylko w prywatnych terminalach lotnisk - sterylne, rozbrzmiewające przestrzenie, gdzie napięcie jest ukryte pod firmowymi ekspresami do kawy i komplementarnymi poduszkami pod szyję.
Zespołu kręcą się w wyznaczonych strefach, udając, że wszyscy jesteśmy tylko kolegami w dopasowanych koszulkach polo, zamiast mocno zestresowanych konkurentów po cichu kalkulujących punkty mistrzowskie przy każdym spojrzeniu.
Apex Nova i Nexus Racing, dzielący czarterowy lot jakbyśmy byli jedną wielką, dysfunkcyjną rodziną Formuły 1. Same uśmiechy i sponsorowana uprzejmość, podczas gdy każdy po cichu planuje, jak podciąć drugiej drużynie skrzydła dla dziesiątej części sekundy na następnym torze.
Charles stoi przy tablicy odlotów, idealnie ustawiony jakby to była jego osobista ścianka prasowa.
Prowadzi dwór bez wysiłku, same czarujące anegdoty i zrelaksowana postura. Nicholas i Parker śmieją się z czegoś, co właśnie powiedział - głośny, łatwy śmiech, który brzmi wyreżyserowanie.
Wygląda spokojnie, kontrolowanie, nietknięty żadnym możliwym skandalem czy żalem.
Jakby nie wyciągnął mnie z monakijskiego klubu nocnego jak jakiś zaborczy szaleniec, zanim wrócił do swojego regularnie zaplanowanego aktu udawania, że jestem tłem.
Odwracam się zanim moja twarz może mnie zdradzić, zanim pęknięcie w mojej postawie stanie się czymś widocznym.
Wpatruję się w telefon jakby zawierał tajemnice wszechświata, jakbym aktywnie nie ignorowała dwudziestu ośmiu nieprzeczytanych wiadomości od mojego ojca. Powiadomienia wpatrują się we mnie - jego imię, raz za razem.
I nawet teraz, nawet po wszystkim, to nazwisko wciąż wywołuje zimny skręt w moim żołądku.
Wyłączam ekran i zaciskam urządzenie mocniej niż to konieczne, uziemiając się tym naciskiem. Jeśli skupię się na Charlesie, lub Elio, lub tych wiadomościach, utonę.
Więc zamiast tego oddycham. Zaciskam szczękę. I czekam na ten cholerny samolot.
"Gelato?"
Obracam się i znajduję Elio Blacka trzymającego dwa kubki prawdziwego włoskiego gelato. Na lotnisku. Jakby normalna osoba po prostu podróżowała z mrożonymi deserami.
"Jem, gdy jestem zestresowany," wyjaśnia, oferując mi jeden z uśmiechem, który powinien wymagać pozwolenia. "To rozwiązanie mojej babci na każdy problem od dzieciństwa."
Biorę kubek, bo mój mózg ma zwarcie, gdy konfrontuje się z nieoczekiwaną słodyczą, dosłownie i w przenośni. Pierwsza łyżeczka to pistacjowe niebo i faktycznie trochę jęczę.
Pozwij mnie.
"Nagle zrobiłeś się bardzo słodki," mówię, podejrzliwa ale mimo wszystko urzeczona. "Powinnam się martwić?"
"Proszę cię." Chwyta się za pierś w udawanym przerażeniu. "Moi agenci PR dostaliby zawału. Mam być tajemniczy, niewiarygodnie seksowny i emocjonalnie niedostępny."
"Cóż, dwa z trzech to nie tak źle." Słowa wymykają się, zanim mogę je powstrzymać, a jego zachwycony śmiech sprawia, że coś ciepłego rozkwita w mojej piersi.
"Które dokładnie dwa?" Pochyla się bliżej, oczy tańczą figlarnie.
"Chciałbyś wie—"
"Eva." Głos Charlesa przecina naszą przekomarzankę jak gorący nóż przez gelato. "Jesteś potrzebna."
Nie odwracam się od razu, biorąc kolejną celową łyżeczkę pistacjowej perfekcji. Gdy w końcu na niego patrzę, jego szare oczy są arktyczne.
"Do czego?" pytam, dopasowując jego temperaturę.
"To ważne." Charles powiedział jak czysty zaborczy jaskiniowiec.
Uśmiech Elio nigdy nie słabnie, ale łapię konkurencyjną krawędź zaostrzającą jego rysy.
"Oczywiście. Praca na pierwszym miejscu." Pauzuje, jego oczy zatrzymują się na moich o uderzenie serca za długo. "Dokończymy to w Silverstone?"
To wyzwanie zamaskowane jako pytanie i wszyscy o tym wiemy.
"Może," mówię, co w języku Evy znaczy 'tak', a uśmiech Elio się poszerza.
Szczęka Charlesa robi tę rzecz, gdy jest bliski pęknięcia plomby. "Eva. Teraz."
Idę za nim przez terminal, jego krok pochłania przestrzeń jakby ścigał się z własnymi emocjami.
Dwa różne wyścigi. Dwóch różnych kierowców. A ja, bez mapy, zmierzająca prosto na ścianę.
Przesuń w górę, aby kontynuować