passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Love Track For Three - Rozdział #7 - autor itsvlada

Love Track For Three

/

Rozdział 7

rozdział 6

Post-monakijski kryzys i działam na autopilocie.

Spakować narzędzia. Sprawdzić inwentarz. Sprawdzić inwentarz ponownie, bo nie ufam sobie, że czegoś nie przeoczyłam podczas mentalnego spiralowania.

Udawać, że moje życie nie jest obecnie sklejone przeterminowanym superglue, stłumioną traumą i szczodrą porcją złych decyzji.

Garaż Apex Nova wygląda jak zorganizowany chaos - kable wszędzie, na wpół spakowane skrzynie, mechanicy poruszający się ze zmęczoną precyzją.

Co, szczerze mówiąc, jest idealną metaforą całego mojego obecnego istnienia.

"Jesteś nieobecna przez cały ranek."

Mrugam i jest tam Adison, jak zawsze, gdy zaczynają pojawiać się pęknięcia. Materializuje się z kawą w dłoni jak jakaś kofeinowa wróżka chrzestna, para wije się wokół niej w osądzających spiralkach.

"Co się stało na imprezie?" pyta, tonem pozornie swobodnym. "Bo widziałam, jak wchodzisz wyglądając jak bogini, a wychodzisz, jakby ktoś podpalił ci nerwy."

Zaczynam zbywać, ale ona mi nie pozwala. Nie dzisiaj.

"Eva, daj spokój. Dwóch obiecujących kierowców, którzy są dosłownymi rywalami na torze i poza nim, zachowujących się jakby grali w operze mydlanej o sportach motorowych, a wspólnym mianownikiem jesteś ty."

Biorę kawę, bo moje ręce potrzebują czegoś do roboty poza drżeniem. "Nie chcę o tym rozmawiać..."

"Ludzie już szepczą, Eva." Jej głos opada do tego poważnego rejestru, który oznacza, że zaraz uderzy mnie prawdą, na którą nie jestem przygotowana. "Jeśli coś się dzieje, mogę pomóc. Ale tylko jeśli mnie dopuścisz."

Formułuję moją standardową wymówkę, coś dowcipnego i emocjonalnie wymijającego, gdy ona trafia prosto w sedno.

"Znasz moją tajemnicę. Wiesz, ile mnie kosztowało, gdy moja rodzina odcięła mnie ze względu na to, kogo kocham. Straciłam nazwisko, dziedzictwo, wszystko. Ale odbudowałam się. I nigdy mnie za to nie osądzałaś."

Słowa wiszą między nami jak wspólna rana.

Pamiętam noc, kiedy mi powiedziała, trzy miesiące po rozpoczęciu naszej przyjaźni, płacząc nad zdjęciami swojej byłej dziewczyny, podczas gdy prawnicy jej ojca wysyłali kolejną rundę dokumentów wydziedziczenia.

Fortuna Fisherów, pieniądze z technologii, stare i zimne, przepadły, bo ośmieliła się pokochać osobę o imieniu Claire.

"Adison—"

"Wiem, że udajesz kogoś, kim nie jesteś." Podchodzi bliżej i widzę swoje odbicie w jej zatroskanych oczach. "Ale przy mnie? Nie musisz."

Mury, które zbudowałam, Eva Farnese, nikim mechanik z nikim rodzicami i nikim problemami, pękają jak tani tynk. Zanim mogę się powstrzymać, jestem w jej ramionach, trzymając się jej jak jedynej solidnej rzeczy w moim przechylającym się świecie.

"Dziękuję. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła..."

"Nie jesteś sama." Ściska mocniej. "Porozmawiamy później, dobrze?"

Później okazuje się być specjalnym rodzajem piekła, które istnieje tylko w prywatnych terminalach lotnisk - sterylne, rozbrzmiewające przestrzenie, gdzie napięcie jest ukryte pod firmowymi ekspresami do kawy i komplementarnymi poduszkami pod szyję.

Zespołu kręcą się w wyznaczonych strefach, udając, że wszyscy jesteśmy tylko kolegami w dopasowanych koszulkach polo, zamiast mocno zestresowanych konkurentów po cichu kalkulujących punkty mistrzowskie przy każdym spojrzeniu.

Apex Nova i Nexus Racing, dzielący czarterowy lot jakbyśmy byli jedną wielką, dysfunkcyjną rodziną Formuły 1. Same uśmiechy i sponsorowana uprzejmość, podczas gdy każdy po cichu planuje, jak podciąć drugiej drużynie skrzydła dla dziesiątej części sekundy na następnym torze.

Charles stoi przy tablicy odlotów, idealnie ustawiony jakby to była jego osobista ścianka prasowa.

Prowadzi dwór bez wysiłku, same czarujące anegdoty i zrelaksowana postura. Nicholas i Parker śmieją się z czegoś, co właśnie powiedział - głośny, łatwy śmiech, który brzmi wyreżyserowanie.

Wygląda spokojnie, kontrolowanie, nietknięty żadnym możliwym skandalem czy żalem.

Jakby nie wyciągnął mnie z monakijskiego klubu nocnego jak jakiś zaborczy szaleniec, zanim wrócił do swojego regularnie zaplanowanego aktu udawania, że jestem tłem.

Odwracam się zanim moja twarz może mnie zdradzić, zanim pęknięcie w mojej postawie stanie się czymś widocznym.

Wpatruję się w telefon jakby zawierał tajemnice wszechświata, jakbym aktywnie nie ignorowała dwudziestu ośmiu nieprzeczytanych wiadomości od mojego ojca. Powiadomienia wpatrują się we mnie - jego imię, raz za razem.

I nawet teraz, nawet po wszystkim, to nazwisko wciąż wywołuje zimny skręt w moim żołądku.

Wyłączam ekran i zaciskam urządzenie mocniej niż to konieczne, uziemiając się tym naciskiem. Jeśli skupię się na Charlesie, lub Elio, lub tych wiadomościach, utonę.

Więc zamiast tego oddycham. Zaciskam szczękę. I czekam na ten cholerny samolot.

"Gelato?"

Obracam się i znajduję Elio Blacka trzymającego dwa kubki prawdziwego włoskiego gelato. Na lotnisku. Jakby normalna osoba po prostu podróżowała z mrożonymi deserami.

"Jem, gdy jestem zestresowany," wyjaśnia, oferując mi jeden z uśmiechem, który powinien wymagać pozwolenia. "To rozwiązanie mojej babci na każdy problem od dzieciństwa."

Biorę kubek, bo mój mózg ma zwarcie, gdy konfrontuje się z nieoczekiwaną słodyczą, dosłownie i w przenośni. Pierwsza łyżeczka to pistacjowe niebo i faktycznie trochę jęczę.

Pozwij mnie.

"Nagle zrobiłeś się bardzo słodki," mówię, podejrzliwa ale mimo wszystko urzeczona. "Powinnam się martwić?"

"Proszę cię." Chwyta się za pierś w udawanym przerażeniu. "Moi agenci PR dostaliby zawału. Mam być tajemniczy, niewiarygodnie seksowny i emocjonalnie niedostępny."

"Cóż, dwa z trzech to nie tak źle." Słowa wymykają się, zanim mogę je powstrzymać, a jego zachwycony śmiech sprawia, że coś ciepłego rozkwita w mojej piersi.

"Które dokładnie dwa?" Pochyla się bliżej, oczy tańczą figlarnie.

"Chciałbyś wie—"

"Eva." Głos Charlesa przecina naszą przekomarzankę jak gorący nóż przez gelato. "Jesteś potrzebna."

Nie odwracam się od razu, biorąc kolejną celową łyżeczkę pistacjowej perfekcji. Gdy w końcu na niego patrzę, jego szare oczy są arktyczne.

"Do czego?" pytam, dopasowując jego temperaturę.

"To ważne." Charles powiedział jak czysty zaborczy jaskiniowiec.

Uśmiech Elio nigdy nie słabnie, ale łapię konkurencyjną krawędź zaostrzającą jego rysy.

"Oczywiście. Praca na pierwszym miejscu." Pauzuje, jego oczy zatrzymują się na moich o uderzenie serca za długo. "Dokończymy to w Silverstone?"

To wyzwanie zamaskowane jako pytanie i wszyscy o tym wiemy.

"Może," mówię, co w języku Evy znaczy 'tak', a uśmiech Elio się poszerza.

Szczęka Charlesa robi tę rzecz, gdy jest bliski pęknięcia plomby. "Eva. Teraz."

Idę za nim przez terminal, jego krok pochłania przestrzeń jakby ścigał się z własnymi emocjami.

Dwa różne wyścigi. Dwóch różnych kierowców. A ja, bez mapy, zmierzająca prosto na ścianę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

Trzydzieści minut po rozpoczęciu super pilnego, absolutnie kluczowego spotkania zespołu Charlesa, zdaję sobie sprawę, że zostałam zrobiona w konia.

Omawiamy rezerwacje na kolację. Pierdolone rezerwacje na kolację.

Jakby to, czy pójdziemy do Nando's czy jakiegoś pretensjonalnego gastropubu miało wpływ na nasze miejsce w mistrzostwach.

"Media chcą standardowych czwartkowych wystąpień," monotonnie ciągnie Parker, a ja w myślach liczę, na ile sposobów mogłabym zamordować Charlesa miernikiem ciśnienia w oponach.

Wyciągnął mnie od Elio - przepraszam, "wezwał na ważne spotkanie" - żebym siedziała przez to? Żeby patrzeć, jak celowo mnie ignoruje podczas dyskusji o tym, który hotel ma lepsze wifi?

To szczyt bezczelności.

Moja dłoń jest wciąż lepka od roztopionego gelato, papierowy kubek zmiękł i jest obrzydliwy. Idealna metafora mojego obecnego życia. Coś słodkiego zamieniło się w bałagan, bo trzymałam to zbyt długo.

Pistacjowy smak przylega do moich palców jak przypomnienie o tym, jak wygląda normalna ludzka interakcja. Wiesz, gdy ktoś daje ci lody bez zamieniania tego w terytorialną walkę o dominację.

O co w ogóle chodzi Charlesowi? Nie chce mnie, wyraził to jasno swoim manifestem "nic nas nie łączy". Ale broń Boże, żeby ktoś inny okazał zainteresowanie.

To jak emocjonalne chomikowanie. Nie może używać, nie pozwoli mieć innym, po prostu będzie trzymać w magazynie, aż zgnije.

Wstaję gwałtownie, krzesło skrzypi o linoleum. "Fascynujące, ale mam prawdziwą pracę do wykonania."

Nikt mnie nie zatrzymuje. Charles nawet nie podnosi wzroku znad telefonu, ale jego szczęka drga.

Świetnie. Mam nadzieję, że zetrze sobie zęby na proch.

Rzucam rozmiękły kubek do najbliższego kosza z niepotrzebną siłą, próbując mentalnie poukładać swoje życie z powrotem w schludne przegródki.

Praca: skup się na tym. Charles: ignoruj na zawsze. Elio: oznacz jako "niebezpiecznie kuszące". Moje uczucia: zakop tak głęboko, że archeolodzy będą potrzebować pozwoleń, żeby je znaleźć.

Po drugiej stronie terminalu Elio śmieje się z Jamesem Davidsonem, swoim kolegą z zespołu. Są zrelaksowani, trącają się ramionami, dzielą tym, co wygląda na wewnętrzne żarty.

To rodzaj swobodnej koleżeńskości, jakiej nigdy nie widziałam między Charlesem a Nicholasem. Ci dwaj zachowują się jak korporacyjne roboty zaprogramowane na minimalną emisję emocji.

James mówi coś, co sprawia, że Elio odrzuca głowę do tyłu ze śmiechu, i zdaję sobie sprawę, co widzę - prawdziwą przyjaźń. Zaufanie. Rodzaj więzi, która powstaje, gdy ma się nawzajem swoje plecy zarówno na torze, jak i poza nim.

Tymczasem Charles traktuje wszystkich jak potencjalne zagrożenie dla swojej emocjonalnej fortecy.

Ogłoszenie o locie ratuje mnie przed dalszą analizą. Czas zapiąć się w metalowej tubie śmierci i udawać, że nie jestem przerażona lataniem.

Nienawidzę wszystkiego, co związane z samolotami.

Fizyka ma sens na papierze, ale moje ciało ma w dupie współczynniki siły nośnej, gdy jesteśmy na wysokości 35 000 stóp. Adison, święta kobieta, zajmuje środkowe miejsce bez pytania.

"Oddychaj," szepcze, gdy silniki startują. "Projektujesz samochody, które jadą 200 mil na godzinę. To nic takiego."

"Samochody zostają na ziemi," mamroczę, ściskając podłokietnik do białości.

Bierze moją dłoń bez ceremonii, jej uścisk jest pewny i stabilny. Dlatego ją kocham - bez osądzania, bez pytań, po prostu solidna obecność, gdy jej potrzebuję.

Samolot kołuje, a ja ćwiczę oddychanie, gdy pada na nas cień.

Charles. Oczywiście. Nie zatrzymuje się, nie mówi, po prostu rzuca papierową torebkę i twardy cukierek na moją tacę, przechodząc do pierwszej klasy.

"Powinno pomóc," mówi beznamiętnie, już idąc w stronę łazienki.

Patrzę na przedmioty, jakby były materiałami wybuchowymi.

Torebka jest na hiperwentylację, widział moje ataki paniki wcześniej, zwykle po naszych bardziej intensywnych spotkaniach. Cukierek jest na ciśnienie w uszach.

Bez wyjaśnienia, bez czułości, tylko praktyczna pomoc dostarczona z ciepłem recepty medycznej.

I to mnie kompletnie rozwala.

Bo to jest Charles w pigułce. Zauważy, że się męczę, zapewni dokładnie to, czego potrzebuję, a potem zachowa się, jakby nic się nie stało. To opieka bez zaangażowania, uwaga bez uznania.

Najgorsze? To działa.

Mój oddech się wyrównuje, cukierek pomaga na ciśnienie, a ja nienawidzę go trochę bardziej za to, że zna mnie tak dobrze.

"To było... interesujące," zauważa Adison.

"To było nic." Ale mój głos się łamie, zdradzając mnie.

Brytania wita nas szarością i wilgocią, bo nawet pogoda tutaj trzyma się nastroju.

Rzucamy się w pracę jak w koło ratunkowe, i może nim jest. Analiza danych, korekty ustawień, przejazdy na symulatorze - znajomy rytm przygotowań do wyścigu, który istniał przed wszystkimi naszymi komplikacjami.

Charles i ja znajdujemy znów nasz rytm, tę bezsłowną synchronizację, którą mieliśmy, zanim uczucia wszystko spieprzyły. Późne noce w ośrodku treningowym, otoczeni białym szumem bieżni i ciężarów, pracujemy jak prawdziwy zespół.

On faktycznie słucha moich sugestii. Ja faktycznie chwalę jego uwagi.

To zawodowy raj, jeśli zignorować podskórny prąd nierozwiązanego wszystkiego.

Noc przed weekendem British GP, zostajemy ostatni. Znowu. Ośrodek jest pusty, z wyjątkiem nas i duchów naszych złych decyzji.

Ostatnia symulacja działa perfekcyjnie - każdy parametr zoptymalizowany, każda zmienna uwzględniona.

"To tyle," mówię, wyłączając monitory. "Jesteśmy tak gotowi, jak tylko możemy być."

Charles kiwa głową, zbierając swoje rzeczy, ale nie wychodzi. Pamięć mięśniowa się włącza. Sposób, w jaki na mnie patrzy, gdy jesteśmy sami, jak ja nieświadomie pochylam się w jego stronę, grawitacyjne przyciąganie złych wyborów.

Robi pół kroku do przodu, a ja nie cofam się. Stoimy tak blisko, że widzę zmęczenie w jego oczach, ledwo kontrolowane pragnienie, które odzwierciedla moje własne.

To jest moment, w którym zwykle się łamiemy, gdy jedno z nas pokonuje dystans i wpadamy z powrotem w nasz destrukcyjny wzorzec. Ale tym razem Charles się zatrzymuje. Jego dłonie zaciskają się przy bokach i robi celowy krok w tył.

"Odpocznij," mówi cicho, głosem ochrypłym od powstrzymywania się. "Jutro musi być perfekcyjne."

Wychodzi bez oglądania się za siebie, a ja zostaję sama w pustym ośrodku, czując się bardziej samotna niż przez ostatnie miesiące.

Bo potrafię sobie radzić ze złym Charlesem. Zaborczy Charles ma sens.

Ale ten Charles, ten który chroni nas oboje przed tym, czego chcemy... Ten łamie mi serce w sposób, o którym nie wiedziałam, że jest możliwy.

Powoli zbieram swoje rzeczy, próbując przetworzyć ból w piersi.

Ma rację, oczywiście. Jutro musi być perfekcyjne. Mistrzostwo jest zbyt blisko, stawka zbyt wysoka na osobisty dramat. Jest mądry, profesjonalny, wszystko, o czym twierdziłam, że chcę.

Więc dlaczego jego dystans boli bardziej niż kiedykolwiek bolał jego dotyk?

Przynajmniej wciąż mam smak pistacji na ustach i wspomnienie papierowej torebki dostarczonej bez słów. W skomplikowanej matematyce mojego życia, może to wystarczy.

Spoiler: nie wystarczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 8

Silverstone dostarcza szczytowego brytyjskiego dramatu: szare niebo, krzyczący fani i Elio Black odnoszący swoje pierwsze zwycięstwo w sezonie, podczas gdy Charles zadowala się drugim miejscem.

Powinnam być szczęśliwa - podium to podium, punkty to punkty. Zamiast tego stoję w garażu Apex Nova czując się, jakbym przeszła przez wirowanie na ustawieniu lęku.

Świętowanie to standardowy chaos F1 - szampan wszędzie, sponsorzy chcący zdjęć, mechanicy płaczący z radości. Charles wypełnia swoje medialne obowiązki z wyćwiczoną perfekcją, ani razu nie patrząc w moją stronę.

Bo po co przerywać zwycięską passę emocjonalnej konstypacji?

Uciekam od obowiązkowego sztucznego uśmiechania się po godzinie, wymykając się tylnym wyjściem z naszego hospitality jak nastoletnia przestępczyni. Mój telefon wibruje od nieodebranych połączeń od Papy przez cały dzień, a unikanie go zaczyna przypominać pracę na pół etatu.

Paddock jest już prawie pusty, wszyscy albo świętują, albo się pakują. Idealna chwila na -

"Piccola, jesteś tutaj."

Zamieram. Bo oczywiście mój ojciec ma wyczucie czasu jak złoczyńca z horroru.

Stoi tam w swoim stroju szefa zespołu Nexus Racing, wyglądając na wyczerpanego, ale wciąż przerażająco imponująco. Zanim zdążę uciec, przyciąga mnie do uścisku, który pachnie domem i kłamstwami, i wszystkim, przed czym uciekam.

"Papa, nie powinieneś tu być." Rozglądam się jak paranoidalna surykatka. "Jeśli ktoś nas zobaczy razem..."

Odmachuje moje obawy z typowo włoską nonszalancją.

"Wszyscy świętują albo topią smutki. Poza tym, chciałem ci osobiście pogratulować. Dzisiejszy występ Charlesa... twoja praca nad setupem była genialna, kochanie."

Duma w jego głosie uderza jak cios w brzuch. Oto mój ojciec, komplementujący mnie za pomoc jego konkurencyjnemu zespołowi. Ta ironia mogłaby udusić konia.

"Pięknie jechał," udaje mi się wydusić, słowa smakują jak zdrada.

Papa studiuje moją twarz tymi bystrymi oczami, które zbudowały imperium wyścigowe. "Jesteś rozdarta, prawda? Praca dla największego rywala Nexus Racing ciąży ci."

"Czasami." Przyznanie wymyka się po włosku, nasz ojczysty język wydaje się bezpieczniejszy dla niebezpiecznych prawd. "Ale muszę udowodnić swoją wartość niezależnie, Papa. Rozumiesz to."

Jego wyraz twarzy łagodnieje w sposób, który sprawia, że czuję się znowu jak dwunastolatka.

"Rozumiem, stellina. Ale to sekretne życie, które prowadzisz, ukrywanie się przed własnym zespołem, udawanie kogoś innego... To ma swoją cenę."

Zanim zdążę zaprzeczyć, gładki głos przecina nasz moment jak precyzyjne uderzenie.

"Przepraszam, Señor De Marco?"

Moja krew zamienia się w lodowatą wodę.

Elio materializuje się z cieni, jakby na to czekał. Jego wyraz twarzy krzyczy 'uprzejmy profesjonalista', ale jego oczy? Jego oczy prowadzą obliczenia, które sprawiają, że żołądek mi się przewraca.

"Sponsorzy z Johnnie Walker szukali pana w hospitality," kontynuuje Elio, jego ton jest pełen szacunku z podtekstem, który sprawia, że skóra mi cierpnie. "Chcieli omówić ustalenia dotyczące świętowania zwycięstwa."

Papa, nieświadomy mojego wewnętrznego załamania, kiwa wdzięcznie głową. "Oczywiście, dziękuję, Elio. Swoją drogą, świetna jazda dzisiaj. Ten manewr wyprzedzania w drugim sektorze był perfekcyjny, chłopcze!"

Wymieniają uprzejmości, podczas gdy ja stoję, próbując nie zwymiotować.

Kiedy Papa odchodzi, obliczam odległość, w jakiej stał Elio, akustykę paddocku, ile włoskiego mógł zrozumieć.

Odpowiedź staje się krystalicznie jasna w sekundzie, gdy Papa znika z pola widzenia.

"No, no." Czarująca maska Elio opada jak gorący kamień. "Eva Farnese. Czy może powinienem powiedzieć... Señora De Marco?"

Ziemia się przechyla. Mój starannie zbudowany domek z kart zaczyna się nieuchronnie walić.

"Mała gwiazdka Papy, ukrywająca się na widoku w zespole największego rywala tatusia." Podchodzi bliżej, a jego woda kolońska, zwykle przyjemna, teraz pachnie niebezpieczeństwem. "To całkiem niezły rodzinny dramat, który tu masz."

Próbuję ratować sytuację, chwytając się brzytwy. "Nie wiem, co myślisz, że usłyszałeś-"

Jego śmiech mi przerywa. To nie jest jego medialny śmiech ani flirciarski śmiech. Ten jest ostry jak skalpel.

"Usłyszałem wystarczająco, principessa. Córka wielkiego Lorenzo De Marco, legendarnego kierowcy, właściciela Nexus Racing... Pracująca jako mechanik dla Apex Nova."

Każde słowo spada jak uderzenie młota.

Mój umysł przebiega przez konsekwencje jak przerażający pokaz slajdów.

"Czy twój zespół wie, że zatrudnia wyścigową arystokrację?" Kontynuuje, krążąc wokół mnie jak drapieżnik, który już wygrał. "Czy Charles wie, że... jak to się mówi... bratał się z wrogiem?"

I oto jest. Śmiertelny strzał.

Wszystko, co zbudowałam - moja wiarygodność, moja niezależność, ta skomplikowana rzecz między mną a Charlesem - wszystko to zależy od milczenia Elio.

Pokój lekko wiruje, albo może to tylko mój świat się rozpada.

"Czego chcesz?" Mój głos brzmi pewniej niż się czuję.

Jego uśmiech wraca, ale jest pełen ostrych krawędzi i kalkulacji.

"Myślę, że możemy sobie pomóc nawzajem."

Podchodzi bliżej, tak blisko, że czuję ciepło jego ciała, widzę zwycięstwo błyszczące w jego ciemnych oczach.

"Muszę poprawić swój wizerunek, wszystkie te tabloidowe historie niepokoją sponsorów... Ty potrzebujesz, żeby twój sekret pozostał tajemnicą. Proste rozwiązanie."

"Czyli?" Choć opadające uczucie w żołądku już wie.

"Umów się ze mną. Publicznie." Jego głos opada do intymnego, prawie uwodzicielskiego tonu. "Odgrywaj oddaną dziewczynę do końca sezonu. Ja dostaję szanowny związek do pokazania mediom, ty dostajesz ochronę przed ujawnieniem."

Patrzę na niego, czekając na puentę. Nie nadchodzi.

"Oszalałeś..."

"Naprawdę?"

Jego wyraz twarzy twardnieje, ładna chłopięca maska pęka, pokazując coś bezwzględnego pod spodem.

"Bo alternatywa jest... interesująca. Wyobraź sobie nagłówki: 'Córka Właściciela Zespołu Infiltruje Konkurencyjny Team.' Pomyśl, co to zrobiłoby z reputacją twojego ojca, wiarygodnością twojego zespołu. Z Charlesem..."

Groźba trafia idealnie. On nie tylko trzyma mój sekret - trzyma jako zakładników wszystkich, na których mi zależy.

Parkera, który dał szansę nieznanej Evie Farnese.

Adison, która była moją opoką.

Charlesa, którego marzenia o mistrzostwie mogłyby się rozbić, gdyby ten skandal wyszedł na jaw.

"A jeśli odmówię?"

Podchodzi jeszcze bliżej, jego głos staje się niski i niebezpieczny. "Sekrety mają to do siebie, że wychodzą na jaw, prawda? Szczególnie gdy klasyfikacja mistrzostw jest tak ciasna."

Jego ręka unosi się, jakby chciał dotknąć mojego policzka. Odskakuję tak gwałtownie, że prawie się przewracam.

"Szantażujesz mnie."

Jego uśmiech staje się prawie przepraszający, ale determinacja w jego oczach nie słabnie.

"Oferuję ci rozwiązanie, kochanie. I kto wie? Może odkryjesz, że lubisz być z kimś, kto dokładnie wie, kim jesteś."

Podwójne znaczenie nie umyka mojej uwadze.

Charles zna moje ciało, ale nie moje imię. Elio zna moją prawdę, ale nie moje serce. Jestem uwięziona między dwoma różnymi rodzajami wiedzy, a obie czują się jak klatki.

"Jak długo?" pytam, już wiedząc, że się zgodzę.

Jaki mam wybór?

"Do Abu Dhabi. Odgrywaj swoją rolę przekonująco, a twój sekret pozostanie pogrzebany."

"A jeśli nie będę wystarczająco przekonująca?"

Jego oczy błyszczą czymś, co może być pożądaniem albo może być groźbą.

"Wtedy oboje wiemy, jak szybko rozchodzą się plotki w paddocku. Jeden szept do odpowiedniego dziennikarza..."

Nie musi kończyć. Jeden szept i wszystko eksploduje.

Reputacja Papy, splamiona. Integralność Apex Nova, zakwestionowana. Koncentracja Charlesa, rozbita. Moja niezależność, ujawniona jako zdrada nepo.

Cisza rozciąga się między nami, gęsta od ciężaru niewypowiedzianych słów.

Nienawidzę tego, jak spokojny się wydaje, jak schludnie zapakował moją ruinę w transakcyjny uśmiech. Jakby szantaż był tylko kolejną pozycją na tablicy strategii - opony, paliwo i jedna przerażona mechanik z wszystkim do stracenia.

Zmuszam się, żeby spojrzeć mu w oczy, udawać, że nie rozpadam się w środku.

Jeśli to ma być występ, zrobię z niego oscarowy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Love Track For Three

Love Track For Three

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa