Trzy dni po załamaniu w klubie nocnym, a powietrze w garażu jest tak gęste, że można się nim udławić.
Charles i ja lawirujemy wokół siebie jak rywalizujące samochody na ciasnej szykanie - precyzyjnie, w napięciu, o krok od kolizji.
"Musimy porozmawiać o tamtej nocy."
Łapię go podczas dziesięciominutowej przerwy między zobowiązaniami wobec sponsorów a jazdami na symulatorze, bo najwyraźniej lubię emocjonalny masochizm.
Nawet nie podnosi wzroku znad arkuszy ustawień.
"Nie ma o czym rozmawiać. Możesz tańczyć z kim chcesz. To nie moja sprawa."
Słowa wypowiedziane są z ciepłem ciekłego azotu, ale jego szczęka robi to coś, co oznacza, że jest o krok od złamania zęba trzonowego.
"To dlaczego wyciągnąłeś mnie stamtąd, jakbym była twoją własnością?"
To przykuwa jego uwagę. Szare oczy wbijają się w moje, ostre jak skalpele. "Bo robiłaś scenę. Oboje robiliście."
Podchodzi bliżej, jego głos opada do tego niebezpiecznego szeptu, który zwykle poprzedza albo spektakularny seks, albo spektakularną katastrofę.
"Jeśli chcesz się rzucać na Blacka, rób to, gdy kamery nie kręcą."
To oskarżenie uderza jak policzek, głównie dlatego, że nie jest całkiem bezpodstawne. Używałam Elio jako emocjonalnej broni i oboje wiemy, że zadziałało aż za dobrze.
"Nie rzucałam się na nikogo."
Charles porusza się szybciej niż podczas okrążenia kwalifikacyjnego, nagle jestem uwięziona między nim a stołem warsztatowym. Moje ciało, ten absolutny zdrajca, reaguje jak zawsze - przyspieszony puls, rozgrzana skóra, komórki mózgowe popełniające masowe samobójstwo.
"Nie? To jak nazwiesz ten występ na parkiecie?"
Jego oddech muska moją twarz i nienawidzę tego, jak bardzo chcę zmniejszyć dystans.
"Może po prostu się bawiłam. Coś, co według ciebie wyraźnie nie wchodzi w grę." Słowa wychodzą pewniej niż się czuję, co jest małym cudem, zważywszy że jest tak blisko, że mogę policzyć jego rzęsy.
"Zabawa." Prawie wypluwa to słowo, jego ręka drga w kierunku mojej twarzy, zanim się powstrzymuje. "Tak to nazywasz?"
Chwila rozciąga się między nami jak struna, wiele miesięcy skomplikowanej historii skompresowane w sześciu calach naładowanego powietrza dzielącego nasze ciała.
Mam zamiar powiedzieć coś spektakularnie głupiego, prawdopodobnie o moich uczuciach do niego lub innych katastrofalnych tematach, gdy drzwi garażu otwierają się z hukiem.
Nicholas pieprzony Brooklyn wkracza, jakby był u siebie, co jest bogate, zważywszy że przez cały sezon był P11 lub gorzej. Jego oczy skaczą między nami, analizując naszą kompromitującą pozycję z radością kogoś, kto właśnie znalazł pierwszorzędną plotkę.
"Widziałem Elio Blacka na zewnątrz," mówi, tak swobodnie jakby omawiał ciśnienie w oponach. "Prosił, żeby przekazać ci 'cześć', Eva."
Temperatura spada o dwadzieścia stopni.
Charles sztywnieje obok mnie, każdy mięsień napięty, jakby miał wystartować do pierwszego zakrętu w Monzy. Mój żołądek robi dziwne salto, które nie ma nic wspólnego z batonem proteinowym, który wcisnęłam na śniadanie.
"Tak powiedział." To nie było pytanie.
Głos Charlesa jest zimny jak lód, a uśmieszek Nicholasa się poszerza. Drań dokładnie wie, jaką granat właśnie rzucił.
"Tak, wydawał się bardzo zainteresowany tym, jak sobie radzisz. Mam mu powiedzieć, że jesteś... zajęta?"
Więcej członków zespołu wchodzi za nim, rozmawiając o kątach przedniego skrzydła, całkowicie nieświadomych emocjonalnego reaktora jądrowego, który właśnie się topi w ich miejscu pracy.
Ale Nicholas widzi wszystko - sposób, w jaki dłonie Charlesa zacisnęły się w pięści, jak wciąż jestem uwięziona przy stole warsztatowym, napięcie tak gęste, że można by je rozsmarować na toście.
"Dzięki za wiadomość," udaje mi się powiedzieć, dumna z tego, jak normalnie brzmię. "Zajmę się tym."
"Jestem pewien, że tak." Ton Nicholasa sugeruje, że dokładnie wie, jaki rodzaj zajmowania się tu zachodzi i zapisuje to sobie jako przyszłą amunicję.
Charles nie rusza się, dopóki garaż nie wypełnia się ludźmi, potem odsuwa się, jakbym była radioaktywna.
Utrata jego bliskości czuje się jak wyjście z sauny prosto do zamrażarki.
"Weinberg, przegląd danych za pięć minut," ktoś woła.
Wychodzi bez słowa, ale spojrzenie, które rzuca przez ramię, obiecuje, że ta rozmowa nie jest skończona. Co jest zabawne, zważywszy że nigdy tak naprawdę nie rozmawiamy.
Tylko gorące wymiany zdań, które kończą się z kimś przyciśniętym do ściany, gdy nikogo nie ma w pobliżu.
Dwadzieścia minut później zostaję wezwana do biura Parkera jak dziecko do dyrektora. Wygląda na zmęczonego i uświadamiam sobie z tonącym uczuciem, że on wie.
Oczywiście, że wie. Plotkarski młyn padoku sprawia, że szkoła średnia wydaje się subtelna.
"Usiądź," mówi, wskazując na krzesło naprzeciwko jego biurka. "Musimy porozmawiać o Monaco."
"Jeśli chodzi o zmiany w ustawieniach-"
"To nie o zmiany w ustawieniach."
Odchyla się, studiując mnie z wyrazem kogoś, kto widział zbyt wiele dramatu w zbyt wielu garażach.
"Eva, jesteś błyskotliwa w tym, co robisz. Twoja praca była kluczowa dla naszych sukcesów w tym sezonie."
Nadchodzi 'ale'. Zawsze jest jakieś 'ale'.
"Ale osobiste komplikacje mogą zniszczyć kariery szybciej niż spalony silnik." Jego głos jest łagodny, co jakoś sprawia, że jest gorzej. "Nie obchodzi mnie, co robisz w czasie prywatnym, ale gdy zaczyna to wpływać na dynamikę zespołu, gdy kierowcy innych zespołów pojawiają się w naszym garażu..."
"Elio po prostu-"
"Wiem, czego chce Elio Black." Wyraz twarzy Parkera sugeruje, że wie więcej niż mi to odpowiada. "I mam całkiem dobre pojęcie o tym, co dzieje się między tobą a Charlesem. Nie jestem ślepy, Eva."
Moja twarz płonie. Tyle jeśli chodzi o subtelność.
"Rzecz w tym," kontynuuje, "że mistrzostwa są wygrywane i przegrywane dzięki skupieniu. Podzielona uwaga, emocjonalny chaos, publiczny dramat... Te rzeczy nie wpływają tylko na ciebie. Wpływają na cały zespół."
"Rozumiem." Słowa smakują jak popiół.
"Naprawdę?" Pochyla się do przodu, ojcowska troska wkrada się do jego profesjonalnego zachowania. "Bo z mojej perspektywy żonglujesz zapalonym dynamitem. Uważaj, kogo dopuszczasz blisko, Eva. W tym sporcie emocje są luksusem, na który nie zawsze możemy sobie pozwolić."
Opuszczam jego biuro czując się, jakbym przeszła przez zgniatarkę.
Mój starannie skonstruowany świat, fałszywe nazwisko, fałszywa historia, profesjonalny dystans, sekretne spotkania, nagle wydaje się jak domek z kart w huraganie.
Wracam do pracy, ignorując uczucie, że właśnie odpaliłam kolejny lont.
Bo Parker ma rację - emocje są luksusem w tym sporcie. Ale może właśnie dlatego nie mogę przestać ich zbierać jak autodestrukcyjnych pamiątek.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Post-monakijski kryzys i działam na autopilocie.
Spakować narzędzia. Sprawdzić inwentarz. Sprawdzić inwentarz ponownie, bo nie ufam sobie, że czegoś nie przeoczyłam podczas mentalnego spiralowania.
Udawać, że moje życie nie jest obecnie sklejone przeterminowanym superglue, stłumioną traumą i szczodrą porcją złych decyzji.
Garaż Apex Nova wygląda jak zorganizowany chaos - kable wszędzie, na wpół spakowane skrzynie, mechanicy poruszający się ze zmęczoną precyzją.
Co, szczerze mówiąc, jest idealną metaforą całego mojego obecnego istnienia.
"Jesteś nieobecna przez cały ranek."
Mrugam i jest tam Adison, jak zawsze, gdy zaczynają pojawiać się pęknięcia. Materializuje się z kawą w dłoni jak jakaś kofeinowa wróżka chrzestna, para wije się wokół niej w osądzających spiralkach.
"Co się stało na imprezie?" pyta, tonem pozornie swobodnym. "Bo widziałam, jak wchodzisz wyglądając jak bogini, a wychodzisz, jakby ktoś podpalił ci nerwy."
Zaczynam zbywać, ale ona mi nie pozwala. Nie dzisiaj.
"Eva, daj spokój. Dwóch obiecujących kierowców, którzy są dosłownymi rywalami na torze i poza nim, zachowujących się jakby grali w operze mydlanej o sportach motorowych, a wspólnym mianownikiem jesteś ty."
Biorę kawę, bo moje ręce potrzebują czegoś do roboty poza drżeniem. "Nie chcę o tym rozmawiać..."
"Ludzie już szepczą, Eva." Jej głos opada do tego poważnego rejestru, który oznacza, że zaraz uderzy mnie prawdą, na którą nie jestem przygotowana. "Jeśli coś się dzieje, mogę pomóc. Ale tylko jeśli mnie dopuścisz."
Formułuję moją standardową wymówkę, coś dowcipnego i emocjonalnie wymijającego, gdy ona trafia prosto w sedno.
"Znasz moją tajemnicę. Wiesz, ile mnie kosztowało, gdy moja rodzina odcięła mnie ze względu na to, kogo kocham. Straciłam nazwisko, dziedzictwo, wszystko. Ale odbudowałam się. I nigdy mnie za to nie osądzałaś."
Słowa wiszą między nami jak wspólna rana.
Pamiętam noc, kiedy mi powiedziała, trzy miesiące po rozpoczęciu naszej przyjaźni, płacząc nad zdjęciami swojej byłej dziewczyny, podczas gdy prawnicy jej ojca wysyłali kolejną rundę dokumentów wydziedziczenia.
Fortuna Fisherów, pieniądze z technologii, stare i zimne, przepadły, bo ośmieliła się pokochać osobę o imieniu Claire.
"Adison—"
"Wiem, że udajesz kogoś, kim nie jesteś." Podchodzi bliżej i widzę swoje odbicie w jej zatroskanych oczach. "Ale przy mnie? Nie musisz."
Mury, które zbudowałam, Eva Farnese, nikim mechanik z nikim rodzicami i nikim problemami, pękają jak tani tynk. Zanim mogę się powstrzymać, jestem w jej ramionach, trzymając się jej jak jedynej solidnej rzeczy w moim przechylającym się świecie.
"Dziękuję. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła..."
"Nie jesteś sama." Ściska mocniej. "Porozmawiamy później, dobrze?"
Później okazuje się być specjalnym rodzajem piekła, które istnieje tylko w prywatnych terminalach lotnisk - sterylne, rozbrzmiewające przestrzenie, gdzie napięcie jest ukryte pod firmowymi ekspresami do kawy i komplementarnymi poduszkami pod szyję.
Zespołu kręcą się w wyznaczonych strefach, udając, że wszyscy jesteśmy tylko kolegami w dopasowanych koszulkach polo, zamiast mocno zestresowanych konkurentów po cichu kalkulujących punkty mistrzowskie przy każdym spojrzeniu.
Apex Nova i Nexus Racing, dzielący czarterowy lot jakbyśmy byli jedną wielką, dysfunkcyjną rodziną Formuły 1. Same uśmiechy i sponsorowana uprzejmość, podczas gdy każdy po cichu planuje, jak podciąć drugiej drużynie skrzydła dla dziesiątej części sekundy na następnym torze.
Charles stoi przy tablicy odlotów, idealnie ustawiony jakby to była jego osobista ścianka prasowa.
Prowadzi dwór bez wysiłku, same czarujące anegdoty i zrelaksowana postura. Nicholas i Parker śmieją się z czegoś, co właśnie powiedział - głośny, łatwy śmiech, który brzmi wyreżyserowanie.
Wygląda spokojnie, kontrolowanie, nietknięty żadnym możliwym skandalem czy żalem.
Jakby nie wyciągnął mnie z monakijskiego klubu nocnego jak jakiś zaborczy szaleniec, zanim wrócił do swojego regularnie zaplanowanego aktu udawania, że jestem tłem.
Odwracam się zanim moja twarz może mnie zdradzić, zanim pęknięcie w mojej postawie stanie się czymś widocznym.
Wpatruję się w telefon jakby zawierał tajemnice wszechświata, jakbym aktywnie nie ignorowała dwudziestu ośmiu nieprzeczytanych wiadomości od mojego ojca. Powiadomienia wpatrują się we mnie - jego imię, raz za razem.
I nawet teraz, nawet po wszystkim, to nazwisko wciąż wywołuje zimny skręt w moim żołądku.
Wyłączam ekran i zaciskam urządzenie mocniej niż to konieczne, uziemiając się tym naciskiem. Jeśli skupię się na Charlesie, lub Elio, lub tych wiadomościach, utonę.
Więc zamiast tego oddycham. Zaciskam szczękę. I czekam na ten cholerny samolot.
"Gelato?"
Obracam się i znajduję Elio Blacka trzymającego dwa kubki prawdziwego włoskiego gelato. Na lotnisku. Jakby normalna osoba po prostu podróżowała z mrożonymi deserami.
"Jem, gdy jestem zestresowany," wyjaśnia, oferując mi jeden z uśmiechem, który powinien wymagać pozwolenia. "To rozwiązanie mojej babci na każdy problem od dzieciństwa."
Biorę kubek, bo mój mózg ma zwarcie, gdy konfrontuje się z nieoczekiwaną słodyczą, dosłownie i w przenośni. Pierwsza łyżeczka to pistacjowe niebo i faktycznie trochę jęczę.
Pozwij mnie.
"Nagle zrobiłeś się bardzo słodki," mówię, podejrzliwa ale mimo wszystko urzeczona. "Powinnam się martwić?"
"Proszę cię." Chwyta się za pierś w udawanym przerażeniu. "Moi agenci PR dostaliby zawału. Mam być tajemniczy, niewiarygodnie seksowny i emocjonalnie niedostępny."
"Cóż, dwa z trzech to nie tak źle." Słowa wymykają się, zanim mogę je powstrzymać, a jego zachwycony śmiech sprawia, że coś ciepłego rozkwita w mojej piersi.
"Które dokładnie dwa?" Pochyla się bliżej, oczy tańczą figlarnie.
"Chciałbyś wie—"
"Eva." Głos Charlesa przecina naszą przekomarzankę jak gorący nóż przez gelato. "Jesteś potrzebna."
Nie odwracam się od razu, biorąc kolejną celową łyżeczkę pistacjowej perfekcji. Gdy w końcu na niego patrzę, jego szare oczy są arktyczne.
"Do czego?" pytam, dopasowując jego temperaturę.
"To ważne." Charles powiedział jak czysty zaborczy jaskiniowiec.
Uśmiech Elio nigdy nie słabnie, ale łapię konkurencyjną krawędź zaostrzającą jego rysy.
"Oczywiście. Praca na pierwszym miejscu." Pauzuje, jego oczy zatrzymują się na moich o uderzenie serca za długo. "Dokończymy to w Silverstone?"
To wyzwanie zamaskowane jako pytanie i wszyscy o tym wiemy.
"Może," mówię, co w języku Evy znaczy 'tak', a uśmiech Elio się poszerza.
Szczęka Charlesa robi tę rzecz, gdy jest bliski pęknięcia plomby. "Eva. Teraz."
Idę za nim przez terminal, jego krok pochłania przestrzeń jakby ścigał się z własnymi emocjami.
Dwa różne wyścigi. Dwóch różnych kierowców. A ja, bez mapy, zmierzająca prosto na ścianę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzydzieści minut po rozpoczęciu super pilnego, absolutnie kluczowego spotkania zespołu Charlesa, zdaję sobie sprawę, że zostałam zrobiona w konia.
Omawiamy rezerwacje na kolację. Pierdolone rezerwacje na kolację.
Jakby to, czy pójdziemy do Nando's czy jakiegoś pretensjonalnego gastropubu miało wpływ na nasze miejsce w mistrzostwach.
"Media chcą standardowych czwartkowych wystąpień," monotonnie ciągnie Parker, a ja w myślach liczę, na ile sposobów mogłabym zamordować Charlesa miernikiem ciśnienia w oponach.
Wyciągnął mnie od Elio - przepraszam, "wezwał na ważne spotkanie" - żebym siedziała przez to? Żeby patrzeć, jak celowo mnie ignoruje podczas dyskusji o tym, który hotel ma lepsze wifi?
To szczyt bezczelności.
Moja dłoń jest wciąż lepka od roztopionego gelato, papierowy kubek zmiękł i jest obrzydliwy. Idealna metafora mojego obecnego życia. Coś słodkiego zamieniło się w bałagan, bo trzymałam to zbyt długo.
Pistacjowy smak przylega do moich palców jak przypomnienie o tym, jak wygląda normalna ludzka interakcja. Wiesz, gdy ktoś daje ci lody bez zamieniania tego w terytorialną walkę o dominację.
O co w ogóle chodzi Charlesowi? Nie chce mnie, wyraził to jasno swoim manifestem "nic nas nie łączy". Ale broń Boże, żeby ktoś inny okazał zainteresowanie.
To jak emocjonalne chomikowanie. Nie może używać, nie pozwoli mieć innym, po prostu będzie trzymać w magazynie, aż zgnije.
Wstaję gwałtownie, krzesło skrzypi o linoleum. "Fascynujące, ale mam prawdziwą pracę do wykonania."
Nikt mnie nie zatrzymuje. Charles nawet nie podnosi wzroku znad telefonu, ale jego szczęka drga.
Świetnie. Mam nadzieję, że zetrze sobie zęby na proch.
Rzucam rozmiękły kubek do najbliższego kosza z niepotrzebną siłą, próbując mentalnie poukładać swoje życie z powrotem w schludne przegródki.
Praca: skup się na tym. Charles: ignoruj na zawsze. Elio: oznacz jako "niebezpiecznie kuszące". Moje uczucia: zakop tak głęboko, że archeolodzy będą potrzebować pozwoleń, żeby je znaleźć.
Po drugiej stronie terminalu Elio śmieje się z Jamesem Davidsonem, swoim kolegą z zespołu. Są zrelaksowani, trącają się ramionami, dzielą tym, co wygląda na wewnętrzne żarty.
To rodzaj swobodnej koleżeńskości, jakiej nigdy nie widziałam między Charlesem a Nicholasem. Ci dwaj zachowują się jak korporacyjne roboty zaprogramowane na minimalną emisję emocji.
James mówi coś, co sprawia, że Elio odrzuca głowę do tyłu ze śmiechu, i zdaję sobie sprawę, co widzę - prawdziwą przyjaźń. Zaufanie. Rodzaj więzi, która powstaje, gdy ma się nawzajem swoje plecy zarówno na torze, jak i poza nim.
Tymczasem Charles traktuje wszystkich jak potencjalne zagrożenie dla swojej emocjonalnej fortecy.
Ogłoszenie o locie ratuje mnie przed dalszą analizą. Czas zapiąć się w metalowej tubie śmierci i udawać, że nie jestem przerażona lataniem.
Nienawidzę wszystkiego, co związane z samolotami.
Fizyka ma sens na papierze, ale moje ciało ma w dupie współczynniki siły nośnej, gdy jesteśmy na wysokości 35 000 stóp. Adison, święta kobieta, zajmuje środkowe miejsce bez pytania.
"Oddychaj," szepcze, gdy silniki startują. "Projektujesz samochody, które jadą 200 mil na godzinę. To nic takiego."
"Samochody zostają na ziemi," mamroczę, ściskając podłokietnik do białości.
Bierze moją dłoń bez ceremonii, jej uścisk jest pewny i stabilny. Dlatego ją kocham - bez osądzania, bez pytań, po prostu solidna obecność, gdy jej potrzebuję.
Samolot kołuje, a ja ćwiczę oddychanie, gdy pada na nas cień.
Charles. Oczywiście. Nie zatrzymuje się, nie mówi, po prostu rzuca papierową torebkę i twardy cukierek na moją tacę, przechodząc do pierwszej klasy.
"Powinno pomóc," mówi beznamiętnie, już idąc w stronę łazienki.
Patrzę na przedmioty, jakby były materiałami wybuchowymi.
Torebka jest na hiperwentylację, widział moje ataki paniki wcześniej, zwykle po naszych bardziej intensywnych spotkaniach. Cukierek jest na ciśnienie w uszach.
Bez wyjaśnienia, bez czułości, tylko praktyczna pomoc dostarczona z ciepłem recepty medycznej.
I to mnie kompletnie rozwala.
Bo to jest Charles w pigułce. Zauważy, że się męczę, zapewni dokładnie to, czego potrzebuję, a potem zachowa się, jakby nic się nie stało. To opieka bez zaangażowania, uwaga bez uznania.
Najgorsze? To działa.
Mój oddech się wyrównuje, cukierek pomaga na ciśnienie, a ja nienawidzę go trochę bardziej za to, że zna mnie tak dobrze.
"To było... interesujące," zauważa Adison.
"To było nic." Ale mój głos się łamie, zdradzając mnie.
Brytania wita nas szarością i wilgocią, bo nawet pogoda tutaj trzyma się nastroju.
Rzucamy się w pracę jak w koło ratunkowe, i może nim jest. Analiza danych, korekty ustawień, przejazdy na symulatorze - znajomy rytm przygotowań do wyścigu, który istniał przed wszystkimi naszymi komplikacjami.
Charles i ja znajdujemy znów nasz rytm, tę bezsłowną synchronizację, którą mieliśmy, zanim uczucia wszystko spieprzyły. Późne noce w ośrodku treningowym, otoczeni białym szumem bieżni i ciężarów, pracujemy jak prawdziwy zespół.
On faktycznie słucha moich sugestii. Ja faktycznie chwalę jego uwagi.
To zawodowy raj, jeśli zignorować podskórny prąd nierozwiązanego wszystkiego.
Noc przed weekendem British GP, zostajemy ostatni. Znowu. Ośrodek jest pusty, z wyjątkiem nas i duchów naszych złych decyzji.
Ostatnia symulacja działa perfekcyjnie - każdy parametr zoptymalizowany, każda zmienna uwzględniona.
"To tyle," mówię, wyłączając monitory. "Jesteśmy tak gotowi, jak tylko możemy być."
Charles kiwa głową, zbierając swoje rzeczy, ale nie wychodzi. Pamięć mięśniowa się włącza. Sposób, w jaki na mnie patrzy, gdy jesteśmy sami, jak ja nieświadomie pochylam się w jego stronę, grawitacyjne przyciąganie złych wyborów.
Robi pół kroku do przodu, a ja nie cofam się. Stoimy tak blisko, że widzę zmęczenie w jego oczach, ledwo kontrolowane pragnienie, które odzwierciedla moje własne.
To jest moment, w którym zwykle się łamiemy, gdy jedno z nas pokonuje dystans i wpadamy z powrotem w nasz destrukcyjny wzorzec. Ale tym razem Charles się zatrzymuje. Jego dłonie zaciskają się przy bokach i robi celowy krok w tył.
"Odpocznij," mówi cicho, głosem ochrypłym od powstrzymywania się. "Jutro musi być perfekcyjne."
Wychodzi bez oglądania się za siebie, a ja zostaję sama w pustym ośrodku, czując się bardziej samotna niż przez ostatnie miesiące.
Bo potrafię sobie radzić ze złym Charlesem. Zaborczy Charles ma sens.
Ale ten Charles, ten który chroni nas oboje przed tym, czego chcemy... Ten łamie mi serce w sposób, o którym nie wiedziałam, że jest możliwy.
Powoli zbieram swoje rzeczy, próbując przetworzyć ból w piersi.
Ma rację, oczywiście. Jutro musi być perfekcyjne. Mistrzostwo jest zbyt blisko, stawka zbyt wysoka na osobisty dramat. Jest mądry, profesjonalny, wszystko, o czym twierdziłam, że chcę.
Więc dlaczego jego dystans boli bardziej niż kiedykolwiek bolał jego dotyk?
Przynajmniej wciąż mam smak pistacji na ustach i wspomnienie papierowej torebki dostarczonej bez słów. W skomplikowanej matematyce mojego życia, może to wystarczy.
Spoiler: nie wystarczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować