Liliana–
"Gratulacje, pani Chavez, została pani zatrudniona." – powiedziała uprzejma sekretarka z serdecznym uśmiechem, ściskając mi dłoń.
"Dziękuję, ale proszę mówić mi Liliana." Odwzajemniłam uśmiech, czując, jak podnosi mi się na duchu, a nerwy na chwilę odpuszczają.
Kiedy wcześniej weszłam do biura po otrzymaniu telefonu zwrotnego po rozmowie z innymi kandydatami, nerwy niemal mnie dusiły, ale teraz czułam, jakby ktoś zdjął mi ciężar z klatki piersiowej. Nawet jeśli tylko na chwilę, teraz musiałam martwić się już tylko o stres pierwszego dnia.
"A mnie możesz mówić Jenna. Ponieważ mamy teraz gorący okres, większa część procesu wdrożenia odbędzie się mailowo, ale nie szkodzi, musimy od razu wskoczyć na głęboką wodę. Będziesz dyżurować trzy razy w miesiącu, a wydatki hotelowe i podróże pokrywa firma. Musisz tylko pojawić się na prywatnym lotnisku godzinę przed odlotem, żeby się przygotować. Obsługujemy różnych partnerów, klientów i biznesy, więc nie zdziw się, jeśli dziś będziesz lecieć z panią A, a w przyszłym tygodniu z panem Z. Niezbyt często się zdarza, by hostessy latały tylko jednym odrzutowcem, ale każdy z naszych członków ma swoje preferencje. Szkolenie zaczynasz jutro z Chamille, a polecisz do Kalifornii z państwem Dunn. To sympatyczna para, polubisz dla nich pracować. Traktuj to jako ogólne szkolenie, ale postaraj się nadążyć, bo jak tylko ich odstawisz, wrócisz tutaj, a twoja druga podróż będzie do Rzymu z panem Frantzem Cavalierem." Jenna wyjaśniała wszystko najszybciej, jak się dało.
"Czekaj – sama?" Przerwałam jej, ale szybko przeprosiłam, uświadamiając sobie, że jestem w pracy ledwie dwie minuty, a już zapomniałam o manierach.
Jenna spojrzała na mnie i po prostu się zaśmiała, mówiąc: "Nie, głuptasie. Chamille będzie z tobą. Masz całe 7 zmian, czyli w naszym przypadku podróży, na szkolenie. Połączyłam cię z Chamille, bo szybko się uczysz. Przecież świetnie poradziłaś sobie podczas mini-szkolenia na rozmowie z zespołem, więc wiem, że dasz radę."
"Dobrze." Przytaknęłam, wzdychając i próbując uspokoić serce, które niemal wyskoczyło mi z piersi na myśl, że już po jednej podróży miałabym lecieć sama.
"Rozumiesz, że przy takiej liczbie podróży zwykle zaczynamy nową osobę od serii łatwych lotów i dopiero potem przechodzimy do bardziej wymagających klientów, ale jesteś inteligentną kobietą, więc wierzę, że poradzisz sobie świetnie. Po prostu trzymaj się Chamille i rób sobie mentalne notatki. W hotelu z Chamille możesz zadawać tyle pytań, ile chcesz, ale nigdy przy klientach. Wyślę ci resztę grafiku do wieczora mailem. Jeśli będziesz miała pytania, możesz kontaktować się ze mną osobiście, w przeciwnym razie – witamy na pokładzie." Jenna mówiła, jakby miała te kwestie przećwiczone wcześniej. Byłam lekko przytłoczona, ale wciąż podekscytowana, więc tylko szerzej się uśmiechnęłam, przytaknęłam energicznie i dodałam: "Dziękuję."
Po wymianie pożegnań zostałam wyprowadzona z jej biura, potem opuściłam budynek i skierowałam się na przystanek autobusowy naprzeciwko, skąd autobus miał zawieźć mnie do centrum.
Mieszkanie blisko, ale nie dokładnie w mieście, miało swoje zalety. I swoje wady.
Siedząc na przystanku, postanowiłam zadzwonić do mamy i przekazać jej wiadomość.
Gdy tylko telefon zaczął dzwonić, zauważyłam, jak pod budynek firmy podjeżdża czarny, luksusowy samochód z logiem, którego nawet nie znałam.
Z ciekawości starałam się wyglądać na zajętą rozmową, ale nie spuszczałam wzroku z auta.
Kierowca otworzył drzwi i wysiadł. Miał na sobie czarny garnitur i czarny kapelusz. Okrążył samochód i otworzył prawe tylne drzwi.
Jak tylko to zrobił, z auta wysiadł wysoki mężczyzna w idealnie skrojonym, czarnym garniturze. Zdołałam zobaczyć tylko jego profil, ale nawet w okularach nie mogłabym dostrzec go wyraźnie.
Czarne włosy miał ulizane i starannie zaczesane. Przedziałek z przodu układał się na lewą stronę. Ledwie skinął głową kierowcy i po prostu wszedł do budynku.
"Halo? Lili!" Mama zawołała, przywołując mnie z powrotem z moich myśli. "Mamo, cześć. Przepraszam, zgadnij co?" "Dostałaś pracę?" Trafiła w dziesiątkę. "Dostałam pracę!" potwierdziłam podekscytowana, gdy moje kolana podskakiwały jak u dziecka jadącego na festyn. "O tak! Niech żyją te europejskie czekolady!" Moja najlepsza przyjaciółka wiwatowała, a ja przewróciłam oczami mówiąc: "Tak, jasne, żebyś mogła drażnić tatę, bo ma słabość do słodyczy i jest na granicy cukrzycy?" "Tak, cóż, na to zasłużył po tylu latach drażnienia mnie w łóżku—" "Mamo, zatrzymam cię w tym miejscu." Przerwałam jej szybko, aż policzki mi się zarumieniły na myśl, co mogłaby powiedzieć dalej. "Dobrze, dobrze. Jestem z ciebie bardzo dumna, kochanie. Idź, zobacz świat, może nawet poznasz jakiegoś przystojnego cudzoziemca i dasz mi dużo wnuków." "Mamo." Przeciągnęłam słowo, po czym zachichotałam. "Co? Starzeję się, twój ojciec już nie tak łatwo przyspiesza mi bicie serca." "Dobra, pa mamo. Kocham cię." Powiedziałam, próbując zakończyć rozmowę. "To Liliana?" usłyszałam głos taty przez telefon. "Tak! Dostała pracę!" Mama krzyknęła, przez co aż skrzywiłam się i odsunęłam telefon od ucha. "Hej hej! Niech żyją drogie, starzone wina!" Ucieszył się tata, a Liliana pokręciła głową, łapiąc się za twarz. Kocham moich rodziców. "Nie możesz pić, to ci nie służy." Usłyszała przez telefon upomnienie mamy. "A co, jesteś moją matką?" "Tylko kiedy mnie o to prosisz—" "Pa, kochani!" zawołałam i niemal wyrwałam telefon z ucha, zanim rodzice znów zdołaliby mnie na całe życie zszokować. Kręcąc głową i wciąż podekscytowana nową pracą, zaśmiałam się właśnie, gdy podjechał autobus. W autobusie zajęłam się telefonem, starając się nie podnosić wzroku i nie patrzeć w oczy blondynowi, który nie odrywał ode mnie wzroku, odkąd weszłam. Za każdym razem, gdy zerkałam w górę, był tam. W duchu modliłam się, by autobus dojechał do mojego przystanku, i kiedy to się stało, nie pożałowałam ani chwili. Wyskoczyłam z autobusu niemal biegiem, ledwo dziękując kierowcy. Przerzuciłam torbę na prawe ramię i ruszyłam do outletów w centrum handlowym, gdzie kupiłam nową walizkę — poręczną i w odpowiednim rozmiarze. Potem wybrałam kilka niezbędnych rzeczy na wyjazd, a następnie udałam się do sklepu z mundurami, który poleciła Jenna, gdzie kupiłam cztery komplety ubrań na następne dwa wyjazdy. Szukając ostatnich drobiazgów, zadzwonił mój telefon z nieznanego numeru. Nieufnie odebrałam: "halo?" "Cześć! Czy to Liliana?" odezwał się po drugiej stronie wesoły kobiecy głos. "Tak, to ja." odpowiedziałam ostrożnie, rzucając nerwowe spojrzenie przez ramię. "Cześć, tu Chamille. Dzwonię, żeby upewnić się, że wszystko masz gotowe. Jenna powinna była przekazać ci listę rzeczy, które musisz zabrać, a po tej rozmowie prześlę ci wszystkie informacje dotyczące lotnisk, do których i z których będziemy podróżować." "Cześć Chamille, właśnie dopinam ostatnie sprawy na miejscu." "Dobrze, zwykle musisz być godzinę wcześniej, ale potrzebuję cię tam co najmniej półtorej godziny przed odlotem, żebyśmy mogły się poznać, byś mogła obejrzeć samolot i zapoznać się z osobami, które będą podróżować z nami." "Okej, brzmi świetnie." odpowiedziałam, gotowa na przygodę. "Kolejny lot to bardzo wymagający klient, który jest niezwykle skrupulatny, dlatego musisz być na miejscu co najmniej dwie godziny przed odlotem, żeby poznać jego rutynę. Po odstawieniu rodziny Dunnów, omówimy szczegóły dotyczące drugiego klienta. Ale na razie wracaj do domu i odpocznij." Chamille wyjaśniła uważnie. A ja potwierdziłam "Zrobione", po czym po kilku uwagach Chamille, rozmowa się zakończyła. Kończąc ostatnie sprawunki, ruszyłam do domu. Gdy w końcu dotarłam, opadłam na kanapę, zrzucając wszystkie torby na podłogę. Zdjęłam buty, rozpuściłam włosy z profesjonalnego koka. Moje długie, brązowe włosy wysunęły się z gumki i wsuwek, a skóra głowy natychmiast się rozluźniła — westchnęłam z błogością. Siedziałam przez chwilę, podsumowując dzień, zanim zdecydowałam się wstać i się spakować. Spakowałam dodatkowy mundur, kosmetyki, rzeczy osobiste i bieliznę, ręcznik, trochę ubrań na zmianę, dokumenty podróżne oraz wszystko, co mogło mi się przydać, w tym ładowarkę i słuchawki. Gdy już byłam pewna, że mam wszystko, zjadłam małą kolację i obejrzałam kilka odcinków mojego ulubionego serialu na Netflixie, potem, szykując się do snu, zadzwoniłam do rodziców, by się z nimi przywitać, a potem życzyłam im dobrej nocy, po tym jak tata przypomniał mi, żebym się pomodliła. Po wieczornym rytuale tulenia się w łóżku i mruknięciu krótkiej, sennej modlitwy zasnęłam jak dziecko.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następnego ranka mój umysł dosłownie został wyrwany ze snu, gdy głośny dźwięk budzika przeszył moje uszy i dotarł prosto do mózgu.
Jęcząc, szybko wyłączyłam budzik i zamrugałam sennie w kierunku ściany sypialni. Czułam, jak sen próbuje mnie ponownie wciągnąć pod swoje skrzydła, ale znów podskoczyłam, gdy telefon zaczął dzwonić.
Przykładając słuchawkę do ucha, wyjęczałam: „halo?” – Dzień dobry! – zaćwierkała Chamille do mojego ucha, rozwiewając resztki snu. – Już wstałam! O Boże, czy się spóźniłam? – niemal wyskoczyłam z łóżka, gotowa pędzić pod prysznic. – Nie, dzwoniłam tylko, żeby upewnić się, że już nie śpisz. I żeby powiedzieć, że rozumiemy, iż nie masz jeszcze niezawodnego środka transportu, więc jeden z kierowców firmy odbierze cię za jakieś 30 minut i zawiezie na lotnisko – wyjaśniła Chamille, brzmiąc znacznie bardziej rześko niż ja. – Okej, dziękuję – odparłam. – W porządku, do zobaczenia za chwilę. Nie mogę się doczekać, żeby cię poznać! – dodała, pełna energii. – Ja też – próbowałam się uśmiechnąć, ale nie mogłam dorównać jej entuzjazmowi o tej porze.
Gdy rozmowa dobiegła końca, wygrzebałam się z łóżka i powlokłam się do łazienki.
Gdy spojrzałam na siebie w lustrze, skrzywiłam się, po czym sama się z siebie roześmiałam.
Nie tracąc czasu na przygotowania, umyłam zęby, związałam włosy w niski kok i wzięłam prysznic. Kiedy skończyłam, założyłam mundur, chwyciłam torebkę i walizkę, i wyszłam z mieszkania akurat w momencie, gdy kierowca podjechał.
– Dzień dobry, nazywam się Carlos, jestem z Sky High Incorporation. Musi być pani Lilianą, witamy na pokładzie – przywitał się młody mężczyzna z życzliwym uśmiechem. Miał jasną karnację, był dobrze zbudowany, a jego czarne włosy były starannie ułożone. – Miło mi pana poznać – odpowiedziałam z uśmiechem, ściskając wyciągniętą dłoń. – Pozwoli pani – powiedział, po czym chwycił moją walizkę i włożył ją do bagażnika, a potem otworzył przede mną drzwi i zaprosił do środka.
Podczas jazdy samochodem panowała głównie cisza; wysłałam SMS-a do rodziców, informując, że jestem już w drodze, po czym spróbowałam wziąć głęboki oddech, bo czułam, że moje serce wali tak mocno, że zaraz mnie udusi.
– Zdenerwowana? – zauważył Carlos przez lusterko wsteczne. – Coś w tym stylu – zachichotałam niezręcznie. – Proszę się nie martwić, Chamille to jedna z najlepszych trenerek, jakie można mieć, do końca pierwszego dnia będzie pani gotowa. I jeszcze bonus, podróżuje pani z państwem Dunn. Starsze małżeństwo, najmilsi ludzie, jakich poznałem. Będzie dobrze – mówił Carlos spokojnie, zerkając na mnie od czasu do czasu przez lusterko. – Dziękuję. Pracuje pan w firmie już długo? – zapytałam, czując, że ta rozmowa pozwala mi się rozluźnić. – Jestem tu od około dwóch lat. Wszyscy, których poznałem, byli bardzo mili. Niektórzy są bardziej rozmowni, inni mniej, ale podoba mi się tutaj. A pani? Miała pani już do czynienia z tą branżą? – Cóż, trochę. Kiedyś latałam na rejsach komercyjnych. To była fajna praca, można było podróżować do różnych krajów, poznawać ciekawych ludzi. Bardzo mi się to podobało – wzruszyłam ramionami, po czym moja twarz przybrała lekko smutny wyraz. – Co się stało? – zapytał Carlos, wyraźnie ostrożnie dobierając słowa. – Poznałam niewłaściwych, choć interesujących ludzi. Po incydencie z jednym z pasażerów uznałam, że nadal mogę robić to, co kocham, ale w bardziej ograniczonym gronie, więc oto jestem – wzruszyłam ramionami i westchnęłam, starając się nie pozwolić, by wspomnienia zepsuły mi nastrój. – Przynajmniej nie usłyszymy o tym, że zwymiotowała pani na członka załogi z powodu choroby lokomocyjnej pierwszego dnia – zaśmiał się Carlos, co od razu przykuło moją uwagę. – Chwileczkę, to się wydarzyło? – zapytałam, a wcześniejszy smutek zniknął. – Cóż, nie powinienem o tym mówić, bo podobno każdy, kto usłyszy tę historię przed swoją zmianą, będzie miał pecha podczas podróży – powiedział szeptem, jakby chciał zbudować napięcie. – Nie wierzę panu – zaśmiałam się, kręcąc głową. – Tak? O co chce się pani założyć? Naprawdę chce pani ryzykować pierwszy dzień? – zapytał Carlos, zjeżdżając z autostrady i kierując się w stronę lotniska dla VIP-ów, które widziałam z drogi. – Cóż... – przeciągnęłam, próbując rozważyć opcje. – Tak myślałem, a poza tym już za późno, jesteśmy na miejscu – powiedział Carlos, parkując samochód przy prywatnym odrzutowcu.
Wysiadł z auta i wyjął mój bagaż, po czym otworzył mi drzwi.
Odprowadzając mnie do ogromnego samolotu, powiedział: – Liliano, to była przyjemność. Powodzenia pierwszego dnia. – Dziękuję, Carlos – odpowiedziałam i wymieniliśmy pożegnania, po czym wręczył mi mój bagaż, a ja ruszyłam po schodkach prowadzących do samolotu.
Kiedy dotarłam na ostatni stopień, przede mną pojawiła się młoda kobieta o ciemnej karnacji. Zaskoczona, prawie zrobiłam krok w tył, ale w ostatniej chwili zachowałam równowagę, by nie spaść z samolotu.
Jej brązowe włosy z blond pasemkami również były związane w kok. Jej piwne oczy świeciły, a uśmiech miała serdeczny.
– O jejku, przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć. Cześć, jestem Chamille, bardzo mi miło cię poznać. – Cześć, Liliana, ale możesz mówić Lili lub Lilian, jak wolisz – odpowiedziałam z uśmiechem, ściskając jej dłoń. – Lili, bardzo się cieszę, ale muszę powiedzieć, że nastąpiła nagła zmiana planów. Jenna właśnie zadzwoniła, dziś nie lecimy z państwem Dunn. Inny klient miał pilną sprawę, więc ten, który miał być naszą drugą trasą, został przesunięty na teraz – wyjaśniła Chamille, prowadząc mnie przez luksusowy pokład, na tyły samolotu, za kuchnię, do dwóch małych kajut, każdej z łóżkiem.
„To będzie nasza mała przestrzeń. Pan Cavalier to osoba, z którą będziemy podróżować. Zazwyczaj, kiedy szkolę się na jego zmianę, proszę, żebyś przychodziła około 2 godziny wcześniej, ale Jenna zapewniła mnie, że szybko się uczysz, więc półtorej godziny powinno wystarczyć. Teraz, kiedy podróżujesz z jakimkolwiek klientem, oczywiście musisz przyjść ubrana odpowiednio do pracy, co już zrobiłaś. Po wejściu na pokład samolotu znajdziesz swój pokój, w którym zostawisz wszystkie swoje rzeczy.” – instruowała Chamille, a ja postępowałam zgodnie z jej wskazówkami, wkładając torbę pod łóżko. „Następnie zawiadamiasz pilota, że już jesteś. Idziesz do kokpitu, żeby upewnić się, że wiedzą, iż jesteś na pokładzie.” Mówiąc to, Chamille prowadziła mnie z tyłu samolotu w stronę przodu.
Kiedy kierowałyśmy się w stronę kokpitu, rozpoczęła oprowadzanie.
„Nasze pokoje zawsze są z tyłu samolotu, potem mamy łazienkę. Gdy przychodzi czas na start, zapinamy pasy na siedzeniu tuż przed naszym pokojem. Trochę dalej korytarzem znajduje się część wypoczynkowa. Po prawej stronie jest barek i mała kuchnia, potem jest miejsce do pracy – tu zwykle pracuje pan Cavalier. Idąc dalej do przodu, dochodzisz do pokoju pana Cavaliera, ale uwierz mi, rzadko z niego korzysta, a potem jest kokpit.”
Kiedy dotarłyśmy na miejsce, Chamille otworzyła drzwi akurat, gdy starszy mężczyzna odwrócił się w naszą stronę.
„Hej, Paul, to Liliana, jest nowa.” – zawołała Chamille do pilota. „Hej, nowa, witaj na pokładzie.” – odpowiedział Paul, a jego okrągłe policzki wydawały się jeszcze pełniejsze, gdy się uśmiechnął. Potem zwrócił się do innego mężczyzny: „to jest Juan. To mój drugi pilot.” „Miło mi.” Juan tylko kiwnął głową w moją stronę, a ja uśmiechnęłam się, podając im ręce.
Po przedstawieniu Chamille zaprowadziła mnie z powrotem do barku, gdzie usiadłyśmy, aby omówić kilka szczegółów.
„Pan Cavalier to jeden z tych klientów, którzy mają ścisłą rutynę i nie jest tak wyrozumiały jak inni, jeśli ją zakłócisz. Gdy przyjdzie, masz go przywitać przy drzwiach. Niewiele mówi, więc nie bierz do siebie, jeśli odpowiada tylko jednym słowem albo krótkimi dźwiękami. Da się do tego przywyknąć. Kiedy już usiądzie i zapnie pasy, twoim zadaniem jest powiadomienie pilota, że jest gotowy. Siedzisz i zapinasz pasy, potem korzystasz z telefonu obok fotela, żeby dać znać pilotowi, że jesteście gotowi. Po starcie zazwyczaj chce drinka zanim zacznie pracować. Albo wybiera wino, albo whisky – zależy od nastroju. Rozumiesz wszystko?” – zapytała Chamille, gdy długo milczałam. „Tak, tak, śmiało.” – zapewniłam, kiwając głową. „Dobrze, więc po starcie podejdziesz do niego, zawsze zwracaj się do niego po nazwisku, mów wyraźnie. Zapytaj, co chce do picia, a gdy podasz mu napój, wracasz na swoje miejsce. Co godzinę sprawdzaj, czy czegoś nie potrzebuje. Ponieważ lecimy do Rzymu, będziesz musiała podać mu lunch około południa i kolację na godzinę przed lądowaniem. W aneksie kuchennym znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz, jego lunch zawsze jest taki sam. To talerz z owocami, szynką i różnymi serami, do tego kieliszek szampana albo czerwonego wina. Gdy podasz mu lunch, pamiętaj, żeby sama też coś zjadła. W korytarzu, który prowadzi do twojego pokoju, jest mała lodówka. Po lunchu sprawdzaj go regularnie, tak samo z kolacją, a kiedy nadejdzie czas lądowania, pilot poinformuje cię przez głośnik, sprawdź, czy pan Cavalier czegoś jeszcze nie potrzebuje, potem usiądź, zapnij pasy i przygotuj się do lądowania. Po wylądowaniu będzie już czekał na niego osobisty kierowca. My korzystamy z kierowców firmowych, którzy zawiozą nas do hotelu. Przed każdą podróżą otrzymujemy grafik, z którego dowiesz się, jak długo klient zostaje, i to zdarza się rzadko, ale czasem klienci proszą o drobne przysługi. Ale nie musisz się tym martwić przy panu Cavalierze – widuje się z nami tylko w samolocie. Wszystko jasne?” – Chamille przerwała po kolejnym szybkim szkoleniu z obsługi pana Cavaliera. „W porządku.” – potwierdziłam, choć im więcej o nim słyszałam, tym bardziej się denerwowałam. „Dobrze. Ponieważ to twój pierwszy dzień, ja cię przedstawię, ale pamiętaj, on nie jest zbyt rozmowny, więc nie bierz do siebie, jeśli ledwo cię zauważy. Jednego nie powinnaś robić – nie przerywaj mu, kiedy mówi, a jeśli pracuje przy komputerze i przychodzi pora, żebyś go sprawdziła, poczekaj, aż cię zauważy, nie odchodź, dopóki cię nie odprawi. Zawsze zwracaj się do niego jako pan Cavalier, staraj się ograniczać rozmowy do minimum i zawsze bądź czujna. Unikaj jakiejkolwiek pyskówki. To nasz najważniejszy klient, ale niełatwo go zadowolić. Nie będę cię zwodzić – widziałam, jak nawet najpewniejsze siebie stewardesy poddawały się przez niego i odchodziły z pracy, więc chcę tylko, żebyś pokazała się z jak najlepszej strony. Nie narażaj się mu, bo wystarczy jedno słowo z jego strony i po tobie. Masz już ochotę uciekać?” – zażartowała Chamille widząc moją minę, a ja westchnęłam, zbierając odwagę i powiedziałam: „Nie, myślę, że dam sobie radę.” Kiwając głową, próbowałam przekonać Chamille i samą siebie. „Dobrze, bo właśnie nadszedł.” – oznajmiła, a moje serce zapadło się w żołądku.
Na te słowa Chamille wstała, a ja zrobiłam to samo, poprawiła mundur i przykleiła uśmiech do twarzy.
Spojrzała na mnie, ujęła mnie za ramiona i powiedziała: „Uśmiech, damy radę, kochana.”
Zdecydowanym ruchem poprowadziła mnie do drzwi.
Każdy krok w stronę drzwi sprawiał, że serce łomotało mi ze strachu. Nawet nie poznałam jeszcze tego mężczyzny, a już bałam się, że coś schrzanię.
Jako stewardesa miałam już do czynienia z onieśmielającymi pasażerami, ale tym razem był tylko jeden taki pasażer – przez 14 godzin i 50 minut lotu. Pasażer, który mógł zdecydować o moim być albo nie być w tej pracy.
Dotarłyśmy do drzwi akurat w chwili, gdy jego samochód zaczął podjeżdżać pod samolot.
Kiedy zobaczyłam auto, musiałam spojrzeć jeszcze raz, bo wyglądało dokładnie tak, jak to, które widziałam wczoraj.
Kiedy kierowca wysiadł, odebrało mi dech. Ten sam kierowca.
Moje oczekiwanie rosło z każdym krokiem kierowcy w stronę tylnych drzwi. A gdy je otworzył, łomotanie serca rozbrzmiewało mi już w uszach, a ciało zaczęło drżeć z nerwów.
Gdy wysiadł z auta, poczułam, jak serce wyskakuje mi z piersi.
To był ten sam mężczyzna.
Znowu nie zwrócił uwagi na swojego kierowcę. Jego wzrok powędrował ku Chamille, a potem powoli spoczął na mnie.
Nawet z daleka wydawało mi się, że mruży oczy, ale może to tylko moja wyobraźnia płatała mi figle.
Kierowca podał mu czarną aktówkę i ruszył w naszą stronę.
Gdy się zbliżał, przełknęłam ślinę. Jego kroki zlewały się z rytmem mojego serca, próbowałam wziąć głęboki oddech, ale wiedziałam, że nic nie uspokoi galopującego tętna – im był bliżej, tym bardziej nerwy pulsowały mi w żyłach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Liliana-
"Dobrze, jak widzisz, pan Cavalier nie jest zbyt rozmowny, co jest w porządku, bo spotkasz różnych klientów – jedni będą trochę aroganccy, inni zaś bardziej wyluzowani i przyjaźni. W każdym razie, zrobimy teraz obchód i upewnimy się, że wszystko jest w porządku i że jest przypięty pasami." – wyjaśniła Chamille, a ja skinęłam cicho głową, wciąż próbując uspokoić nerwy.
To miał być mój pierwszy lot samolotem po incydencie z poprzedniej pracy, i powiedzieć, że serce biło mi jak oszalałe, to jak nic nie powiedzieć. A bardzo wysoki i onieśmielający pan Cavalier wcale nie ułatwiał mi sprawy.
Gdy pan Cavalier wszedł na pokład, zarówno Chamille, jak i ja przywitałyśmy go, ale on tylko nas minął, ledwo rzucając nam spojrzenie. Uznałam to za dość niegrzeczne, ale kim byłam, żeby zwracać klientowi uwagę na maniery?
Po prostu przeszedł obok nas i usiadł, wyciągając swojego laptopa.
Wyglądało na to, że Chamille jest przyzwyczajona do jego charakteru, bo zajęła się swoimi sprawami, jakby jego zachowanie już jej nie ruszało.
Gdy chodziłyśmy po pokładzie, upewniając się, że wszystko jest na swoim miejscu, przygryzłam wargi, zbliżając się do niego. To był mój sposób na skupienie się na oddychaniu i tylko miałam nadzieję, że nie zacznę się pocić.
Nienawidziłam się denerwować, ale skoro to był mój pierwszy dzień, nie mogłam sobie pozwolić na błędy.
Chamille podeszła do pana Cavaliera, splatając dłonie przed sobą, i zwróciła się do niego z uśmiechem: "Panie Cavalier, mam przyjemność przedstawić Lilianę, to nasza najnowsza członkini zespołu, dziś leci z nami." „Miło mi.” – uśmiechnęłam się delikatnie, gdy jego spojrzenie przesunęło się na mnie, ale tylko mruknął pod nosem i znów wpatrzył się w laptopa.
Trochę niegrzeczny.
Chamille delikatnie odchrząknęła i kontynuowała: "Przygotowujemy się do startu i chciałam się tylko upewnić, czy jest pan gotowy?" Przez chwilę nie odpowiedział, więc rzuciłam szybkie spojrzenie Chamille, która wciąż miała na twarzy łagodny uśmiech.
Próbowałam ją naśladować, ale jego brak reakcji zaczynał mnie powoli irytować, aż wreszcie, po napisaniu czegoś na laptopie, zamknął go i schował, odchylił się do tyłu i w końcu odpowiedział Chamille zdecydowanym tonem: „Oczywiście.” Potem jeszcze raz spojrzał na mnie, a mi serce podskoczyło do gardła.
Jezu słodki, naprawdę był „przystojnym, zagranicznym kawalerem”, jak to mawiała moja mama.
Jego wyrazista twarz była ogolona i zadbana. Ostry, prosty nos świetnie komponował się z kwadratową szczęką i zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Włosy – znów nienagannie uczesane. Oczy ciemne, brązowe, podkreślone światłem padającym z góry.
Jego ciemne oczy tylko musnęły mój wygląd i od razu odwrócił wzrok, opierając głowę na ręce i muskając palcami usta.
Uznałam to za sygnał, że możemy odejść.
Jego spojrzenie wystarczyło, by poczuć gorąco na skórze, a dłonie zaczęły szybko się pocić. Coś w jego sposobie bycia sprawiało, że miałam ochotę uciekać gdzie pieprz rośnie.
A nawet go nie znałam, ale wyglądał na kłopoty.
A może to tylko nerwy?
Przełknęłam ślinę, Chamille skinęła głową i odeszłyśmy.
Gdy usiadłyśmy i zapięłyśmy pasy, Chamille spojrzała na mnie, wychwytując moje pytające spojrzenie, i uśmiechnęła się, mówiąc: „Latałam z nim już kilka razy, można się przyzwyczaić. Teraz, gdy klient jest już na miejscu i zapięty, zapinamy się i wybierasz *9112 na tym telefonie.” Chamille wskazała czerwony telefon, a ja skinęłam głową i podniosłam słuchawkę.
Po dwóch sygnałach odebrał pilot, zapewniłam go, że jesteśmy gotowe do startu.
Gdy samolot zaczął przygotowania do wznoszenia, odchyliłam głowę do tyłu i wzięłam głęboki oddech, by się uspokoić. Już czułam, jak nerwy zaczynają dawać się we znaki. Serce waliło mi w piersi, a czasem miałam wrażenie, że opada mi do żołądka.
Choć uwielbiałam podróżować, starty i lądowania nigdy nie należały do moich ulubionych momentów.
"Denerwujesz się?" – zauważyła Chamille, gdy wypuściłam głośno powietrze. „Coś w tym stylu.” – zaśmiałam się niezręcznie, wciskając dłonie w podłokietniki. „Nie dziwię się. To nieprzyjemne uczucie, ale ja zawsze myślę o rodzinie w domu. Mąż i moje dwa maluchy. A ty, jesteś mężatką?” – zapytała, prowadząc pogawędkę, która jakoś pomogła mi się uspokoić. „Nie, jeszcze nie.” – zaśmiałam się niepewnie. „Chłopak?” – dopytała, spoglądając na mnie. „Nie, jeszcze nikogo nie poznałam.” – pokręciłam głową, śmiejąc się. „Co?” – dopytała Chamille, a ja wciąż się śmiałam, choć serce wyskoczyło mi z piersi, gdy samolot przyspieszył i wzbiliśmy się w powietrze. „Jakoś nie zwracam niczyjej uwagi, a nawet jeśli już, to nigdy nie jest to coś na tyle mocnego, by przerodziło się w coś poważnego.” – wyjaśniłam, w końcu mogąc oddychać, gdy samolot się wyrównał, wysoko nad chmurami. „A, czyli jesteś jedną z tych dziewczyn.” – zaśmiała się Chamille, kręcąc głową. „Jakich dziewczyn?” – zapytałam, unosząc sceptycznie brew. „Takich, które nie są zbyt zachwycone facetami, którzy się w nich podkochują – i czekają na wysokiego, ciemnego, przystojnego nieznajomego, który je porwie.” – wyjaśniła z figlarnym uśmiechem, a ja pokręciłam głową: „Chciałabym. Ale to się zdarza tylko w książkach, więc…” „Dobrze, jak widzisz, już lecimy komfortowo, więc na takim długim locie jak ten idziesz sprawdzić, czy klient dobrze zniósł start, i czy chciałby już coś do picia albo jedzenia.” – pouczyła Chamille, wyciągając magazyn i opierając się wygodnie w fotelu. „O- c- chcesz, żebym poszła zapytać go. Sama? Nie idziesz ze mną?” – zapytałam, czując jak nerwy przyspieszają bicie serca. „To podstawa obsługi – robiłaś to już na lotach rejsowych. Przekonywałaś mnie przecież, że to będzie łatwe szkolenie. Jeśli będziesz potrzebować pomocy, jestem tutaj.” – dodała Chamille, nie dając mi szansy na odpowiedź, bo już otworzyła magazyn i udawała, że zaczytuje się w reklamie kremu przeciwzmarszczkowego.
Westchnęłam, wyprostowałam się, podniosłam głowę i ruszyłam w stronę pana Cavaliera.
Idąc do niego, próbowałam sobie powtarzać, że jest tylko kolejnym pasażerem. To moja specjalność. Robiłam rutynową kontrolę i tyle. To nie fizyka kwantowa.
Powinno być łatwo.
Gdy do niego podeszłam, znowu był zajęty laptopem. Jeśli dobrze pamiętałam, nie powinnam mu przeszkadzać, dopóki sam mnie nie zauważy, więc wzięłam głęboki oddech i wyraźnie odchrząknęłam, licząc, że zwróci na mnie uwagę.
Nic.
Więc czekałam. W myślach odliczyłam sześćdziesiąt sekund, po czym znów odchrząknęłam i przyklejam na twarz mały uśmiech, ale wciąż żadnej reakcji.
Spojrzałam na Chamille, która zza magazynu zerknęła na mnie, wzruszyła ramionami i wróciła do czytania.
Po chwili stania i narastającej irytacji, odezwałam się: „Panie Cavalier, mam nadzieję, że start był łagodny. Czy życzy pan sobie coś do jedzenia lub picia?”
Cisza.
Ani słowa, ani westchnienia, nawet mrugnięcia.
Jakbym mówiła do ściany.
Bezradnie spojrzałam na Chamille, która w tym momencie chowała śmiech za magazynem.
„ Pomóż mi. ” – wymówiłam bezgłośnie, a ona tylko pomachała, pokazała kciuk w górę i wymamrotała: „ świetnie ci idzie ”.
Zaciskając usta, powstrzymałam się przed przewróceniem oczami.
Czy to normalne, że już pierwszego dnia chciałam zabić swoją trenerkę?
Przesuń w górę, aby kontynuować