Następnego ranka mój umysł dosłownie został wyrwany ze snu, gdy głośny dźwięk budzika przeszył moje uszy i dotarł prosto do mózgu.
Jęcząc, szybko wyłączyłam budzik i zamrugałam sennie w kierunku ściany sypialni. Czułam, jak sen próbuje mnie ponownie wciągnąć pod swoje skrzydła, ale znów podskoczyłam, gdy telefon zaczął dzwonić.
Przykładając słuchawkę do ucha, wyjęczałam: „halo?” – Dzień dobry! – zaćwierkała Chamille do mojego ucha, rozwiewając resztki snu. – Już wstałam! O Boże, czy się spóźniłam? – niemal wyskoczyłam z łóżka, gotowa pędzić pod prysznic. – Nie, dzwoniłam tylko, żeby upewnić się, że już nie śpisz. I żeby powiedzieć, że rozumiemy, iż nie masz jeszcze niezawodnego środka transportu, więc jeden z kierowców firmy odbierze cię za jakieś 30 minut i zawiezie na lotnisko – wyjaśniła Chamille, brzmiąc znacznie bardziej rześko niż ja. – Okej, dziękuję – odparłam. – W porządku, do zobaczenia za chwilę. Nie mogę się doczekać, żeby cię poznać! – dodała, pełna energii. – Ja też – próbowałam się uśmiechnąć, ale nie mogłam dorównać jej entuzjazmowi o tej porze.
Gdy rozmowa dobiegła końca, wygrzebałam się z łóżka i powlokłam się do łazienki.
Gdy spojrzałam na siebie w lustrze, skrzywiłam się, po czym sama się z siebie roześmiałam.
Nie tracąc czasu na przygotowania, umyłam zęby, związałam włosy w niski kok i wzięłam prysznic. Kiedy skończyłam, założyłam mundur, chwyciłam torebkę i walizkę, i wyszłam z mieszkania akurat w momencie, gdy kierowca podjechał.
– Dzień dobry, nazywam się Carlos, jestem z Sky High Incorporation. Musi być pani Lilianą, witamy na pokładzie – przywitał się młody mężczyzna z życzliwym uśmiechem. Miał jasną karnację, był dobrze zbudowany, a jego czarne włosy były starannie ułożone. – Miło mi pana poznać – odpowiedziałam z uśmiechem, ściskając wyciągniętą dłoń. – Pozwoli pani – powiedział, po czym chwycił moją walizkę i włożył ją do bagażnika, a potem otworzył przede mną drzwi i zaprosił do środka.
Podczas jazdy samochodem panowała głównie cisza; wysłałam SMS-a do rodziców, informując, że jestem już w drodze, po czym spróbowałam wziąć głęboki oddech, bo czułam, że moje serce wali tak mocno, że zaraz mnie udusi.
– Zdenerwowana? – zauważył Carlos przez lusterko wsteczne. – Coś w tym stylu – zachichotałam niezręcznie. – Proszę się nie martwić, Chamille to jedna z najlepszych trenerek, jakie można mieć, do końca pierwszego dnia będzie pani gotowa. I jeszcze bonus, podróżuje pani z państwem Dunn. Starsze małżeństwo, najmilsi ludzie, jakich poznałem. Będzie dobrze – mówił Carlos spokojnie, zerkając na mnie od czasu do czasu przez lusterko. – Dziękuję. Pracuje pan w firmie już długo? – zapytałam, czując, że ta rozmowa pozwala mi się rozluźnić. – Jestem tu od około dwóch lat. Wszyscy, których poznałem, byli bardzo mili. Niektórzy są bardziej rozmowni, inni mniej, ale podoba mi się tutaj. A pani? Miała pani już do czynienia z tą branżą? – Cóż, trochę. Kiedyś latałam na rejsach komercyjnych. To była fajna praca, można było podróżować do różnych krajów, poznawać ciekawych ludzi. Bardzo mi się to podobało – wzruszyłam ramionami, po czym moja twarz przybrała lekko smutny wyraz. – Co się stało? – zapytał Carlos, wyraźnie ostrożnie dobierając słowa. – Poznałam niewłaściwych, choć interesujących ludzi. Po incydencie z jednym z pasażerów uznałam, że nadal mogę robić to, co kocham, ale w bardziej ograniczonym gronie, więc oto jestem – wzruszyłam ramionami i westchnęłam, starając się nie pozwolić, by wspomnienia zepsuły mi nastrój. – Przynajmniej nie usłyszymy o tym, że zwymiotowała pani na członka załogi z powodu choroby lokomocyjnej pierwszego dnia – zaśmiał się Carlos, co od razu przykuło moją uwagę. – Chwileczkę, to się wydarzyło? – zapytałam, a wcześniejszy smutek zniknął. – Cóż, nie powinienem o tym mówić, bo podobno każdy, kto usłyszy tę historię przed swoją zmianą, będzie miał pecha podczas podróży – powiedział szeptem, jakby chciał zbudować napięcie. – Nie wierzę panu – zaśmiałam się, kręcąc głową. – Tak? O co chce się pani założyć? Naprawdę chce pani ryzykować pierwszy dzień? – zapytał Carlos, zjeżdżając z autostrady i kierując się w stronę lotniska dla VIP-ów, które widziałam z drogi. – Cóż... – przeciągnęłam, próbując rozważyć opcje. – Tak myślałem, a poza tym już za późno, jesteśmy na miejscu – powiedział Carlos, parkując samochód przy prywatnym odrzutowcu.
Wysiadł z auta i wyjął mój bagaż, po czym otworzył mi drzwi.
Odprowadzając mnie do ogromnego samolotu, powiedział: – Liliano, to była przyjemność. Powodzenia pierwszego dnia. – Dziękuję, Carlos – odpowiedziałam i wymieniliśmy pożegnania, po czym wręczył mi mój bagaż, a ja ruszyłam po schodkach prowadzących do samolotu.
Kiedy dotarłam na ostatni stopień, przede mną pojawiła się młoda kobieta o ciemnej karnacji. Zaskoczona, prawie zrobiłam krok w tył, ale w ostatniej chwili zachowałam równowagę, by nie spaść z samolotu.
Jej brązowe włosy z blond pasemkami również były związane w kok. Jej piwne oczy świeciły, a uśmiech miała serdeczny.
– O jejku, przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć. Cześć, jestem Chamille, bardzo mi miło cię poznać. – Cześć, Liliana, ale możesz mówić Lili lub Lilian, jak wolisz – odpowiedziałam z uśmiechem, ściskając jej dłoń. – Lili, bardzo się cieszę, ale muszę powiedzieć, że nastąpiła nagła zmiana planów. Jenna właśnie zadzwoniła, dziś nie lecimy z państwem Dunn. Inny klient miał pilną sprawę, więc ten, który miał być naszą drugą trasą, został przesunięty na teraz – wyjaśniła Chamille, prowadząc mnie przez luksusowy pokład, na tyły samolotu, za kuchnię, do dwóch małych kajut, każdej z łóżkiem.
„To będzie nasza mała przestrzeń. Pan Cavalier to osoba, z którą będziemy podróżować. Zazwyczaj, kiedy szkolę się na jego zmianę, proszę, żebyś przychodziła około 2 godziny wcześniej, ale Jenna zapewniła mnie, że szybko się uczysz, więc półtorej godziny powinno wystarczyć. Teraz, kiedy podróżujesz z jakimkolwiek klientem, oczywiście musisz przyjść ubrana odpowiednio do pracy, co już zrobiłaś. Po wejściu na pokład samolotu znajdziesz swój pokój, w którym zostawisz wszystkie swoje rzeczy.” – instruowała Chamille, a ja postępowałam zgodnie z jej wskazówkami, wkładając torbę pod łóżko. „Następnie zawiadamiasz pilota, że już jesteś. Idziesz do kokpitu, żeby upewnić się, że wiedzą, iż jesteś na pokładzie.” Mówiąc to, Chamille prowadziła mnie z tyłu samolotu w stronę przodu.
Kiedy kierowałyśmy się w stronę kokpitu, rozpoczęła oprowadzanie.
„Nasze pokoje zawsze są z tyłu samolotu, potem mamy łazienkę. Gdy przychodzi czas na start, zapinamy pasy na siedzeniu tuż przed naszym pokojem. Trochę dalej korytarzem znajduje się część wypoczynkowa. Po prawej stronie jest barek i mała kuchnia, potem jest miejsce do pracy – tu zwykle pracuje pan Cavalier. Idąc dalej do przodu, dochodzisz do pokoju pana Cavaliera, ale uwierz mi, rzadko z niego korzysta, a potem jest kokpit.”
Kiedy dotarłyśmy na miejsce, Chamille otworzyła drzwi akurat, gdy starszy mężczyzna odwrócił się w naszą stronę.
„Hej, Paul, to Liliana, jest nowa.” – zawołała Chamille do pilota. „Hej, nowa, witaj na pokładzie.” – odpowiedział Paul, a jego okrągłe policzki wydawały się jeszcze pełniejsze, gdy się uśmiechnął. Potem zwrócił się do innego mężczyzny: „to jest Juan. To mój drugi pilot.” „Miło mi.” Juan tylko kiwnął głową w moją stronę, a ja uśmiechnęłam się, podając im ręce.
Po przedstawieniu Chamille zaprowadziła mnie z powrotem do barku, gdzie usiadłyśmy, aby omówić kilka szczegółów.
„Pan Cavalier to jeden z tych klientów, którzy mają ścisłą rutynę i nie jest tak wyrozumiały jak inni, jeśli ją zakłócisz. Gdy przyjdzie, masz go przywitać przy drzwiach. Niewiele mówi, więc nie bierz do siebie, jeśli odpowiada tylko jednym słowem albo krótkimi dźwiękami. Da się do tego przywyknąć. Kiedy już usiądzie i zapnie pasy, twoim zadaniem jest powiadomienie pilota, że jest gotowy. Siedzisz i zapinasz pasy, potem korzystasz z telefonu obok fotela, żeby dać znać pilotowi, że jesteście gotowi. Po starcie zazwyczaj chce drinka zanim zacznie pracować. Albo wybiera wino, albo whisky – zależy od nastroju. Rozumiesz wszystko?” – zapytała Chamille, gdy długo milczałam. „Tak, tak, śmiało.” – zapewniłam, kiwając głową. „Dobrze, więc po starcie podejdziesz do niego, zawsze zwracaj się do niego po nazwisku, mów wyraźnie. Zapytaj, co chce do picia, a gdy podasz mu napój, wracasz na swoje miejsce. Co godzinę sprawdzaj, czy czegoś nie potrzebuje. Ponieważ lecimy do Rzymu, będziesz musiała podać mu lunch około południa i kolację na godzinę przed lądowaniem. W aneksie kuchennym znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz, jego lunch zawsze jest taki sam. To talerz z owocami, szynką i różnymi serami, do tego kieliszek szampana albo czerwonego wina. Gdy podasz mu lunch, pamiętaj, żeby sama też coś zjadła. W korytarzu, który prowadzi do twojego pokoju, jest mała lodówka. Po lunchu sprawdzaj go regularnie, tak samo z kolacją, a kiedy nadejdzie czas lądowania, pilot poinformuje cię przez głośnik, sprawdź, czy pan Cavalier czegoś jeszcze nie potrzebuje, potem usiądź, zapnij pasy i przygotuj się do lądowania. Po wylądowaniu będzie już czekał na niego osobisty kierowca. My korzystamy z kierowców firmowych, którzy zawiozą nas do hotelu. Przed każdą podróżą otrzymujemy grafik, z którego dowiesz się, jak długo klient zostaje, i to zdarza się rzadko, ale czasem klienci proszą o drobne przysługi. Ale nie musisz się tym martwić przy panu Cavalierze – widuje się z nami tylko w samolocie. Wszystko jasne?” – Chamille przerwała po kolejnym szybkim szkoleniu z obsługi pana Cavaliera. „W porządku.” – potwierdziłam, choć im więcej o nim słyszałam, tym bardziej się denerwowałam. „Dobrze. Ponieważ to twój pierwszy dzień, ja cię przedstawię, ale pamiętaj, on nie jest zbyt rozmowny, więc nie bierz do siebie, jeśli ledwo cię zauważy. Jednego nie powinnaś robić – nie przerywaj mu, kiedy mówi, a jeśli pracuje przy komputerze i przychodzi pora, żebyś go sprawdziła, poczekaj, aż cię zauważy, nie odchodź, dopóki cię nie odprawi. Zawsze zwracaj się do niego jako pan Cavalier, staraj się ograniczać rozmowy do minimum i zawsze bądź czujna. Unikaj jakiejkolwiek pyskówki. To nasz najważniejszy klient, ale niełatwo go zadowolić. Nie będę cię zwodzić – widziałam, jak nawet najpewniejsze siebie stewardesy poddawały się przez niego i odchodziły z pracy, więc chcę tylko, żebyś pokazała się z jak najlepszej strony. Nie narażaj się mu, bo wystarczy jedno słowo z jego strony i po tobie. Masz już ochotę uciekać?” – zażartowała Chamille widząc moją minę, a ja westchnęłam, zbierając odwagę i powiedziałam: „Nie, myślę, że dam sobie radę.” Kiwając głową, próbowałam przekonać Chamille i samą siebie. „Dobrze, bo właśnie nadszedł.” – oznajmiła, a moje serce zapadło się w żołądku.
Na te słowa Chamille wstała, a ja zrobiłam to samo, poprawiła mundur i przykleiła uśmiech do twarzy.
Spojrzała na mnie, ujęła mnie za ramiona i powiedziała: „Uśmiech, damy radę, kochana.”
Zdecydowanym ruchem poprowadziła mnie do drzwi.
Każdy krok w stronę drzwi sprawiał, że serce łomotało mi ze strachu. Nawet nie poznałam jeszcze tego mężczyzny, a już bałam się, że coś schrzanię.
Jako stewardesa miałam już do czynienia z onieśmielającymi pasażerami, ale tym razem był tylko jeden taki pasażer – przez 14 godzin i 50 minut lotu. Pasażer, który mógł zdecydować o moim być albo nie być w tej pracy.
Dotarłyśmy do drzwi akurat w chwili, gdy jego samochód zaczął podjeżdżać pod samolot.
Kiedy zobaczyłam auto, musiałam spojrzeć jeszcze raz, bo wyglądało dokładnie tak, jak to, które widziałam wczoraj.
Kiedy kierowca wysiadł, odebrało mi dech. Ten sam kierowca.
Moje oczekiwanie rosło z każdym krokiem kierowcy w stronę tylnych drzwi. A gdy je otworzył, łomotanie serca rozbrzmiewało mi już w uszach, a ciało zaczęło drżeć z nerwów.
Gdy wysiadł z auta, poczułam, jak serce wyskakuje mi z piersi.
To był ten sam mężczyzna.
Znowu nie zwrócił uwagi na swojego kierowcę. Jego wzrok powędrował ku Chamille, a potem powoli spoczął na mnie.
Nawet z daleka wydawało mi się, że mruży oczy, ale może to tylko moja wyobraźnia płatała mi figle.
Kierowca podał mu czarną aktówkę i ruszył w naszą stronę.
Gdy się zbliżał, przełknęłam ślinę. Jego kroki zlewały się z rytmem mojego serca, próbowałam wziąć głęboki oddech, ale wiedziałam, że nic nie uspokoi galopującego tętna – im był bliżej, tym bardziej nerwy pulsowały mi w żyłach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Liliana-
"Dobrze, jak widzisz, pan Cavalier nie jest zbyt rozmowny, co jest w porządku, bo spotkasz różnych klientów – jedni będą trochę aroganccy, inni zaś bardziej wyluzowani i przyjaźni. W każdym razie, zrobimy teraz obchód i upewnimy się, że wszystko jest w porządku i że jest przypięty pasami." – wyjaśniła Chamille, a ja skinęłam cicho głową, wciąż próbując uspokoić nerwy.
To miał być mój pierwszy lot samolotem po incydencie z poprzedniej pracy, i powiedzieć, że serce biło mi jak oszalałe, to jak nic nie powiedzieć. A bardzo wysoki i onieśmielający pan Cavalier wcale nie ułatwiał mi sprawy.
Gdy pan Cavalier wszedł na pokład, zarówno Chamille, jak i ja przywitałyśmy go, ale on tylko nas minął, ledwo rzucając nam spojrzenie. Uznałam to za dość niegrzeczne, ale kim byłam, żeby zwracać klientowi uwagę na maniery?
Po prostu przeszedł obok nas i usiadł, wyciągając swojego laptopa.
Wyglądało na to, że Chamille jest przyzwyczajona do jego charakteru, bo zajęła się swoimi sprawami, jakby jego zachowanie już jej nie ruszało.
Gdy chodziłyśmy po pokładzie, upewniając się, że wszystko jest na swoim miejscu, przygryzłam wargi, zbliżając się do niego. To był mój sposób na skupienie się na oddychaniu i tylko miałam nadzieję, że nie zacznę się pocić.
Nienawidziłam się denerwować, ale skoro to był mój pierwszy dzień, nie mogłam sobie pozwolić na błędy.
Chamille podeszła do pana Cavaliera, splatając dłonie przed sobą, i zwróciła się do niego z uśmiechem: "Panie Cavalier, mam przyjemność przedstawić Lilianę, to nasza najnowsza członkini zespołu, dziś leci z nami." „Miło mi.” – uśmiechnęłam się delikatnie, gdy jego spojrzenie przesunęło się na mnie, ale tylko mruknął pod nosem i znów wpatrzył się w laptopa.
Trochę niegrzeczny.
Chamille delikatnie odchrząknęła i kontynuowała: "Przygotowujemy się do startu i chciałam się tylko upewnić, czy jest pan gotowy?" Przez chwilę nie odpowiedział, więc rzuciłam szybkie spojrzenie Chamille, która wciąż miała na twarzy łagodny uśmiech.
Próbowałam ją naśladować, ale jego brak reakcji zaczynał mnie powoli irytować, aż wreszcie, po napisaniu czegoś na laptopie, zamknął go i schował, odchylił się do tyłu i w końcu odpowiedział Chamille zdecydowanym tonem: „Oczywiście.” Potem jeszcze raz spojrzał na mnie, a mi serce podskoczyło do gardła.
Jezu słodki, naprawdę był „przystojnym, zagranicznym kawalerem”, jak to mawiała moja mama.
Jego wyrazista twarz była ogolona i zadbana. Ostry, prosty nos świetnie komponował się z kwadratową szczęką i zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Włosy – znów nienagannie uczesane. Oczy ciemne, brązowe, podkreślone światłem padającym z góry.
Jego ciemne oczy tylko musnęły mój wygląd i od razu odwrócił wzrok, opierając głowę na ręce i muskając palcami usta.
Uznałam to za sygnał, że możemy odejść.
Jego spojrzenie wystarczyło, by poczuć gorąco na skórze, a dłonie zaczęły szybko się pocić. Coś w jego sposobie bycia sprawiało, że miałam ochotę uciekać gdzie pieprz rośnie.
A nawet go nie znałam, ale wyglądał na kłopoty.
A może to tylko nerwy?
Przełknęłam ślinę, Chamille skinęła głową i odeszłyśmy.
Gdy usiadłyśmy i zapięłyśmy pasy, Chamille spojrzała na mnie, wychwytując moje pytające spojrzenie, i uśmiechnęła się, mówiąc: „Latałam z nim już kilka razy, można się przyzwyczaić. Teraz, gdy klient jest już na miejscu i zapięty, zapinamy się i wybierasz *9112 na tym telefonie.” Chamille wskazała czerwony telefon, a ja skinęłam głową i podniosłam słuchawkę.
Po dwóch sygnałach odebrał pilot, zapewniłam go, że jesteśmy gotowe do startu.
Gdy samolot zaczął przygotowania do wznoszenia, odchyliłam głowę do tyłu i wzięłam głęboki oddech, by się uspokoić. Już czułam, jak nerwy zaczynają dawać się we znaki. Serce waliło mi w piersi, a czasem miałam wrażenie, że opada mi do żołądka.
Choć uwielbiałam podróżować, starty i lądowania nigdy nie należały do moich ulubionych momentów.
"Denerwujesz się?" – zauważyła Chamille, gdy wypuściłam głośno powietrze. „Coś w tym stylu.” – zaśmiałam się niezręcznie, wciskając dłonie w podłokietniki. „Nie dziwię się. To nieprzyjemne uczucie, ale ja zawsze myślę o rodzinie w domu. Mąż i moje dwa maluchy. A ty, jesteś mężatką?” – zapytała, prowadząc pogawędkę, która jakoś pomogła mi się uspokoić. „Nie, jeszcze nie.” – zaśmiałam się niepewnie. „Chłopak?” – dopytała, spoglądając na mnie. „Nie, jeszcze nikogo nie poznałam.” – pokręciłam głową, śmiejąc się. „Co?” – dopytała Chamille, a ja wciąż się śmiałam, choć serce wyskoczyło mi z piersi, gdy samolot przyspieszył i wzbiliśmy się w powietrze. „Jakoś nie zwracam niczyjej uwagi, a nawet jeśli już, to nigdy nie jest to coś na tyle mocnego, by przerodziło się w coś poważnego.” – wyjaśniłam, w końcu mogąc oddychać, gdy samolot się wyrównał, wysoko nad chmurami. „A, czyli jesteś jedną z tych dziewczyn.” – zaśmiała się Chamille, kręcąc głową. „Jakich dziewczyn?” – zapytałam, unosząc sceptycznie brew. „Takich, które nie są zbyt zachwycone facetami, którzy się w nich podkochują – i czekają na wysokiego, ciemnego, przystojnego nieznajomego, który je porwie.” – wyjaśniła z figlarnym uśmiechem, a ja pokręciłam głową: „Chciałabym. Ale to się zdarza tylko w książkach, więc…” „Dobrze, jak widzisz, już lecimy komfortowo, więc na takim długim locie jak ten idziesz sprawdzić, czy klient dobrze zniósł start, i czy chciałby już coś do picia albo jedzenia.” – pouczyła Chamille, wyciągając magazyn i opierając się wygodnie w fotelu. „O- c- chcesz, żebym poszła zapytać go. Sama? Nie idziesz ze mną?” – zapytałam, czując jak nerwy przyspieszają bicie serca. „To podstawa obsługi – robiłaś to już na lotach rejsowych. Przekonywałaś mnie przecież, że to będzie łatwe szkolenie. Jeśli będziesz potrzebować pomocy, jestem tutaj.” – dodała Chamille, nie dając mi szansy na odpowiedź, bo już otworzyła magazyn i udawała, że zaczytuje się w reklamie kremu przeciwzmarszczkowego.
Westchnęłam, wyprostowałam się, podniosłam głowę i ruszyłam w stronę pana Cavaliera.
Idąc do niego, próbowałam sobie powtarzać, że jest tylko kolejnym pasażerem. To moja specjalność. Robiłam rutynową kontrolę i tyle. To nie fizyka kwantowa.
Powinno być łatwo.
Gdy do niego podeszłam, znowu był zajęty laptopem. Jeśli dobrze pamiętałam, nie powinnam mu przeszkadzać, dopóki sam mnie nie zauważy, więc wzięłam głęboki oddech i wyraźnie odchrząknęłam, licząc, że zwróci na mnie uwagę.
Nic.
Więc czekałam. W myślach odliczyłam sześćdziesiąt sekund, po czym znów odchrząknęłam i przyklejam na twarz mały uśmiech, ale wciąż żadnej reakcji.
Spojrzałam na Chamille, która zza magazynu zerknęła na mnie, wzruszyła ramionami i wróciła do czytania.
Po chwili stania i narastającej irytacji, odezwałam się: „Panie Cavalier, mam nadzieję, że start był łagodny. Czy życzy pan sobie coś do jedzenia lub picia?”
Cisza.
Ani słowa, ani westchnienia, nawet mrugnięcia.
Jakbym mówiła do ściany.
Bezradnie spojrzałam na Chamille, która w tym momencie chowała śmiech za magazynem.
„ Pomóż mi. ” – wymówiłam bezgłośnie, a ona tylko pomachała, pokazała kciuk w górę i wymamrotała: „ świetnie ci idzie ”.
Zaciskając usta, powstrzymałam się przed przewróceniem oczami.
Czy to normalne, że już pierwszego dnia chciałam zabić swoją trenerkę?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Biorąc głęboki oddech, zamknęłam oczy i przygotowałam się, by znów zabrać głos, ale przerwał mi jego głos, który sprawił, że serce podeszło mi do gardła.
"Czy cię irytuję, Liliano?" – zapytał, a gdy tylko otworzyłam oczy i napotkałam jego ciemne spojrzenie, serce zapadło mi się w żołądku. "Yy, wcale nie, proszę pana. Czy chciałby pan coś do..." – "Kieliszek czerwonego wina wystarczy, dziękuję." Po prostu przerwał mi w pół zdania, a ja musiałam policzyć do pięciu, by powstrzymać się od odpowiedzi.
Czułam się oburzona jego zachowaniem, a jednocześnie bezsilna, bo musiałam ugryźć się w język. Odwróciłam się i ruszyłam w stronę Chamille.
W drodze do niej, sposób, w jaki wypowiedział moje imię, rozbrzmiewał mi w uszach, a na mojej skórze pojawiła się gęsia skórka. Zdecydowanie był przystojnym, zagranicznym dżentelmenem.
Kiedy dotarłam do Chamille, jej śmiech stał się jeszcze bardziej słyszalny, a ja westchnęłam, mówiąc: "To nie było miłe z twojej strony." "Och, ale świetnie sobie poradziłaś. Przynajmniej nie płaczesz." Chamille wzruszyła ramionami, jakby to był test, którego wielu już nie przeszło. "Ludzie naprawdę płakali?" – zapytałam z niedowierzaniem, a Chamille pokręciła głową i powiedziała: "Nie uwierzyłabyś. W każdym razie, o co poprosił? Czekaj, zgadnę – kieliszek czerwonego wina?" "Tak." Pokiwałam głową i uśmiechnęłam się, a Chamille wstała i poprowadziła mnie do aneksu kuchennego.
Pokazała mi, gdzie znaleźć kieliszek i gdzie przechowywane jest wino. Gdy tłumaczyła mi instrukcje, a ja uważnie przytakiwałam, na moment uległam słabości i rzuciłam okiem w stronę pana Cavaliera.
Gdy tylko to zrobiłam, serce podskoczyło mi w piersi, przez ciało przebiegł dreszcz, a kiedy nasze spojrzenia się spotkały, poczułam, że policzki mi płoną.
Szybko odwróciłam wzrok, co prawie przyprawiło mnie o lekki ból karku, próbowałam oddychać, choć oddech wyszedł mi lekko drżący, ale dalej zwalałam to na nerwy. Choć natrętny głos podświadomości mówił mi coś innego.
Po tym, jak Chamille umieściła wino w wiaderku z lodem i przygotowała kieliszek na tacy, pomogła mi zanieść je do pana Cavaliera.
Gdy tylko do niego podeszłyśmy, oderwał wzrok od laptopa i odchylił się w fotelu.
Robiłam wszystko, by patrzeć wszędzie, tylko nie prosto na niego. Ale kątem oka czułam, jak jego wzrok przeszywa mi czaszkę, a palec wskazujący znów spoczywa na jego ustach.
Naprawdę bardzo ładnych, miękko wyglądających ustach.
Starałam się naprawdę skupić na zadaniu, ale serce tłukące się o żebra wcale nie pomagało mi w walce ze stresem.
Ciągle jednak zwalałam to na nerwy.
Chamille obserwowała mnie uważnie, gdy wyciągałam korek z butelki i zaczęłam nalewać wino do kieliszka. Robiłam wszystko, by kolana mi się nie ugięły, bo jego ciężkie spojrzenie nie schodziło z mojej twarzy. Nerwy pulsowały mi w całym ciele.
Byłam już prawie przy końcu, gdy samolot zatrząsł się lekko na boki przez chwilowe turbulencje.
Nim się obejrzałam, ręka mi się omsknęła, a pan Cavalier zerwał się na równe nogi – jego bardzo biała, czysta, nieskazitelna koszula została poplamiona czerwonym winem, bo marynarka była rozpięta.
Jego ciemne oczy rzuciły mi krótkie spojrzenie i przełknęłam ślinę, czując suchość w ustach.
Chamille westchnęła, tuż zanim on przeszedł obok mnie i udał się do swojego pokoju.
Jęknęłam, odstawiłam butelkę i uderzyłam się dłonią w czoło, które aż zlało się potem z powodu mojego zażenowania.
Cóż, wygląda na to, że mogę się pożegnać z tą pracą.
"Dobra, to pierwszy raz, przynajmniej z nim, ale podnieś się i idź odebrać od niego koszulę." – wyjaśniła Chamille, choć pozostała spokojna, gdy zerknęłam na nią, patrząc, jakby oszalała.
To był mój pierwszy dzień i choć rozumiałam, dlaczego nie zamierzała mi pobłażać, to jednak nadal był to mój pierwszy dzień.
„Weź od niego koszulę, a my zajmiemy się plamą.” Chamille instruowała dalej, gdy moje oczy błagały ją o litość. Ale z zachęcającym uśmiechem posprzątała butelkę i tacę, po czym skierowała się do aneksu kuchennego, podczas gdy ja nadęłam policzki i wypuściłam powietrze, przewracając oczami i mówiąc: „daj spokój, odpuść mi trochę. Ten facet już mnie nie znosi, a teraz wysyłasz mnie po jego koszulę?”
„Pan Cavalier nie jest taki zły. Nie gryzie, jest po prostu bardzo poważny i małomówny. Po prostu zapukaj do drzwi i odbierz koszulę.” Chamille zachęcała, a ja niemal chciałam tupnąć nogą jak dziecko i pokręcić głową na znak sprzeciwu.
Ale oczywiście, skoro tak bardzo mnie do tego pchała, musiało to oznaczać, że może jednak nie przekreśliłam szans na tę pracę.
Zbierając więc połamane resztki dumy i próbując wycisnąć z umysłu zażenowanie, drżącym krokiem ruszyłam w stronę jego pokoju, a moje palce bezwiednie plątały się ze sobą.
Oddychając powoli, miarowo, choć wciąż bardzo niespokojnie, dotarłam pod jego drzwi.
Przełknęłam ślinę jeszcze raz, gardło miałam suche jak pustynia Sahara, więc otarłam spocone dłonie o spódnicę do kolan i cicho zapukałam do drzwi.
Czekałam cierpliwie; ogłuszającą ciszę zza drzwi zagłuszał jedynie głośny, przyspieszony łomot mojego serca.
Po chwili bez odpowiedzi zapukałam ponownie, lecz znów nie usłyszałam nic, więc biorąc głęboki oddech, wysłałam cichą modlitwę i uchyliłam drzwi.
Pana Cavaliera nigdzie nie było widać. Wyglądało na to, że był w małej, przyległej łazience, więc oczywiście nie usłyszał mojego pukania.
Wchodząc do środka, pokręciłam głową z uznaniem. To była niewielka przestrzeń, ale dobrze zorganizowana. Łóżko było czyste i pościelone, przy nim znajdowało się okno i mały stolik nocny.
Powoli podeszłam do łóżka, przesuwając palcami po gładkiej pościeli i uśmiechnęłam się na myśl o jej miękkości.
Mogłabym spać w tej pościeli, pomyślałam, i moja podświadomość całkowicie się z tym zgodziła.
Ale wkrótce poczułam nagle, że ktoś mnie obserwuje.
Odwróciłam się gwałtownie, co niemal przyprawiło mnie o kolejny uraz szyi, i wtedy zauważyłam pana Cavaliera. Bez koszuli. I dziesięć razy bardziej onieśmielającego, gdy jego ciężkie spojrzenie spoczęło na mojej twarzy, potem zjechało w dół mojego ciała i znów wróciło do góry.
Przełknęłam ślinę raz jeszcze, splatając dłonie przed sobą, żeby nie widział, jak mi się trzęsą.
Zostałam przyłapana na dotykaniu jego łóżka, rozmarzona w jego osobistej przestrzeni.
Byłam skończona.
Zaczął iść w moją stronę, a moje usta zaczęły żyć własnym życiem.
„Panie Cavalier, j-ja bardzo przepraszam. To nie tak, jak wygląda. To znaczy, to tak wygląda, ale nie o to chodzi. Wiem, że wyglądało, jakbym macała pańskie łóżko, ale po prostu zainteresowałam się pościelą. To nie tak, że chcę pana pościeli, albo być w pańskiej pościeli. Niech mnie pan źle nie zrozumie! Jestem pewna, że bycie w pańskiej pościeli jest bardzo przyjemne, ale wcale tego nie chcę! To byłoby szalone i złe, tak bardzo złe.” Nie mogłam zwolnić wystarczająco, by wziąć oddech. Na moje słowa przekrzywił głowę, a moje oczy otworzyły się szeroko, gdy dodałam: „O nie, nie chciałam pana urazić. To znaczy, ci którzy chcą być w pańskiej pościeli, nie ma w tym nic złego, po prostu chciałam wyjaśnić, że ja - nie... chcę- być... w- pańskiej...” Głos mi się urwał, gdy wreszcie zatrzymał się tuż przede mną.
Moje oczy natychmiast uciekły od jego spojrzenia, zatrzymując się na jego torsie i wysportowanej sylwetce.
O rany... coś było ze mną nie tak. Robiło mi się gorąco. Za gorąco. I miałam ochotę zrobić coś bardzo niegrzecznego, gdy moje oczy łapczywie chłonęły jego piękne ciało, a moja niegrzeczna podświadomość oblizywała się z aprobatą.
Czy to wciąż były tylko nerwy?
„Liliana.” Zawołał niskim tonem, ale autorytet był wyraźny, więc zamknęłam oczy i przełknęłam ślinę po raz kolejny. Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, niemal przypominał delikatne muśnięcie piórkiem po skórze. Lekkie, a jednak wywołujące ciarki na całym ciele.
Brzmiałam jak rozchwiana nastolatka. Musiałam się ogarnąć.
Musiałam policzyć do pięciu, zanim otworzyłam oczy i wreszcie spojrzałam mu prosto w oczy.
Kiedy uznał, że potwierdziłam swoją obecność, wziął głęboki oddech, a ja poczułam, jak moje ciało niemal przechyla się w jego stronę, jakby jego spojrzenie było magnesem, przyciągającym mnie do siebie.
Następnie po prostu uniósł rękę i puścił swoją poplamioną koszulę na moje niezdarne palce, odchodząc niemal natychmiast po tym.
Kiedy to zrobił, niemal wybiegłam z jego pokoju, upewniając się, że najpierw ochlapałam twarz zimną wodą, zanim ponownie poszłam do Chamille.
Jak na pierwszy dzień pracy, jedyne o czym mogłam myśleć, to że wpadłam w ogromne kłopoty, a wszystko przez kieliszek czerwonego wina.
Przesuń w górę, aby kontynuować