passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Loving Mr. Cavalier - Rozdział #6 - autor Tania

Loving Mr. Cavalier

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Liliana-

Minęło kilka minut, zanim pan Cavalier wrócił na swoje miejsce, a kiedy już to zrobił, starałam się nawet nie zerkać w stronę jego cienia.

Chamille uprzejmie pokazała mi, gdzie w aneksie kuchennym znajdę zestaw do usuwania plam z wina. Najwyraźniej był to częsty wypadek podczas tych podróży, więc byłam gotowa odetchnąć z ulgą. Niestety, Chamille popsuła mi humor, mówiąc, że jestem pierwszą osobą, która rozlała wino na pana Cavaliera.

A jakby tego było mało, wspominając nasze spotkanie w jego pokoju, aż skrzywiłam się na myśl, jak mój język po prostu się rozbestwił przy nim.

Chciałabym, żeby podłoga samolotu się otworzyła i pochłonęła mnie całą.

Po wyczyszczeniu jego koszuli Chamille podała panu Cavalierowi kieliszek wina, a potem miałyśmy chwilę, by usiąść przed lunchem.

Kiedy Chamille pogrążyła się w wykreślance, zaczęłam czytać książkę, żeby zabić czas.

W pewnym momencie tak wciągnęłam się w lekturę, że nie zauważyłam, kiedy Chamille wyszła, a pan Cavalier czegoś ode mnie chciał.

Niepewna, co robić, zamknęłam książkę i podeszłam do niego.

Znów siedział przy laptopie, a ja stałam przed nim, czekając, aż mnie zauważy.

"Prosiłem o Chamille." Odezwał się w końcu po chwili, nie odrywając wzroku od ekranu. "Przepraszam, panie, Chamille musiała na chwilę wyjść. Czy mogę w czymś pomóc?" zapytałam profesjonalnie. "Nie, nie chcę ciebie." Zbył mnie po prostu.

Auć. To trochę zabolało. To było jak odrzucenie.

Zaskoczona musiałam się powstrzymać, żeby nie przewrócić oczami, i tylko odpowiedziałam z zaciśniętym uśmiechem: "Jestem pewna, panie, że mogłabym pomóc, ale oczywiście jeśli woli pan Chamille, zawołam ją, jak tylko wróci." Zamierzałam już odejść, ale po dwóch krokach usłyszałam jego głos: "Czy ja cię odprawiłem?" I serce mi zamarło.

Jego głos, tak głęboki i aksamitny, przeszył mnie do żywego, poruszając miejsce, które sądziłam, że dawno we mnie uśpione. Nie wspominając już o małym strachu, który dodatkowo rozstroił moje nerwy.

Wzięłam głęboki oddech, wyprostowałam ramiona, opanowałam się i wróciłam do niego.

Stałam przed nim, a on milczał.

Na jego ustach gościł ledwie widoczny, wyniosły, arogancki uśmieszek, a kiedy zrozumiałam, że nie odezwie się szybko, wysłałam w duchu cichą modlitwę.

On mnie karał.

Świetnie.

Teraz musiałam tu stać nie wiadomo jak długo i nawet nie mogłam nic powiedzieć temu aroganckiemu draniowi.

"Jestem draniem?" Usłyszałam głos pana Cavaliera w uszach. "C-co?" Zaschło mi w ustach, a po szyi i twarzy rozlało się zawstydzenie. Myślałam na głos. "Nazwęłaś mnie draniem." Zarzucił po prostu, jego oczy spoczęły na mnie, co wcale mnie nie uspokoiło. "Nie, panie, nie powiedziałam tak." Zaprzeczyłam, choć nerwowe palce zdradzały co innego. "Nazywasz mnie kłamcą?" spytał, przekrzywiając głowę na bok. O, dobrze się bawił. Był rozbawiony. Widziałam to. "Technicznie rzecz biorąc mówiłam na głos do siebie, więc to była prywatna rozmowa między mną a mną, co właściwie znaczy, że to, co powiedziałam, nie dotyczyło pana." Wypaliłam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Moje usta wpędzą mnie w kłopoty.

Jego wzrok utkwił we mnie z zaciekawieniem.

Studiował mnie.

Nie powiedział już nic, tylko mruknął, przesunął długimi męskimi palcami po ustach i wrócił do laptopa.

Czułam, że mam ochotę przestępować z nogi na nogę, ale wiedziałam, że cokolwiek zrobię, przyciągnie jego spojrzenie, a tego nie chciałam.

Trudno mi się było na czymkolwiek skupić, gdy patrzył na mnie.

Nawet nie znałam tego człowieka, a moje ciało reagowało na niego w taki sposób.

Może po prostu byłam zmęczona i potrzebowałam jakiejś akcji z drugim człowiekiem. Nie żebym miała wcześniej jakąkolwiek akcję, ale może teraz byłam ciekawa i pierwszego przystojnego faceta, jakiego spotykam, chciałam od razu wskoczyć mu do łóżka.

Usłyszałam cichy śmiech pana Cavaliera i spojrzałam na niego, zauważając lekki uśmieszek na jego ustach.

Czy znowu myślałam na głos?

Czułam, jak topnieję od ilości wstydu, który mnie ogarnął. To było takie niezręczne.

Serce waliło mi jak oszalałe. Oddychałam nierówno, dłonie mi się pociły. Mogłam sobie tylko wyobrazić, jak mundur mam mokry pod pachami.

Ciężkie powietrze wokół mnie powoli mnie dusiło.

Niech mi ktoś pomoże, zanim umrę ze wstydu.

Kiedy już myślałam, że wszystko stracone, Chamille wparowała na ratunek.

"Panie Cavalier? Czy wszystko w porządku?" Chamille podeszła do nas, a ja odetchnęłam z ulgą.

Tak! Była moją wybawicielką.

"Wszystko w porządku. Poproszę tylko o szklankę wody." Odparł z uśmiechem, jakby wszystko było idealnie.

Bezczelność tego człowieka.

"Dobrze." Chamille skinęła głową, rzucając mi dziwne spojrzenie, po czym poszła po wodę. Kiedy wróciła, spytała: "Czy to wszystko?" "Tak, dziękuję Chamille, możesz iść." Odprawił ją z zadowolonym uśmiechem, po czym wrócił do pracy, a ja stałam jak posąg.

Nieee. Miałam ochotę jęknąć, gdy Chamille odeszła, posyłając mi bezradne spojrzenie.

To chyba jakieś nękanie, prawda? Przecież nie wolno mu tak... prawda?

Pokręciłam głową, chyba wariowałam. Prowadziłam sama ze sobą dialog, na który nie miałam odpowiedzi.

Zacisnęłam usta i wydmuchałam powietrze nosem.

"Coś cię trapi, Liliano?" zapytał, a ja już miałam dość, gdy to robił. Ale kiedy wypowiedział moje imię... o rany. "Nie, panie." Odparłam przez zaciśnięte zęby i spięty uśmiech, miałam ochotę poważnie uszkodzić jego przystojną twarz.

Znowu mruknął i wstał, a ja wciągnęłam powietrze, modląc się, bym znowu nie myślała na głos.

To zawsze był mój problem. Nigdy nie potrafiłam kontrolować ust.

Zrobił krok w moją stronę, ale nie mogłam się cofnąć, jego spojrzenie wręcz wyzywało mnie, bym się ruszyła, ale wiedziałam, że to by miało konsekwencje.

To było takie dziwne.

Mój umysł i ciało reagowały na niego w najbardziej zagadkowy sposób.

Nie mogłam zrozumieć, jak zupełnie obcy człowiek może mieć na mnie taki wpływ.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Zrobił jeszcze jeden krok, po czym minął mnie, kierując się do swojego pokoju.

Gdy byłam pewna, że już odszedł, westchnęłam, pozwalając ramionom opaść. Zatańczyłam lekko, żeby rozluźnić napięcie w nogach.

„Co zrobiłaś?” – zapytała Chamille, podchodząc do mnie, choć nie mogła powstrzymać śmiechu, który narastał jej w piersi. „Ratuj mnie! Zawołał cię i poszłam sprawdzić, czy czegoś potrzebuje, a on powiedział, że chce ciebie. Więc grzecznie się wycofałam.” Zaczęłam wyjaśniać szeptem, szybko i nerwowo. „Powiedział ci, że możesz iść?” – zapytała, a ja spuściłam wzrok ze wstydu, mówiąc: „No nie do końca–” „Liliana–” odezwała się Chamille, karcącym tonem. „Wiem, wiem, ale potem mnie zawołał z powrotem i kazał mi tam stać bez słowa. Musisz mi pomóc!” Wyrzuciłam z siebie, potrząsając Chamille za ramiona. „Dobrze, dobrze, daj mi minutę, przyjdę po ciebie. Uważaj.” Ostrzegła Chamille, wracając na swoje miejsce, a ja wyprostowałam się, dokładnie w momencie, gdy pan Cavalier wrócił.

Znowu się zaśmiał, mijając mnie, jakby rozbawiała go jakaś wewnętrzna tajemnica, i musiałam się powstrzymać, by nie jęknąć z irytacji.

Chamille znów do nas podeszła i zwracając się do pana Cavaliera powiedziała: „Panie Cavalier, czy mogłabym pożyczyć Lilianę? Muszę jej pokazać, jak przygotowujemy posiłki.”

Oderwał wzrok od laptopa, natychmiast patrząc na mnie.

Posłał mi uśmiech, od którego miękły kolana, mówiąc chłodno: „oczywiście.”

Przełknęłam ślinę, gdy jego oczy tkwiły w moich, a kiedy z Chamille zaczęłyśmy odchodzić, znów zawołał moje imię: „Lilliana? Czy chciałabyś coś powiedzieć?” – zapytał w całej swej arogancji.

Miałam ochotę go udusić.

„Dziękuję, proszę pana.” – odpowiedziałam sztywno, mając nadzieję, że moje słowa zabiją go choćby w myślach. Kiwnął przystojnie głową, a ja poszłam za Chamille.

Zaczynał mi naprawdę działać na nerwy.

„Prośba o pozwolenie na zabicie klienta.” – szepnęłam do Chamille, która zachichotała, mówiąc: „nie próbuj wciągnąć mnie w kłopoty.” „Serio, czy on może sobie na to pozwolić?” – zapytałam Chamille, rzucając okiem w stronę pana Cavaliera, mając nadzieję, że mnie nie słyszy. „Cóż, jest właścicielem połowy firmy, więc może.” Chamille wzruszyła ramionami. „Co?! Myślałam, że jest tylko najważniejszym klientem?” – zdziwiłam się. „To i fakt, że posiada połowę firmy. Druga należy do jego ojca.” Wyjaśniła Chamille. „Czyli co? Jest też moim szefem?” – próbowałam się upewnić. „Mhm.” Chamille przytaknęła, po czym zaśmiała się z mojej bladej miny, dodając: „głowa do góry, myślę, że jesteś bezpieczna, bo już dawno kazałby ci zostać, gdyby było inaczej. Skup się, zbliża się pora lunchu, już ci mówiłam co jest w menu, więc możemy tylko przygotować jego talerz. Wzięłaś coś do jedzenia?” – zapytała, jakby mimochodem. „Mam kilka batoników zbożowych i dwie butelki napoju Naked. Dam sobie radę do przyjazdu do Rzymu.” Zapewniłam ją, a Chamille kontynuowała szkolenie.

Wkrótce miałyśmy już pięknie ułożony półmisek, gotowy do podania.

„Ok, ja poniosę półmisek, ty weź wiaderko z lodem i butelkę wina. Po prostu, postaraj się ignorować jego zaczepki, może wszystko pójdzie gładko.” Chamille wyjaśniła, a ja skinęłam głową, dając znać, że jestem gotowa.

Z dodającym otuchy uśmiechem ruszyłyśmy w stronę pana Cavaliera.

Powtarzałam sobie w myślach: spokój i oddychaj. Muszę tylko unikać jego wzroku, wtedy wszystko będzie dobrze.

Chamille postawiła tacę na stoliku kawowym przed nim, a ja odłożyłam wiaderko i butelkę obok tacy.

Chamille nalała mu wina, a ja po prostu stałam obok, mając nadzieję, że uniknę kolejnego zamieszania.

Kiedy wziął kieliszek od Chamille, przyłożył go do ust i wziął długi łyk, przez cały czas wpatrując się we mnie.

Nieświadomie rozchyliłam usta, językiem dotykając wargi, połykając ślinę równo z nim.

Nagle poczułam ogromne pragnienie.

„Smacznego, panie Cavalier.” – uśmiechnęła się Chamille. „Ah, merci Chamille.” – odpowiedział z własnym uśmiechem, po czym zwrócił się do mnie, jakby czekał, aż coś powiem. „Yyy, smacznego, proszę pana.” – wymamrotałam nieśmiało, a on z satysfakcją skinął głową i nas odprawił.

„O Boże, podkochujesz się w nim.” – wykrztusiła Chamille, gdy dotarłyśmy na swoje miejsca, a ja szeroko otworzyłam oczy, szybko zaprzeczając: „nie. Co? Phi, nawet go nie znam.” „To ten wysoki, ciemnowłosy, przystojny nieznajomy, którego chcesz, żeby cię porwał.” – ciągnęła, siadając, a ja pacnęłam się dłonią w czoło, mówiąc: „nie. Chamille, błagam.” „To jest dobre. To jest bardzo dobre.” – uśmiechnęła się, obserwując mnie i zupełnie ignorując moje słowa. „Którego 'nie' nie rozumiesz?” – zapytałam, czerwieniąc się. O nie, naprawdę byłam zauroczona. „Nie obchodzi mnie, co mówisz, kochana. Czerwienisz się jak szalona. I myślę, że jemu też się podobasz.” – stwierdziła, szturchając mnie łokciem. „Co?! Nie– Chamille, nawet go nie znam.” Chyba już to mówiłam, ale kompletnie do niej to nie docierało. „I co z tego? Już macie chemię. Nie wiem, czemu się wypierasz.” Wzruszyła ramionami, a ja odparłam: „uh, może dlatego, że jest klientem, nie wspominając o tym, że moim szefem, i, o tak, nie znam go.” Wskazałam. „Sarkazm? To twój mechanizm obronny?” – odpowiedziała, a ja zmarszczyłam się, zakrywając twarz książką, jęcząc: „daj mi spokój.”

Chamille zaśmiała się i pokręciła głową, po czym powiedziała: „dobrze, dobrze, ale na wypadek, gdybyś chciała wiedzieć, jest singlem. Żadnych rozwodów, dzieci też nie ma.” „Chamille.” – westchnęłam. „To wszystko, co chciałam dodać. Już skończyłam.” Podniosła ręce, a ja odwróciłam wzrok, wzdychając.

Spojrzałam na zegarek i zauważyłam, że do Rzymu zostało nam jeszcze sześć godzin, a z jakiegoś powodu moje myśli wciąż wracały do pana Cavaliera.

Jego oczy, usta, arogancja. Wszystko w nim mówiło mi, że nie mam u niego szans, że nie powinnam sobie zawracać głowy, ale z drugiej strony, jego obecność była jak magnes, ciągnący mnie do niego.

To dziwne uczucie, że pociąga mnie ten mężczyzna. Mężczyzna, którego znam dopiero od ośmiu godzin. Ośmiu godzin, które nie były tak przyjemne, jak bym sobie życzyła.

Starałam się nie rozmyślać za dużo o panu Cavalierze. Nie było sensu fantazjować, że cokolwiek mogłoby się wydarzyć między nami. Był miliarderem, praktycznie moim szefem.

Nosił się z dumą, bywał na eleganckich galach i jadł potrawy, których nawet nie umiałam wymówić. Nie pasowałam do jego świata.

Jestem pewna, że gustuje w wysokich modelkach albo pięknych aktorkach, które mówią jego językiem. Pieniądze.

Westchnęłam smutno i wróciłam do książki, zanurzając się w fikcyjnym świecie, gdzie dziewczyna poznała swojego przystojnego wybranka, a potem żyła długo i szczęśliwie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Narrator-

Po incydencie podczas lunchu Liliana błagała Chamille, by pozwoliła jej opuścić pozostałe rutynowe kontrole u pana Cavaliera. Liliana wiedziała, że jej zachowanie było niedojrzałe, ale potrzebowała chwili, by zebrać myśli.

Liliana nie mogła uwierzyć, że tak szybko zauroczyła się w mężczyźnie, którego właściwie nawet nie znała. No dobrze, nie chciała zbyt pochopnie określać swoich ostatnich zachowań i reakcji wobec pana Cavaliera mianem "zauroczenia", ale wciąż wydawało jej się dziwne, że tak przykuł jej uwagę.

Jej zdaniem panu Cavalierowi nie zależało na niej, a jedynym powodem, dla którego poświęcał jej więcej uwagi, było to, że była kompletną ofermą. No i fakt, że był szefem i chciał, by dobrze o tym wiedziała.

Siedząc obok Chamille, Liliana przeprosiła i udała się do łazienki.

Spojrzała na swoje odbicie w lustrze, po czym pokręciła głową z żalem.

O czym ona myślała?

Liliana powiedziała sobie, że jest zdesperowana i to widać. Jakie inne wytłumaczenie mogłoby być dla jej nagłego pociągu do przystojnego mężczyzny?

Tymczasem pan Cavalier siedział wpatrzony w ekran komputera, a jego myśli były przesiąknięte obrazami Liliany.

Od momentu, gdy ją zobaczył, uznał jej urodę za wyjątkową.

Brązowe włosy, dobre oczy i słodki uśmiech. Zupełnie inaczej niż kobiety, które zazwyczaj mu się podobały — blondynki o niebieskich oczach. Albo wysokie modelki, które znał z mediów.

Wspominał chwile, kiedy przyłapywał ją na ukradkowych spojrzeniach. Zaśmiał się, przypominając sobie, jak się jąkała i paplała, kiedy zastał ją w swoim pokoju.

To było osobliwe. Wiedział, że poznali się zaledwie kilka godzin temu, a jednak z jakiegoś powodu go zaintrygowała.

Nie mógł też wyjść z podziwu, że nazwała go draniem, i miała w sobie taką zadziorność, która go irytowała. Sprawiało to, że chciał zaznaczyć swoją dominację i nauczyć ją szacunku. Był przecież znanym na całym świecie miliarderem, więc nie mieściło mu się w głowie, że była wobec niego tak otwarta, zwłaszcza w pierwszy dzień pracy. Wydawała się nie mieć żadnych hamulców i nie przejmowała się tym, że mógł z łatwością przekreślić jej szansę.

Niemniej jednak ani pan Cavalier, ani Liliana nie roztrząsali tych myśli. Oboje otrząsnęli się z tej przypadkowej ciekawości i kontynuowali podróż.

Przez następnych kilka godzin pan Cavalier zauważył, że Chamille sprawdzała go sama. To samo w sobie go zirytowało. Nie był pewien, dlaczego unikanie przez Lilianę tak go drażniło, ale mógł się tylko domyślać, że chodziło o to, iż to jej pierwszy dzień na szkoleniu i jako pracownica nie powinna odpuszczać.

Ponieważ był współwłaścicielem firmy, chciał mieć pewność, że wszyscy pracownicy są wydajni i prezentują wzorową etykę pracy, więc gdy po godzinie Chamille przyszła go skontrolować, zapytał: "Chamille, a nie masz dzisiaj szkolenia?" "Tak, proszę pana" – odpowiedziała Chamille, choć już przeczuwała, że do tego dojdzie. "A gdzie jest twoja stażystka?" – zastanowił się pan Cavalier, a Chamille przełknęła ślinę i odpowiedziała: "Nie czuła się najlepiej i poprosiła o chwilę, by dojść do siebie." "Tak, cóż, po kilku godzinach powinna już czuć się znacznie lepiej" – nagle wstał pan Cavalier, po czym dodał: "Może sprawdzimy, co u niej?" Ale zanim Chamille zdążyła odpowiedzieć, pan Cavalier już ruszył w stronę Liliany.

Liliana była pochłonięta światem opanowanym przez wampiry z książki Julie Kagawa, czytając "The Immortal Rules", zupełnie nieświadoma wysokiego cienia, który padł na nią.

Pan Cavalier lekko przechylił głowę w lewo, gdy zorientował się, że Liliana wciąż go nie zauważyła, mimo że stał obok z rękami w kieszeniach. Nie był pewien, czy jej zachowanie bawiło go, czy niepokoiło. Wiedział jednak, że brak reakcji z jej strony zaczyna go irytować.

Dostrzegając komizm sytuacji, Chamille chrząknęła i wtedy Liliana zamarła.

Liliana dostrzegła eleganckie buty i od razu poczuła jego cień niczym ciężki koc na swojej siedzącej sylwetce.

Liliana zerwała się z miejsca, ale szybko pożałowała tego ruchu, gdy znalazła się bardzo blisko pana Cavaliera, który nawet nie drgnął z powodu ich bliskości.

Liliana wbiła wzrok w podstawę jego szyi, bo tylko tyle mogła dostrzec. Czuła na rozpalonej twarzy ciężar jego badawczego spojrzenia, przez co w gardle jej zaschło.

Liliana wiedziała, że ma kłopoty.

— Proszę nas zostawić. — Pan Cavalier rozkazał Chamille, która z szybkim i cichym skinieniem głowy udała się na tył samolotu, choć nie potrafiła powstrzymać się od porozumiewawczego uśmiechu.

Kiedy Chamille zniknęła, Liliana wzięła cichy oddech, a jej serce waliło jak oszalałe. Czuła gorąco upokorzenia palące jej czoło i oddychające na karku.

Czy to już koniec? Czy miała właśnie stracić pracę, bo nie umiała poradzić sobie z presją? Czy zareagowała przedwcześnie?

Te wszystkie pytania zaczęły krążyć w głowie Liliany, podczas gdy jej ciało zlewał zimny pot.

Była kłębkiem nerwów.

Liliana zaczęła się zastanawiać, czy nie wróciła do pracy zbyt wcześnie.

Pan Cavalier budził w niej wszelkie możliwe czerwone flagi. Przypominał jej dokładnie powody, dla których przestała latać rejsowymi liniami.

Co więcej, sposób, w jaki przykuł jej uwagę, przyprawiał ją o dreszcze.

Pan Cavalier natomiast wyczuwał nerwy, które promieniowały z jej nieśmiałej postawy. Był zadowolony.

Wiedział, że zastraszanie Liliany nie jest najetyczniejszym sposobem załatwienia sprawy, ale w jakiś sposób jej reakcja na jego działania sprawiała mu satysfakcję.

Jednak im dłużej się jej przyglądał, tym bardziej chciał wiedzieć, co dzieje się w jej głowie.

— Jak się czujesz, Liliano? — zapytał pan Cavalier, gdy zauważył, że nie zamierza odezwać się w najbliższym czasie. — Dobrze, dziękuję panu. — odpowiedziała Liliana, starając się uniknąć kolejnego potoku słów. — Liliano, moje oczy są tutaj. — Frantz nakazał, odczuwając nagłą potrzebę spojrzenia jej w oczy.

Liliana poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy.

Była już tak blisko niego. Jego intensywne spojrzenie przenikające jej własne miało sprawić, że cała ta sytuacja stanie się nie do zniesienia. Nie dało się zaprzeczyć, że pan Cavalier był onieśmielający.

Ale mimo to, biorąc głęboki oddech, Liliana pozwoliła swoim oczom powędrować od jego szyi, przez szczękę, bardzo atrakcyjne usta, aż wreszcie do oczu.

Zadowolony, pan Cavalier posłał jej subtelny uśmieszek.

— Cieszę się, że lepiej się czujesz, bo według Chamille nie czułaś się najlepiej. — powiedział Frantz, trzymając ręce w kieszeni, nie poruszając się ze swojego miejsca, co z kolei utrzymywało Lilianę w bardzo kłopotliwej pozycji. Jeden zły ruch i byłaby wtulona w jego klatkę piersiową.

Liliana poczuła, jak krew wraca jej do twarzy, a jej usta zaczęły działać: — Wie pan, to mój pierwszy długi lot od jakiegoś czasu, a wie pan, będąc tak wysoko nad ziemią, można dostać zawrotów głowy, no i tyle rzeczy do nauczenia się w jeden dzień, to po prostu dużo do przełknięcia na raz. — — Dużo do przełknięcia? — zapytał Frantz, unosząc brew, zaskoczony jej słowami, które teraz zachwiały jego pewnością siebie. — Tak, po prostu duży, ciężki, gruby ładunek. — odpowiedziała Liliana, kiwając głową, zupełnie nieświadoma, jak Frantz analizuje jej usta, gdy wypowiadała te niewinne słowa, które w jego przypadku niewinne nie były.

— Racja. — przytaknął, odchrząknął i w końcu odwrócił wzrok.

Wziął głęboki oddech przez nos, a Liliana była pewna, że zaraz każe jej przesiedzieć resztę lotu, więc postanowiła zaryzykować.

— Panie Cavalier, przepraszam, jeśli moja nieobecność pana uraziła. Proszę nie winić Chamille, że pozwoliła mi odpocząć przez ostatnie kilka godzin. Wiem, że moje zachowanie było trochę dziecinne. Powinnam była być lepiej przygotowana na tę podróż. Ale jestem pracowita i dam z siebie sto dziesięć procent do końca tego lotu. — broniła się Liliana, kiwając głową, by podkreślić swoje słowa. Frantz otworzył usta, by odpowiedzieć, a Liliana dodała: — Przysięgam, to nie była wina Chamille. Potrafię być bardzo przekonująca. — — Jestem tego pewien. — odpowiedział Frantz, a jego wzrok znów przesunął się po ustach Liliany, zanim potrząsnął głową i powiedział: — Dam ci tę jedną szansę, Liliano, jeszcze jeden błąd i to koniec. — — Nie zawiodę pana, dziękuję. — Liliana wyraziła wdzięczność, ciesząc się, że nie wraca do domu bez pracy.

Gdy pan Cavalier skinął głową i miał się oddalić, gwałtowna turbulencja sprawiła, że bardzo niepewna Liliana znalazła się w ramionach pana Cavaliera.

Jej dłonie wylądowały na jego piersi, mocno chwytając koszulę, a jego ramiona objęły ją w talii, by utrzymać ją w równowadze.

Liliana poczuła, jak jej policzki płoną od ich bliskości.

O rany.

Kiedy samolot w końcu się ustabilizował, zarówno Frantz, jak i Liliana milczeli.

Jej dłonie wciąż ściskały jego koszulę, a jego silne ramiona dalej tuliły ją do siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Loving Mr. Cavalier

Loving Mr. Cavalier

79 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

79

Treść

Aa