Biorąc głęboki oddech, zamknęłam oczy i przygotowałam się, by znów zabrać głos, ale przerwał mi jego głos, który sprawił, że serce podeszło mi do gardła.
"Czy cię irytuję, Liliano?" – zapytał, a gdy tylko otworzyłam oczy i napotkałam jego ciemne spojrzenie, serce zapadło mi się w żołądku. "Yy, wcale nie, proszę pana. Czy chciałby pan coś do..." – "Kieliszek czerwonego wina wystarczy, dziękuję." Po prostu przerwał mi w pół zdania, a ja musiałam policzyć do pięciu, by powstrzymać się od odpowiedzi.
Czułam się oburzona jego zachowaniem, a jednocześnie bezsilna, bo musiałam ugryźć się w język. Odwróciłam się i ruszyłam w stronę Chamille.
W drodze do niej, sposób, w jaki wypowiedział moje imię, rozbrzmiewał mi w uszach, a na mojej skórze pojawiła się gęsia skórka. Zdecydowanie był przystojnym, zagranicznym dżentelmenem.
Kiedy dotarłam do Chamille, jej śmiech stał się jeszcze bardziej słyszalny, a ja westchnęłam, mówiąc: "To nie było miłe z twojej strony." "Och, ale świetnie sobie poradziłaś. Przynajmniej nie płaczesz." Chamille wzruszyła ramionami, jakby to był test, którego wielu już nie przeszło. "Ludzie naprawdę płakali?" – zapytałam z niedowierzaniem, a Chamille pokręciła głową i powiedziała: "Nie uwierzyłabyś. W każdym razie, o co poprosił? Czekaj, zgadnę – kieliszek czerwonego wina?" "Tak." Pokiwałam głową i uśmiechnęłam się, a Chamille wstała i poprowadziła mnie do aneksu kuchennego.
Pokazała mi, gdzie znaleźć kieliszek i gdzie przechowywane jest wino. Gdy tłumaczyła mi instrukcje, a ja uważnie przytakiwałam, na moment uległam słabości i rzuciłam okiem w stronę pana Cavaliera.
Gdy tylko to zrobiłam, serce podskoczyło mi w piersi, przez ciało przebiegł dreszcz, a kiedy nasze spojrzenia się spotkały, poczułam, że policzki mi płoną.
Szybko odwróciłam wzrok, co prawie przyprawiło mnie o lekki ból karku, próbowałam oddychać, choć oddech wyszedł mi lekko drżący, ale dalej zwalałam to na nerwy. Choć natrętny głos podświadomości mówił mi coś innego.
Po tym, jak Chamille umieściła wino w wiaderku z lodem i przygotowała kieliszek na tacy, pomogła mi zanieść je do pana Cavaliera.
Gdy tylko do niego podeszłyśmy, oderwał wzrok od laptopa i odchylił się w fotelu.
Robiłam wszystko, by patrzeć wszędzie, tylko nie prosto na niego. Ale kątem oka czułam, jak jego wzrok przeszywa mi czaszkę, a palec wskazujący znów spoczywa na jego ustach.
Naprawdę bardzo ładnych, miękko wyglądających ustach.
Starałam się naprawdę skupić na zadaniu, ale serce tłukące się o żebra wcale nie pomagało mi w walce ze stresem.
Ciągle jednak zwalałam to na nerwy.
Chamille obserwowała mnie uważnie, gdy wyciągałam korek z butelki i zaczęłam nalewać wino do kieliszka. Robiłam wszystko, by kolana mi się nie ugięły, bo jego ciężkie spojrzenie nie schodziło z mojej twarzy. Nerwy pulsowały mi w całym ciele.
Byłam już prawie przy końcu, gdy samolot zatrząsł się lekko na boki przez chwilowe turbulencje.
Nim się obejrzałam, ręka mi się omsknęła, a pan Cavalier zerwał się na równe nogi – jego bardzo biała, czysta, nieskazitelna koszula została poplamiona czerwonym winem, bo marynarka była rozpięta.
Jego ciemne oczy rzuciły mi krótkie spojrzenie i przełknęłam ślinę, czując suchość w ustach.
Chamille westchnęła, tuż zanim on przeszedł obok mnie i udał się do swojego pokoju.
Jęknęłam, odstawiłam butelkę i uderzyłam się dłonią w czoło, które aż zlało się potem z powodu mojego zażenowania.
Cóż, wygląda na to, że mogę się pożegnać z tą pracą.
"Dobra, to pierwszy raz, przynajmniej z nim, ale podnieś się i idź odebrać od niego koszulę." – wyjaśniła Chamille, choć pozostała spokojna, gdy zerknęłam na nią, patrząc, jakby oszalała.
To był mój pierwszy dzień i choć rozumiałam, dlaczego nie zamierzała mi pobłażać, to jednak nadal był to mój pierwszy dzień.
„Weź od niego koszulę, a my zajmiemy się plamą.” Chamille instruowała dalej, gdy moje oczy błagały ją o litość. Ale z zachęcającym uśmiechem posprzątała butelkę i tacę, po czym skierowała się do aneksu kuchennego, podczas gdy ja nadęłam policzki i wypuściłam powietrze, przewracając oczami i mówiąc: „daj spokój, odpuść mi trochę. Ten facet już mnie nie znosi, a teraz wysyłasz mnie po jego koszulę?”
„Pan Cavalier nie jest taki zły. Nie gryzie, jest po prostu bardzo poważny i małomówny. Po prostu zapukaj do drzwi i odbierz koszulę.” Chamille zachęcała, a ja niemal chciałam tupnąć nogą jak dziecko i pokręcić głową na znak sprzeciwu.
Ale oczywiście, skoro tak bardzo mnie do tego pchała, musiało to oznaczać, że może jednak nie przekreśliłam szans na tę pracę.
Zbierając więc połamane resztki dumy i próbując wycisnąć z umysłu zażenowanie, drżącym krokiem ruszyłam w stronę jego pokoju, a moje palce bezwiednie plątały się ze sobą.
Oddychając powoli, miarowo, choć wciąż bardzo niespokojnie, dotarłam pod jego drzwi.
Przełknęłam ślinę jeszcze raz, gardło miałam suche jak pustynia Sahara, więc otarłam spocone dłonie o spódnicę do kolan i cicho zapukałam do drzwi.
Czekałam cierpliwie; ogłuszającą ciszę zza drzwi zagłuszał jedynie głośny, przyspieszony łomot mojego serca.
Po chwili bez odpowiedzi zapukałam ponownie, lecz znów nie usłyszałam nic, więc biorąc głęboki oddech, wysłałam cichą modlitwę i uchyliłam drzwi.
Pana Cavaliera nigdzie nie było widać. Wyglądało na to, że był w małej, przyległej łazience, więc oczywiście nie usłyszał mojego pukania.
Wchodząc do środka, pokręciłam głową z uznaniem. To była niewielka przestrzeń, ale dobrze zorganizowana. Łóżko było czyste i pościelone, przy nim znajdowało się okno i mały stolik nocny.
Powoli podeszłam do łóżka, przesuwając palcami po gładkiej pościeli i uśmiechnęłam się na myśl o jej miękkości.
Mogłabym spać w tej pościeli, pomyślałam, i moja podświadomość całkowicie się z tym zgodziła.
Ale wkrótce poczułam nagle, że ktoś mnie obserwuje.
Odwróciłam się gwałtownie, co niemal przyprawiło mnie o kolejny uraz szyi, i wtedy zauważyłam pana Cavaliera. Bez koszuli. I dziesięć razy bardziej onieśmielającego, gdy jego ciężkie spojrzenie spoczęło na mojej twarzy, potem zjechało w dół mojego ciała i znów wróciło do góry.
Przełknęłam ślinę raz jeszcze, splatając dłonie przed sobą, żeby nie widział, jak mi się trzęsą.
Zostałam przyłapana na dotykaniu jego łóżka, rozmarzona w jego osobistej przestrzeni.
Byłam skończona.
Zaczął iść w moją stronę, a moje usta zaczęły żyć własnym życiem.
„Panie Cavalier, j-ja bardzo przepraszam. To nie tak, jak wygląda. To znaczy, to tak wygląda, ale nie o to chodzi. Wiem, że wyglądało, jakbym macała pańskie łóżko, ale po prostu zainteresowałam się pościelą. To nie tak, że chcę pana pościeli, albo być w pańskiej pościeli. Niech mnie pan źle nie zrozumie! Jestem pewna, że bycie w pańskiej pościeli jest bardzo przyjemne, ale wcale tego nie chcę! To byłoby szalone i złe, tak bardzo złe.” Nie mogłam zwolnić wystarczająco, by wziąć oddech. Na moje słowa przekrzywił głowę, a moje oczy otworzyły się szeroko, gdy dodałam: „O nie, nie chciałam pana urazić. To znaczy, ci którzy chcą być w pańskiej pościeli, nie ma w tym nic złego, po prostu chciałam wyjaśnić, że ja - nie... chcę- być... w- pańskiej...” Głos mi się urwał, gdy wreszcie zatrzymał się tuż przede mną.
Moje oczy natychmiast uciekły od jego spojrzenia, zatrzymując się na jego torsie i wysportowanej sylwetce.
O rany... coś było ze mną nie tak. Robiło mi się gorąco. Za gorąco. I miałam ochotę zrobić coś bardzo niegrzecznego, gdy moje oczy łapczywie chłonęły jego piękne ciało, a moja niegrzeczna podświadomość oblizywała się z aprobatą.
Czy to wciąż były tylko nerwy?
„Liliana.” Zawołał niskim tonem, ale autorytet był wyraźny, więc zamknęłam oczy i przełknęłam ślinę po raz kolejny. Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, niemal przypominał delikatne muśnięcie piórkiem po skórze. Lekkie, a jednak wywołujące ciarki na całym ciele.
Brzmiałam jak rozchwiana nastolatka. Musiałam się ogarnąć.
Musiałam policzyć do pięciu, zanim otworzyłam oczy i wreszcie spojrzałam mu prosto w oczy.
Kiedy uznał, że potwierdziłam swoją obecność, wziął głęboki oddech, a ja poczułam, jak moje ciało niemal przechyla się w jego stronę, jakby jego spojrzenie było magnesem, przyciągającym mnie do siebie.
Następnie po prostu uniósł rękę i puścił swoją poplamioną koszulę na moje niezdarne palce, odchodząc niemal natychmiast po tym.
Kiedy to zrobił, niemal wybiegłam z jego pokoju, upewniając się, że najpierw ochlapałam twarz zimną wodą, zanim ponownie poszłam do Chamille.
Jak na pierwszy dzień pracy, jedyne o czym mogłam myśleć, to że wpadłam w ogromne kłopoty, a wszystko przez kieliszek czerwonego wina.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Liliana-
Minęło kilka minut, zanim pan Cavalier wrócił na swoje miejsce, a kiedy już to zrobił, starałam się nawet nie zerkać w stronę jego cienia.
Chamille uprzejmie pokazała mi, gdzie w aneksie kuchennym znajdę zestaw do usuwania plam z wina. Najwyraźniej był to częsty wypadek podczas tych podróży, więc byłam gotowa odetchnąć z ulgą. Niestety, Chamille popsuła mi humor, mówiąc, że jestem pierwszą osobą, która rozlała wino na pana Cavaliera.
A jakby tego było mało, wspominając nasze spotkanie w jego pokoju, aż skrzywiłam się na myśl, jak mój język po prostu się rozbestwił przy nim.
Chciałabym, żeby podłoga samolotu się otworzyła i pochłonęła mnie całą.
Po wyczyszczeniu jego koszuli Chamille podała panu Cavalierowi kieliszek wina, a potem miałyśmy chwilę, by usiąść przed lunchem.
Kiedy Chamille pogrążyła się w wykreślance, zaczęłam czytać książkę, żeby zabić czas.
W pewnym momencie tak wciągnęłam się w lekturę, że nie zauważyłam, kiedy Chamille wyszła, a pan Cavalier czegoś ode mnie chciał.
Niepewna, co robić, zamknęłam książkę i podeszłam do niego.
Znów siedział przy laptopie, a ja stałam przed nim, czekając, aż mnie zauważy.
"Prosiłem o Chamille." Odezwał się w końcu po chwili, nie odrywając wzroku od ekranu. "Przepraszam, panie, Chamille musiała na chwilę wyjść. Czy mogę w czymś pomóc?" zapytałam profesjonalnie. "Nie, nie chcę ciebie." Zbył mnie po prostu.
Auć. To trochę zabolało. To było jak odrzucenie.
Zaskoczona musiałam się powstrzymać, żeby nie przewrócić oczami, i tylko odpowiedziałam z zaciśniętym uśmiechem: "Jestem pewna, panie, że mogłabym pomóc, ale oczywiście jeśli woli pan Chamille, zawołam ją, jak tylko wróci." Zamierzałam już odejść, ale po dwóch krokach usłyszałam jego głos: "Czy ja cię odprawiłem?" I serce mi zamarło.
Jego głos, tak głęboki i aksamitny, przeszył mnie do żywego, poruszając miejsce, które sądziłam, że dawno we mnie uśpione. Nie wspominając już o małym strachu, który dodatkowo rozstroił moje nerwy.
Wzięłam głęboki oddech, wyprostowałam ramiona, opanowałam się i wróciłam do niego.
Stałam przed nim, a on milczał.
Na jego ustach gościł ledwie widoczny, wyniosły, arogancki uśmieszek, a kiedy zrozumiałam, że nie odezwie się szybko, wysłałam w duchu cichą modlitwę.
On mnie karał.
Świetnie.
Teraz musiałam tu stać nie wiadomo jak długo i nawet nie mogłam nic powiedzieć temu aroganckiemu draniowi.
"Jestem draniem?" Usłyszałam głos pana Cavaliera w uszach. "C-co?" Zaschło mi w ustach, a po szyi i twarzy rozlało się zawstydzenie. Myślałam na głos. "Nazwęłaś mnie draniem." Zarzucił po prostu, jego oczy spoczęły na mnie, co wcale mnie nie uspokoiło. "Nie, panie, nie powiedziałam tak." Zaprzeczyłam, choć nerwowe palce zdradzały co innego. "Nazywasz mnie kłamcą?" spytał, przekrzywiając głowę na bok. O, dobrze się bawił. Był rozbawiony. Widziałam to. "Technicznie rzecz biorąc mówiłam na głos do siebie, więc to była prywatna rozmowa między mną a mną, co właściwie znaczy, że to, co powiedziałam, nie dotyczyło pana." Wypaliłam, zanim zdążyłam się powstrzymać.
Moje usta wpędzą mnie w kłopoty.
Jego wzrok utkwił we mnie z zaciekawieniem.
Studiował mnie.
Nie powiedział już nic, tylko mruknął, przesunął długimi męskimi palcami po ustach i wrócił do laptopa.
Czułam, że mam ochotę przestępować z nogi na nogę, ale wiedziałam, że cokolwiek zrobię, przyciągnie jego spojrzenie, a tego nie chciałam.
Trudno mi się było na czymkolwiek skupić, gdy patrzył na mnie.
Nawet nie znałam tego człowieka, a moje ciało reagowało na niego w taki sposób.
Może po prostu byłam zmęczona i potrzebowałam jakiejś akcji z drugim człowiekiem. Nie żebym miała wcześniej jakąkolwiek akcję, ale może teraz byłam ciekawa i pierwszego przystojnego faceta, jakiego spotykam, chciałam od razu wskoczyć mu do łóżka.
Usłyszałam cichy śmiech pana Cavaliera i spojrzałam na niego, zauważając lekki uśmieszek na jego ustach.
Czy znowu myślałam na głos?
Czułam, jak topnieję od ilości wstydu, który mnie ogarnął. To było takie niezręczne.
Serce waliło mi jak oszalałe. Oddychałam nierówno, dłonie mi się pociły. Mogłam sobie tylko wyobrazić, jak mundur mam mokry pod pachami.
Ciężkie powietrze wokół mnie powoli mnie dusiło.
Niech mi ktoś pomoże, zanim umrę ze wstydu.
Kiedy już myślałam, że wszystko stracone, Chamille wparowała na ratunek.
"Panie Cavalier? Czy wszystko w porządku?" Chamille podeszła do nas, a ja odetchnęłam z ulgą.
Tak! Była moją wybawicielką.
"Wszystko w porządku. Poproszę tylko o szklankę wody." Odparł z uśmiechem, jakby wszystko było idealnie.
Bezczelność tego człowieka.
"Dobrze." Chamille skinęła głową, rzucając mi dziwne spojrzenie, po czym poszła po wodę. Kiedy wróciła, spytała: "Czy to wszystko?" "Tak, dziękuję Chamille, możesz iść." Odprawił ją z zadowolonym uśmiechem, po czym wrócił do pracy, a ja stałam jak posąg.
Nieee. Miałam ochotę jęknąć, gdy Chamille odeszła, posyłając mi bezradne spojrzenie.
To chyba jakieś nękanie, prawda? Przecież nie wolno mu tak... prawda?
Pokręciłam głową, chyba wariowałam. Prowadziłam sama ze sobą dialog, na który nie miałam odpowiedzi.
Zacisnęłam usta i wydmuchałam powietrze nosem.
"Coś cię trapi, Liliano?" zapytał, a ja już miałam dość, gdy to robił. Ale kiedy wypowiedział moje imię... o rany. "Nie, panie." Odparłam przez zaciśnięte zęby i spięty uśmiech, miałam ochotę poważnie uszkodzić jego przystojną twarz.
Znowu mruknął i wstał, a ja wciągnęłam powietrze, modląc się, bym znowu nie myślała na głos.
To zawsze był mój problem. Nigdy nie potrafiłam kontrolować ust.
Zrobił krok w moją stronę, ale nie mogłam się cofnąć, jego spojrzenie wręcz wyzywało mnie, bym się ruszyła, ale wiedziałam, że to by miało konsekwencje.
To było takie dziwne.
Mój umysł i ciało reagowały na niego w najbardziej zagadkowy sposób.
Nie mogłam zrozumieć, jak zupełnie obcy człowiek może mieć na mnie taki wpływ.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zrobił jeszcze jeden krok, po czym minął mnie, kierując się do swojego pokoju.
Gdy byłam pewna, że już odszedł, westchnęłam, pozwalając ramionom opaść. Zatańczyłam lekko, żeby rozluźnić napięcie w nogach.
„Co zrobiłaś?” – zapytała Chamille, podchodząc do mnie, choć nie mogła powstrzymać śmiechu, który narastał jej w piersi. „Ratuj mnie! Zawołał cię i poszłam sprawdzić, czy czegoś potrzebuje, a on powiedział, że chce ciebie. Więc grzecznie się wycofałam.” Zaczęłam wyjaśniać szeptem, szybko i nerwowo. „Powiedział ci, że możesz iść?” – zapytała, a ja spuściłam wzrok ze wstydu, mówiąc: „No nie do końca–” „Liliana–” odezwała się Chamille, karcącym tonem. „Wiem, wiem, ale potem mnie zawołał z powrotem i kazał mi tam stać bez słowa. Musisz mi pomóc!” Wyrzuciłam z siebie, potrząsając Chamille za ramiona. „Dobrze, dobrze, daj mi minutę, przyjdę po ciebie. Uważaj.” Ostrzegła Chamille, wracając na swoje miejsce, a ja wyprostowałam się, dokładnie w momencie, gdy pan Cavalier wrócił.
Znowu się zaśmiał, mijając mnie, jakby rozbawiała go jakaś wewnętrzna tajemnica, i musiałam się powstrzymać, by nie jęknąć z irytacji.
Chamille znów do nas podeszła i zwracając się do pana Cavaliera powiedziała: „Panie Cavalier, czy mogłabym pożyczyć Lilianę? Muszę jej pokazać, jak przygotowujemy posiłki.”
Oderwał wzrok od laptopa, natychmiast patrząc na mnie.
Posłał mi uśmiech, od którego miękły kolana, mówiąc chłodno: „oczywiście.”
Przełknęłam ślinę, gdy jego oczy tkwiły w moich, a kiedy z Chamille zaczęłyśmy odchodzić, znów zawołał moje imię: „Lilliana? Czy chciałabyś coś powiedzieć?” – zapytał w całej swej arogancji.
Miałam ochotę go udusić.
„Dziękuję, proszę pana.” – odpowiedziałam sztywno, mając nadzieję, że moje słowa zabiją go choćby w myślach. Kiwnął przystojnie głową, a ja poszłam za Chamille.
Zaczynał mi naprawdę działać na nerwy.
„Prośba o pozwolenie na zabicie klienta.” – szepnęłam do Chamille, która zachichotała, mówiąc: „nie próbuj wciągnąć mnie w kłopoty.” „Serio, czy on może sobie na to pozwolić?” – zapytałam Chamille, rzucając okiem w stronę pana Cavaliera, mając nadzieję, że mnie nie słyszy. „Cóż, jest właścicielem połowy firmy, więc może.” Chamille wzruszyła ramionami. „Co?! Myślałam, że jest tylko najważniejszym klientem?” – zdziwiłam się. „To i fakt, że posiada połowę firmy. Druga należy do jego ojca.” Wyjaśniła Chamille. „Czyli co? Jest też moim szefem?” – próbowałam się upewnić. „Mhm.” Chamille przytaknęła, po czym zaśmiała się z mojej bladej miny, dodając: „głowa do góry, myślę, że jesteś bezpieczna, bo już dawno kazałby ci zostać, gdyby było inaczej. Skup się, zbliża się pora lunchu, już ci mówiłam co jest w menu, więc możemy tylko przygotować jego talerz. Wzięłaś coś do jedzenia?” – zapytała, jakby mimochodem. „Mam kilka batoników zbożowych i dwie butelki napoju Naked. Dam sobie radę do przyjazdu do Rzymu.” Zapewniłam ją, a Chamille kontynuowała szkolenie.
Wkrótce miałyśmy już pięknie ułożony półmisek, gotowy do podania.
„Ok, ja poniosę półmisek, ty weź wiaderko z lodem i butelkę wina. Po prostu, postaraj się ignorować jego zaczepki, może wszystko pójdzie gładko.” Chamille wyjaśniła, a ja skinęłam głową, dając znać, że jestem gotowa.
Z dodającym otuchy uśmiechem ruszyłyśmy w stronę pana Cavaliera.
Powtarzałam sobie w myślach: spokój i oddychaj. Muszę tylko unikać jego wzroku, wtedy wszystko będzie dobrze.
Chamille postawiła tacę na stoliku kawowym przed nim, a ja odłożyłam wiaderko i butelkę obok tacy.
Chamille nalała mu wina, a ja po prostu stałam obok, mając nadzieję, że uniknę kolejnego zamieszania.
Kiedy wziął kieliszek od Chamille, przyłożył go do ust i wziął długi łyk, przez cały czas wpatrując się we mnie.
Nieświadomie rozchyliłam usta, językiem dotykając wargi, połykając ślinę równo z nim.
Nagle poczułam ogromne pragnienie.
„Smacznego, panie Cavalier.” – uśmiechnęła się Chamille. „Ah, merci Chamille.” – odpowiedział z własnym uśmiechem, po czym zwrócił się do mnie, jakby czekał, aż coś powiem. „Yyy, smacznego, proszę pana.” – wymamrotałam nieśmiało, a on z satysfakcją skinął głową i nas odprawił.
„O Boże, podkochujesz się w nim.” – wykrztusiła Chamille, gdy dotarłyśmy na swoje miejsca, a ja szeroko otworzyłam oczy, szybko zaprzeczając: „nie. Co? Phi, nawet go nie znam.” „To ten wysoki, ciemnowłosy, przystojny nieznajomy, którego chcesz, żeby cię porwał.” – ciągnęła, siadając, a ja pacnęłam się dłonią w czoło, mówiąc: „nie. Chamille, błagam.” „To jest dobre. To jest bardzo dobre.” – uśmiechnęła się, obserwując mnie i zupełnie ignorując moje słowa. „Którego 'nie' nie rozumiesz?” – zapytałam, czerwieniąc się. O nie, naprawdę byłam zauroczona. „Nie obchodzi mnie, co mówisz, kochana. Czerwienisz się jak szalona. I myślę, że jemu też się podobasz.” – stwierdziła, szturchając mnie łokciem. „Co?! Nie– Chamille, nawet go nie znam.” Chyba już to mówiłam, ale kompletnie do niej to nie docierało. „I co z tego? Już macie chemię. Nie wiem, czemu się wypierasz.” Wzruszyła ramionami, a ja odparłam: „uh, może dlatego, że jest klientem, nie wspominając o tym, że moim szefem, i, o tak, nie znam go.” Wskazałam. „Sarkazm? To twój mechanizm obronny?” – odpowiedziała, a ja zmarszczyłam się, zakrywając twarz książką, jęcząc: „daj mi spokój.”
Chamille zaśmiała się i pokręciła głową, po czym powiedziała: „dobrze, dobrze, ale na wypadek, gdybyś chciała wiedzieć, jest singlem. Żadnych rozwodów, dzieci też nie ma.” „Chamille.” – westchnęłam. „To wszystko, co chciałam dodać. Już skończyłam.” Podniosła ręce, a ja odwróciłam wzrok, wzdychając.
Spojrzałam na zegarek i zauważyłam, że do Rzymu zostało nam jeszcze sześć godzin, a z jakiegoś powodu moje myśli wciąż wracały do pana Cavaliera.
Jego oczy, usta, arogancja. Wszystko w nim mówiło mi, że nie mam u niego szans, że nie powinnam sobie zawracać głowy, ale z drugiej strony, jego obecność była jak magnes, ciągnący mnie do niego.
To dziwne uczucie, że pociąga mnie ten mężczyzna. Mężczyzna, którego znam dopiero od ośmiu godzin. Ośmiu godzin, które nie były tak przyjemne, jak bym sobie życzyła.
Starałam się nie rozmyślać za dużo o panu Cavalierze. Nie było sensu fantazjować, że cokolwiek mogłoby się wydarzyć między nami. Był miliarderem, praktycznie moim szefem.
Nosił się z dumą, bywał na eleganckich galach i jadł potrawy, których nawet nie umiałam wymówić. Nie pasowałam do jego świata.
Jestem pewna, że gustuje w wysokich modelkach albo pięknych aktorkach, które mówią jego językiem. Pieniądze.
Westchnęłam smutno i wróciłam do książki, zanurzając się w fikcyjnym świecie, gdzie dziewczyna poznała swojego przystojnego wybranka, a potem żyła długo i szczęśliwie.
Przesuń w górę, aby kontynuować