[Perspektywa Agathy]
Suknia zajęła jedenaście dni. Chcę, żeby to było jasne—nie dlatego, że to ma teraz znaczenie, ale dlatego, że miało ogromne znaczenie trzy tygodnie temu, kiedy zaczynałam.
Ceremonialna suknia wymagała przerobienia, srebrna nić na kołnierzu się postrzępiła, dół był nierówny po zeszłorocznym deszczu. Wszystko prawda. Nic z tego nie było jednak powodem, dla którego przez jedenaście kolejnych nocy siedziałam z igłą w palcach do późna po północy.
Powód był taki: Ceremonia Krwi Zimy to jedyna noc w roku, kiedy Alfa mianuje swoją Lunę przed Boginią i całą watahą. Potrzebowałam, żeby mój argument był nie do podważenia. Musiał być niepodważalny.
Hilda ma na sobie białe futro. Białe futro na Ceremonii Krwi Zimy znaczy jedno, i dwieście wilków stłoczonych na tej polanie doskonale wie, co to znaczy—dlatego żaden z nich nie patrzy teraz na mnie. Bo białe futro zarezerwowane jest tylko dla nowych, mianowanych Lun. Ale ja jestem Luną. To nie ma sensu, a jednak.
Pochodnie sprawiają, że jej włosy wydają się płonąć. Nie próbuje być subtelna: uśmiech, który posyła mi z drugiego końca polany, jest ciepły, niemal przepraszający, taki, który mówi mam nadzieję, że rozumiesz , w tym samym oddechu, w którym mówi: nic nie możesz zrobić.
Odwzajemniam uśmiech. Stary odruch. Robię tak od sześciu miesięcy, zawsze na zawołanie, kiedy ona wchodzi do pokoju, w którym już jestem, i wychodziło mi to całkiem nieźle.
"Powiedział coś?" Lira pojawia się przy moim łokciu, jakby wyłoniła się z linii drzew, co, znając ją, jest całkiem możliwe. Jest jedyną osobą w Moonveil, która przechodzi od razu do sedna—jedną z niewielu niższych rangą wilków w Moonveil, które nigdy nie traktowały mnie jak polityczny przedmiot.
"O dzisiejszym wieczorze? Nie." Utrzymuję równy ton, choć słowa więzną mi w gardle. Nie, Vesper nic nie powiedział, bo, jak widać, bycie jego Luną nie było wystarczającym powodem, by się do mnie odezwać.
Cisza ma określoną fakturę. Lira zna mnie na tyle długo, że nie wypełnia jej pocieszeniem, co doceniam, bo pocieszenie teraz wymagałoby od niej kłamstwa z kamienną twarzą, a ona nie jest do tego stworzona.
"Jak długo minęło," mówi cicho, co samo w sobie jest wymowne, "od kiedy powiedział coś o czymkolwiek."
Zaciskam szczękę. "Od Ashford Ridge." Siedem miesięcy temu. Bitwa, która kosztowała go dwunastu wilków, pewność siebie i, najwyraźniej, tę część, która wcześniej potrafiła mówić do mnie jak do człowieka, a nie elementu wyposażenia.
Po Ashford Ridge: zimne łóżko, raporty czytane w milczeniu po przeciwnych stronach stołu, tamta jedna mechaniczna noc trzy tygodnie temu, która bardziej przypominała odhaczanie punktu z listy niż bycie pożądanym. Nie mówię tego wszystkiego. Mówię: "To był trudny rok."
"Agatha." Dłoń Liry chwyta moje ramię, krótko i pewnie, w jej uścisku czuć, że starannie dobiera słowa. "Ta kobieta ma na sobie białe futro."
"Widzę, Liro. Stoję naprzeciwko niej i ona zakłada je właśnie na mnie, więc tak, jestem tego świadoma." Gardło mam ściśnięte tymi wszystkimi słowami.
"Ona ma na sobie białe futro na Ceremonię Krwi Zimy." Głos Liry jest jeszcze cichszy. "Chcę tylko mieć absolutną pewność, że obie w pełni—"
"Mamy." Przerywam jej, zanim skończy, bo dokończenie czyni to bardziej realnym, niż jestem w stanie znieść. "Obie w pełni rejestrujemy. Dziękuję za nieustające wsparcie."
"Nienawidzę, że potrafisz być teraz zabawna," mówi Lira, jest w tym coś surowego, co szybko maskuje. Patrzę zamiast tego na Hildę, stojącą tam z jej perfekcyjnym uśmiechem, i dociera do mnie, że milczałam o wszystkim tak długo, że właściwie się w tym wyćwiczyłam.
Po drugiej stronie polany, Hilda śmieje się z czegoś—cichy dźwięk, który unosi się w zimnym powietrzu, jakby miał pełne prawo tu być. Przybyła sześć miesięcy temu z wiedzą o taktykach zbuntowanych i informacjami strategicznymi, a u Vespera zyskała posłuch w ciągu tygodnia.
Przyjęłam ją tak, jak przyjmuję wszystko: bez komentarza, z uśmiechem na każdym korytarzu. Z cichą kompetencją, która utrzymywała tę watahę przez trzy lata i którą, o ile mi wiadomo, nikt nigdy nie uznał za wartą uwagi.
Tłumaczyłam sobie, że to przez wojnę. Polityka. Każdy omawia sprawy z Alfą w trakcie oblężenia. Byłam praktyczna, aż do chwili, gdy weszła dziś w białym futrze i zabrakło mi wymówek.
Suknia ma srebrną nić na kołnierzu, bo znak więzi na moim obojczyku jest srebrny i chciałam, by te dwie rzeczy odbijały się od siebie w świetle pochodni. Argument wyrażony w języku ceremonii, skoro innego nie miałam. Chciałam, by spojrzał na mnie i po prostu wiedział.
Bębny się zmieniają. Tłum zamiera w tej szczególnej ciszy, która poprzedza nadanie imienia, dwieście wilków wstrzymuje oddech naraz. Vesper wchodzi na podest.
Ma na sobie ceremonialną czerń, wilczą głowę spinającą płaszcz na ramieniu. Twarz ma tę, którą rezerwuje na wszystko oficjalne—wyrzeźbioną z czegoś, co nigdy nie poznało słowa negocjacja . Trzy lata znałam każdą linię tej twarzy.
Nie patrzy na mnie.
"Przed Boginią i krwią tej watahy," zaczyna Vesper, a jego głos niesie się po całej polanie, "wypowiadam imię wilczycy, która stoi u mego boku. Która dzierży moje serce. Która zostaje Luną przed wszystkimi."
Zatrzymuje się. W tej pauzie jest wszystko—ciężar trzech lat, chłód, dwieście wilków, które nie patrzą na mnie. Moje serce robi coś architektonicznego. Wzmacnia się, przesuwa ciężar, trwa.
"Jeśli cię nazwie," szepcze przy mnie Lira, ledwie słyszalnie, "cały ten rok był tylko wojną."
"Wiem." Dociskam kciuk do wewnętrznej strony nadgarstka, do własnego pulsu. Myślę o jedenastu nocach, srebrnej nici, o nadziei, która szyje dalej, długo po tym, jak rozsądny człowiek odłożyłby igłę.
"A jeśli nie—" zaczyna Lira, jej głos ledwie się odzywa, jakby bała się, że wypowiedzenie tego na głos sprawi, że stanie się to prawdą.
"Liro." Milknie. Bębny osiągają szczyt i zawisają. Głos Vespera wznosi się na ostatniej kadencji—święta pauza, w której powinno paść imię, gdzie jedna sylaba decyduje o wszystkim.
"Hilda," mówi.
Przechodzi przeze mnie jak zimna woda znajdująca szczelinę w kamieniu—nie gwałtownie, tylko dokładnie i totalnie. Przez chwilę się nie ruszam. Stoję w tej sukni, na tej polanie, znak więzi wciąż lśni na moim obojczyku, myśląc z dziwną, płaską jasnością: więc to jest wyrok.
Wataha wypuszcza powietrze wokół mnie jak jedno stworzenie, które uwalnia sekret trzymany przez tygodnie. Nikt na mnie nie patrzy. Nikt też nie odwraca wzroku—celowo unikającego spojrzenia ludzi, którzy uznali, że najgrzeczniej będzie udawać, że po prostu mnie tu nie ma.
Hilda wychodzi naprzód w swoim białym futrze, uśmiechnięta, jakby odbierała dług dawno należny. Znak więzi na moim obojczyku wciąż płonie—srebrny, misterny i świetlisty, zupełnie nieświadomy, że ceremonia już się skończyła, wciąż rozświetlony jak odpowiedź na pytanie, którego nikt już nie zadaje.
Zbudowałam najlepszy argument. Spędziłam jedenaście dni, by był szczelny, sprawdzałam go pod każdym możliwym kątem, szyłam, aż bolały mnie palce.
Wyrok i tak zapadł.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Matematyka nie jest skomplikowana. Przeliczyłam to dwa razy—raz o drugiej w nocy, gdy sen przestał być rozsądną opcją, i raz w szarym świetle tego poranka, kiedy moje ręce odnalazły torbę pod łóżkiem bez żadnej instrukcji od reszty mnie.
Matematyka wygląda tak: on mnie nie chce, wataha pójdzie za jego przykładem, bo tak robią watahy, a zostanie oznacza wybór powolnego upokorzenia przez tyle lat, ile zajmie, zanim przestanę być na tyle użyteczna, by mnie tolerować.
Składam moją dobrą wełnianą tunikę—tę szarą, nie ceremonię—and wkładam ją do torby razem z zestawem ziół i grzebieniem mojej matki. Torba nie jest duża, bo nie jestem sentymentalna, a także dlatego, że z dużą torbą trudniej uciekać. Suknia wisi na haku za drzwiami. Nie patrzę na nią ani razu.
„Nie,” mówi Lira z progu—i uświadamiam sobie, że już jest w pokoju, już go przechodzi, już chwyta mnie za ramię z tą konkretną stanowczością kogoś, kto opracował plan w drodze tutaj.
„Pakuję się, Lira, nie rozbieram całego kompleksu.” Sięgam po butelki z nalewkami—wrotycz, kora wierzby, mieszanka, którą opracowywałam dla starszych wilków. „Możesz usiąść na łóżku i patrzeć w milczącym proteście. Słyszałam, że to bardzo skuteczne.”
Jest ode mnie mniejsza i wcale nie interesuje się fizyką, i zanim skończę zdanie, już przepycha mnie przez drzwi i korytarzem do biura Luny—technicznie wciąż mojego, jeszcze przez kilka godzin.
Stawia mnie przed tablicą logistyczną jak nauczycielka prezentująca bardzo duży dowód rzeczowy.
„Rotacja uzdrowicieli,” mówi, wskazując na lewy wykres. „W połowie cyklu. Davin i Seela są oboje na południowym froncie i przekazanie wymaga autoryzacji Luny. Jeśli to nie przejdzie, łańcuch dostaw się zatrzyma.”
Bez pauzy przechodzi do wątku kupieckiego, tak jak robi to, gdy już coś sobie przećwiczyła. „Umowa na zapasy zimowe wygasa za dziewiętnaście dni, jeśli cię nie będzie, żeby ją odnowić.”
Stuka w wykres przyjęć—system, który zbudowałam ostatniej zimy, gdy pojawili się pierwsi wygnani wilkowie. „Czterdzieści osób straci łóżka w ciągu tygodnia, jeśli to padnie. Nie dlatego, że Vesper tak postanowił. Dlatego, że ty przestaniesz.” Patrzy na mnie. „Jeśli odejdziesz dziś, kto poprowadzi następny cykl przyjęć? Chcę nazwiska.”
„Hilda,” odpowiadam ostro. „Czy to nie teraz jej odpowiedzialność? Tytuł Luny to długa lista rzeczy do ogarnięcia.” Lira patrzy na mnie bez zachwytu. Wiem, co zaraz powie.
„No właśnie, jeszcze nie zaczęła. Jeśli odejdziesz teraz, ile potrwa, zanim ogarnie wszystko?”
Moja szczęka zaciska się wokół kilku rzeczy, których nie mówię. Zrobiłam z siebie ścianę nośną i najwyraźniej nigdy nie pomyślałam, by zbudować redundancję, a teraz stoję przed strukturalnym skutkiem własnej kompetencji.
„Muszę odejść,” mówię ciszej, niż zamierzałam. Coś zmienia się w wyrazie twarzy Liry—nie współczucie, którego teraz bym nie zniosła, ale szczera mina kogoś, kto się z tobą zgadza i nienawidzi, że musi twierdzić inaczej.
„Wiem.” Jej głos ma ostrożną jakość osoby obchodzącej się z czymś, czego nie chce upuścić. „Ale nie dziś, nie wtedy, gdy wszystko, co zbudowałaś, runie sekundę po twoim odejściu. Zostań do przejęcia przez Hildę, chociaż tyle. Potem idź.”
Zostawiam torbę tam, gdzie jest, na łóżku, i wychodzę z pokoju bez jej dotykania. Nie rozpakowuję się.
Reakcja watahy na mianowanie to mistrzowski pokaz społecznej technologii patrzenia na kogoś bez spotkania się wzrokiem. Spędzam poranek na obchodzie i zbieram galerię wyrazów twarzy, których wolałabym być oszczędzona.
Ostrożne współczucie, ćwiczona neutralność, przesadna poprawność ludzi, którzy uznali, że udawanie, iż nic się nie stało, to najwspanialsza dostępna opcja współczucia.
Jedna z omega ze spichlerza klepie mnie po ręce. Dziękuję jej, słowa kredowo osiadają mi w ustach, i idę dalej, bo trzy lata tego sprawiły, że jestem bardzo dobra w ruszaniu dalej.
Starsza Maren znajduje mnie tego popołudnia w magazynie ziół. Nic nie robi przypadkiem; pojawia się dokładnie tam, gdzie jest potrzebna, dłużej niż żyję, i nigdy nie jest za wcześnie ani za późno.
„Luno,” mówi. Liczę dalej pęczki krwawnika bez podnoszenia wzroku, bo nie wiem, czy mam odwagę zobaczyć litość w jej oczach.
„Nie mam siły na lekcję, Starsza Maren,” odparowuję słabo.
„To nie lekcja,” protestuje. Jej wzrok spada na znak więzi przy moim obojczyku—srebrny, wciąż świetlisty, najwyraźniej niezrażony tym, że ostatnia noc sprawiła, iż jest raczej nie na miejscu.
„Robi coś, czego nie powinien,” mówi. Nie dobiera słów ostrożnie—a po prostu właściwie, i widzi to w lekkim drgnięciu moich palców. „Czujesz to.”
Moje ręce zatrzymują się na krwawniku. „Zawsze był silny.” Utrzymuję głos płaski i wzrok utkwiony w pęczkach, co jest dobrym miejscem, by go trzymać.
„Silny, tak. Ale to jest inne.” Ma ten wyraz twarzy, który rezerwuje dla rzeczy, których zakończenie już zna. „Znak więzi nie kłamie, dziecko. Patrz, co stanie się z jej.”
Czekam. Magazyn ziół pachnie lawendą, starym drewnem i cierpliwością, a ja mam krytyczny deficyt jednego z tych trzech.
„To cała mądrość?” Odkładam krwawnik i patrzę na nią wprost. „To wszystko, co masz dziś dla mnie?”
„Na dziś.” Rusza w stronę drzwi z niespieszną pewnością kogoś, kto wie, że pytanie samo znajdzie odpowiedź. Potem znika, zostawiając mnie z garścią suszonych ziół i znacznie większą liczbą pytań niż miałam, kiedy przyszłam—czyli standardowa Maren i nigdy nie przestaje to być irytujące.
Polityczny kształt sprawy klaruje się do wieczora, złożony z ułamków—przejęzyczenia strażnika granicznego, faktury pewności siebie Hildy, sposobu, w jaki wewnętrzny krąg krąży wokół niej od miesięcy.
To nie jest pewność kobiety liczącej na boskie błogosławieństwo. To pewność kobiety, która przybyła z kartą przetargową i wie dokładnie, gdzie ona leży.
Druga wybranka Bogini, tak nazywa to wataha. Albo najdogodniejsze polityczne rozwiązanie roku pod przykrywką boskiego nakazu—wataha łatwiej akceptuje Boginię niż strategię, a ktoś bardzo dobrze to rozumiał.
Wracam z przytułku, gdy mijam gabinet Vespera. Drzwi uchylone na trzy cale, jego głos dochodzi bez problemu.
„Kwatera Luny musi być pusta do rana.” Pauza, niespieszna. „Hilda się wprowadza.”
Ronan, beta Vespera i jego młodszy brat, gdzieś głębiej w pokoju: „Rzeczy Agathy wciąż tam są—wszystko, cała jej—”
„Załatw to.” Płasko, tym tonem, którym przekazuje, że decyzja już zapadła i rozmowa to strata ich czasu. Potem chwila o fakturze dopowiedzenia, coś dokładane od niechcenia. „Nie mów Agacie wcześniej. Tak będzie łatwiej.”
Stoję w korytarzu. Znak więzi spoczywa na moim obojczyku, srebrny i ciepły i wciąż lśniący z oddaną świetlistością czegoś, co absolutnie nie dostało notatki o zmianach.
Wracam do swojego pokoju. Torba leży na łóżku tam, gdzie ją zostawiłam, w połowie spakowana, czekająca z cierpliwością czegoś, co od początku wiedziało, że ma rację.
Nie rozpakowuję się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wiedziałam o skrzyniach, zanim je zobaczyłam. Stałam w tym korytarzu zeszłej nocy i słyszałam, jak Vesper wydaje polecenie, wróciłam do swojego pokoju, położyłam się i spałam cztery godziny, jakby sen wciąż był dla mnie możliwy. Skrzynie mnie nie zaskoczyły. Chcę, żeby to było jasne.
Ostrożnie obchodzą się z moimi rzeczami. Ktoś też to nakazał, co jest albo wyrazem troski, albo sposobem na zarządzanie poczuciem winy, i nie potrafię zdecydować, która z tych dwóch rzeczy bardziej mnie wyczerpuje.
Stoję w progu własnych kwater i patrzę, jak kobieta, którą poznaję z przytułku, owija grzebień mojej matki w kawałek materiału.
— Luna. — Widzi mnie i zamiera, na jej twarzy przemyka kilka emocji, zanim przybiera ostrożny wyraz. — Powiedziano nam—
— Wiem — odpowiadam. Mój głos brzmi płasko i rzeczowo, za co jestem wdzięczna. — Nie przerywajcie przeze mnie.
Zachowuję wyjątkowy spokój. Naprawdę chciałabym, żeby ktoś to oficjalnie odnotował.
Dłoń ląduje na moim ramieniu, zanim zdążę zarejestrować czyjeś podejście — ciepła, lekka, doskonale wyważony nacisk. Hilda pojawia się u mego boku tak, jakby już była częścią framugi drzwi, jakby stała tu od miesięcy i czekała tylko na przybycie skrzyń.
Jej uśmiech ma w sobie coś z kogoś, kto ćwiczył serdeczność tak długo, aż stała się nie do odróżnienia od prawdziwej. — Tak się cieszę, że jesteś, Agato. Chciałam sama to wyjaśnić.
Moje gardło robi coś skomplikowanego. Zapach jej perfum — coś kwiatowego, przesadnie słodkiego — uderza mocniej, niż powinien, żołądek podnosi się i przewraca, co natychmiast przypisuję stresowi i braku śniadania i absolutnie niczemu więcej. I będę się tego trzymać.
— Vesper i ja będziemy potrzebować głównych kwater. — Jej spojrzenie na moment opada znacząco na jej własny brzuch, po czym wraca do moich oczu. — Skrzydło dla młodych przylega bezpośrednio. Niedługo będziemy potrzebować tej przestrzeni. Dla szczeniąt. — Głos łagodnieje na tych dwóch ostatnich słowach — robi się czuły, troskliwy, staje się ostrzem. — Mam nadzieję, że rozumiesz.
Wywołuję uśmiech, który służy mi już trzy lata i nigdy nie zawiódł. — Całkowicie.
Odprowadza mnie sama do pokoju gościnnego. — Rotacja uzdrowicieli — mówi, idąc przez korytarz z nieśpieszną swobodą kogoś, kto już wszystko tu wymierzył — powinna teraz podlegać mojemu nadzorowi. Dla ciągłości.
Za alkowami magazynowymi. Przez drzwi, które zamykają się od zewnątrz. — I umowa na zapasy na zimę — upraszczamy kontakty z kupcami. Będzie prościej.
— Rotacja jest w połowie cyklu — mówię. — Umowa wygasa za dziewiętnaście dni. Moje dłonie są bez ruchu po bokach ciała.
— Mhm. — Przechyla głowę, spokojna, niewzruszona. — System przyjęć uchodźców też — bardzo skomplikowany, prawda? Uprościmy.
Miałam ją wdrożyć w obowiązki. Dać jej — podarować jej — klucz do systemów, które zbudowałam. Ale wygląda na to, że nie potrzebuje, jakby miała własny sposób działania, który, mam przeczucie, spektakularnie zawiedzie.
Przynajmniej już na pewno nie jestem tu potrzebna.
Otwiera drzwi do pokoju gościnnego i cofa się, jakby oddawała mi uprzejmość. Jakby wskazywała mi miejsce przy stole.
Łóżko, szafka nocna, okno wychodzące na plac z zapasami. Trzy lata negocjacji i system archiwizacji istniejący tylko w mojej głowie, rozmontowane w długości jednego korytarza. Ona nie ma pojęcia, co właśnie zgodziła się odziedziczyć.
— To brzmi bardzo wydajnie — mówię. Ściska lekko moje ramię i wychodzi.
Resztę popołudnia spędzam na rutynowych obchodach — zioła w magazynie, księga przyjęć, raporty z granicy — bo nikt mi jeszcze nie zabronił, a ruch jest lepszy niż bezruch. Wieczorem wataha już się przeorganizowała.
Tego wieczoru są razem w wielkiej sali — Vesper przy głównym stole, Hilda obok niego, tam gdzie siedziałam przez trzy lata, jej dłoń na jego przedramieniu z łatwością czegoś od dawna zakorzenionego.
Śmieje się z czegoś, co mówi, i dotyka jego szczęki. On nie odsuwa się od jej dotyku. Wataha patrzy z cierpliwą pragmatyką ludzi, którzy podążają za siłą i już się z tym pogodzili.
Stoły zmieniają ustawienie. Wewnętrzny krąg ustawia ramiona w inną stronę. Kobieta, którą żywiłam w zeszłorocznych brakach, spotyka moje spojrzenie i znajduje na talerzu coś pilnego do zbadania.
Jem stojąc przy odległej ścianie, bo zapach pieczonego mięsa robi coś dziwnego z moim żołądkiem — to nie głód, przeciwnie, tocząca się niewłaściwość, którą zauważam od wczoraj, wraz z bólem głowy, który osiadł za oczami, jakby nie zamierzał odejść.
Hilda szepcze coś Vesperowi do ucha i linia jego ramion robi coś, czego nigdy nie zrobiła przy mnie. Rozluźnia się. Ona śmieje się celowo, nisko i pół sali odwraca się do tego dźwięku. Odwracam wzrok, przyciskam dwa kłykcie do ust i wychodzę, zanim posiłek się kończy.
Główny korytarz, w lewo przy zapasach zboża, wschodnie przejście z powrotem do skrzydła gościnnego — dłuższą drogą, bo krótsza prowadzi koło kwater Luny, a dziś najwyraźniej tego nie zrobię.
Drzwi do prywatnego gabinetu Vespera są uchylone na dwa cale, jak zwykle, gdy kończy spotkanie i jeszcze nie pamiętał, by je zamknąć.
Dwa głosy w środku. Jeden należy do Hildy. Widać byli szybsi.
— ...rytuał więzi powinien odbyć się jutro rano — mówi. Ciepło. Z zadowoleniem. — Póki wataha jeszcze jest w komplecie.
Pauza. — Jutro. — To Vesper.
— Póki energia jest właściwa. — Jej głos ma w sobie ten charakterystyczny odcień — zachęcający, pewny, ton kobiety, która już zna odpowiedź, jaką uzyska. — Nie ma powodu by czekać.
Pauza, która następuje, ma wagę namysłu. Nie niechęci. Mężczyzna ustawia figury na planszy i widzi, że wszystko pasuje dokładnie tam, gdzie powinno.
— Masz rację — mówi cicho. Po czym dodaje: — Agato, muszę jej powiedzieć—
— Nie! — Ostry głos Hildy sprawia, że drżę. Zanim zdążę zrozumieć, co Vesper miał na myśli, Hilda robi to, co zawsze wychodziło jej najlepiej: miażdży wszelką nadzieję. — Nie sądzisz, że ta biedna kobieta już wystarczająco wycierpiała, Vesper? Zostaw ją. Tak będzie lepiej.
Vesper mruczy z aprobatą. Zastygam w bezruchu. Pochodnia obok mnie raz migocze, po czym trwa nieruchomo. Wiedziałam, że mi nie powiedzą — Vesper dał to do zrozumienia przez drzwi, których nawet nie raczył zamknąć.
Ale wiedzieć, a dowiedzieć się tego przez korytarz, którym akurat przechodzę, to dwie różne rzeczy, i moje ciało rozumie różnicę, nawet gdy próbuję temu zaprzeczyć.
Pokój gościnny ma łóżko i szafkę nocną oraz okno na plac z zapasami. Siadam na brzegu materaca i tak zostaję. Torba wciąż leży pod łóżkiem, gdzie ją zostawiłam.
Nie sięgam po nią. Nie płaczę też — co nie jest siłą, raczej dowodem, że to, co trzymało żal w ryzach, gdzieś się rozproszyło i na jego miejscu pozostała ta płaska, czysta cisza.
Chce tytułu. Obowiązków, które zbudowałam — rotacji uzdrowicieli, łańcucha dostaw, czterdziestu wilków z łóżkami, bo stworzyłam im system. Chce mężczyzny, który wypowiedział jej imię w świętej pauzie.
Może mieć koszmary logistyczne, które idą w pakiecie. Przekazanie obowiązków w połowie cyklu. Kupca, który kontaktuje się tylko przez pośredników. Protokoły przyjęcia, które istnieją tylko w mojej głowie, bo nikt nie pomyślał, by poprosić mnie o spisanie ich.
Chce tego życia? Każdy jego zakątek należy do niej. A ja nie zostanę, by na to patrzeć.
Przesuń w górę, aby kontynuować