passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna to No One - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Luna to No One

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Matematyka nie jest skomplikowana. Przeliczyłam to dwa razy—raz o drugiej w nocy, gdy sen przestał być rozsądną opcją, i raz w szarym świetle tego poranka, kiedy moje ręce odnalazły torbę pod łóżkiem bez żadnej instrukcji od reszty mnie.

Matematyka wygląda tak: on mnie nie chce, wataha pójdzie za jego przykładem, bo tak robią watahy, a zostanie oznacza wybór powolnego upokorzenia przez tyle lat, ile zajmie, zanim przestanę być na tyle użyteczna, by mnie tolerować.

Składam moją dobrą wełnianą tunikę—tę szarą, nie ceremonię—and wkładam ją do torby razem z zestawem ziół i grzebieniem mojej matki. Torba nie jest duża, bo nie jestem sentymentalna, a także dlatego, że z dużą torbą trudniej uciekać. Suknia wisi na haku za drzwiami. Nie patrzę na nią ani razu.

„Nie,” mówi Lira z progu—i uświadamiam sobie, że już jest w pokoju, już go przechodzi, już chwyta mnie za ramię z tą konkretną stanowczością kogoś, kto opracował plan w drodze tutaj.

„Pakuję się, Lira, nie rozbieram całego kompleksu.” Sięgam po butelki z nalewkami—wrotycz, kora wierzby, mieszanka, którą opracowywałam dla starszych wilków. „Możesz usiąść na łóżku i patrzeć w milczącym proteście. Słyszałam, że to bardzo skuteczne.”

Jest ode mnie mniejsza i wcale nie interesuje się fizyką, i zanim skończę zdanie, już przepycha mnie przez drzwi i korytarzem do biura Luny—technicznie wciąż mojego, jeszcze przez kilka godzin.

Stawia mnie przed tablicą logistyczną jak nauczycielka prezentująca bardzo duży dowód rzeczowy.

„Rotacja uzdrowicieli,” mówi, wskazując na lewy wykres. „W połowie cyklu. Davin i Seela są oboje na południowym froncie i przekazanie wymaga autoryzacji Luny. Jeśli to nie przejdzie, łańcuch dostaw się zatrzyma.”

Bez pauzy przechodzi do wątku kupieckiego, tak jak robi to, gdy już coś sobie przećwiczyła. „Umowa na zapasy zimowe wygasa za dziewiętnaście dni, jeśli cię nie będzie, żeby ją odnowić.”

Stuka w wykres przyjęć—system, który zbudowałam ostatniej zimy, gdy pojawili się pierwsi wygnani wilkowie. „Czterdzieści osób straci łóżka w ciągu tygodnia, jeśli to padnie. Nie dlatego, że Vesper tak postanowił. Dlatego, że ty przestaniesz.” Patrzy na mnie. „Jeśli odejdziesz dziś, kto poprowadzi następny cykl przyjęć? Chcę nazwiska.”

„Hilda,” odpowiadam ostro. „Czy to nie teraz jej odpowiedzialność? Tytuł Luny to długa lista rzeczy do ogarnięcia.” Lira patrzy na mnie bez zachwytu. Wiem, co zaraz powie.

„No właśnie, jeszcze nie zaczęła. Jeśli odejdziesz teraz, ile potrwa, zanim ogarnie wszystko?”

Moja szczęka zaciska się wokół kilku rzeczy, których nie mówię. Zrobiłam z siebie ścianę nośną i najwyraźniej nigdy nie pomyślałam, by zbudować redundancję, a teraz stoję przed strukturalnym skutkiem własnej kompetencji.

„Muszę odejść,” mówię ciszej, niż zamierzałam. Coś zmienia się w wyrazie twarzy Liry—nie współczucie, którego teraz bym nie zniosła, ale szczera mina kogoś, kto się z tobą zgadza i nienawidzi, że musi twierdzić inaczej.

„Wiem.” Jej głos ma ostrożną jakość osoby obchodzącej się z czymś, czego nie chce upuścić. „Ale nie dziś, nie wtedy, gdy wszystko, co zbudowałaś, runie sekundę po twoim odejściu. Zostań do przejęcia przez Hildę, chociaż tyle. Potem idź.”

Zostawiam torbę tam, gdzie jest, na łóżku, i wychodzę z pokoju bez jej dotykania. Nie rozpakowuję się.

Reakcja watahy na mianowanie to mistrzowski pokaz społecznej technologii patrzenia na kogoś bez spotkania się wzrokiem. Spędzam poranek na obchodzie i zbieram galerię wyrazów twarzy, których wolałabym być oszczędzona.

Ostrożne współczucie, ćwiczona neutralność, przesadna poprawność ludzi, którzy uznali, że udawanie, iż nic się nie stało, to najwspanialsza dostępna opcja współczucia.

Jedna z omega ze spichlerza klepie mnie po ręce. Dziękuję jej, słowa kredowo osiadają mi w ustach, i idę dalej, bo trzy lata tego sprawiły, że jestem bardzo dobra w ruszaniu dalej.

Starsza Maren znajduje mnie tego popołudnia w magazynie ziół. Nic nie robi przypadkiem; pojawia się dokładnie tam, gdzie jest potrzebna, dłużej niż żyję, i nigdy nie jest za wcześnie ani za późno.

„Luno,” mówi. Liczę dalej pęczki krwawnika bez podnoszenia wzroku, bo nie wiem, czy mam odwagę zobaczyć litość w jej oczach.

„Nie mam siły na lekcję, Starsza Maren,” odparowuję słabo.

„To nie lekcja,” protestuje. Jej wzrok spada na znak więzi przy moim obojczyku—srebrny, wciąż świetlisty, najwyraźniej niezrażony tym, że ostatnia noc sprawiła, iż jest raczej nie na miejscu.

„Robi coś, czego nie powinien,” mówi. Nie dobiera słów ostrożnie—a po prostu właściwie, i widzi to w lekkim drgnięciu moich palców. „Czujesz to.”

Moje ręce zatrzymują się na krwawniku. „Zawsze był silny.” Utrzymuję głos płaski i wzrok utkwiony w pęczkach, co jest dobrym miejscem, by go trzymać.

„Silny, tak. Ale to jest inne.” Ma ten wyraz twarzy, który rezerwuje dla rzeczy, których zakończenie już zna. „Znak więzi nie kłamie, dziecko. Patrz, co stanie się z jej.”

Czekam. Magazyn ziół pachnie lawendą, starym drewnem i cierpliwością, a ja mam krytyczny deficyt jednego z tych trzech.

„To cała mądrość?” Odkładam krwawnik i patrzę na nią wprost. „To wszystko, co masz dziś dla mnie?”

„Na dziś.” Rusza w stronę drzwi z niespieszną pewnością kogoś, kto wie, że pytanie samo znajdzie odpowiedź. Potem znika, zostawiając mnie z garścią suszonych ziół i znacznie większą liczbą pytań niż miałam, kiedy przyszłam—czyli standardowa Maren i nigdy nie przestaje to być irytujące.

Polityczny kształt sprawy klaruje się do wieczora, złożony z ułamków—przejęzyczenia strażnika granicznego, faktury pewności siebie Hildy, sposobu, w jaki wewnętrzny krąg krąży wokół niej od miesięcy.

To nie jest pewność kobiety liczącej na boskie błogosławieństwo. To pewność kobiety, która przybyła z kartą przetargową i wie dokładnie, gdzie ona leży.

Druga wybranka Bogini, tak nazywa to wataha. Albo najdogodniejsze polityczne rozwiązanie roku pod przykrywką boskiego nakazu—wataha łatwiej akceptuje Boginię niż strategię, a ktoś bardzo dobrze to rozumiał.

Wracam z przytułku, gdy mijam gabinet Vespera. Drzwi uchylone na trzy cale, jego głos dochodzi bez problemu.

„Kwatera Luny musi być pusta do rana.” Pauza, niespieszna. „Hilda się wprowadza.”

Ronan, beta Vespera i jego młodszy brat, gdzieś głębiej w pokoju: „Rzeczy Agathy wciąż tam są—wszystko, cała jej—”

„Załatw to.” Płasko, tym tonem, którym przekazuje, że decyzja już zapadła i rozmowa to strata ich czasu. Potem chwila o fakturze dopowiedzenia, coś dokładane od niechcenia. „Nie mów Agacie wcześniej. Tak będzie łatwiej.”

Stoję w korytarzu. Znak więzi spoczywa na moim obojczyku, srebrny i ciepły i wciąż lśniący z oddaną świetlistością czegoś, co absolutnie nie dostało notatki o zmianach.

Wracam do swojego pokoju. Torba leży na łóżku tam, gdzie ją zostawiłam, w połowie spakowana, czekająca z cierpliwością czegoś, co od początku wiedziało, że ma rację.

Nie rozpakowuję się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Wiedziałam o skrzyniach, zanim je zobaczyłam. Stałam w tym korytarzu zeszłej nocy i słyszałam, jak Vesper wydaje polecenie, wróciłam do swojego pokoju, położyłam się i spałam cztery godziny, jakby sen wciąż był dla mnie możliwy. Skrzynie mnie nie zaskoczyły. Chcę, żeby to było jasne.

Ostrożnie obchodzą się z moimi rzeczami. Ktoś też to nakazał, co jest albo wyrazem troski, albo sposobem na zarządzanie poczuciem winy, i nie potrafię zdecydować, która z tych dwóch rzeczy bardziej mnie wyczerpuje.

Stoję w progu własnych kwater i patrzę, jak kobieta, którą poznaję z przytułku, owija grzebień mojej matki w kawałek materiału.

— Luna. — Widzi mnie i zamiera, na jej twarzy przemyka kilka emocji, zanim przybiera ostrożny wyraz. — Powiedziano nam—

— Wiem — odpowiadam. Mój głos brzmi płasko i rzeczowo, za co jestem wdzięczna. — Nie przerywajcie przeze mnie.

Zachowuję wyjątkowy spokój. Naprawdę chciałabym, żeby ktoś to oficjalnie odnotował.

Dłoń ląduje na moim ramieniu, zanim zdążę zarejestrować czyjeś podejście — ciepła, lekka, doskonale wyważony nacisk. Hilda pojawia się u mego boku tak, jakby już była częścią framugi drzwi, jakby stała tu od miesięcy i czekała tylko na przybycie skrzyń.

Jej uśmiech ma w sobie coś z kogoś, kto ćwiczył serdeczność tak długo, aż stała się nie do odróżnienia od prawdziwej. — Tak się cieszę, że jesteś, Agato. Chciałam sama to wyjaśnić.

Moje gardło robi coś skomplikowanego. Zapach jej perfum — coś kwiatowego, przesadnie słodkiego — uderza mocniej, niż powinien, żołądek podnosi się i przewraca, co natychmiast przypisuję stresowi i braku śniadania i absolutnie niczemu więcej. I będę się tego trzymać.

— Vesper i ja będziemy potrzebować głównych kwater. — Jej spojrzenie na moment opada znacząco na jej własny brzuch, po czym wraca do moich oczu. — Skrzydło dla młodych przylega bezpośrednio. Niedługo będziemy potrzebować tej przestrzeni. Dla szczeniąt. — Głos łagodnieje na tych dwóch ostatnich słowach — robi się czuły, troskliwy, staje się ostrzem. — Mam nadzieję, że rozumiesz.

Wywołuję uśmiech, który służy mi już trzy lata i nigdy nie zawiódł. — Całkowicie.

Odprowadza mnie sama do pokoju gościnnego. — Rotacja uzdrowicieli — mówi, idąc przez korytarz z nieśpieszną swobodą kogoś, kto już wszystko tu wymierzył — powinna teraz podlegać mojemu nadzorowi. Dla ciągłości.

Za alkowami magazynowymi. Przez drzwi, które zamykają się od zewnątrz. — I umowa na zapasy na zimę — upraszczamy kontakty z kupcami. Będzie prościej.

— Rotacja jest w połowie cyklu — mówię. — Umowa wygasa za dziewiętnaście dni. Moje dłonie są bez ruchu po bokach ciała.

— Mhm. — Przechyla głowę, spokojna, niewzruszona. — System przyjęć uchodźców też — bardzo skomplikowany, prawda? Uprościmy.

Miałam ją wdrożyć w obowiązki. Dać jej — podarować jej — klucz do systemów, które zbudowałam. Ale wygląda na to, że nie potrzebuje, jakby miała własny sposób działania, który, mam przeczucie, spektakularnie zawiedzie.

Przynajmniej już na pewno nie jestem tu potrzebna.

Otwiera drzwi do pokoju gościnnego i cofa się, jakby oddawała mi uprzejmość. Jakby wskazywała mi miejsce przy stole.

Łóżko, szafka nocna, okno wychodzące na plac z zapasami. Trzy lata negocjacji i system archiwizacji istniejący tylko w mojej głowie, rozmontowane w długości jednego korytarza. Ona nie ma pojęcia, co właśnie zgodziła się odziedziczyć.

— To brzmi bardzo wydajnie — mówię. Ściska lekko moje ramię i wychodzi.

Resztę popołudnia spędzam na rutynowych obchodach — zioła w magazynie, księga przyjęć, raporty z granicy — bo nikt mi jeszcze nie zabronił, a ruch jest lepszy niż bezruch. Wieczorem wataha już się przeorganizowała.

Tego wieczoru są razem w wielkiej sali — Vesper przy głównym stole, Hilda obok niego, tam gdzie siedziałam przez trzy lata, jej dłoń na jego przedramieniu z łatwością czegoś od dawna zakorzenionego.

Śmieje się z czegoś, co mówi, i dotyka jego szczęki. On nie odsuwa się od jej dotyku. Wataha patrzy z cierpliwą pragmatyką ludzi, którzy podążają za siłą i już się z tym pogodzili.

Stoły zmieniają ustawienie. Wewnętrzny krąg ustawia ramiona w inną stronę. Kobieta, którą żywiłam w zeszłorocznych brakach, spotyka moje spojrzenie i znajduje na talerzu coś pilnego do zbadania.

Jem stojąc przy odległej ścianie, bo zapach pieczonego mięsa robi coś dziwnego z moim żołądkiem — to nie głód, przeciwnie, tocząca się niewłaściwość, którą zauważam od wczoraj, wraz z bólem głowy, który osiadł za oczami, jakby nie zamierzał odejść.

Hilda szepcze coś Vesperowi do ucha i linia jego ramion robi coś, czego nigdy nie zrobiła przy mnie. Rozluźnia się. Ona śmieje się celowo, nisko i pół sali odwraca się do tego dźwięku. Odwracam wzrok, przyciskam dwa kłykcie do ust i wychodzę, zanim posiłek się kończy.

Główny korytarz, w lewo przy zapasach zboża, wschodnie przejście z powrotem do skrzydła gościnnego — dłuższą drogą, bo krótsza prowadzi koło kwater Luny, a dziś najwyraźniej tego nie zrobię.

Drzwi do prywatnego gabinetu Vespera są uchylone na dwa cale, jak zwykle, gdy kończy spotkanie i jeszcze nie pamiętał, by je zamknąć.

Dwa głosy w środku. Jeden należy do Hildy. Widać byli szybsi.

— ...rytuał więzi powinien odbyć się jutro rano — mówi. Ciepło. Z zadowoleniem. — Póki wataha jeszcze jest w komplecie.

Pauza. — Jutro. — To Vesper.

— Póki energia jest właściwa. — Jej głos ma w sobie ten charakterystyczny odcień — zachęcający, pewny, ton kobiety, która już zna odpowiedź, jaką uzyska. — Nie ma powodu by czekać.

Pauza, która następuje, ma wagę namysłu. Nie niechęci. Mężczyzna ustawia figury na planszy i widzi, że wszystko pasuje dokładnie tam, gdzie powinno.

— Masz rację — mówi cicho. Po czym dodaje: — Agato, muszę jej powiedzieć—

— Nie! — Ostry głos Hildy sprawia, że drżę. Zanim zdążę zrozumieć, co Vesper miał na myśli, Hilda robi to, co zawsze wychodziło jej najlepiej: miażdży wszelką nadzieję. — Nie sądzisz, że ta biedna kobieta już wystarczająco wycierpiała, Vesper? Zostaw ją. Tak będzie lepiej.

Vesper mruczy z aprobatą. Zastygam w bezruchu. Pochodnia obok mnie raz migocze, po czym trwa nieruchomo. Wiedziałam, że mi nie powiedzą — Vesper dał to do zrozumienia przez drzwi, których nawet nie raczył zamknąć.

Ale wiedzieć, a dowiedzieć się tego przez korytarz, którym akurat przechodzę, to dwie różne rzeczy, i moje ciało rozumie różnicę, nawet gdy próbuję temu zaprzeczyć.

Pokój gościnny ma łóżko i szafkę nocną oraz okno na plac z zapasami. Siadam na brzegu materaca i tak zostaję. Torba wciąż leży pod łóżkiem, gdzie ją zostawiłam.

Nie sięgam po nią. Nie płaczę też — co nie jest siłą, raczej dowodem, że to, co trzymało żal w ryzach, gdzieś się rozproszyło i na jego miejscu pozostała ta płaska, czysta cisza.

Chce tytułu. Obowiązków, które zbudowałam — rotacji uzdrowicieli, łańcucha dostaw, czterdziestu wilków z łóżkami, bo stworzyłam im system. Chce mężczyzny, który wypowiedział jej imię w świętej pauzie.

Może mieć koszmary logistyczne, które idą w pakiecie. Przekazanie obowiązków w połowie cyklu. Kupca, który kontaktuje się tylko przez pośredników. Protokoły przyjęcia, które istnieją tylko w mojej głowie, bo nikt nie pomyślał, by poprosić mnie o spisanie ich.

Chce tego życia? Każdy jego zakątek należy do niej. A ja nie zostanę, by na to patrzeć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Polana pachnie cedrowym dymem i kłamstwami. Stoję na skraju drzew w ciemnej sukni, w której spałam—bez srebrnych nici, bez jedenastu dni nadziei—i patrzę, jak dwieście wilków zbiera się wokół kobiety, która zaraz stanie się tym, czym ja byłam.

Hilda promienieje w kremie i złocie, z rozpuszczonymi włosami jak na obrazie czegoś świętego. Zdobyła to tak, jak zdobywa wszystko, zakładam—pragnąc tego mocniej niż osoba, która miała to pierwsza.

Vesper stoi na podium z rytualnym ostrzem. Patrzy na Hildę w taki sposób, w jaki przez trzy lata czekałam, aż ktoś spojrzy na mnie, a znak więzi na moim obojczyku pali tak mocno, że przyciskam do niego dłoń.

„Chyba nie zamierzasz tam wejść.” Oddech Liry za mną jest ciężki, jakby przebiegła całą drogę tutaj. „Agatho, powiedz mi, że nie zamierzasz—”

„Wchodzę tam.” Mój głos brzmi jak cudzy—oczyszczony ze wszystkiego, co łykałam przez trzy lata. „Możesz iść, albo możesz patrzeć.”

„To szaleństwo.” Jej dłoń zaciska się na moim ramieniu tak mocno, że zostaną siniaki. „To jest naprawdę, klinicznie, dająco się zdiagnozować—”

„Prawdopodobnie. Ale ona wiąże się z moim partnerem, używając mojego rytuału na mojej polanie, więc rozsądek wyszedł stąd wcześniej niż ja.” Uwalniam się i moje nogi niosą mnie naprzód, jakby czekały miesiącami na pozwolenie.

Tłum rozstępuje się jak woda, która nie chce czegoś dotknąć. Rozmowy zamierają w pół słowa, świece gasną jedna po drugiej, i ani jeden wilk nie spodziewa się mnie tutaj.

Hilda widzi mnie pierwsza. Jej uśmiech trwa, ale palce drgają przy biodrach—ten mimowolny gest znaczy więcej niż wszystkie ostrożne współczucia, które zebrałam wczoraj.

„Agatho.” Głos Vespera niesie się z podium, ostry jak ostrzeżenie. „To nie jest odpowiedni moment.”

„Nie,” zgadzam się, wciąż idąc. „Odpowiedni moment był trzy lata temu, gdy uczyniłeś mnie swoją Luną, a potem przestałeś na mnie patrzeć. Albo siedem miesięcy temu, gdy przestałeś ze mną rozmawiać.”

Zatrzymuję się na środku polany, między nim a jego wybraną. „Albo trzy tygodnie temu, kiedy dotykałeś mnie jak zadania do odhaczenia.”

Znak więzi rozbłyska tak jasno, że widzę srebrne światło odbijające się na najbliższych twarzach. Cała polana wstrzymuje oddech, a ciężar tego wszystkiego napiera na moje żebra jak coś żywego.

„Co ty robisz?” Głos Hildy jest ostrożny, kontrolowany—kobieta przeliczająca rachunek i niezadowolona z wyniku. „Agatho, porozmawiajmy o tym gdzieś na osobności—”

„Nie.” Nie patrzę na nią. Patrzę na Vespera—na bursztynowo-złote oczy, które zapamiętywałam przez trzy lata, na mężczyznę, który uznał, że łatwiej mnie odrzucić niż pokochać.

„Skończyłam z rozmowami na osobności. Skończyłam z decyzjami podejmowanymi za zamkniętymi drzwiami, których nikt nawet nie chciał zamknąć.”

Jego szczęka napina się. Dokładnie wie, co usłyszałam, i obserwuję, jak ta wiedza opada na niego jak policzek, którego się nie spodziewał.

„Przed Boginią i krwią tej watahy.” Mój głos załamuje się na pierwszym słowie. Potem się podnosi, wypełnia polanę jakby była stworzona dokładnie do tego.

„Wypowiadam rytuał zerwania. Odrzucam więź, która została dana. Odrzucam partnera, który został wybrany.”

Dźwięk, który wydaje Vesper, nie jest ludzki. Jego kolana uderzają o kamień z trzaskiem, który niesie się aż do granicy drzew, dłonie rozrywają koszulę na piersi, jakby coś było wyrywane z niego z korzeniami.

Znak na moim obojczyku zapala się—biało-gorący, jaśniejszy niż każda pochodnia, jaśniejszy niż poranek. Rozpada się na mojej skórze jak błyskawica szukająca każdej żyły, srebrne nici rozdzielają się na srebrne blizny.

Z mojego gardła wyrywa się dźwięk, który należy tylko do mnie. Trzy sekundy białego światła i uczucie, jakby coś było wyrwane z centrum mojego ciała, a potem to się kończy.

Moje kolana się uginają, ale nie padam—opieram dłoń na udzie, spinam nogi i zostaję w pionie, bo nie uklęknę na tej polanie.

Znak wciąż tam jest—ale teraz złamany. Rozpęknięty na srebrne blizny, które łapią światło jak rozbite szkło, a skóra pod nimi pulsuje gorącem, które wydaje się, że nigdy nie ostygnie.

„Coś ty zrobiła?” Wysoki, cienki głos Hildy przecina ciszę. Nikt jej nie odpowiada—nikt już na nią nie patrzy, a wyraz, który pojawia się na jej twarzy, gdy to sobie uświadamia, jest najcudowniejszą rzeczą, jaką widziałam od trzech lat.

Krzyk Starszej Maren rozdziera polanę. Leży na ziemi—oczy wywrócone, ciało sztywne, usta układające słowa w starym języku, który sprawia, że każdy starszy blednie.

Ronan łapie ją, zanim uderzy o kamień. Jej dłonie trzęsą się tak gwałtownie, że pierścienie na palcach stukają o siebie jak szczękające zęby, gdy na ślepo wskazuje na mnie.

Wtedy mówi we wspólnej mowie, a głos, który z niej wychodzi, nie jest jej. „Ona niesie Przełomcę Zasłon.”

Polana nie cichnie—ona zamiera. To nie ceremonialna cisza, to coś starszego, coś z zębami, co sprawia, że światło pochodni przygasa.

Kobieta z przodu cofa się fizycznie o krok, a dwóch wilków z wewnętrznego kręgu patrzy na mnie, jakbym właśnie wyciągnęła zawleczkę z czegoś, przed czym nie mogą uciec.

Moja dłoń wędruje do brzucha, zanim umysł nadąży. Mdłości, zmęczenie, wszystkie zapachy nie do zniesienia od tygodni—to nie stres, nie złamane serce, tylko coś żywego i zupełnie innego.

„Co do diabła to Przełomca Zasłon?” Mój głos wychodzi cienki i obcy. Patrzę na Lirę, na Ronana, na kogokolwiek, kto mógłby mi powiedzieć, że się przesłyszałam, ale każda twarz na tej polanie mówi mi to samo.

„Agatho—” zaczyna Lira, ale Maren jej przerywa. Ronan podtrzymuje starszą, a jej oczy znajdują moje—nie cierpliwość, nie mądrość. Coś surowego i nieprzefiltrowanego.

„Proroctwo jest starsze niż jakakolwiek żyjąca wataha.” Głos Maren drży na każdym słowie. „Alfa zrodzona z dwóch wojujących krwi—nie rozjemczyni, dziecko. Siła.”

„Ta, która zburzy granice,” mówi cicho Ronan, jego twarz ma kolor popiołu. „Zjednoczy każdą watahę pod jednym panowaniem.”

„Każdy Alfa ma wersję tego proroctwa.” Maren ściska ramię Ronana jakby to była jedyna solidna rzecz na świecie. „Każdy Alfa się go boi.”

„Bo zjednoczenie oznacza koniec ich władzy,” kończy Ronan. Jego dłoń zaciska się na ramieniu Maren. „Każdy siedzący Alfa na kontynencie traci swój tron.”

To, co noszę w brzuchu, to nie tylko dziecko. To polityczne trzęsienie ziemi, a ja stoję w epicentrum, podczas gdy dwieście wilków decyduje, czy jestem cudem, czy detonacją.

Matematyka układa się na nowo z prędkością, która zmienia moje kolana w wodę. Nie jestem już niewygodną byłą partnerką—jestem najgroźniejszą kobietą na tej polanie, być może na tym kontynencie.

Vesper jest na ziemi, oddycha nierówno, dłonie wbite w kamień. Jego wilk rozpadł się razem z więzią—nie może mówić, nie może dowodzić, nie może powstrzymać tego, co nastąpi.

Człowiek, który kontrolował wszystko, na kolanach, bo podjęłam jedną decyzję bez pozwolenia. Jest w tym coś niemal zabawnego, w ten szczególny sposób, w jaki rzeczy są zabawne, gdy jesteś w szóstym tygodniu ciąży z proroctwem, a świat właśnie przeorganizował się wokół twojego łona.

Cofam się o krok. Potem o kolejny. Tłum przesuwa się, by patrzeć jak idę, i nikt nie próbuje mnie zatrzymać—nie dlatego, że nie chcą, ale dlatego, że słowa Maren wciąż wiszą w powietrzu jak dym, i nikt na tej polanie już nie wie, po której stronie się opowiedzieć.

„Agatho.” Dłoń Liry zaciska się na moim ramieniu, jej głos jest bardzo spokojny, a uścisk tak mocny, że zostaną ślady. „Uciekaj.”

Więc uciekam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna to No One

Luna to No One

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa