passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna to No One - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Luna to No One

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Wiedziałam o skrzyniach, zanim je zobaczyłam. Stałam w tym korytarzu zeszłej nocy i słyszałam, jak Vesper wydaje polecenie, wróciłam do swojego pokoju, położyłam się i spałam cztery godziny, jakby sen wciąż był dla mnie możliwy. Skrzynie mnie nie zaskoczyły. Chcę, żeby to było jasne.

Ostrożnie obchodzą się z moimi rzeczami. Ktoś też to nakazał, co jest albo wyrazem troski, albo sposobem na zarządzanie poczuciem winy, i nie potrafię zdecydować, która z tych dwóch rzeczy bardziej mnie wyczerpuje.

Stoję w progu własnych kwater i patrzę, jak kobieta, którą poznaję z przytułku, owija grzebień mojej matki w kawałek materiału.

— Luna. — Widzi mnie i zamiera, na jej twarzy przemyka kilka emocji, zanim przybiera ostrożny wyraz. — Powiedziano nam—

— Wiem — odpowiadam. Mój głos brzmi płasko i rzeczowo, za co jestem wdzięczna. — Nie przerywajcie przeze mnie.

Zachowuję wyjątkowy spokój. Naprawdę chciałabym, żeby ktoś to oficjalnie odnotował.

Dłoń ląduje na moim ramieniu, zanim zdążę zarejestrować czyjeś podejście — ciepła, lekka, doskonale wyważony nacisk. Hilda pojawia się u mego boku tak, jakby już była częścią framugi drzwi, jakby stała tu od miesięcy i czekała tylko na przybycie skrzyń.

Jej uśmiech ma w sobie coś z kogoś, kto ćwiczył serdeczność tak długo, aż stała się nie do odróżnienia od prawdziwej. — Tak się cieszę, że jesteś, Agato. Chciałam sama to wyjaśnić.

Moje gardło robi coś skomplikowanego. Zapach jej perfum — coś kwiatowego, przesadnie słodkiego — uderza mocniej, niż powinien, żołądek podnosi się i przewraca, co natychmiast przypisuję stresowi i braku śniadania i absolutnie niczemu więcej. I będę się tego trzymać.

— Vesper i ja będziemy potrzebować głównych kwater. — Jej spojrzenie na moment opada znacząco na jej własny brzuch, po czym wraca do moich oczu. — Skrzydło dla młodych przylega bezpośrednio. Niedługo będziemy potrzebować tej przestrzeni. Dla szczeniąt. — Głos łagodnieje na tych dwóch ostatnich słowach — robi się czuły, troskliwy, staje się ostrzem. — Mam nadzieję, że rozumiesz.

Wywołuję uśmiech, który służy mi już trzy lata i nigdy nie zawiódł. — Całkowicie.

Odprowadza mnie sama do pokoju gościnnego. — Rotacja uzdrowicieli — mówi, idąc przez korytarz z nieśpieszną swobodą kogoś, kto już wszystko tu wymierzył — powinna teraz podlegać mojemu nadzorowi. Dla ciągłości.

Za alkowami magazynowymi. Przez drzwi, które zamykają się od zewnątrz. — I umowa na zapasy na zimę — upraszczamy kontakty z kupcami. Będzie prościej.

— Rotacja jest w połowie cyklu — mówię. — Umowa wygasa za dziewiętnaście dni. Moje dłonie są bez ruchu po bokach ciała.

— Mhm. — Przechyla głowę, spokojna, niewzruszona. — System przyjęć uchodźców też — bardzo skomplikowany, prawda? Uprościmy.

Miałam ją wdrożyć w obowiązki. Dać jej — podarować jej — klucz do systemów, które zbudowałam. Ale wygląda na to, że nie potrzebuje, jakby miała własny sposób działania, który, mam przeczucie, spektakularnie zawiedzie.

Przynajmniej już na pewno nie jestem tu potrzebna.

Otwiera drzwi do pokoju gościnnego i cofa się, jakby oddawała mi uprzejmość. Jakby wskazywała mi miejsce przy stole.

Łóżko, szafka nocna, okno wychodzące na plac z zapasami. Trzy lata negocjacji i system archiwizacji istniejący tylko w mojej głowie, rozmontowane w długości jednego korytarza. Ona nie ma pojęcia, co właśnie zgodziła się odziedziczyć.

— To brzmi bardzo wydajnie — mówię. Ściska lekko moje ramię i wychodzi.

Resztę popołudnia spędzam na rutynowych obchodach — zioła w magazynie, księga przyjęć, raporty z granicy — bo nikt mi jeszcze nie zabronił, a ruch jest lepszy niż bezruch. Wieczorem wataha już się przeorganizowała.

Tego wieczoru są razem w wielkiej sali — Vesper przy głównym stole, Hilda obok niego, tam gdzie siedziałam przez trzy lata, jej dłoń na jego przedramieniu z łatwością czegoś od dawna zakorzenionego.

Śmieje się z czegoś, co mówi, i dotyka jego szczęki. On nie odsuwa się od jej dotyku. Wataha patrzy z cierpliwą pragmatyką ludzi, którzy podążają za siłą i już się z tym pogodzili.

Stoły zmieniają ustawienie. Wewnętrzny krąg ustawia ramiona w inną stronę. Kobieta, którą żywiłam w zeszłorocznych brakach, spotyka moje spojrzenie i znajduje na talerzu coś pilnego do zbadania.

Jem stojąc przy odległej ścianie, bo zapach pieczonego mięsa robi coś dziwnego z moim żołądkiem — to nie głód, przeciwnie, tocząca się niewłaściwość, którą zauważam od wczoraj, wraz z bólem głowy, który osiadł za oczami, jakby nie zamierzał odejść.

Hilda szepcze coś Vesperowi do ucha i linia jego ramion robi coś, czego nigdy nie zrobiła przy mnie. Rozluźnia się. Ona śmieje się celowo, nisko i pół sali odwraca się do tego dźwięku. Odwracam wzrok, przyciskam dwa kłykcie do ust i wychodzę, zanim posiłek się kończy.

Główny korytarz, w lewo przy zapasach zboża, wschodnie przejście z powrotem do skrzydła gościnnego — dłuższą drogą, bo krótsza prowadzi koło kwater Luny, a dziś najwyraźniej tego nie zrobię.

Drzwi do prywatnego gabinetu Vespera są uchylone na dwa cale, jak zwykle, gdy kończy spotkanie i jeszcze nie pamiętał, by je zamknąć.

Dwa głosy w środku. Jeden należy do Hildy. Widać byli szybsi.

— ...rytuał więzi powinien odbyć się jutro rano — mówi. Ciepło. Z zadowoleniem. — Póki wataha jeszcze jest w komplecie.

Pauza. — Jutro. — To Vesper.

— Póki energia jest właściwa. — Jej głos ma w sobie ten charakterystyczny odcień — zachęcający, pewny, ton kobiety, która już zna odpowiedź, jaką uzyska. — Nie ma powodu by czekać.

Pauza, która następuje, ma wagę namysłu. Nie niechęci. Mężczyzna ustawia figury na planszy i widzi, że wszystko pasuje dokładnie tam, gdzie powinno.

— Masz rację — mówi cicho. Po czym dodaje: — Agato, muszę jej powiedzieć—

— Nie! — Ostry głos Hildy sprawia, że drżę. Zanim zdążę zrozumieć, co Vesper miał na myśli, Hilda robi to, co zawsze wychodziło jej najlepiej: miażdży wszelką nadzieję. — Nie sądzisz, że ta biedna kobieta już wystarczająco wycierpiała, Vesper? Zostaw ją. Tak będzie lepiej.

Vesper mruczy z aprobatą. Zastygam w bezruchu. Pochodnia obok mnie raz migocze, po czym trwa nieruchomo. Wiedziałam, że mi nie powiedzą — Vesper dał to do zrozumienia przez drzwi, których nawet nie raczył zamknąć.

Ale wiedzieć, a dowiedzieć się tego przez korytarz, którym akurat przechodzę, to dwie różne rzeczy, i moje ciało rozumie różnicę, nawet gdy próbuję temu zaprzeczyć.

Pokój gościnny ma łóżko i szafkę nocną oraz okno na plac z zapasami. Siadam na brzegu materaca i tak zostaję. Torba wciąż leży pod łóżkiem, gdzie ją zostawiłam.

Nie sięgam po nią. Nie płaczę też — co nie jest siłą, raczej dowodem, że to, co trzymało żal w ryzach, gdzieś się rozproszyło i na jego miejscu pozostała ta płaska, czysta cisza.

Chce tytułu. Obowiązków, które zbudowałam — rotacji uzdrowicieli, łańcucha dostaw, czterdziestu wilków z łóżkami, bo stworzyłam im system. Chce mężczyzny, który wypowiedział jej imię w świętej pauzie.

Może mieć koszmary logistyczne, które idą w pakiecie. Przekazanie obowiązków w połowie cyklu. Kupca, który kontaktuje się tylko przez pośredników. Protokoły przyjęcia, które istnieją tylko w mojej głowie, bo nikt nie pomyślał, by poprosić mnie o spisanie ich.

Chce tego życia? Każdy jego zakątek należy do niej. A ja nie zostanę, by na to patrzeć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Polana pachnie cedrowym dymem i kłamstwami. Stoję na skraju drzew w ciemnej sukni, w której spałam—bez srebrnych nici, bez jedenastu dni nadziei—i patrzę, jak dwieście wilków zbiera się wokół kobiety, która zaraz stanie się tym, czym ja byłam.

Hilda promienieje w kremie i złocie, z rozpuszczonymi włosami jak na obrazie czegoś świętego. Zdobyła to tak, jak zdobywa wszystko, zakładam—pragnąc tego mocniej niż osoba, która miała to pierwsza.

Vesper stoi na podium z rytualnym ostrzem. Patrzy na Hildę w taki sposób, w jaki przez trzy lata czekałam, aż ktoś spojrzy na mnie, a znak więzi na moim obojczyku pali tak mocno, że przyciskam do niego dłoń.

„Chyba nie zamierzasz tam wejść.” Oddech Liry za mną jest ciężki, jakby przebiegła całą drogę tutaj. „Agatho, powiedz mi, że nie zamierzasz—”

„Wchodzę tam.” Mój głos brzmi jak cudzy—oczyszczony ze wszystkiego, co łykałam przez trzy lata. „Możesz iść, albo możesz patrzeć.”

„To szaleństwo.” Jej dłoń zaciska się na moim ramieniu tak mocno, że zostaną siniaki. „To jest naprawdę, klinicznie, dająco się zdiagnozować—”

„Prawdopodobnie. Ale ona wiąże się z moim partnerem, używając mojego rytuału na mojej polanie, więc rozsądek wyszedł stąd wcześniej niż ja.” Uwalniam się i moje nogi niosą mnie naprzód, jakby czekały miesiącami na pozwolenie.

Tłum rozstępuje się jak woda, która nie chce czegoś dotknąć. Rozmowy zamierają w pół słowa, świece gasną jedna po drugiej, i ani jeden wilk nie spodziewa się mnie tutaj.

Hilda widzi mnie pierwsza. Jej uśmiech trwa, ale palce drgają przy biodrach—ten mimowolny gest znaczy więcej niż wszystkie ostrożne współczucia, które zebrałam wczoraj.

„Agatho.” Głos Vespera niesie się z podium, ostry jak ostrzeżenie. „To nie jest odpowiedni moment.”

„Nie,” zgadzam się, wciąż idąc. „Odpowiedni moment był trzy lata temu, gdy uczyniłeś mnie swoją Luną, a potem przestałeś na mnie patrzeć. Albo siedem miesięcy temu, gdy przestałeś ze mną rozmawiać.”

Zatrzymuję się na środku polany, między nim a jego wybraną. „Albo trzy tygodnie temu, kiedy dotykałeś mnie jak zadania do odhaczenia.”

Znak więzi rozbłyska tak jasno, że widzę srebrne światło odbijające się na najbliższych twarzach. Cała polana wstrzymuje oddech, a ciężar tego wszystkiego napiera na moje żebra jak coś żywego.

„Co ty robisz?” Głos Hildy jest ostrożny, kontrolowany—kobieta przeliczająca rachunek i niezadowolona z wyniku. „Agatho, porozmawiajmy o tym gdzieś na osobności—”

„Nie.” Nie patrzę na nią. Patrzę na Vespera—na bursztynowo-złote oczy, które zapamiętywałam przez trzy lata, na mężczyznę, który uznał, że łatwiej mnie odrzucić niż pokochać.

„Skończyłam z rozmowami na osobności. Skończyłam z decyzjami podejmowanymi za zamkniętymi drzwiami, których nikt nawet nie chciał zamknąć.”

Jego szczęka napina się. Dokładnie wie, co usłyszałam, i obserwuję, jak ta wiedza opada na niego jak policzek, którego się nie spodziewał.

„Przed Boginią i krwią tej watahy.” Mój głos załamuje się na pierwszym słowie. Potem się podnosi, wypełnia polanę jakby była stworzona dokładnie do tego.

„Wypowiadam rytuał zerwania. Odrzucam więź, która została dana. Odrzucam partnera, który został wybrany.”

Dźwięk, który wydaje Vesper, nie jest ludzki. Jego kolana uderzają o kamień z trzaskiem, który niesie się aż do granicy drzew, dłonie rozrywają koszulę na piersi, jakby coś było wyrywane z niego z korzeniami.

Znak na moim obojczyku zapala się—biało-gorący, jaśniejszy niż każda pochodnia, jaśniejszy niż poranek. Rozpada się na mojej skórze jak błyskawica szukająca każdej żyły, srebrne nici rozdzielają się na srebrne blizny.

Z mojego gardła wyrywa się dźwięk, który należy tylko do mnie. Trzy sekundy białego światła i uczucie, jakby coś było wyrwane z centrum mojego ciała, a potem to się kończy.

Moje kolana się uginają, ale nie padam—opieram dłoń na udzie, spinam nogi i zostaję w pionie, bo nie uklęknę na tej polanie.

Znak wciąż tam jest—ale teraz złamany. Rozpęknięty na srebrne blizny, które łapią światło jak rozbite szkło, a skóra pod nimi pulsuje gorącem, które wydaje się, że nigdy nie ostygnie.

„Coś ty zrobiła?” Wysoki, cienki głos Hildy przecina ciszę. Nikt jej nie odpowiada—nikt już na nią nie patrzy, a wyraz, który pojawia się na jej twarzy, gdy to sobie uświadamia, jest najcudowniejszą rzeczą, jaką widziałam od trzech lat.

Krzyk Starszej Maren rozdziera polanę. Leży na ziemi—oczy wywrócone, ciało sztywne, usta układające słowa w starym języku, który sprawia, że każdy starszy blednie.

Ronan łapie ją, zanim uderzy o kamień. Jej dłonie trzęsą się tak gwałtownie, że pierścienie na palcach stukają o siebie jak szczękające zęby, gdy na ślepo wskazuje na mnie.

Wtedy mówi we wspólnej mowie, a głos, który z niej wychodzi, nie jest jej. „Ona niesie Przełomcę Zasłon.”

Polana nie cichnie—ona zamiera. To nie ceremonialna cisza, to coś starszego, coś z zębami, co sprawia, że światło pochodni przygasa.

Kobieta z przodu cofa się fizycznie o krok, a dwóch wilków z wewnętrznego kręgu patrzy na mnie, jakbym właśnie wyciągnęła zawleczkę z czegoś, przed czym nie mogą uciec.

Moja dłoń wędruje do brzucha, zanim umysł nadąży. Mdłości, zmęczenie, wszystkie zapachy nie do zniesienia od tygodni—to nie stres, nie złamane serce, tylko coś żywego i zupełnie innego.

„Co do diabła to Przełomca Zasłon?” Mój głos wychodzi cienki i obcy. Patrzę na Lirę, na Ronana, na kogokolwiek, kto mógłby mi powiedzieć, że się przesłyszałam, ale każda twarz na tej polanie mówi mi to samo.

„Agatho—” zaczyna Lira, ale Maren jej przerywa. Ronan podtrzymuje starszą, a jej oczy znajdują moje—nie cierpliwość, nie mądrość. Coś surowego i nieprzefiltrowanego.

„Proroctwo jest starsze niż jakakolwiek żyjąca wataha.” Głos Maren drży na każdym słowie. „Alfa zrodzona z dwóch wojujących krwi—nie rozjemczyni, dziecko. Siła.”

„Ta, która zburzy granice,” mówi cicho Ronan, jego twarz ma kolor popiołu. „Zjednoczy każdą watahę pod jednym panowaniem.”

„Każdy Alfa ma wersję tego proroctwa.” Maren ściska ramię Ronana jakby to była jedyna solidna rzecz na świecie. „Każdy Alfa się go boi.”

„Bo zjednoczenie oznacza koniec ich władzy,” kończy Ronan. Jego dłoń zaciska się na ramieniu Maren. „Każdy siedzący Alfa na kontynencie traci swój tron.”

To, co noszę w brzuchu, to nie tylko dziecko. To polityczne trzęsienie ziemi, a ja stoję w epicentrum, podczas gdy dwieście wilków decyduje, czy jestem cudem, czy detonacją.

Matematyka układa się na nowo z prędkością, która zmienia moje kolana w wodę. Nie jestem już niewygodną byłą partnerką—jestem najgroźniejszą kobietą na tej polanie, być może na tym kontynencie.

Vesper jest na ziemi, oddycha nierówno, dłonie wbite w kamień. Jego wilk rozpadł się razem z więzią—nie może mówić, nie może dowodzić, nie może powstrzymać tego, co nastąpi.

Człowiek, który kontrolował wszystko, na kolanach, bo podjęłam jedną decyzję bez pozwolenia. Jest w tym coś niemal zabawnego, w ten szczególny sposób, w jaki rzeczy są zabawne, gdy jesteś w szóstym tygodniu ciąży z proroctwem, a świat właśnie przeorganizował się wokół twojego łona.

Cofam się o krok. Potem o kolejny. Tłum przesuwa się, by patrzeć jak idę, i nikt nie próbuje mnie zatrzymać—nie dlatego, że nie chcą, ale dlatego, że słowa Maren wciąż wiszą w powietrzu jak dym, i nikt na tej polanie już nie wie, po której stronie się opowiedzieć.

„Agatho.” Dłoń Liry zaciska się na moim ramieniu, jej głos jest bardzo spokojny, a uścisk tak mocny, że zostaną ślady. „Uciekaj.”

Więc uciekam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Linia drzew pochłania mnie całą i pozwalam jej na to. Gałęzie drapią moje ramiona, korzenie chwytają za kostki, a ciemna suknia rozdziera się na dole o coś, czego nie mam czasu zidentyfikować, bo zatrzymanie się nie wchodzi teraz w grę.

Moje nogi trzęsą się od bioder w dół, każdy krok ląduje nieco krzywo, jakby ziemia i ja nie mogliśmy się dogadać, gdzie dokładnie ona jest. Zerwanie więzi zabrało ze mnie coś strukturalnego— zakończenia nerwowe wciąż wysyłają sygnały w pustą przestrzeń, wciąż sygnalizują coś, czego już nie ma.

Uciekaj. To cała myśl—nie plan, a odruch. Za mną dwieście wilków stoi na polanie, przeliczając na nowo, czy jestem cudem, czy detonacją, a ja nie mam zamiaru być obecna przy werdykcie.

Między drzewami pojawia się droga zaopatrzeniowa. Szeroka, ubita ziemia, trasa, którą jeżdżą kupieckie wozy—prowadzi prosto do wschodniej granicy, a potem dalej, a dalej to jedyny kierunek, na jaki teraz stać moje ciało.

Dwóch strażników granicznych wychodzi na drogę przede mną, uzbrojeni, niewzruszeni, ustawieni z wprawną swobodą ludzi, którzy stoją tu od godzin. Wyższy z nich kiwa głową. „Luno. Droga zamknięta.”

„Wiem, jak działają drogi.” Oddycham szarpanymi haustami, a mój głos brzmi jak coś przeciągniętego po żwirze. „Otwórz ją.”

„Nie mogę tego zrobić, Luno.” Przenosi ciężar ciała, nie agresywnie—przepraszająco, co jest w jakiś sposób gorsze. „Pełna blokada oblężeniowa, protokoły watahy—atak odszczepieńców uderzył we wschodnią granicę około godzinę temu.”

Ziemia się przechyla. Godzinę temu stałam na polanie i wypowiadałam pradawne słowa, podczas gdy znak więzi palił się biało przez mój obojczyk, a godzinę temu wschodni mur był atakowany, o czym nie wiedziałam.

„Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi,” dodaje niższy strażnik, jego wzrok przesuwa się po mojej rozdartej sukni, srebrnych bliznach na gardle, dłoni, którą trzymam płasko na brzuchu. „Skrzydło uzdrowicieli jest tuż na południe—mogę cię odprowadzić.”

„Nie potrzebuję skrzydła uzdrowicieli. Potrzebuję drogi.” Moje nogi akurat teraz postanawiają przypomnieć mi o swoim trwającym konflikcie z grawitacją, więc napinam kolana, zanim wydarzy się coś upokarzającego. „Powołuję się na autorytet Luny.”

Wymieniają spojrzenia—specyficzne, ostrożne spojrzenie ludzi, którzy właśnie zamierzają podążyć za protokołem zamiast za rangą i naprawdę jest im z tym źle. „Blokada oblężeniowa ma pierwszeństwo przed autorytetem Luny,” mówi cicho wyższy. „Przykro mi.”

Nikt jej nie odwołał, bo ten, kto mógłby ją odwołać, klęczy teraz na polanie z roztrzaskaną więzią i bez działających strun głosowych. Prawie się śmieję. Dźwięk tkwi w mojej piersi jak uwięzione zwierzę i połykam go, zanim ucieknie.

Odprowadzają mnie na południe. Pozwalam im na to, bo alternatywą jest osunięcie się na drodze zaopatrzeniowej w rozdartej sukni, a już zapewniłam dość widowiska na jeden wieczór.

Neve czeka w skrzydle uzdrowicieli z skupionym wyrazem twarzy kobiety, która otrzymała informacje przed moim przybyciem i już ułożyła plan—tak jak robiła przez te wszystkie lata, będąc główną uzdrowicielką watahy. Wskazuje na stół do badań. „Siadaj.”

„Nie chcę siadać. Chcę wschodnią drogę i chcę ją dziesięć minut temu.” Wciąż stoję, co uważam za spore osobiste osiągnięcie w obecnych okolicznościach.

„Siadaj, Agatho.” Głos Neve nie podnosi się—niesie tę szczególną siłę kobiety, która wyciągała strzały z wyjących wilków i nie ma czasu na teatralność. Siadam, bo moje nogi czekały na pozwolenie, by się poddać, i natychmiast z niego korzystają.

Jej dłonie kładą się na moim brzuchu bez zapowiedzi—płasko, oczy zamknięte, skupiona cisza kogoś, kto słucha częstotliwości, której nie potrafię usłyszeć. Cisza się przeciąga. Liczę własne uderzenia serca, bo to jedyna rzecz, którą mogę kontrolować: raz, dwa, trzy, cztery—

Dłonie Neve zamierają. Otwiera oczy i widzę to—coś, czego nie spodziewałam się po kobiecie, która radzi sobie z ranami z pola bitwy bez mrugnięcia: rozszerzone źrenice, zaciśnięte do białości usta, dłonie drżące, kiedy odsuwa je od mojego brzucha.

„Jak długo?” Mój głos jest cichszy, niż bym sobie pozwoliła, a palce kurczowo zaciskają się na krawędzi stołu.

„Mniej niż trzy tygodnie, plus minus.” Odsuwa się, palce chwytają krawędź szafki za nią, ściskając tak mocno, że bieleją kostki. „Ciąża jest żywotna. Silna.”

„Mówisz to tak, jakby było jakieś ale.” Wbijam paznokcie w dłonie i czekam, patrząc, jak jej ręce nadal się trzęsą.

„Sygnatura energetyczna—” Przerywa, żuchwa porusza się raz, zanim zaczyna od nowa. „Czułam potężne ciąże. Krwa alfa płynie gorąco, to normalne. To nie jest to.”

„Co to dokładnie znaczy?” Pokój badań jest bardzo mały i bardzo jasny, a moje serce robi coś zupełnie nieprzydatnego.

„Gęstość jest zła. Za dużo mocy skondensowanej na tak wczesnym etapie.” Jej palce mocniej zaciskają się na szafce. „Płód w trzecim tygodniu nie powinien tak się rejestrować—nic w trzecim tygodniu nie powinno się tak rejestrować.”

Moja dłoń płasko przyciska się do brzucha, jakbym mogła poczuć to, co ona. Czuję tylko ciepło i uporczywe mdłości, które zrzucałam na wszystko, tylko nie na to, co jest ich prawdziwą przyczyną.

„Co to znaczy?” Moje gardło zaciska się na ostatnim słowie, a dłoń mocniej dociska się do ciepła pod pępkiem.

„Nie wiem.” Dwa słowa, wypowiedziane z uczciwością uzdrowicielki, która odmawia zgadywania. „Nie zamierzam wymyślać odpowiedzi, żeby nam ulżyć.”

„Muszę wyjechać dzisiaj w nocy.” Słowa padają nieplanowane, pozbawione strategii. „Musi być inna droga poza granicę—”

„Nie ma.” Neve przerywa mi bez skrupułów. „A nawet gdyby była, nie przebiegałabyś przez lasy opanowane przez odszczepieńców w tym stanie.”

„Więc jestem uwięziona.” Zaciskam szczękę na tym słowie tak mocno, że bolą mnie zęby, a ściany tego pokoju badań wydają się zbliżać.

„Obmyślasz plan.” Patrzy mi w oczy, spokojnie, bez mrugnięcia. „Plan wolniejszy niż ten, który miałaś dwadzieścia minut temu. Cokolwiek zrobisz dalej—mądrze, wypoczęta i z kimś, kto powie ci, jeśli sygnatura się zmieni.”

Nie mówi mi, żebym została. Nie odwołuje się do lojalności, do watahy, do żadnego z tych słów, które sprawiłyby, że przestałabym słuchać. Mówi o przetrwaniu—moim i tego, co jest we mnie—i robi to bez wahania.

Umieszczają mnie w małym pokoju przy skrzydle uzdrowicieli, z wartownikiem pod drzwiami—podobno dla mojego bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo i niewola mają dziś ten sam rozkład pomieszczeń.

Odgłosy oblężenia przesączają się przez ściany: odległe okrzyki, uderzenia o wschodnią barierę, zorganizowany chaos watahy pod atakiem.

Moja dłoń spoczywa na brzuchu. Pod nią coś nieoczekiwanego rośnie—małe i niewinne, niosąc przepowiednię i oczekiwania, do których nie jest jeszcze gotowe.

Nie zostaję, bo ktoś mnie przekonał. Zostaję, bo wyjście właśnie się skomplikowało i potrzebuję lepszego planu niż ślepa ucieczka przez strefę wojny z trzęsieniem ziemi o wieku trzech tygodni w łonie.

Bębny oblężenia pulsują przez ściany jak drugie serce. Zamykam oczy i zaczynam planować.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna to No One

Luna to No One

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa