passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Marked By My Alpha Boss - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

Marked By My Alpha Boss

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV ANNY

Metalowe drzwi windy otworzyły się z cichym dźwiękiem, a ja weszłam do środka, trzymając teczkę przy piersi jak kamizelkę ratunkową.

Joseph Kosturos, mój szef, podążał tuż za mną, jego ostre, kalkulujące oczy już mnie oceniali, jak zawsze.

"Anna, słuchaj uważnie," powiedział, naciskając przycisk piętnastego piętra. "Gdy wejdziemy do sali konferencyjnej, chcę, żebyś siedziała obok mnie. Trzymaj głowę nisko, uśmiechaj się uprzejmie i mów tylko, gdy jesteś o to proszona. Rozumiesz?"

Szybko skinęłam głową. "Tak, panie Kosturos."

Spojrzał na teczkę, którą trzymałam. "Masz teczkę z Nowego Jorku, prawda?"

Podniosłam ją lekko jako dowód. "Tutaj, proszę pana."

Kiwnął głową, kąciki jego ust drgnęły, jakby prawdziwy uśmiech był zbyt wielkim wysiłkiem. "Dobrze. Nie zepsuj tego."

Przełknęłam ciężko, starając się stłumić rosnący węzeł w żołądku. To spotkanie było kluczowe — nie tylko dla firmy, ale i dla mnie osobiście. Musiałam udowodnić, że potrafię radzić sobie z prawdziwą odpowiedzialnością, nawet jeśli Joseph traktował mnie jak przereklamowaną asystentkę przez większość czasu.

Winda zadzwoniła, przerywając ciężką ciszę, i wyszliśmy na lśniącą marmurową podłogę, która wręcz krzyczała o potędze i pieniądzach.

Sala konferencyjna była tuż przed nami, jej wysokie szklane drzwi wyglądały jak brama do innego świata.

Joseph wszedł pierwszy, a ja podążyłam za nim, czując na sobie ciężar co najmniej tuzina par oczu. Kilka osób już siedziało wokół masywnego dębowego stołu, szepcząc niskimi tonami.

Ich garnitury były wyprasowane, wyraz twarzy znudzony, ale czujny. Nadal, krzesło na czele stołu, najważniejsze miejsce, pozostało puste.

Usiadłam na krześle obok Josepha, kładąc teczkę równo przed sobą, ręce drżały lekko, gdy wygładzałam spódnicę. Ledwie miałam czas, aby zebrać myśli, gdy drzwi ponownie się otworzyły.

I wtedy wszystko się zmieniło.

Wszedł jakby posiadał świat.

Damien Domingo.

Nawet jego imię brzmiało jak kłopoty opakowane w designerski garnitur. Emanował rodzajem surowej, magnetycznej energii, która sprawiła, że wszyscy w pokoju usiedli nieco prościej, oddychali nieco ciszej.

Jego dopasowany granatowy garnitur idealnie przylegał do jego szerokich ramion, a jego ciemne włosy były zaczesane do tyłu z wystarczającą niedbałością, aby zasugerować bunt pod całym tym blaskiem.

Nie mogłam oderwać wzroku.

Jego oczy, zimne, kalkulujące, niemożliwie ciemne, przesuwały się po pokoju, oceniając, rozkazując, wyzywając kogokolwiek do rzucenia mu wyzwania.

Kiedy jego spojrzenie wylądowało na mnie, moje serce potknęło się, przeskoczyło, a potem uderzyło o żebra jak bęben.

Coś elektrycznego przeszło między nami, coś gorącego i niebezpiecznego, i przez przerażającą sekundę zapomniałam, jak oddychać.

Musiałam gapić się jak idiotka, ponieważ głos Josepha przywrócił mnie do rzeczywistości.

"Anna," wyszeptał pod nosem, dając mi ostry łokieć w bok. "Skup się."

Odruchowo odwróciłam wzrok, rumieniąc się na policzkach.

Co do diabła było ze mną nie tak? Nie byłam jakąś omdlewającą uczennicą. Byłam tutaj w interesach, poważnych, definiujących karierę interesach.

Damien zajął miejsce na czele stołu bez słowa, nakazując ciszę, nawet o to nie prosząc. Oparł ręce na stole, długie palce myśląco stukające o polerowane drewno, gdy przejrzał pokój.

Joseph nachylił się i wyszeptał: "Przygotuj się. Jesteś pierwsza."

Żołądek skręcił się boleśnie. O Boże.

Przełykając ślinę, Joseph ogłosił: "Zaczniemy od prezentacji Anny Turner, reprezentującej Kosturos Industries."

Wszystkie oczy w pokoju zwróciły się na mnie. W tym jego.

Wstałam, nogi jak mokre kluski, i otworzyłam teczkę drżącymi palcami.

Czułam, że spojrzenie Damiena jest na mnie skupione, ciężkie i nieustępliwe, i kosztowało mnie to wszystko, aby oderwać od niego wzrok i skupić się na zadaniu.

Przełknęłam ślinę. "Dzień dobry wszystkim. Dziękuję za możliwość zaprezentowania się dzisiaj..."

Mój głos brzmiał zaskakująco pewnie, na początku.

Ale potem, w połowie drugiego slajdu, zaryzykowałam spojrzenie na Damiena.

Wielki błąd.

Opierał się w krześle, ręce skrzyżowane, obserwując mnie spojrzeniem tak intensywnym, że miałam wrażenie, że widzi mnie na wskroś.

Zająknęłam się nad słowami.

"...um, jak możecie zobaczyć, projektowane kwartalne—" Zatrzymałam się, przełknęłam ciężko, i zmusiłam się do ponownego skupienia na ekranie.

Weź się w garść, Anno.

Wzięłam głęboki oddech i przeszłam dalej, ale za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się spotykały, mój mózg się wyłączał. Jego spojrzenie nie było tylko ciekawskie, było rozbawione. Jakby dokładnie wiedział, jak bardzo mnie onieśmiela.

Kiedy skończyłam prezentację, byłam spocona pod marynarką, dłonie były wilgotne, serce biło jak oszalałe.

"Dziękuję," zakończyłam z trudem, zamykając teczkę i siadając tak szybko, jak to możliwe.

Pokój był cichy przez chwilę, ten rodzaj ciszy, który się rozciąga i dusi.

Damien otworzył usta, żeby coś powiedzieć, gdy jego telefon zadzwonił głośno o stół.

Spojrzał na ekran, jego brwi lekko się zacieśniły.

"Przepraszam," powiedział głosem głębokim, gładkim i władczym. Bez słowa więcej, wstał i wyszedł z pokoju, telefon przyciśnięty do ucha.

W sekundzie, gdy drzwi zamknęły się za nim, Joseph odwrócił się do mnie jak żmija.

"Co to do diabła było?" warknął, jego głos był niski, ale okrutny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

PERSPEKTYWA DAMIENA

Właśnie miałem wrócić do sali konferencyjnej, gdy usłyszałem głos—cichy, drżący, ale nie do pomylenia.

"P-przepraszam. Próbowałam—"

Zamarłem przed drzwiami, a moja dłoń spoczęła na klamce.

"Próbowałaś?" wtrącił się inny głos, niski i złośliwy. Rozpoznałem go od razu—Joseph Kosturos. "Ośmieszyłaś mnie przed Damienem Domingo. Ośmieszyłaś całą firmę!"

Otworzyłem drzwi na tyle, by móc zajrzeć do środka, nie zwracając na siebie uwagi.

Anna Turner stała sztywno, jej twarz była blada, a dłonie kurczowo trzymały teczkę jakby była to lina ratunkowa.

Joseph nachylał się zbyt blisko, jego oddech niemal ją atakował.

"Zrobiłam, co kazałeś," powiedziała, jej głos był napięty, ale spokojny. "Przedstawiłam materiał. Trzymałam się tematu—"

"Jąkałaś się jak idiotka," warknął Joseph, jego twarz wykrzywiona złością. Następnie, jednym szybkim ruchem, chwycił ją za ramię. Zobaczyłem, jak jego palce wpijają się w jej skórę, jak się wzdrygnęła, ale nie krzyknęła.

"Sprawiłaś, że wyglądamy na słabych," szydził.

Moja ręka zacisnęła się w pięść na klamce.

"Panie Kosturos, proszę," szepnęła Anna, jej ciało odchylało się, rozpaczliwie próbując się uwolnić. "Rani mnie pan."

Uścisk Josepha tylko się zacieśnił.

"Może gdybyś mniej czasu poświęcała na zaloty do Domingo, a więcej na swoją choler*ą pracę—"

Widziałem już wystarczająco.

Wszedłem do pokoju, pozwalając drzwiom otworzyć się z lekkim hukiem.

Joseph natychmiast się cofnął, puszczając ją, jakby go oparzyła. Osunął się z powrotem na krzesło, przybierając obrzydliwie sztuczny uśmiech.

Anna przytuliła swoje nadgarstek do piersi, jej policzki płonęły mieszanką wstydu i złości, gdy zajmowała miejsce obok niego. Nie podniosła wzroku, odmawiając spotkania z moim spojrzeniem.

"Panie Domingo," powiedział Joseph, jego głos gładki jak olej. "Czy możemy kontynuować?"

Mój wzrok prześlizgnął się po pokoju, zimny i ostry, zatrzymując się celowo na Josephie, zanim przesunął się na Annę i z powrotem.

Nie powiedziałem nic. Nie musiałem. Wiadomość była wystarczająco jasna w sposobie, w jaki na niego patrzyłem.

Joseph przełknął ciężko.

Przeszedłem przez pokój niespiesznym krokiem i zająłem swoje miejsce, obserwując Annę kątem oka. Była sztywna, lekko drżała, całe jej ciało krzyczało, że chce być gdziekolwiek indziej niż tutaj.

Inni niespokojnie poruszali się na swoich krzesłach, udając, że niczego nie zauważyli.

Tchórze.

Oparłem się i pozwoliłem, by milczenie rozciągnęło się niewygodnie, zanim przemówiłem, mój głos zimniejszy niż lód.

"Proszę kontynuować."

Następny prezenter potknął się na swoich slajdach, jego głos drżał. Potem wstał trzeci, przeglądając nerwowo swoje notatki.

W międzyczasie moja uwaga ciągle wracała do niej, kobiety na końcu. Anna Turner, jeśli dobrze zapamiętałem jej przedstawienie.

Siedziała zamrożona, ledwie mrugając, jak królik czekający na atak lisa.

Kiedy trzeci prezenter skończył, splatałem palce i położyłem je na stole.

"Dziękuję," powiedziałem, głosem uprzejmym. A potem, bez ostrzeżenia, spojrzałem prosto na Annę. "Pani Turner. Chciałbym usłyszeć więcej od pani."

Kilka osób drgnęło na swoich miejscach.

Jej głowa podskoczyła, oczy szeroko otwarte z alarmem. "J-ja?" zająknęła się.

"Tak, ty." Uśmiechnąłem się cienko. "Pomagałaś przy wcześniejszej prezentacji, prawda? Chciałbym poznać twoją perspektywę."

Joseph poruszył się obok niej, wyraźnie zirytowany, ale nic nie powiedział.

Anna przełknęła ślinę, wyprostowała ramiona i skinęła głową. "Oczywiście, panie Domingo." Jej głos był wciąż cichy, ale teraz stały.

Rozpoczęła swoją wyjaśnienie, jasne, szczegółowe, skupione. Nie było tym razem żadnego wahania, żadnego potykania się. Tylko czysta inteligencja.

Każda odpowiedź, którą dawała, była ostra, trafna. Kiedy zadałem pytanie dodatkowe, odpowiedziała mi bezpośrednio z przemyślaną odpowiedzią.

Oparłem się, zaciekawiony.

Nieźle, Anna Turner. Naprawdę nieźle.

Kiedy skończyła, pokój zamarł w niezręcznej ciszy. Szczęka Josepha była zaciśnięta tak mocno, że żyła na jego skroni pulsowała.

Lekko stuknąłem stołem dwoma palcami. "Bardzo dobrze. Przejrzę wszystko i wrócę do twojego zespołu do piątku."

Wszyscy zaczęli zbierać swoje papiery, mamrocząc uprzejme podziękowania.

Miałem zamiar wstać, gdy nagle Anna wstała na nogi.

"Przepraszam!" wykrzyknęła.

Nie czekając na odpowiedź, praktycznie wybiegła do drzwi, jej obcasy trzaskające dziko o marmur, jakby gonił ją duch.

Drzwi zatrzasnęły się za nią.

Pokój znowu zamarł.

Powoli, celowo opuściłem rękę ze stołu. Mój wzrok spoczął na Josephie.

Pozwoliłem, by cisza trwała wystarczająco długo, by wszyscy się skręcili. Następnie wstałem i niewymuszenie poprawiłem mankiety. "Dziękuję wszystkim za przybycie," powiedziałem. "Skontaktujemy się."

Wyszli szybko, jak szczury opuszczające tonący statek.

Kiedy zniknęli, zostałem jeszcze przez chwilę sam w pustym pokoju, patrząc na drzwi, przez które zniknęła.

Anna Turner.

Coś było nie tak.

I zamierzałem dokładnie dowiedzieć się, co.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV ANNY

Znasz to uczucie, kiedy twoja klatka piersiowa jest tak ciasna, że samo oddychanie wydaje się osiągnięciem? To byłam ja, w momencie, gdy zatrzasnęłam za sobą drzwi do toalety.

Nadgarstek pulsował tam, gdzie chwycił mnie Joseph, a ciężar upokorzenia przytłaczał mnie tak, że myślałam, że mogę się pod nim załamać.

Uchwyciłam się umywalki obiema rękami, pochylając się do przodu, próbując uspokoić moje bijące serce.

Moje odbicie w lustrze nie dawało mi wiele pocieszenia — zaczerwienione policzki, dzikie oczy i zaciśnięte w cienką linię usta.

„Weź się w garść, Anno,” mruknęłam pod nosem, ochlapując twarz zimną wodą.

Chłód zaszokował moją skórę, sprawiając, że zadrżałam, ale trochę pomogło. Wyciągnęłam chusteczkę z kieszeni i osuszyłam wilgotną twarz, starając się uspokoić.

Kroki rozbrzmiewały na marmurowej podłodze, stając się coraz głośniejsze z każdą sekundą. Instynktownie wpadłam do jednej z kabin i zamknęłam drzwi na klucz.

Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, było to, by ktokolwiek widział mnie w takim stanie — roztrzęsioną, upokorzoną i ledwo się trzymającą.

Usiadłam na zamkniętej pokrywie toalety, łokcie oparte na kolanach, i zakryłam twarz dłońmi.

Mój umysł powtarzał scenę jak zepsuta płyta: żelazny uścisk Josepha na moim nadgarstku, ból jego palców wbijających się w moją skórę, i... lodowate spojrzenie Damiena w momencie, gdy wszedł.

Boże. Damien Domingo.

Cicho jęknęłam w dłonie.

Jak mężczyzna mógł mieć taki wpływ na kogoś, kogo ledwo spojrzał? Moje ciało zupełnie mnie zdradziło — trzepoczące serce, drżące ręce, sucha jama ustna. Czułam się jak zakochana nastolatka. Żałosne.

„Widziałeś dziś pana Domingo?” wysoki głos przerwał moją spiralę.

„Żartujesz?” zaśmiała się inna kobieta. „Kto mógłby go przegapić? Ten człowiek wchodzi do pokoju, a tlen znika.”

Zamarłam, unosząc lekko głowę, by posłuchać.

„On jest taki intensywny,” szepnęła pierwsza kobieta. „Słyszałam, że nie jest nawet w pełni... wiesz, człowiekiem.”

Druga kobieta zaśmiała się. „Co masz na myśli?”

„Mówię poważnie! Ludzie mówią, że jest Alfą. Jak, prawdziwym Alfą.”

„Alfą?” Druga kobieta brzmiała sceptycznie, ale zaciekawiona.

„Tak. I szuka swojej partnerki.”

Mrugnęłam. Partnerki?

Co to za telenowela?

Kolejny śmiech rozbrzmiał w łazience. „Daj spokój, Julio. Czytasz za dużo romansów.”

„Mówię ci, to nie tylko opowieść,” nalegała Julia. „Chłopak mojej kuzynki pracuje w ochronie w jego innej firmie. Powiedział, że Domingo ma ludzi, którzy dla niego pracują, a którzy nie są... całkiem normalni.”

„Normalni jak?”

„Wiesz...” Julia zniżyła głos do konspiracyjnego szeptu. „Zmieniający się.”

Tłumiłam śmiech. Okej, to było za dużo.

Dźwięk wody płynącej i potem stukot obcasów powiedział mi, że kobiety wychodziły. Poczekałam jeszcze kilka sekund, aby mieć pewność, zanim powoli otworzyłam drzwi kabiny.

Łazienka znów była pusta, jedynym dźwiękiem było ciche brzęczenie górnych świateł.

Wyszłam ostrożnie, rozglądając się jak jakiś tajny agent. Nie było śladu po Julii i jej chichoczącej przyjaciółce.

„Alfa,” powiedziałam pod nosem, śmiejąc się do siebie. „Jasne. A ja jestem jednorożcem.”

Mimo to, pomysł ten utkwił w mojej głowie dłużej, niż bym chciała. Było to głupie. Absurdalne. Oczywiście, „Alfa” i „partnerka” to były słowa kodeksowe — prawdopodobnie dla jakiejś głupiej biurowej plotki o nim jako potężnym CEO i notorycznym playboyu.

Nic wspólnego z wilkami czy jakimikolwiek bzdurami, które wciskali.

Dopasowałam moją marynarkę, wyprostowałam ramiona i zmusiłam nogi do ruchu w kierunku drzwi. Nie mogłam chować się w łazience na zawsze.

Otworzyłam drzwi i wyszłam, i wpadłam prosto na coś solidnego.

„Whoa—”

Silne dłonie chwyciły mnie za ramiona, zanim zdążyłam się cofnąć.

„Och—uh—przepraszam,” wybełkotałam, próbując się wycofać, ale jego ręce pozostały pewnie na moich ramionach, uziemiając mnie.

Mój oddech przyspieszył, gdy spojrzałam w górę, serce podskakujące w piersi.

Ciemne oczy. Ostry zarys szczęki. To samo elektryzujące wrażenie, które sprawiało, że powietrze stawało się cięższe, gdy zdałam sobie sprawę, kim on był.

Damien Domingo.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Marked By My Alpha Boss

Marked By My Alpha Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa