PERSPEKTYWA DAMIENA
Właśnie miałem wrócić do sali konferencyjnej, gdy usłyszałem głos—cichy, drżący, ale nie do pomylenia.
"P-przepraszam. Próbowałam—"
Zamarłem przed drzwiami, a moja dłoń spoczęła na klamce.
"Próbowałaś?" wtrącił się inny głos, niski i złośliwy. Rozpoznałem go od razu—Joseph Kosturos. "Ośmieszyłaś mnie przed Damienem Domingo. Ośmieszyłaś całą firmę!"
Otworzyłem drzwi na tyle, by móc zajrzeć do środka, nie zwracając na siebie uwagi.
Anna Turner stała sztywno, jej twarz była blada, a dłonie kurczowo trzymały teczkę jakby była to lina ratunkowa.
Joseph nachylał się zbyt blisko, jego oddech niemal ją atakował.
"Zrobiłam, co kazałeś," powiedziała, jej głos był napięty, ale spokojny. "Przedstawiłam materiał. Trzymałam się tematu—"
"Jąkałaś się jak idiotka," warknął Joseph, jego twarz wykrzywiona złością. Następnie, jednym szybkim ruchem, chwycił ją za ramię. Zobaczyłem, jak jego palce wpijają się w jej skórę, jak się wzdrygnęła, ale nie krzyknęła.
"Sprawiłaś, że wyglądamy na słabych," szydził.
Moja ręka zacisnęła się w pięść na klamce.
"Panie Kosturos, proszę," szepnęła Anna, jej ciało odchylało się, rozpaczliwie próbując się uwolnić. "Rani mnie pan."
Uścisk Josepha tylko się zacieśnił.
"Może gdybyś mniej czasu poświęcała na zaloty do Domingo, a więcej na swoją choler*ą pracę—"
Widziałem już wystarczająco.
Wszedłem do pokoju, pozwalając drzwiom otworzyć się z lekkim hukiem.
Joseph natychmiast się cofnął, puszczając ją, jakby go oparzyła. Osunął się z powrotem na krzesło, przybierając obrzydliwie sztuczny uśmiech.
Anna przytuliła swoje nadgarstek do piersi, jej policzki płonęły mieszanką wstydu i złości, gdy zajmowała miejsce obok niego. Nie podniosła wzroku, odmawiając spotkania z moim spojrzeniem.
"Panie Domingo," powiedział Joseph, jego głos gładki jak olej. "Czy możemy kontynuować?"
Mój wzrok prześlizgnął się po pokoju, zimny i ostry, zatrzymując się celowo na Josephie, zanim przesunął się na Annę i z powrotem.
Nie powiedziałem nic. Nie musiałem. Wiadomość była wystarczająco jasna w sposobie, w jaki na niego patrzyłem.
Joseph przełknął ciężko.
Przeszedłem przez pokój niespiesznym krokiem i zająłem swoje miejsce, obserwując Annę kątem oka. Była sztywna, lekko drżała, całe jej ciało krzyczało, że chce być gdziekolwiek indziej niż tutaj.
Inni niespokojnie poruszali się na swoich krzesłach, udając, że niczego nie zauważyli.
Tchórze.
Oparłem się i pozwoliłem, by milczenie rozciągnęło się niewygodnie, zanim przemówiłem, mój głos zimniejszy niż lód.
"Proszę kontynuować."
Następny prezenter potknął się na swoich slajdach, jego głos drżał. Potem wstał trzeci, przeglądając nerwowo swoje notatki.
W międzyczasie moja uwaga ciągle wracała do niej, kobiety na końcu. Anna Turner, jeśli dobrze zapamiętałem jej przedstawienie.
Siedziała zamrożona, ledwie mrugając, jak królik czekający na atak lisa.
Kiedy trzeci prezenter skończył, splatałem palce i położyłem je na stole.
"Dziękuję," powiedziałem, głosem uprzejmym. A potem, bez ostrzeżenia, spojrzałem prosto na Annę. "Pani Turner. Chciałbym usłyszeć więcej od pani."
Kilka osób drgnęło na swoich miejscach.
Jej głowa podskoczyła, oczy szeroko otwarte z alarmem. "J-ja?" zająknęła się.
"Tak, ty." Uśmiechnąłem się cienko. "Pomagałaś przy wcześniejszej prezentacji, prawda? Chciałbym poznać twoją perspektywę."
Joseph poruszył się obok niej, wyraźnie zirytowany, ale nic nie powiedział.
Anna przełknęła ślinę, wyprostowała ramiona i skinęła głową. "Oczywiście, panie Domingo." Jej głos był wciąż cichy, ale teraz stały.
Rozpoczęła swoją wyjaśnienie, jasne, szczegółowe, skupione. Nie było tym razem żadnego wahania, żadnego potykania się. Tylko czysta inteligencja.
Każda odpowiedź, którą dawała, była ostra, trafna. Kiedy zadałem pytanie dodatkowe, odpowiedziała mi bezpośrednio z przemyślaną odpowiedzią.
Oparłem się, zaciekawiony.
Nieźle, Anna Turner. Naprawdę nieźle.
Kiedy skończyła, pokój zamarł w niezręcznej ciszy. Szczęka Josepha była zaciśnięta tak mocno, że żyła na jego skroni pulsowała.
Lekko stuknąłem stołem dwoma palcami. "Bardzo dobrze. Przejrzę wszystko i wrócę do twojego zespołu do piątku."
Wszyscy zaczęli zbierać swoje papiery, mamrocząc uprzejme podziękowania.
Miałem zamiar wstać, gdy nagle Anna wstała na nogi.
"Przepraszam!" wykrzyknęła.
Nie czekając na odpowiedź, praktycznie wybiegła do drzwi, jej obcasy trzaskające dziko o marmur, jakby gonił ją duch.
Drzwi zatrzasnęły się za nią.
Pokój znowu zamarł.
Powoli, celowo opuściłem rękę ze stołu. Mój wzrok spoczął na Josephie.
Pozwoliłem, by cisza trwała wystarczająco długo, by wszyscy się skręcili. Następnie wstałem i niewymuszenie poprawiłem mankiety. "Dziękuję wszystkim za przybycie," powiedziałem. "Skontaktujemy się."
Wyszli szybko, jak szczury opuszczające tonący statek.
Kiedy zniknęli, zostałem jeszcze przez chwilę sam w pustym pokoju, patrząc na drzwi, przez które zniknęła.
Anna Turner.
Coś było nie tak.
I zamierzałem dokładnie dowiedzieć się, co.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV ANNY
Znasz to uczucie, kiedy twoja klatka piersiowa jest tak ciasna, że samo oddychanie wydaje się osiągnięciem? To byłam ja, w momencie, gdy zatrzasnęłam za sobą drzwi do toalety.
Nadgarstek pulsował tam, gdzie chwycił mnie Joseph, a ciężar upokorzenia przytłaczał mnie tak, że myślałam, że mogę się pod nim załamać.
Uchwyciłam się umywalki obiema rękami, pochylając się do przodu, próbując uspokoić moje bijące serce.
Moje odbicie w lustrze nie dawało mi wiele pocieszenia — zaczerwienione policzki, dzikie oczy i zaciśnięte w cienką linię usta.
„Weź się w garść, Anno,” mruknęłam pod nosem, ochlapując twarz zimną wodą.
Chłód zaszokował moją skórę, sprawiając, że zadrżałam, ale trochę pomogło. Wyciągnęłam chusteczkę z kieszeni i osuszyłam wilgotną twarz, starając się uspokoić.
Kroki rozbrzmiewały na marmurowej podłodze, stając się coraz głośniejsze z każdą sekundą. Instynktownie wpadłam do jednej z kabin i zamknęłam drzwi na klucz.
Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, było to, by ktokolwiek widział mnie w takim stanie — roztrzęsioną, upokorzoną i ledwo się trzymającą.
Usiadłam na zamkniętej pokrywie toalety, łokcie oparte na kolanach, i zakryłam twarz dłońmi.
Mój umysł powtarzał scenę jak zepsuta płyta: żelazny uścisk Josepha na moim nadgarstku, ból jego palców wbijających się w moją skórę, i... lodowate spojrzenie Damiena w momencie, gdy wszedł.
Boże. Damien Domingo.
Cicho jęknęłam w dłonie.
Jak mężczyzna mógł mieć taki wpływ na kogoś, kogo ledwo spojrzał? Moje ciało zupełnie mnie zdradziło — trzepoczące serce, drżące ręce, sucha jama ustna. Czułam się jak zakochana nastolatka. Żałosne.
„Widziałeś dziś pana Domingo?” wysoki głos przerwał moją spiralę.
„Żartujesz?” zaśmiała się inna kobieta. „Kto mógłby go przegapić? Ten człowiek wchodzi do pokoju, a tlen znika.”
Zamarłam, unosząc lekko głowę, by posłuchać.
„On jest taki intensywny,” szepnęła pierwsza kobieta. „Słyszałam, że nie jest nawet w pełni... wiesz, człowiekiem.”
Druga kobieta zaśmiała się. „Co masz na myśli?”
„Mówię poważnie! Ludzie mówią, że jest Alfą. Jak, prawdziwym Alfą.”
„Alfą?” Druga kobieta brzmiała sceptycznie, ale zaciekawiona.
„Tak. I szuka swojej partnerki.”
Mrugnęłam. Partnerki?
Co to za telenowela?
Kolejny śmiech rozbrzmiał w łazience. „Daj spokój, Julio. Czytasz za dużo romansów.”
„Mówię ci, to nie tylko opowieść,” nalegała Julia. „Chłopak mojej kuzynki pracuje w ochronie w jego innej firmie. Powiedział, że Domingo ma ludzi, którzy dla niego pracują, a którzy nie są... całkiem normalni.”
„Normalni jak?”
„Wiesz...” Julia zniżyła głos do konspiracyjnego szeptu. „Zmieniający się.”
Tłumiłam śmiech. Okej, to było za dużo.
Dźwięk wody płynącej i potem stukot obcasów powiedział mi, że kobiety wychodziły. Poczekałam jeszcze kilka sekund, aby mieć pewność, zanim powoli otworzyłam drzwi kabiny.
Łazienka znów była pusta, jedynym dźwiękiem było ciche brzęczenie górnych świateł.
Wyszłam ostrożnie, rozglądając się jak jakiś tajny agent. Nie było śladu po Julii i jej chichoczącej przyjaciółce.
„Alfa,” powiedziałam pod nosem, śmiejąc się do siebie. „Jasne. A ja jestem jednorożcem.”
Mimo to, pomysł ten utkwił w mojej głowie dłużej, niż bym chciała. Było to głupie. Absurdalne. Oczywiście, „Alfa” i „partnerka” to były słowa kodeksowe — prawdopodobnie dla jakiejś głupiej biurowej plotki o nim jako potężnym CEO i notorycznym playboyu.
Nic wspólnego z wilkami czy jakimikolwiek bzdurami, które wciskali.
Dopasowałam moją marynarkę, wyprostowałam ramiona i zmusiłam nogi do ruchu w kierunku drzwi. Nie mogłam chować się w łazience na zawsze.
Otworzyłam drzwi i wyszłam, i wpadłam prosto na coś solidnego.
„Whoa—”
Silne dłonie chwyciły mnie za ramiona, zanim zdążyłam się cofnąć.
„Och—uh—przepraszam,” wybełkotałam, próbując się wycofać, ale jego ręce pozostały pewnie na moich ramionach, uziemiając mnie.
Mój oddech przyspieszył, gdy spojrzałam w górę, serce podskakujące w piersi.
Ciemne oczy. Ostry zarys szczęki. To samo elektryzujące wrażenie, które sprawiało, że powietrze stawało się cięższe, gdy zdałam sobie sprawę, kim on był.
Damien Domingo.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA DAMIENA
Moje ręce poruszały się szybciej niż mój umysł. W jednej chwili miała upaść, w następnej była tuż przy mnie, miękka, drżąca i w moich ramionach.
Delikatnie ją ustabilizowałem, moje palce musnęły jej ramiona, czując pęd jej serca odbijający się echem w mojej własnej piersi.
Zielone oczy.
Nie tylko zielone. Było w nich coś więcej. Głębokie, żywe, niepewne. Mrugnęła do mnie, oszołomiona jak sarna złapana w światła reflektorów.
"Przepraszam," wyjąkała, głos cichy, jakby nie była przyzwyczajona do bycia słyszaną.
Rozbawiony, uśmiechnąłem się i powoli ją puściłem, obserwując, jak prostuje bluzkę i wsuwa luźny kosmyk za ucho.
Próbowała się opanować, ale jej zarumienione policzki zdradzały ją.
"Dziękuję... za to, że nie pozwoliłeś mi upaść," wymamrotała, nie patrząc mi w oczy.
Skrzyżowałem ręce za plecami, kołysząc się na piętach, gdy przeszła obok, najwyraźniej planując ucieczkę.
Nie tym razem.
Przesunąłem się, blokując jej drogę. Zatrzymała się gwałtownie, patrząc na mnie z mieszanką irytacji i czegoś jeszcze... zaciekawienia, może?
"Byłaś na prezentacji. Jak masz na imię?" zapytałem, lekko przechylając głowę, udając niewinność.
Zawahała się, jej usta rozchyliły się, jakby zastanawiała się, czy odpowiedzieć, czy po prostu uciekać. W końcu poddała się z ciężkim westchnieniem.
"Anna," powiedziała cicho.
Anna. Imię, które osiadło na moim języku, smakując słodziej, niż powinno.
"Anna," powtórzyłem powoli, delektując się nim. "Ładne imię dla ładnej dziewczyny."
Zarumieniła się mocniej, zmarszczyła brwi i znów próbowała mnie ominąć.
Uparta mała rzecz.
Poruszyłem się z nią, blokując ją z łatwością. Spojrzała na mnie z wściekłością, zaciskając dłonie w małe pięści po bokach.
"Czy on zawsze tak robi?" zapytałem bez ogródek.
Mrugnęła. "Co robi?"
"Wiesz, o czym mówię," powiedziałem, unosząc brew. "Twój szef. To, co odwalił wcześniej. Czy zawsze cię tak traktuje?"
Anna poruszyła się niespokojnie, rozglądając się, jakby liczyła, że ktoś przyjdzie i uratuje ją przed tą rozmową.
"Nie wiem, o czym mówisz," powiedziała sztywno.
Urocze. Kłamała, ale urocze.
Pochyliłem się nieco, obniżając głos. "Nie udawaj głupiej. To obraźliwe dla nas obojga."
Jej gardło poruszyło się, gdy przełknęła z trudem, unikając mojego spojrzenia, jakby ją parzyło.
Po korytarzu rozległy się kroki. Kilku pracowników przeszło obok, ich rozmowy ucichły, gdy tylko nas zobaczyli. Przywitali mnie szybkim, nerwowym uśmiechem i pospiesznie odeszli. Anna skuliła się w sobie, wyraźnie nie czując się komfortowo, będąc widzianą ze mną.
Ponownie próbowała odejść, i tym razem pozwoliłem jej, ale tylko po tym, jak wyciągnąłem coś z kieszeni.
Gdy dotarła do wejścia do sali konferencyjnej, wyciągnąłem rękę i podałem jej swoją wizytówkę.
Spojrzała na nią, jakby mogła ją ugryźć.
Żadnego "dziękuję". Żadnych słów. Tylko krótki ruch głowy, zanim odwróciła się i zniknęła w środku.
Stałem tam przez chwilę, wpatrując się w drzwi, za którymi zniknęła, karta wciąż między moimi palcami.
Nawet jej nie wzięła.
Interesujące.
W środku słychać było podniesione głosy. Joseph, jej szef, był wściekły, zaciskając szczękę tak mocno, że wyglądało, jakby miała pęknąć. Jego wściekłe spojrzenie przeszywało Annę w momencie, gdy się zbliżyła.
"Gdzie, do cholery, się podziałaś?" warknął.
"Poszłam do toalety," odpowiedziała cichym głosem.
"Kłamstwo," splunął. "Straciłaś koncentrację. Rozproszyłaś go, idiotko. Umowa nie jest już pewna przez ciebie!"
Spiąłem się, pięści zacisnęły się. Wymagało to ode mnie całej siły, żeby nie wpaść tam i nie zetrzeć z jego twarzy tego aroganckiego uśmiechu.
Joseph prychnął i zaczął pakować swoje rzeczy. "Wracamy do LA. Dzięki twojej niekompetencji."
Żałosne.
Otworzyłem drzwi, wchodząc do środka powolnym, celowym krokiem. Wszystkie głowy zwróciły się w moją stronę.
Twarz Josepha natychmiast przybrała sztuczny uśmiech. Niemalże się kłaniał, pospiesznie podchodząc, by uścisnąć mi rękę.
"Panie Domingo," powiedział głosem jak syrop. "Dziękuję jeszcze raz za pański czas. Skontaktuję się—"
Uśmiechnąłem się zimno. "Zobaczymy."
Zrozumiał aluzję. Lekko pochylając głowę, Joseph odwrócił się i ruszył w stronę drzwi. Anna pospiesznie zaczęła zbierać swoje rzeczy, głowa spuszczona, próbując być niewidoczna.
Nie tak szybko.
Poruszyłem się szybciej od niej, ponownie blokując jej drogę. Prawie na mnie wpadła, ale zatrzymała się w ostatniej chwili, patrząc na mnie z irytacją.
Sięgnąłem do kieszeni, ponownie wyciągnąłem kartę i podałem ją jej.
"Jeśli kiedykolwiek podniesie na ciebie rękę," powiedziałem cicho, "zadzwoń do mnie."
Anna patrzyła na kartę, jakby to był granat.
"Ja..." Szukała słów, wyraźnie nie spodziewając się tego.
Mrugnąłem do niej powoli, celowo, gdy w końcu wzięła kartę.
Jej usta otworzyły się, oszołomione ciszą.
Nie czekając na odpowiedź, odwróciłem się i odszedłem, moje serce biło w rytm, którego nie czułem od lat.
Było w niej coś.
Coś dzikiego.
Coś mojego.
Przesuń w górę, aby kontynuować