passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Marked By My Alpha Boss - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Marked By My Alpha Boss

/

Rozdział 7

Rozdział 6

POV ANNY

Jeśli był jakiś dźwięk, który mógł sprawić, że moje serce spadało do żołądka, to był to przenikliwy dzwonek domofonu.

A teraz brzmiał jak alarm sygnalizujący zgubę.

Podskoczyłam na swoim miejscu, długopis wypadł mi z palców.

Mój żołądek natychmiast się skręcił, gdy rozpoznałam ID dzwoniącego—Joseph Kosturos, mój szef.

Drżącym oddechem wytarłam spocone dłonie o spódnicę, odsuwając na bok gruby plik, nad którym pracowałam. Może to nie były złe wieści. Może po prostu musiał sprawdzić najnowszy szkic. Może...

Przełknęłam gulę w gardle i wstałam. Nie ma sensu odwlekać nieuniknionego.

Odebrałam połączenie drżącymi rękami i jego głos zagrzmiał. "Do mojego biura, teraz!"

Szybko odłożyłam domofon i wyszłam.

Droga do jego biura wydawała się dłuższa niż zwykle, każdy krok był ciężki i niechętny.

Kiedy w końcu dotarłam do jego drzwi, były lekko uchylone. Widziałam, jak chodzi tam i z powrotem jak uwięziony lew.

"Wejdź!" warknął, nawet na mnie nie patrząc.

Weszłam do środka, zamykając za sobą drzwi z cichym kliknięciem. Moje dłonie były wilgotne od materiału spódnicy.

"Wzywał mnie pan, panie Kosturos?" zapytałam, starając się utrzymać głos w równowadze.

W momencie, gdy jego oczy spoczęły na mnie, jego twarz skrzywiła się w furii. Jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że żyły na jego szyi napęczniały.

Jego ręce zaciśnięte w ciasne pięści przy boku, jego knykcie bielały, gdy gniew wylewał się z niego w duszących falach.

"Ty idiotko!" ryknął, a jego głos odbił się echem od ścian biura.

Zanim zdążyłam mrugnąć, rzucił się na mnie, jego ruchy były szarpane z gniewem. Jego ręka zacisnęła się na moim ramieniu w zadającym ból uścisku, wciągając mnie do przodu tak gwałtownie, że prawie zderzyłam się z jego klatką piersiową.

Zachłysnęłam się, moja wolna ręka wystrzeliła, by złapać się jego marynarki, czując napięte, sztywne mięśnie pod spodem.

"Zaufałem ci z tą prezentacją!" warknął, jego twarz była tak blisko, że czułam gorące podmuchy jego gorzkiego oddechu. Kawa, gniew i coś gorzkiego i zgniłego.

Mój żołądek skręcił się boleśnie.

"Wiesz, ile mnie to kosztowało?!" syczał, żyły na jego czole pulsowały. "Damien Domingo odrzucił ofertę przez ciebie! Przez twoje nonsensy!"

Jego słowa uderzyły mnie jak policzek. Moje uszy zadzwoniły. Przez moment wszystko, co słyszałam, to gorączkowe uderzenia mojego serca, głośne i niestabilne.

"Co?!" wydyszałam, kręcąc głową z niedowierzaniem.

Przewracałam się nad słowami, panika rosła w mojej piersi. Myślałam, że Damien Domingo był pod wrażeniem prezentacji.

Zadał mi tak wiele pytań—przemyślanych, ostrych pytań. Kiwal głową, nawet raz się uśmiechnął. Byłam tak pewna, że poszło dobrze.

A teraz—odrzucone?

Przeze mnie?

"Ja—zrobiłam wszystko, o co pan prosił," jąkałam się, próbując wyrwać ramię z jego żelaznego uścisku. "Liczby były dokładne, projekcje—"

"Nie waż się ze mną kłócić!" ryknął, zaciskając uścisk tak, że moja skóra paliła pod jego palcami. Skrzywiłam się, powstrzymując krzyk.

"Jesteś tylko ładną buzią!" splunął, jego oczy dzikie z gniewu. "Myślisz, że jesteś mądra, co? Pomyśl jeszcze raz."

Z ostrym szarpnięciem odepchnął mnie do tyłu. Potknęłam się, moje obcasy lekko ześlizgnęły się po gładkiej, polerowanej podłodze.

Moje plecy uderzyły w krawędź drzwi sąsiedniej sali konferencyjnej. Ból przeszył mój kręgosłup, odbierając mi oddech.

"Puść mnie!" zawołałam, pchając go obiema rękami, rozpaczliwie próbując się uwolnić. Ale był silniejszy. Zły. Nie ruszył się.

"Jesteś mi coś winna!" Joseph syczał, jego głos zniżył się do niskiego, jadowitego warkotu. Jego twarz była tak blisko, że widziałam każdą porę, każdą kroplę potu na jego czole. "Dałem ci tę pracę. Byłabyś nikim beze mnie. Mogę to wszystko odebrać, chyba że pokażesz mi trochę wdzięczności."

Moja krew zmieniła się w lód.

Wdzięczność. Wiedziałam dokładnie, co miał na myśli.

"Nie—proszę—przestań!" wychrypiałam, przerażenie ściskało mi gardło.

Miotałam się, skręcałam ciało, próbując się uwolnić, ale jego uścisk tylko się wzmocnił. Jego druga ręka wystrzeliła, szarpiąc się z drzwiami sali konferencyjnej za mną, próbując wepchnąć mnie do środka.

Panika eksplodowała we mnie. Kopnęłam na oślep, moje ręce popychały jego klatkę piersiową, jego ramiona, cokolwiek mogłam dosięgnąć.

Jego palce wbiły się głębiej w moje ramię, ostre i karzące, i poczułam, jak pod jego dotykiem zaczynają się formować siniaki.

"Nie bądź głupia," drwił, ciężko oddychając. "To tylko mała przysługa."

Metaliczny smak strachu pokrywał mój język. Łzy piekły mnie w kącikach oczu, ale mrugałam nimi wściekle.

Niemniej jednak, przerażająca myśl dręczyła mnie z tyłu głowy—co jeśli nikt nie przyjdzie?

Co jeśli nikt mnie nie usłyszy?

Krzyknęłam, głośno i surowo, i wyrwałam ramię z całych sił, czując, jak skóra rozdziera się pod jego palcami.

Jego wyraz twarzy skrzywił się wściekłością, i przez jeden przerażający moment, pomyślałam, że może mnie uderzyć.

Moje ciało drżało, adrenalina przepływała przez każdy jego cal, ale stanęłam mocno, odmawiając, by dać się dalej ciągnąć.

"Puść mnie!" krzyknęłam ponownie, tym razem głośniej, mój głos odbijał się echem w pustym korytarzu na zewnątrz.

Uścisk Josepha nieznacznie osłabł, jego twarz pobladła, gdy zdał sobie sprawę, że ktoś może usłyszeć.

Po raz pierwszy na jego twarzy pojawiło się zawahanie. Zawahał się, a w tej ułamku sekundy wyrwałam się, cofając się, ciężko oddychając.

Jego cień znowu zbliżył się, a moje serce uderzało o żebra, jakby chciało uciec z mojej klatki piersiowej.

I wtedy drzwi otworzyły się z głośnym hukiem.

Zarówno Joseph, jak i ja zamarliśmy.

W drzwiach stał Damien Domingo. Jego wysoka sylwetka wypełniała przestrzeń, jego oczy płonęły gniewem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV ANNY

Jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że mięśnie drgały po bokach.

"Co tu się, do cholery, dzieje?" warknął, jego głos był niski i niebezpieczny.

Joseph natychmiast mnie upuścił, jakby się oparzył.

"Panie Domingo! To nie jest to, na co wygląda—" bełkotał Joseph, cofając się.

Ale Damien nie słuchał.

Rzucił się naprzód jak rozpędzony byk, jego pięść machnęła z zabójczą precyzją. Rozległ się przeraźliwy trzask, gdy połączyła się z szczęką Josepha.

Joseph wydał bolesny jęk i upadł na podłogę, chwytając się za twarz.

Zatkało mnie, wycofałam się, całe moje ciało drżało.

Damien zwrócił się do mnie, jego oczy natychmiast złagodniały. Wyciągnął rękę, jego dłoń była zaskakująco delikatna, gdy chwycił mój drżący nadgarstek.

"Mówiłem ci, żebyś do mnie zadzwoniła, jeśli jeszcze raz cię dotknie!" krzyknął, wyglądając na wściekłego.

Drżałam, odwracając się od niego.

"Chodź ze mną," powiedział, gdy zobaczyłam, jak wyciąga rękę.

Nie myślałam. Nie mogłam. Złapałam jego ramię i pozwoliłam mu wyprowadzić mnie z biura, mijając oszołomionych pracowników, którzy gapili się na nas otwarcie.

W momencie, gdy drzwi windy zamknęły się za nami, wybuchłam płaczem. Nie mogłam już tego powstrzymać. Wszystko, strach, wstyd, upokorzenie, zwaliło się na mnie naraz.

"Ciii, wszystko w porządku," powiedział Damien, przyciągając mnie bliżej.

Płakałam jeszcze bardziej, nie mogąc się powstrzymać.

Kiedy dotarliśmy na parking, ręka Damiena lekko się zacisnęła na moich plecach, kierując mnie przez rzędy samochodów bez słowa.

Poruszał się z sztywną, zamierzoną energią, jakby powstrzymywał coś w sobie.

Zatrzymał się przed eleganckim, czarnym samochodem. Bez chwili przerwy otworzył drzwi pasażera i skinął głową, abym wsiadła.

Jego ręka delikatnie otarła się o moje ramię, pomagając mi, a nawet ten mały dotyk sprawił, że się wzdrygnęłam, ciężar wszystkiego znowu na mnie spadł.

Opadłam na siedzenie, moje ciało było jednocześnie puste i ciężkie.

Damien zamknął drzwi stanowczo, okrążył samochód na stronę kierowcy. Kiedy wsiadł, drzwi zamknęły się z ostatecznym hukiem, zamykając nas w bańce ciszy.

Silnik był wyłączony. Świat zewnętrzny był daleki, stłumiony.

Wewnątrz samochodu cisza rozciągała się boleśnie, gęsta i dusząca.

Moje ramiona zaczęły się trząść, zanim zdałam sobie sprawę, że znowu płaczę. Ukryłam twarz w dłoniach, mój oddech przerywany szlochami, wspomnienia odtwarzały się w mojej głowie, krzyki, bolesny chwyt na moim ramieniu, obrzydliwe poczucie bezradności.

Próbowałam oddychać, ale czułam, że nie ma wystarczającej ilości powietrza.

"Anna," głos Damiena przerwał gęstą ciszę, niski i szorstki. Poczułam jego dłoń delikatnie spoczywającą na moim ramieniu, jego dłoń ciepła przez materiał mojego rękawa.

Nie chwycił ani nie pociągnął, po prostu położył ją tam jak kotwicę.

"Jesteś teraz bezpieczna," powiedział, jego głos stabilny, ale płonący emocjami. "On cię już nie dotknie."

Wydusiłam kolejny szloch, odsuwając dłonie od twarzy. Łzy zamgliły mój wzrok, ale nawet przez nie widziałam, jak blisko jest.

Jego brwi były ściągnięte, jego usta zaciśnięte z zmartwienia.

Patrzył na mnie jak na coś cennego. Jakby był wściekły, że ktoś mnie skrzywdził.

"Ja—przepraszam," bełkotałam przez szlochające oddechy, wstyd zakręcał się we mnie. "Ja—próbowałam go powstrzymać—"

"Nie masz za co przepraszać," przerwał mi Damien, jego głos stanowczy, niemal dziki. Jego uścisk na moim ramieniu lekko się zacisnął, ugruntowując mnie.

Mocno przycisnęłam pięty dłoni do oczu, chcąc powstrzymać łzy. Ale nadal płynęły, spływając po moich policzkach, paląc gorące ślady na skórze.

"Chciałam tylko dobrze wykonać swoją pracę," wyszeptałam, mój głos załamał się pod ciężarem tego wszystkiego. "To wszystko, czego chciałam."

"Udało ci się," powiedział Damien bez wahania, jakby to była jedyna prawda, która się liczyła. "Jesteś genialna, Anna. To nie twoja wina, że jest nic nie wartym śmieciem."

Oderwałam dłonie od twarzy, mrugając na niego.

Po raz pierwszy naprawdę na niego spojrzałam. Jego twarz była twarda z gniewu, ale było coś jeszcze, surowe, opiekuńcze uczucie, które próbował powstrzymać.

Jego dłonie zacisnęły się na kierownicy, jego knykcie były blade.

Całe jego ciało wyglądało na napięte, jakby ledwo powstrzymywał się przed powrotem do tego budynku i rozszarpaniem Kosturosa.

Bez zastanowienia, działając czysto instynktownie, wyciągnęłam rękę i położyłam ją na jego dłoni.

W momencie, gdy nasza skóra się dotknęła, powietrze się zmieniło.

Damien zamarł. Jego oczy utkwione były w moich, a ja zobaczyłam moment, w którym coś w nim pękło.

Jego źrenice ściemniały, jego oddech zatrzymał się, a przez chwilę żadne z nas się nie poruszyło.

Powoli, jakby dawał mi szansę na wycofanie się, pochylił się.

Moje serce biło tak głośno, że zagłuszało wszystko inne. Powinnam była to zatrzymać, powinnam coś powiedzieć. Ale nie mogłam.

Nie, kiedy patrzył na mnie w ten sposób, nie, kiedy sprawiał, że czułam się, jakbym nie była złamana.

Kiedy jego usta spotkały się z moimi, nie było to delikatne ani niepewne. Było to desperackie, pilne, przepełnione wszystkim, czego bałam się powiedzieć, czym bałam się poczuć.

Damien całował mnie jak coś, co prawie stracił.

Jego dłonie obejmowały moją twarz, szorstkie kciuki ocierały łzy, które ciągle spływały.

Jego usta poruszały się z potrzebą, która dorównywała mojej, przyciągając mnie bliżej, uziemiając mnie, sprawiając, że nie mogłam myśleć o niczym innym poza nim.

Stopiłam się z nim, moje pięści zacisnęły się na jego koszuli, jakbym była przerażona, że może zniknąć.

Każda ściana, którą zbudowałam w sobie, runęła pod ciężarem tego pocałunku, pozostawiając jedynie surową, bolesną prawdę między nami.

I odwzajemniłam pocałunek, jakby był jedyną solidną rzeczą w świecie, który się rozpadł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

PERSPEKTYWA ANNY

Uświadomienie sobie tego uderzyło mnie niczym policzek. Jedną sekundę byłam uratowana z rąk okropnego, napastliwego mężczyzny, którego przez ponad rok nazywałam szefem, a w następną chwilę ściskałam jego koszulę, całując go tak, jakby moje życie od tego zależało.

"O mój Boże," wydyszałam, zasłaniając usta drżącymi palcami. "Co ja robię?"

Ręka Damiena pozostała na moim ramieniu, utrzymując mnie na miejscu. Jego oczy, te głębokie, roztopione oczy, nie odwróciły wzroku ani na sekundę. Spodziewałam się złości, zamieszania, piekła, może nawet obrzydzenia, ale wszystko, co zobaczyłam, było czymś surowym. Ochronnym.

I dziwnie głodnym.

Próbowałam wyswobodzić się z jego uścisku, ale tylko przyciągnął mnie bliżej, jakby nie mógł się powstrzymać.

Jego ręka przesunęła się w górę mojego ramienia, odgarniając włosy z mojej twarzy, a zanim zdążyłam zareagować, wtulił nos w zagłębienie mojej szyi i głęboko wciągnął powietrze.

Zamarłam.

"Damien?" Mój głos był żałosnym szeptem. „Przepraszam, panie Domingo.”

Nie odpowiedział od razu. Zamiast tego trzymał twarz przy mnie, jego oddech był ciepły na mojej skórze.

Jego ciało było gorące, nienaturalnie gorące. To było jak trzymanie się pieca. Jego skóra była gorączkowa, niemal parząca tam, gdzie dotykała mojej, a jednak nie ruszyłam się. Nie mogłam się ruszyć.

To nie było normalne.

Cofnęłam się lekko, próbując spotkać jego oczy, ale on na chwilę mocniej ścisnął, jakby zmagał się z czymś wewnętrznym.

W końcu, z ciężkim westchnieniem, puścił mnie i odchylił się na siedzeniu samochodu, przeczesując ręką swoje niechlujne czarne włosy.

Przycisnęłam się do drzwi, potrzebując dystansu.

"Nie powinnam była tego robić," wyszeptałam, mój głos był szorstki.

Potrząsnął głową, jego ręce na chwilę trzymały jego umysł, zanim w końcu go puścił. "Nie obchodzi mnie to."

Nie wiedziałam, co jeszcze powiedzieć.

"Dziękuję," wyszeptałam ponownie, patrząc, jak na mnie patrzy tymi intensywnymi niebieskimi oczami.

"Za co?" zapytał, zdezorientowany.

"Za to, że mnie uratowałeś."

Wyraz twarzy Damiena lekko się zmienił. "Żałuję tylko, że nie dotarłem tam wcześniej."

Samochód powoli wyjechał z parkingu, a kierowca Damiena rzucił nam szybkie spojrzenie w lusterku, zanim skupił się z powrotem na drodze.

Damien zacisnął szczęki w tym momencie, tak mocno, że widziałam, jak mięsień drga.

"Powinnaś była do mnie zadzwonić," powiedział cicho. "Mówiłem ci. Jeśli on cię znowu nękał... miałaś do mnie zadzwonić."

Przełknęłam ciężko, poczucie winy zakwitło w mojej piersi. Dłubałam w obszyciu spódnicy, unikając jego oczu. "Ja... nie sądziłam, że mówisz poważnie."

Zaśmiał się ostro. "Dlaczego, do diabła, miałbym to mówić, gdybym nie mówił poważnie, Anno?"

"Myślałam, że jesteś tylko uprzejmy," wymamrotałam.

Przeklął pod nosem, coś ostrego i wściekłego. Drgnęłam.

Cisza rozciągnęła się między nami, gęsta i niewygodna. Nie mogłam tego dłużej znieść.

Zbierając każdą uncję odwagi, jaką mi pozostało, zwróciłam się do niego, mój głos drżał, gdy zapytałam: "Skąd wiedziałeś?"

Zmarszczył brwi. "Wiedziałem co?"

"Że Joseph mnie nękał." Zmusiłam się, by utrzymać jego spojrzenie. "I... dlaczego w ogóle byłeś w L.A.?"

Damien patrzył na mnie przez długi, długi moment. Jego oczy zmiękły tylko nieznacznie. "Byłem w L.A. z powodu ciebie."

Mrugnęłam, oszołomiona. "Co?"

"Przyjechałem z twojego powodu," powtórzył, tym razem bardziej stanowczo. "Wiedziałem i miałem przeczucie, że Joseph obwini cię za moje odrzucenie. A ja nie mogłem..." Jego głos ucichł, coś niewypowiedzianego wisiało w powietrzu między nami.

Patrzyłam na niego, całkowicie wytrącona z równowagi. "Ty... przyjechałeś aż tutaj... żeby upewnić się, że wszystko ze mną w porządku?"

Kiwnął krótko głową. "Tak."

Emocje ponownie mnie przytłoczyły, jak fala, na którą nie byłam przygotowana. Gardło mi się ścisnęło, a ja walczyłam z łzami szczypiącymi w oczy.

Damien pochylił się bliżej, jego głos teraz delikatniejszy. "Anno. Nie musisz tam wracać."

Pokręciłam głową gwałtownie, wycierając oczy wierzchem dłoni. "Potrzebuję tej pracy, Damien. To nie tylko wypłata. To mój czynsz. To... To... wszystko."

Obserwował mnie przez chwilę w milczeniu, jego wyraz twarzy był nieczytelny. Potem usiadł prosto, jego ton zmienił się w coś bardziej zdecydowanego.

"To pracuj dla mnie," powiedział.

Mrugnęłam, pewna, że się przesłyszałam. "Co?"

"Słyszałaś mnie." Mały uśmieszek zagrał na jego ustach. "Czy wyglądam, jakbym żartował teraz? Pracuj dla mnie. Bądź moją osobistą asystentką."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Marked By My Alpha Boss

Marked By My Alpha Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa