passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Marked By My Alpha Boss - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Marked By My Alpha Boss

/

Rozdział 6

Rozdział 5

PUNKT WIDZENIA DAMIENA

W momencie, gdy wyszedłem z sali konferencyjnej, wziąłem głęboki oddech.

Jej zapach unosił się w powietrzu, lawenda i wanilia, łagodny, upajający, niemożliwy do zignorowania. Owijał się wokół moich zmysłów, drażniąc, wnikając głęboko w moją skórę niczym piętno.

"Wyglądasz, jakbyś się dobrze bawił," powiedział Nathan, mój Beta i zastępca, idąc obok mnie. Jego głos był przesiąknięty uśmiechem, którego nie próbował ukryć.

Zaśmiałem się pod nosem, poprawiając mankiet koszuli. "Nie masz pojęcia."

Nathan parsknął. "Już rozchodzi się wieść. Joseph Kosturos? Facet prawie sika w spodnie. A zgadnij, kogo obwinia?"

Nie zawahałem się nawet przez chwilę. "Annę."

Nathan zwolnił nieco krok, rzucając mi ostre spojrzenie. "Już na ty?"

Wzruszyłem ramionami, starając się utrzymać neutralny wyraz twarzy, chociaż kącik moich ust uniósł się w delikatnym uśmiechu. "Ona jest inna."

"Inna?" powtórzył Nathan, unosząc brwi. "Jak inna?"

Nie odpowiedziałem od razu. Zamiast tego pozwoliłem, by wspomnienie o niej przemknęło przez moje myśli, jak wpadła na mnie, jej szeroko otwarte, zaskoczone oczy, które zdawały się przenikać przez każdy pancerz, który nosiłem.

Było w tym coś. Coś prawdziwego.

"Ona... nie jest jak inne," powiedziałem w końcu, mój głos był cichszy, niż zamierzałem.

Nathan gwizdnął cicho, kręcąc głową z przesadnym współczuciem. "Masz kłopoty, szefie."

"Prawdopodobnie," powiedziałem, śmiejąc się pod nosem.

Dotarliśmy do wind, a gdy drzwi się zamknęły, zauważyłem, że nerwowo poruszam palcami, co nigdy mi się nie zdarzało.

Krótki dotyk jej dłoni na mojej piersi, lekkie drżenie jej palców, gdy Joseph ją złapał, odtwarzało się w mojej głowie.

Nie dlatego, że wyglądała na kruchą. Nie, była w niej siła. Ale ból — nie zasługiwała na to.

Gdy winda zadzwoniła na moim piętrze, wyszedłem z ostrym oddechem i skierowałem się prosto do mojego biura.

Nathan dotrzymywał mi kroku, patrząc na mnie, jakbym był nowym gatunkiem, którego jeszcze nie zrozumiał.

W środku zdjąłem marynarkę i rzuciłem ją na kanapę. Moje palce bębniły o krawędź biurka, gdy usiadłem, niespokojna energia wibrowała pod moją skórą.

"Powiesz mi, co się dzieje?" zapytał Nathan, krzyżując ramiona na piersi, odmawiając wyjścia.

Zignorowałem go na chwilę, otwierając listę pracowników firmy Josepha na moim laptopie. Moje oczy szybko przebiegały po liście, zbyt chętnie, zbyt szybko.

Tam.

Anna Turner. Asystentka Josepha Kosturosa, CEO Kosturos Corporation.

Oparłem się na krześle, a powolny, zadowolony uśmiech pojawił się na moich wargach.

"Znalazłem cię," wyszeptałem do siebie.

Nathan parsknął. "Już ją śledzisz, co?"

"Zbieram informacje," poprawiłem gładko, nie podnosząc wzroku.

"To samo," mruknął pod nosem, ale nie było w tym prawdziwego osądu.

"Zdobądź mi wszystko, co możesz o niej znaleźć," powiedziałem, w końcu spoglądając w górę. "Tło, historia zatrudnienia, jakiekolwiek powiązania z Josephem."

Nathan patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, unosząc brwi tak wysoko, że niemal zniknęły w jego linii włosów. "Naprawdę mówisz poważnie."

"Śmiertelnie poważnie."

Z westchnieniem, jakbym właśnie poprosił go o przebiegnięcie maratonu z zawiązanymi oczami, "Jesteś niemożliwy."

"Efektywny," poprawiłem, uśmiechając się z przekąsem.

Nathan mruczał pod nosem, ale wyjął telefon, już coś pisząc. Ruszył w stronę drzwi, lecz zatrzymał się, zanim wyszedł.

"To kwestia biznesowa," zapytał swobodnie, "czy coś innego?"

Oparłem się, składając ręce za głową, wpatrując się w sufit, jakby odpowiedź miała się sama napisać na farbie.

Wszystko we mnie, człowiek, wilk, ciągnęło w tym samym kierunku. W jej stronę. W stronę Anny.

Pomyślałem o tym, jak jej głos drżał, gdy próbowała się bronić, jak nie skuliła się, nawet gdy strach napinał każdy centymetr jej ciała.

Pomyślałem o czymś głębszym w jej oczach, czymś, co przyciągało mnie na poziomie wykraczającym poza rozum.

Mój wilk poruszył się we mnie, niespokojny, chętny.

Towarzyszka.

To słowo odbiło się echem w moim umyśle, nieproszone, ale bezwzględnie je stłumiłem. Nie zamierzałem wyciągać wniosków na podstawie jednego przypadkowego spotkania.

Moje usta poruszyły się, zanim mój umysł mógł to powstrzymać.

Wzruszyłem ramionami, z kwaśnym uśmiechem na ustach. "Poczułem do niej przyciąganie, Nathan. Rozpoznanie."

Nathan wypuścił długie westchnienie, po czym odwrócił się do mnie w pełni. Jego wyraz twarzy stał się teraz poważny, bez śladu żartu. "Jesteś tego pewien?"

Pokój wypełniła gęsta, brzęcząca cisza.

Spotkałem jego oczy bez wahania i powiedziałem. "Myślę, że ona jest moją towarzyszką."

Nathan zesztywniał w drzwiach, jego ręka zamarła na klamce.

"Co?!" Jego głos był niski i niedowierzający.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV ANNY

Jeśli był jakiś dźwięk, który mógł sprawić, że moje serce spadało do żołądka, to był to przenikliwy dzwonek domofonu.

A teraz brzmiał jak alarm sygnalizujący zgubę.

Podskoczyłam na swoim miejscu, długopis wypadł mi z palców.

Mój żołądek natychmiast się skręcił, gdy rozpoznałam ID dzwoniącego—Joseph Kosturos, mój szef.

Drżącym oddechem wytarłam spocone dłonie o spódnicę, odsuwając na bok gruby plik, nad którym pracowałam. Może to nie były złe wieści. Może po prostu musiał sprawdzić najnowszy szkic. Może...

Przełknęłam gulę w gardle i wstałam. Nie ma sensu odwlekać nieuniknionego.

Odebrałam połączenie drżącymi rękami i jego głos zagrzmiał. "Do mojego biura, teraz!"

Szybko odłożyłam domofon i wyszłam.

Droga do jego biura wydawała się dłuższa niż zwykle, każdy krok był ciężki i niechętny.

Kiedy w końcu dotarłam do jego drzwi, były lekko uchylone. Widziałam, jak chodzi tam i z powrotem jak uwięziony lew.

"Wejdź!" warknął, nawet na mnie nie patrząc.

Weszłam do środka, zamykając za sobą drzwi z cichym kliknięciem. Moje dłonie były wilgotne od materiału spódnicy.

"Wzywał mnie pan, panie Kosturos?" zapytałam, starając się utrzymać głos w równowadze.

W momencie, gdy jego oczy spoczęły na mnie, jego twarz skrzywiła się w furii. Jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że żyły na jego szyi napęczniały.

Jego ręce zaciśnięte w ciasne pięści przy boku, jego knykcie bielały, gdy gniew wylewał się z niego w duszących falach.

"Ty idiotko!" ryknął, a jego głos odbił się echem od ścian biura.

Zanim zdążyłam mrugnąć, rzucił się na mnie, jego ruchy były szarpane z gniewem. Jego ręka zacisnęła się na moim ramieniu w zadającym ból uścisku, wciągając mnie do przodu tak gwałtownie, że prawie zderzyłam się z jego klatką piersiową.

Zachłysnęłam się, moja wolna ręka wystrzeliła, by złapać się jego marynarki, czując napięte, sztywne mięśnie pod spodem.

"Zaufałem ci z tą prezentacją!" warknął, jego twarz była tak blisko, że czułam gorące podmuchy jego gorzkiego oddechu. Kawa, gniew i coś gorzkiego i zgniłego.

Mój żołądek skręcił się boleśnie.

"Wiesz, ile mnie to kosztowało?!" syczał, żyły na jego czole pulsowały. "Damien Domingo odrzucił ofertę przez ciebie! Przez twoje nonsensy!"

Jego słowa uderzyły mnie jak policzek. Moje uszy zadzwoniły. Przez moment wszystko, co słyszałam, to gorączkowe uderzenia mojego serca, głośne i niestabilne.

"Co?!" wydyszałam, kręcąc głową z niedowierzaniem.

Przewracałam się nad słowami, panika rosła w mojej piersi. Myślałam, że Damien Domingo był pod wrażeniem prezentacji.

Zadał mi tak wiele pytań—przemyślanych, ostrych pytań. Kiwal głową, nawet raz się uśmiechnął. Byłam tak pewna, że poszło dobrze.

A teraz—odrzucone?

Przeze mnie?

"Ja—zrobiłam wszystko, o co pan prosił," jąkałam się, próbując wyrwać ramię z jego żelaznego uścisku. "Liczby były dokładne, projekcje—"

"Nie waż się ze mną kłócić!" ryknął, zaciskając uścisk tak, że moja skóra paliła pod jego palcami. Skrzywiłam się, powstrzymując krzyk.

"Jesteś tylko ładną buzią!" splunął, jego oczy dzikie z gniewu. "Myślisz, że jesteś mądra, co? Pomyśl jeszcze raz."

Z ostrym szarpnięciem odepchnął mnie do tyłu. Potknęłam się, moje obcasy lekko ześlizgnęły się po gładkiej, polerowanej podłodze.

Moje plecy uderzyły w krawędź drzwi sąsiedniej sali konferencyjnej. Ból przeszył mój kręgosłup, odbierając mi oddech.

"Puść mnie!" zawołałam, pchając go obiema rękami, rozpaczliwie próbując się uwolnić. Ale był silniejszy. Zły. Nie ruszył się.

"Jesteś mi coś winna!" Joseph syczał, jego głos zniżył się do niskiego, jadowitego warkotu. Jego twarz była tak blisko, że widziałam każdą porę, każdą kroplę potu na jego czole. "Dałem ci tę pracę. Byłabyś nikim beze mnie. Mogę to wszystko odebrać, chyba że pokażesz mi trochę wdzięczności."

Moja krew zmieniła się w lód.

Wdzięczność. Wiedziałam dokładnie, co miał na myśli.

"Nie—proszę—przestań!" wychrypiałam, przerażenie ściskało mi gardło.

Miotałam się, skręcałam ciało, próbując się uwolnić, ale jego uścisk tylko się wzmocnił. Jego druga ręka wystrzeliła, szarpiąc się z drzwiami sali konferencyjnej za mną, próbując wepchnąć mnie do środka.

Panika eksplodowała we mnie. Kopnęłam na oślep, moje ręce popychały jego klatkę piersiową, jego ramiona, cokolwiek mogłam dosięgnąć.

Jego palce wbiły się głębiej w moje ramię, ostre i karzące, i poczułam, jak pod jego dotykiem zaczynają się formować siniaki.

"Nie bądź głupia," drwił, ciężko oddychając. "To tylko mała przysługa."

Metaliczny smak strachu pokrywał mój język. Łzy piekły mnie w kącikach oczu, ale mrugałam nimi wściekle.

Niemniej jednak, przerażająca myśl dręczyła mnie z tyłu głowy—co jeśli nikt nie przyjdzie?

Co jeśli nikt mnie nie usłyszy?

Krzyknęłam, głośno i surowo, i wyrwałam ramię z całych sił, czując, jak skóra rozdziera się pod jego palcami.

Jego wyraz twarzy skrzywił się wściekłością, i przez jeden przerażający moment, pomyślałam, że może mnie uderzyć.

Moje ciało drżało, adrenalina przepływała przez każdy jego cal, ale stanęłam mocno, odmawiając, by dać się dalej ciągnąć.

"Puść mnie!" krzyknęłam ponownie, tym razem głośniej, mój głos odbijał się echem w pustym korytarzu na zewnątrz.

Uścisk Josepha nieznacznie osłabł, jego twarz pobladła, gdy zdał sobie sprawę, że ktoś może usłyszeć.

Po raz pierwszy na jego twarzy pojawiło się zawahanie. Zawahał się, a w tej ułamku sekundy wyrwałam się, cofając się, ciężko oddychając.

Jego cień znowu zbliżył się, a moje serce uderzało o żebra, jakby chciało uciec z mojej klatki piersiowej.

I wtedy drzwi otworzyły się z głośnym hukiem.

Zarówno Joseph, jak i ja zamarliśmy.

W drzwiach stał Damien Domingo. Jego wysoka sylwetka wypełniała przestrzeń, jego oczy płonęły gniewem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV ANNY

Jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że mięśnie drgały po bokach.

"Co tu się, do cholery, dzieje?" warknął, jego głos był niski i niebezpieczny.

Joseph natychmiast mnie upuścił, jakby się oparzył.

"Panie Domingo! To nie jest to, na co wygląda—" bełkotał Joseph, cofając się.

Ale Damien nie słuchał.

Rzucił się naprzód jak rozpędzony byk, jego pięść machnęła z zabójczą precyzją. Rozległ się przeraźliwy trzask, gdy połączyła się z szczęką Josepha.

Joseph wydał bolesny jęk i upadł na podłogę, chwytając się za twarz.

Zatkało mnie, wycofałam się, całe moje ciało drżało.

Damien zwrócił się do mnie, jego oczy natychmiast złagodniały. Wyciągnął rękę, jego dłoń była zaskakująco delikatna, gdy chwycił mój drżący nadgarstek.

"Mówiłem ci, żebyś do mnie zadzwoniła, jeśli jeszcze raz cię dotknie!" krzyknął, wyglądając na wściekłego.

Drżałam, odwracając się od niego.

"Chodź ze mną," powiedział, gdy zobaczyłam, jak wyciąga rękę.

Nie myślałam. Nie mogłam. Złapałam jego ramię i pozwoliłam mu wyprowadzić mnie z biura, mijając oszołomionych pracowników, którzy gapili się na nas otwarcie.

W momencie, gdy drzwi windy zamknęły się za nami, wybuchłam płaczem. Nie mogłam już tego powstrzymać. Wszystko, strach, wstyd, upokorzenie, zwaliło się na mnie naraz.

"Ciii, wszystko w porządku," powiedział Damien, przyciągając mnie bliżej.

Płakałam jeszcze bardziej, nie mogąc się powstrzymać.

Kiedy dotarliśmy na parking, ręka Damiena lekko się zacisnęła na moich plecach, kierując mnie przez rzędy samochodów bez słowa.

Poruszał się z sztywną, zamierzoną energią, jakby powstrzymywał coś w sobie.

Zatrzymał się przed eleganckim, czarnym samochodem. Bez chwili przerwy otworzył drzwi pasażera i skinął głową, abym wsiadła.

Jego ręka delikatnie otarła się o moje ramię, pomagając mi, a nawet ten mały dotyk sprawił, że się wzdrygnęłam, ciężar wszystkiego znowu na mnie spadł.

Opadłam na siedzenie, moje ciało było jednocześnie puste i ciężkie.

Damien zamknął drzwi stanowczo, okrążył samochód na stronę kierowcy. Kiedy wsiadł, drzwi zamknęły się z ostatecznym hukiem, zamykając nas w bańce ciszy.

Silnik był wyłączony. Świat zewnętrzny był daleki, stłumiony.

Wewnątrz samochodu cisza rozciągała się boleśnie, gęsta i dusząca.

Moje ramiona zaczęły się trząść, zanim zdałam sobie sprawę, że znowu płaczę. Ukryłam twarz w dłoniach, mój oddech przerywany szlochami, wspomnienia odtwarzały się w mojej głowie, krzyki, bolesny chwyt na moim ramieniu, obrzydliwe poczucie bezradności.

Próbowałam oddychać, ale czułam, że nie ma wystarczającej ilości powietrza.

"Anna," głos Damiena przerwał gęstą ciszę, niski i szorstki. Poczułam jego dłoń delikatnie spoczywającą na moim ramieniu, jego dłoń ciepła przez materiał mojego rękawa.

Nie chwycił ani nie pociągnął, po prostu położył ją tam jak kotwicę.

"Jesteś teraz bezpieczna," powiedział, jego głos stabilny, ale płonący emocjami. "On cię już nie dotknie."

Wydusiłam kolejny szloch, odsuwając dłonie od twarzy. Łzy zamgliły mój wzrok, ale nawet przez nie widziałam, jak blisko jest.

Jego brwi były ściągnięte, jego usta zaciśnięte z zmartwienia.

Patrzył na mnie jak na coś cennego. Jakby był wściekły, że ktoś mnie skrzywdził.

"Ja—przepraszam," bełkotałam przez szlochające oddechy, wstyd zakręcał się we mnie. "Ja—próbowałam go powstrzymać—"

"Nie masz za co przepraszać," przerwał mi Damien, jego głos stanowczy, niemal dziki. Jego uścisk na moim ramieniu lekko się zacisnął, ugruntowując mnie.

Mocno przycisnęłam pięty dłoni do oczu, chcąc powstrzymać łzy. Ale nadal płynęły, spływając po moich policzkach, paląc gorące ślady na skórze.

"Chciałam tylko dobrze wykonać swoją pracę," wyszeptałam, mój głos załamał się pod ciężarem tego wszystkiego. "To wszystko, czego chciałam."

"Udało ci się," powiedział Damien bez wahania, jakby to była jedyna prawda, która się liczyła. "Jesteś genialna, Anna. To nie twoja wina, że jest nic nie wartym śmieciem."

Oderwałam dłonie od twarzy, mrugając na niego.

Po raz pierwszy naprawdę na niego spojrzałam. Jego twarz była twarda z gniewu, ale było coś jeszcze, surowe, opiekuńcze uczucie, które próbował powstrzymać.

Jego dłonie zacisnęły się na kierownicy, jego knykcie były blade.

Całe jego ciało wyglądało na napięte, jakby ledwo powstrzymywał się przed powrotem do tego budynku i rozszarpaniem Kosturosa.

Bez zastanowienia, działając czysto instynktownie, wyciągnęłam rękę i położyłam ją na jego dłoni.

W momencie, gdy nasza skóra się dotknęła, powietrze się zmieniło.

Damien zamarł. Jego oczy utkwione były w moich, a ja zobaczyłam moment, w którym coś w nim pękło.

Jego źrenice ściemniały, jego oddech zatrzymał się, a przez chwilę żadne z nas się nie poruszyło.

Powoli, jakby dawał mi szansę na wycofanie się, pochylił się.

Moje serce biło tak głośno, że zagłuszało wszystko inne. Powinnam była to zatrzymać, powinnam coś powiedzieć. Ale nie mogłam.

Nie, kiedy patrzył na mnie w ten sposób, nie, kiedy sprawiał, że czułam się, jakbym nie była złamana.

Kiedy jego usta spotkały się z moimi, nie było to delikatne ani niepewne. Było to desperackie, pilne, przepełnione wszystkim, czego bałam się powiedzieć, czym bałam się poczuć.

Damien całował mnie jak coś, co prawie stracił.

Jego dłonie obejmowały moją twarz, szorstkie kciuki ocierały łzy, które ciągle spływały.

Jego usta poruszały się z potrzebą, która dorównywała mojej, przyciągając mnie bliżej, uziemiając mnie, sprawiając, że nie mogłam myśleć o niczym innym poza nim.

Stopiłam się z nim, moje pięści zacisnęły się na jego koszuli, jakbym była przerażona, że może zniknąć.

Każda ściana, którą zbudowałam w sobie, runęła pod ciężarem tego pocałunku, pozostawiając jedynie surową, bolesną prawdę między nami.

I odwzajemniłam pocałunek, jakby był jedyną solidną rzeczą w świecie, który się rozpadł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Marked By My Alpha Boss

Marked By My Alpha Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa