Aurora.
Wydobyłem z siebie zmęczony westchnienie, gdy moje oczy spotkały się z ogromnym zegarem, który spoczywał na ścianie.
Było po 1 w nocy.
Wczorajsze obowiązki były ciężkie. Pomimo rozpoczęcia ich bardzo wcześnie, zanim ktokolwiek się obudził, skończyłem kolejny dzień bez żadnej przerwy.
Nathalia, córka Alfy, była zadowolona, widząc mnie pogrzebanego w pracy. Odrzucała każdą próbę pomocy i surowo ich karłała... tak jak zawsze robiła.
Jej działania oddaliły ludzi ode mnie.
ponieważ bali się jej surowych kar.
Nikt nie odważył się jej przekroczyć, bo byliby źli!
Cieszyło ją widzieć mnie nieszczęśliwego, to było dla niej jakieś rozrywka.
Była zadowolona widząc, że nie mam nikogo po swojej stronie.
Nathalia i ja urodziliśmy się tego samego dnia, ale przez różne matki. Dzieliliśmy tego samego ojca, ale jej matka była Luną, podczas gdy moja matka była kochanką Alfy... albo alfą.
Dwadzieścia lat naszego istnienia, Nathalia nienawidzi mnie bez powodu.
t a reason. Było to zrozumiałe, moja matka była prostytutką jej ojca.
Nigdy nie przestaje sprawiać, że moje życie jest nieszczęśliwe przy najmniejszej okazji i przypomina mi również, że jestem bękartem, który nigdy nie zostanie zaakceptowany, córką brudnej dziwki, jak mnie nazywa.
Moja matka z drugiej strony nie pomagała sprawie. Jej rolą w moim życiu było dodawanie do cierpień, które stworzyła Nathalia. Myślałam, że matka chroni, kocha i troszczy się o swoje dziecko, ale moja matka robiła przeciwnie.
p>Wiedziałem, że życzyła sobie, żebym nigdy się nie narodził i nie przestaje mi tego mówić każdego dnia przy najmniejszym powodzie. Wkrótce stało się to piosenką, do której przyzwyczaiłem się, piosenką, która nigdy się nie kończy. Ale nie pozwoliłem, aby to mnie martwiło.
Nawet jeśli udawałem, że jestem odważny i udawałem, że to mnie nie dotyka...roztrzaskało to moje serce na kawałki, wiedząc, że moja matka mnie nienawidzi.
Nigdy jej nie skrzywdziłem, zawsze zachowywałem się jak najlepiej, spełniając jej oczekiwania nawet kosztem siebie...ale to nie zmieniło kilku jej
uczucia wobec mnie.
Jej miłość do mnie była zimna jak lód.
Macierzyńska miłość to coś, czego nigdy nie smakowałam... czego pragnę codziennie w moim życiu, ale wiedziałam, że nigdy tego nie dostanę.
Mój ojciec nigdy nie okazywał mi żadnej czułości, ale nie uprzykrzał mi życia i nie sprawiał, że było smutne. Nigdy nie stanął w mojej obronie, gdy moja matka lub Nathalia mnie karali, ale nie dodawał do moich problemów. W rzadkich przypadkach, gdy był w dobrym nastroju, zabraniał Nathalii karania mnie. Byłem
wdzięczny za to.
Przez lata przestałem pogrążać się w rozczarowaniu sobą i zaakceptowałem to jako swoje przeznaczenie, nawet jeśli było straszne.
Skoczyłem ze strachu, gdy usłyszałem kroki w moim kierunku, schowując się za filarem, ale ulga ogarnęła mnie, gdy zobaczyłem strażnika na przepustce.
Świetnie! Ja i strażnicy byliśmy jedynymi osobami, które były obudzone.
Dzięki temu diablicy, że nie mogłem zasnąć do tej pory, podczas gdy ona chrapała na swoim wygodnym łóżku.
Mineło mojej twarzy zniekształcone w zmarszczki, gdy ciągnąłem swoje słabe...
Przeszedłem przez korytarz, zataczając się w stronę mojego pokoju.
Nie mogłem się doczekać, aż się złożę na łóżku... przynajmniej moje łóżko mnie nie nienawidziło. Każdy mięsień w moim ciele protestował, gdy został pozbawiony energii przez nadmiar pracy. Po długim prysznicu i jakościowym śnie, szybko się odbiorę... tylko nie było miejsca na jakościowy sen.
"Cholera!" przeklinałem, gdy przypomniałem sobie o zadaniu, które wysłała mi matka. Przez mnie przeszedł przerażenie, gdy wyobraziłem sobie, co mi zrobi,
przesunęło się w mojej głowie.
Powietrze w korytarzu zmieniło się, a wszędzie nagle było gorąco.
Słabość, którą wcześniej czułem, zniknęła w mgnieniu oka, zastąpiona strachem. Moje serce waliło mocno o moje żebra tak głośno, że mogłem to słyszeć, a moja ręka zaczęła drżeć.
To był koniec. Byłem martwy!
Mam nadzieję, że ona się nie przypomni. Nie przeszkadzało mi wstawać bardzo wcześnie, zanim się obudziła, żeby zrobić obowiązki. Nie mogłem sobie wyobrazić, żeby mnie pobiła w moim obecnym stanie... Ja co
Być może zemdleję. Kurwa. Nienawidziła, gdy nie otrzymywała odpowiedzi.
"Proszę, tylko tym razem", błagałem boginię Księżyca, mając nadzieję, że mnie usłyszy, "Najlepiej jak tylko możliwe, pójdę do jej pokoju i nawet nie zauważy mnie,"
Nadzieja zastąpiła moje obawy, gdy podążałem do swojego pokoju.
Przez mnie przeszedł przerażenie, gdy otworzyłem drzwi i zobaczyłem ostatnią osobę, o której myślałem. Moja matka.
To było jak wrzucenie na mnie torby lodu, gdy stałem zakorzeniony w miejscu, niezdolny do ruszenia się z wybałuszonymi oczami
oczy, jakbym zobaczył ducha.
"Chodź tutaj!" rozkazała ostro.
Nie zdawałem sobie sprawy, że minęły minuty, zanim jej głos wyrwał mnie z moich myśli.
Nawet w ciemnościach mogłem zobaczyć ogromny marszczący się na jej twarzy i słyszeć jej chód.
Powietrze w pokoju stało się napięte, gdy jej złość wypełniła powietrze jak gęsta chmura dymu, która dusiła mnie.
"Będziesz miał złamane kości, jeśli będę musiała powtórzyć," zagroziła, z wyjątkiem t
Hej, to nie były puste groźby.
Ona mówiła każde słowo na swoich cienkich wargach.
Bez wyboru, podążałem ku mojej śmierci, ciągnąc nogami po płytkach, gdy każdy krok stawał się ciężki.
"Matko, proszę..." Moje słowa zostały przerwane przez donośne uderzenie, które sprawiło, że straciłem równowagę i rzuciło mnie na podłogę.
Na chwilę straciłem zmysły, zanim zaczęły dzwonić mi w uszach. Zanim zdążyłem się otrząsnąć, kolejne uderzenie spadło na moje policzki i poczułem smak krwi. Ciężar tego uderzenia był tak duży, że...
ciężko, myślałem, że ogłuchnę w ciągu kilku sekund.
"Jak śmiesz mi nie posłuchać!" Wrzasnęła z wściekłością.
"Nie zrobiłem tego, przysięgam..."
"Zamknij się, ty drań! Niewdzięczna mała dziewczynko!" Przeklinała, jej oczy iskrzyły ogniem.
Pozostałem cicho, gryząc posiniaczone wargi od płaczu. Mówienie tylko bardziej ją rozwścieczy. Mój twarz bolała od otrzymanych policzków i nie chciałem dostać więcej.
Moje wyjaśnienie nie zrobiło różnicy.
Tak czy inaczej.
"Ty bachorze! Najpierw mi nie posłuchałeś, a teraz sprawiłeś, że na ciebie czekałem?! Kim ty sobie wyobrażasz, że jesteś?" Jej głos rozbrzmiewał, raniąc moje uszy.
Jej głos był na tyle głośny, że obudziłby wszystkich ze snu, ale jej to nie obchodziło.
Jej ręka właśnie miała dotknąć mojej twarzy, gdy nieświadomie ją zatrzymałem, "Chciałem wyprasować suknię, którą będziesz nosić jutro na przyjazd Króla Alfa, ale Nathalia zabroniła mi opuszczać resztę obowiązków. Przysięgam, że chciałem..."
"o, błagałem, łamiąc się na łzach.
"Jak śmiesz dotknąć mnie tymi brudnymi rękami?" Zapytała w niebezpiecznie niskim głosie, a dreszcze przeszły mi po plecach.
Jak mogłem zapomnieć, że nienawidzi, gdy ją dotykam? Drażniłem ją.
"Ty do niczego się nie nadajesz, drań!" Krzyknęła głośniej, oddalając się ode mnie jakbym był pokryty wymiocinami.
Jej ręce miały zamiar mnie rzucić o ścianę, ale zatrzymała się i oddaliła ode mnie.
To wszystko.
rosną dziko. Dopóki się nie nauczysz, dam ci czas na przemyślenie - syczała i wyszła z mojego pokoju - Spędzisz tam noc.
Mamo, proszę. Zrobię teraz prace domowe, jeśli mi pozwolisz - płakałem, ale ona skinęła na strażnika, który wszedł do mojego pokoju, obserwując mnie jak jastrząb swoją zdobycz.
Za późno! - rozległ się jej bezlitosny głos - Zaprowadź ją na zewnątrz, czyż nie będziesz w stanie tego zrobić? - Skinęła głową i złośliwie się uśmiechnęła.
strażnik.
"Kawałek ciasta, pani," Odpowiedział z szorstkim głosem, zbliżając się do mnie.
Kurwa!
Musiałem działać szybko.
"Proszę, matko... nie loch. Cokolwiek, tylko nie loch..." Moje głos drżał, gdy klęczałem, szarpiąc jej drogą suknię, podczas gdy ona mnie kopała. Ból, który promieniował z mojej głowy, gdy uderzyłem nią o ścianę, był nieznośny, ale nie przeszkadzało mi to. Cokolwiek, tylko nie loch.
"Na co czekasz? Zabierz ją stąd!" Sh
Wrzasnąłem na strażnika z gniewem, który natychmiast zareagował, wciągając mnie z mojego pokoju w miejsce, którego najbardziej się obawiałem.
Loch.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Aurora
Zasnąłem niedługo po tym, jak zostałem wrzucony do lochu, aby przetrwać przez całą noc.
Czułem, jak robaki w moim żołądku burczą z głodu, przypominając mi, że nie jadłem przez cały dzień.
Byłem tak pochłonięty obowiązkami, że nie jadłem.
Nathalia zadbała o to.
Mimo że spałem głęboko, nie mogłem powstrzymać zębów przed stukotem ze strachu, ściskając mocniej moje poturbowane ciało.
Noc miała być długą, mroźną.
Przebiegł mną przerażenie, gdy poczułem, jak para małych nóg przemknęła mi po ciele.
To mogło być tylko jedno.
Szczury!
Księżycowa bogini wie, jak bardzo nie znoszę tych ohydnych stworzeń.
Wydarł się ze mnie krzyk, gdy w mgnieniu oka wstałem na równe nogi, uciekając w miejsce wolne od szczurów. Stłumiłem kolejny krzyk, gdy moja głowa uderzyła o twardą ceglaną ścianę, a ja natychmiast upadłem na zimną podłogę.
Przez kilka sekund wszystko stało się czarne, a w mojej głowie rozbrzmiewały powtarzające się dźwięki.
Przez chwilę masowałem...
pulsujące miejsce na mojej głowie, gdy siedziałem, opierając się plecami o ścianę, skrzywiłem się z bólu.
Zerkając w ciemność, która mnie otaczała, strach szarpał moje serce i szybko odwróciłem wzrok. Moje serce mocno biło w mojej klatce piersiowej, a oddech stał się ciężki.
Przez boginię Księżyca, nienawidzę ciemnych miejsc. Sprawiają, że czuję się jakbym była wśród gigantycznych potworów.
I na dodatek, byłem jedyną osobą w tej części lochu.
Cicho, pełzałem ostrożnie, aż znalazłem bezpieczne miejsce.
Skuliłem się w kulkę i schowałem twarz między dłonie.
Powoli zapałem w głęboki sen. To było jedyne sposobem, w jaki mogłem przetrwać w ciemności.
Ostatnią rzeczą, którą usłyszałem, były powtarzające się dudnienia moich zębów, ponieważ moje porwane ubrania nie mogły przykryć mojego ciała, oraz szybkie bicie serca, gdy byłam przerażony.
Zaraz po zamknięciu oczu przeniosłem się do innego świata.
Strach wypełnił moje serce, gdy szedłem pośród dwóch kobiet, które się na mnie gapiły.
Moja matka i Luna.
&quo;
"Mamo, pomóż!" wołałem do niej, wyciągając rękę, gdy wiatr mnie porwał, ale ona pozostała spokojna, patrząc na mnie z pogardą, gdy z trudem próbowałem wstać, wiatr mnie porzucając.
"Proszę, Mamo, pomóż mi!" krzyczałem głośniej, desperacko próbując się do niej dobliżyć, "Mamo..."
"Nie odważaj się do mnie tak wołać!" Wrzasnęła, warcząc na mnie jak dzikie zwierzę.
Luna natomiast spokojnie patrzyła na mnie z współczuciem, nieprzerwanie...
Jak moja matka, której wygląd przypominał ognistego potwora.
"Tonę! Pomocy, Mamo!" krzyknęłam, walcząc z piaskiem, który miał mnie pochłonąć, i wiatrem, który sprawiał, że ciągle upadałam.
"Myślisz, że mnie to obchodzi? Zrujnowałaś moje życie, nienawidzę cię!" Wrzasnęła złośliwie, odwróciła się i obojętnie odeszła.
"Pomogę ci, droga," gładki głos Luni wypełnił moje uszy i z moich ust wydobył się zdziwiony okrzyk.
Jak miło!
Zbliżałem się, żeby wyciągnąć rękę, by spotkać się z jej ręką, kiedy wiatr mnie złapał i wywrócił, zakopując mnie w piasku.
Wystraszyłem się mocno, gdy obudziłem się z koszmaru, otwierając szeroko oczy, gdy moje bicie serca przyspieszyło.
Sen był tak realistyczny, że prawie czułem zapach mojej matki.
Marzyłem o nonszalanckim zachowaniu mojej matki wobec mnie... ale coś było dziwnego w tym śnie.
Przerażało mnie to.
Wykrzyknąłem ze strachu, kiedy moje oczy spotkały się z przerażającym...
Oświetlająca ciemność.
Było tak, jakby postać mojej matki patrzyła na mnie.
Mimo jej nieobecności, czułem jej palące spojrzenie unoszące się wokół mojej bezbronnej postaci.
Czy ona znajduje przyjemność w nawiedzaniu mnie nawet we śnie?!
Przełknąłem twardą kulę w gardle, przytulając kolana i chowając twarz w nich.
Myślenie o tym tylko wypełniłoby mnie strachem. Musiałem to wybić z głowy.
Spanie pomoże.
***
"...suka...jak śmie...ukraść..."
t;
Kręciłem się we śnie, jęcząc i zakrywając uszy dłonią.
Kto robił ten piekielny hałas?!
Nie byłem w stanie zrozumieć słów, gdyż sen jeszcze mętnie przysłaniał mi oczy. Zajęło mi trochę czasu, aby zasnąć po dziwnym koszmarze.
"Złap ją... natychmiast..."
"Przestań już, "szepnąłem, gdy głos stał się głośniejszy, przewracając się, szukając wygodnego miejsca na zimnej, twardej podłodze.
"Otwórz to, teraz!" Rozkazał głos, ale nie zostałem zakłócony.
łóżko. Nic złego nie zrobiłem. Tymczasem było jeszcze wcześnie.
Byłem tak pochłonięty snem, że nie wiedziałem, kiedy moje drzwi zostały otwarte z impetem.
Obudziłem się od chlupotu wody.
Okazało się, że na mnie został wylany wiadro wody.
Dlaczego tak się stało? Co tym razem zrobiłem?
Wciąż przetwarzałem wszystko, gdy poczułem znajomy nastrój. Moja mina pogłębiła się, gdy uświadomiłem sobie.
Ta suka, Nathalia!
Powinienem był wiedzieć, że to ona była tą, która zaczęła.
Wrzeszczała jak szalona. Bolała mnie głowa po złym śnie i jej irytującym głosie.
Czego ona teraz chce?
"Jakim cudem kradniesz moje biżuterię!" Nathalia krzyknęła, a dźwięk jej głosu wbił się mi w uszy, sprawiając, że się skrzywiłem.
Sen z oczu i mętny obraz zniknęły w momencie, gdy usłyszałem jej słowa.
Czy ona właśnie powiedziała "kradniesz"?
Spojrzałem w kierunku, aby się upewnić, na kogo się odnosi, a jej wzrok padł na mnie.
Napewno to jakiś błąd.
„
"Jesteś głuchy? Gdzie jest moja biżuteria?" - domagała się, wyciągając w moją stronę rękę.
Mineły się moje brwi z dezorientacją, gdy moje mózg próbował przetworzyć moje ostatnie spotkanie z nią.
Nakazała mi skończyć obowiązki, które zwykle wykonuje dziesięć osób. Wykonałem je bez narzekania i znalazłem się w lochu.
Dlaczego oskarża mnie o kradzież biżuterii?
Brakowało mi słów, gdy patrzyłem na nią z coraz większym zdziwieniem, oczekując, że zaraz wybuchnie perłą śmiechu.
powiedziała mi, że to był żart, ale jej twarz pozostała twarda jak skała.
Zanim zdążyłem otworzyć usta, moje policzki piekły od ciężkiego uderzenia. Łzy spadały mi z oczu, gdy moja dłoń głaskała moją twarz. Byłem pewien, że jest teraz czerwona.
Czy ona właśnie mnie uderzyła?
Wzburzenie we mnie narastało, ale starałem się opanować.
Była córką Alfy, a przeciwstawienie się jej przyniosłoby więcej kary.
"Ale nie ukradłam twojej biżuterii", krzyknąłem, więcej lat.
Łzy spływały mi po policzkach, gdy ciężko połknąłem.
"Czy krzyczysz na mnie?" zapytała, histerycznie się śmiejąc, "Czy udajesz głupią? Tania dziwko. Jesteś prostytutką, tak samo jak twoja matka!" Wybuchła.
Jej słowa nie dotarły do mnie, ale w tym momencie przecięły mnie jak gorący nóż, sprawiając ból, który przeszył moje serce.
"Zamknij się!" krzyknąłem, ignorując pulsujący ból głowy.
Jak odważyła się niesłusznie mnie oskarżyć?
Nie pozwolę jej na to.
tak mnie rzucać. Byłam też córką Alfy!
"Nie odważaj się podnosić na mnie głosu!"
Jej ręka właśnie miała trafić w moją twarz, ale złapałam ją w połowie, powstrzymując się od uderzenia.
Zadowolenie płynie we mnie, gdy jej oczy rozszerzają się ze zdziwienia.
Nie spodziewała się, że potrafię stanąć w swojej obronie.
Wprowadziła mnie w ścianę.
"Zdejmij zdrajcze ręce z siebie, suko!" Wrzasnęła, odepchnąwszy mnie jakbym była.
Cholernie zostaw mnie w spokoju. Zmusiłeś mnie do pracy od świtu do zmierzchu. Nawet nie jadłem ani nie zrobiłem sobie przerwy. Ty jesteś powodem, dla którego spędziłem noc w tej piekielnej sytuacji, a teraz oskarżasz mnie o kradzież twojej biżuterii?!" Wybuchłem. Gniew podnosił się w mojej klatce piersiowej, gdy wpatrywałem się w jej irytującą twarz.
Byłem o krok od rzucenia się na nią i złamania jej nosa.
"Powodem, dla którego nie spałeś, było to, że chciałeś coś ukraść. Wiesz, że Król Alfa będzie tu...
Chwila, to była przyczyna, dla której chcesz wyglądać pięknie z moją naszyjnikiem, prawda?"
Zachrzęściłem, gdy jej słowa mnie irytowały.
Ja? Kraść?
"Wyraźnie jesteś poza zmysłami" - syknąłem, oddalając się od niej, ale ona złapała mnie za włosy i rzuciła mnie o ścianę.
Przygryzłem wargi, żeby nie krzyczeć. Czułem, jak mój kość pęka w tym procesie. Moje nogi nie mogły podtrzymać mojego ciała i runąłem na podłogę, trzymając bok, który bolał.
Dobrze, że wilkołaki się goją.
ast.
"Ukradłeś to! Pani znalazła moje biżuterię w twoim pokoju, gdy na ciebie czekała. Zgłoszono również, że porzuciłeś obowiązki. Mogę powiedzieć, że to było wtedy, kiedy schowałeś to w swoim pokoju, bo czułeś, że nikt nie patrzy," Jej usta skrzywiły się w złowrogim uśmiechu, gdy na mnie patrzyła.
Moje serce stało się ciężkie, gdy moja matka wszedł, potwierdzając wszystko, co powiedziała Nathalia.
"Przysięgam, matko, to nieprawda. Wyszedłem tylko raz, żeby się oddać. Ona kłamie,"
/p>
"Cisza!" Rozkazała moja matka, zanim mocno mnie uderzyła w moje miejsce, "Jak to się dostało do twojego pokoju? Czy wyrosło skrzydła i poleciało?" Zapytała, śmiejąc się histerycznie.
Tym razem pozwoliłem łzom swobodnie spływać z moich oczu, gdy moje wargi drżały.
Nie mogłem uwierzyć, że moja matka mnie uderzyła z powodu Nathalii.
Nawet nie zainteresowała się prawdą!
Jaka to była za matka?
"Myślałam, że umieszczenie cię na czasie pozwoli ci dojść do rozsądku."
u. Ale się myliłem. Ty niewdzięczne dziecko! Jedyne, co robisz, to mnie kompromitujesz. Nienawidzę cię!" Jej spojrzenie na mnie było pełne złości, zanim nieco się złagodziło, gdy odwróciła się do Nathalii, "Powinna być ukarana,"
Moje serce rozpadło się na tysiące kawałków, gdy jej słowa wbiły się głęboko w moje serce, jeszcze bardziej je rozdzierając.
Nie mogłem uwierzyć, że moja matka postawiła obcą osobę ponad mnie.
Teraz sen nabierał sensu.
"Zrób to szybko, kochanie," Namawiała Nathalię, "Skończyłaś mnie kompromitować,
Ona powinna się wstydzić! - syczała, gdy jej oczy spotkały się z moimi.
Proszę, uwierz mi. Nigdy niczego nie ukradłam, przysięgam. Ktoś to włożył do mojego pokoju. Cały dzień nie wchodziłam do swojego pokoju - desperacko próbowałam ją przekonać.
Nie wychowałam złodziejki! - mruknęła, odwracając wzrok.
Zauważyłam fałszywy uśmiech, który Nathalia skierowała w stronę mojej matki. Nie dlatego, że ją lubiła, ale dlatego, że nienawidzenie mnie było jedynym powodem, dla którego się dogadywały.
To było t-
jedyną rzeczą, którą mieli wspólną.
Z ciężkim sercem patrzyłem na moją matkę, gdy nie mogła się doczekać kary dla Nathalii. Wiedziałem, że jest podekscytowana.
"Będzie uczestniczyć w spotkaniu, które będziemy mieli z Królem Alfa. Ale zamiast uczestniczyć jako część rodziny Alfa, jak się wcześniej umówiliśmy, będzie tam tylko jako służąca, podając nam potrawy", Nathalia uśmiechnęła się do mojej matki, gdy skończyła, przed spojrzeniem na mnie.
"Niech tak będzie,&quo
t; Moja matka potwierdziła i odeszła, zostawiając mnie z Nathalią i strażnikiem.
Moje serce przeskoczyło dwa razy przy oświadczeniu Nathalii, sprawiając, że cofnąłem się.
Nie mogłem uwierzyć własnym uszom.
Miałam siedzieć, podczas gdy pokojówka nas obsługiwała. Dlaczego Nathalia uczyniła mnie pokojówką? Czy nie pomyślała o wstydzie po mojej stronie?
"Nic nie ukradłam!" krzyknęłam z frustracją, mając nadzieję, że moje łzy dotrą do serca mojej matki, ale jej uszy były głuche na to
moje błagania.
Nigdy mi nie uwierzy, bez względu na to, co powiem lub zrobię.
To był stracony czas próbować ją przekonać.
W tamtej chwili znienawidziłem swoje życie.
Może powinienem po prostu zakończyć to wszystko i uwolnić się od tortur, skoro ona nienawidzi mojego istnienia.
"Będzie takie zabawne patrzeć, jak zostaniesz upokorzony," uśmiechnęła się, jej twarz płonęła z gniewu i zazdrości.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Damon
Moje kły zgrzytały z wściekłością, gdy moje oczy zwężone spotkały pół-umarłego mężczyznę błagającego o życie przede mną jak tchórz.
Nienawidziłem tchórzy!
A błaganie tylko ożywia płonące we mnie piekło.
"Bądź kurwa mężczyzną, a nie cipą!" Wykrzyknąłem na niego, ignorując jego krzyki, gdy moje wydłużone pazury głęboko wdarły się w jego ciało, rozcinając jego brzydką twarz.
"Nie błagałeś, gdy dołączyłeś do spisku," splunąłem, irytując się jego żałosnym stanem.
Przeklęty hipokryto!
"Proszę, mój królu", kaszlał słabo. Czułem, jak jego puls słabł z każdą sekundą. A propos, jego krew się wylewała, nie przetrwa długo.
"To był diabeł", jego drżące palce chwyciły krawędź mojej koszuli w desperacji.
Ogarnęła mnie oślepiająca wściekłość, gdy moje oczy stały się czerwone.
Jak śmie on dotykać moich ubrań swoimi brudnymi rękami?! Miał szczęście, że mnie nie dotknął.
"Byłoby mi przyjemnością cię odesłać z powrotem
"Wróć do niego" - powiedziałem zimno, wyrwując mu serce z klatki piersiowej i obserwując, jak jego bezwładne ciało opada jak talia kart.
"Co zrobiłeś? Ty potworze!" - zawołał głos zza pleców.
Potwór?
Zostałem nazwany wszelkimi dziwnymi imionami, ale nie potworem.
Dreszczyk emocji przeszył moje kości przy dźwięku tego imienia na jego ustach.
Potwór. Hm. To mi się podoba.
Ciemny uśmiech zagrał na moich ustach, gdy się odwróciłem, aby się z nim spotkać, "Ja za
Złapałem cię, byłeś tu przez chwilę -" Podeszłem do mojego drugiego więźnia. Natychmiast go rozpoznałem, mimo jego poobijanej twarzy. Był członkiem mojej rady.
Dudniący odgłos mojego ciężkiego buta o twardą podłogę i jego nieregularne oddychanie były jedynymi dźwiękami, które wypełniały lochy.
W przeciwieństwie do pierwszego, ten nie był tchórzem. Był prawdziwym mężczyzną. Ale pod jego odważną twarzą krył się przerażony kot. Zapach jego strachu tylko mnie podniecał.
Nie mogłem się doczekać, aż skonsumuję jego strach i zakończę jego życie!
Nienawidziłem długich rozmów.
"Wiemy, kto jest naszym królem. Nie będziesz zajmować tej pozycji długo, twój koniec jest bliski, demonie!" Zaryczał, wbijając we mnie swoje spojrzenie.
Demon? To też mi się podobało.
Pochwaliłem jego śmiałość, ale jego arogancja zaczęła mnie irytować.
"A kto będzie nieszczęśliwym następcą?" Spokojnie zapytałem, zbliżając się do niego.
Uśmiechnął się, mrużąc skrwawione zęby i rozerwane wargi, "To będzie niespodzianka," Jego przekrwione oczy były z.
Poprawię się na swoim.
Czy mnie wyzywał?
"Myślisz, że lubimy cię i chcemy, żebyś rządził nami jako Król Alfa?" Zaczął.
To nie było żadne nowe, że prawie wszyscy członkowie mojej rady mnie nienawidzili i nie lubili mojej oceny. Nienawidzili, że przetrwałem tak długo na tronie jako Król Alfa, ale nie pozwalałem sobie na to zrazić. Prowadzenie mojego ludu było moim priorytetem, bez względu na to, jak okrutny byłem.
Nadszedł czas, aby oczyścić moich członków rady.
"Nadchodzi wojna.
„Ng, Damon” – jego głos wypełnił moje uszy, wyrywając mnie z myśli.
Wzburzenie ogarnęło mnie na sposób, w jaki zwrócił się do mnie bez dodania mojego tytułu. Ale powstrzymałem się, chciałem usłyszeć, co ten drań ma do powiedzenia.
„Zostaniesz obalony, a twoje życie zostanie zmarnowane, tak jak brata i Ivy” – powiedział.
„Wystarczy!”
„Nie potrafisz nawet spłodzić dziecka…” – wyśmiał się.
„Wystarczy!” – ryknąłem, warcząc na niego i cięcie w jego twarz z moim.
Pazury. Mój głos był tak głośny, że czułem, jak pokój drży.
Czułem, jak wściekłość przejmuje nade mną, gdy mnie ogarniał dym.
Jak on ośmielił się wspomnieć o moich zmarłych braciach i mojej towarzyszce!
I mój problem.
Jego słowa tylko przywołały wspomnienia, których starałem się zapomnieć. Jego słowa były jak ostry nóż, który przeszył moje serce, otwierając i drapiąc ogromną, jeszcze niecałkowicie zagojoną ranę.
Zamknąłem oczy, aby powstrzymać gorące łzy spływające po mojej twarzy. Widok mojego płaczu był ostatnią rzeczą, jakiej pragnąłem.
Nikt nigdy mnie nie widział płakać i nikt nie zobaczy!
Wspomnienia powróciły gwałtownie, odtwarzając się w mojej głowie. Były tak wyraźne, że mogłem sobie wyobrazić każdy szczegół.
Atak zbójcy na moją watahę pozbawił mnie wszystkiego, co kochałem. Moją partnerkę i moich braci.
Byliśmy potrójnymi Alfa Królami, rządzącymi innymi watahami bez strachu, ale byłem jedyny, który przeżył. Przez lata próbowałem iść do przodu, ale utknąłem.
Niezależnie od tego, co robiłem, nigdy się nie uzdrowiłem. Byłem zniszczony, nikt nie mógł mnie naprawić.
Zachowywałem się twardo przed moimi poddanymi, ale w głębi duszy byłem roztrzaskany na kawałki. Potrzebowałem pomocy, ale nie pozwoliłem nikomu dostrzec mojej wrażliwości. Byłem Królem Alfa.
Poruszanie się dalej było niemal niemożliwe, większość nocy widzę ich i rozmawiam z nimi tak, jakby nadal istnieli. Wiedziałem, że nie mogę iść dalej, bez względu na to, jak bardzo się starałem. Zamiast tego pogrzebałem się w pracy, ale tylko uczyniło mnie bardziej okrutnym i bezwzględnym.
Gryzłem mocno wargi, gdy poczucie winy mnie przyćmiło.
Może gdybym był
Jeśli byliśmy tam na czas, żeby pomóc, moi bracia nie zostaliby schwytani i zabici, a nasz towarzysz nie utonąłby w rzece z naszym... Nie! Nie chciałem o tym myśleć. Ostatnią rzeczą, jakiej chciałem, było stracić panowanie nad sobą przed tym skurwielem.
Rozżarzona złość przetoczyła się we mnie, gdy chwyciłem go za kołnierz, mocno dusząc go i przygwożdżając moimi płonącymi oczami.
"Jak śmiesz mówić o moim bracie i naszym towarzyszu?!" ryknąłem, mocno uderzając go w twarz, aż stracił przytomność.
Jednakże nie skończyłem jeszcze z nim.
Rozszarpałbym go na kawałki!
Upewniłbym się, że nie zapomni o mnie tak szybko po tym, jak go zabiję w najbardziej niepojęty sposób.
Zadowolenie przebiegało przeze mnie, gdy jego strach dusił go szybciej niż go dusiłem.
Teraz mogłem się najeść jego strachem.
Warczałem, odsłaniając moje kły, gdy irytowało mnie to, jak jego oczy spoczywały na moich.
Przeklęta arogancja!
Upewniłbym się, że on...
saw był ciemnością, gdy przechodził samotną ścieżką prowadzącą do piekła.
"Nie odważ się na mnie spojrzeć!" wykrzyknąłem, wydłubując mu oczy bez ostrzeżenia, rozkoszując się jego przeraźliwymi krzykami.
Ale jeszcze nie skończyłem z nim.
"Masz jakieś ostatnie słowa, zanim cię wyślę do piekła?" zaśmiałem się niebezpiecznie, podnosząc duży hak, który spoczywał na ścianie i go głaszcząc.
Nie mogłem się doczekać, aż go wykorzystam. Moje ręce bolały z niecierpliwością.
"
Nie zapomnę o tobie w pośpiechu i upewnię się, że omijam cię, jeśli przyjdziemy na świat po raz drugi... " Wyszedł z niego kaszel krwią, łapiąc powietrze.
"Jesteś martwy!" Zaczął się dusić krwią, gdy wbiłem go hakiem, rozdzierając jego wnętrzności i obserwując, jak jego ciało rozpadło się na dwie części, gdy bezwładnie spadły na zimną podłogę.
Zarobiłem sobie kolejne imię. Śmierć! Kurwa, uwielbiam to.
Dźwięk kroków sprawił, że ostro spojrzałem na drzwi. Ulga
Przez mnie płynie uczucie widząc mojego Beta. Jasper był dla mnie wszystkim. Mój Beta był więcej niż najlepszym przyjacielem, był dla mnie jak brat. Był moim prawą ręką i ufałem mu całym moim życiem.
"Potwór, Demon, a teraz Śmierć? Jestem pod wrażeniem. Jak to zrobiłeś?" Zapytał podekscytowany, klaskając w dłonie.
"Obserwuj i ucz się, Jasperze" odpowiedziałem mojemu Betowi szorstkim głosem, "Ucz się od najlepszego,"
Tylko mam nadzieję, że powie, co chce i odejdzie. Nie byłem w nastroju.
nastrój na zabawę, dzięki temu skurwysynowi.
"Nie chcę psuć ci zabawy, ale teraz mamy spotkanie z Alfa watahy Diamond Heart," powiedział, przeglądając swojego iPada, zanim odłożył go i rzucił na mnie okiem.
W momencie, kiedy jego oczy stępiły się, odwróciłem wzrok. Nie chciałem być przez niego zawracany.
Ale byłem w błędzie, zobaczył moją zmartwioną twarz, zanim zdążyłem ukryć swoje wyrażenie.
Świetnie!
Zaczyna się teraz niekończąca się lekcja.
Lubię to.
Fakt, że się o mnie troszczył i stawiał mnie i paczkę na pierwszym miejscu, ale czasami kiwnąłem, żeby być sam. Nie chciałem jego współczucia.
"Czy wszystko w porządku?" Delikatnie zapytał, idąc na spotkanie ze mną. Niezręcznie się poczułem, gdy jego dłonie trzymały moje.
Nie czułem się komfortowo z fizycznym kontaktem.
"Czy to przez to, co ten skurwiel powiedział? Czy przez nadchodzący atak i spisek?" Lekko mnie ścisnął, sprawiając, że się spiąłem.
Nie lubiłem fizycznego dotyku.
Spotkałem się z tym. Było jeszcze gorzej z płcią przeciwną.
"Nie martw się o atak. To dlatego, że nie masz jeszcze spadkobiercy. Jak tylko znajdziesz spadkobiercę, ta szaleństwo się skończy" - zapewnił, poklepując mnie po ramieniu.
To brzmiało tak łatwo.
Znajdź spadkobiercę i to wszystko się skończy. Ale próbuję i nie działa. Nic nie wydaje się działać.
Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
Już się dość miałem samego siebie.
Pokręciłem oczami, dając mu zamyślony
spójrz, podczas gdy podnosił ręce w geście poddania.
Wiedział, jak bardzo nie lubię przypominania mi o moim problemie.
Nie potrzebuję jego litości. Nie potrzebuję litości nikogo. Litość oznacza słabych ludzi. Ja nie byłem słabeuszem!
Mogę sobie poradzić z czymkolwiek. Byłem Królem Alfa.
"Podsluchujesz?" zapytałem, machając jego pytaniami.
"Nie mogłem cię zostawić z nimi, a poza tym nie mogłem oprzeć się pokusie, żeby zobaczyć, jak go zabijesz," westchnął.
d, wskazując na mężczyznę, który został rozdarty na pół.
"Skąd się biorą te twórcze sposoby na zabijanie?"
"Obejrzyj i się naucz," powiedziałem, odwracając wzrok od niego.
Nie mogłem zaprzeczyć, że to, co ten skurwiel powiedział, bardzo mnie dotknęło.
Mój wnętrzności płonęły z wściekłości, a moje ręce drżały.
Kurwa!
Szybko schowałem ręce w kieszeni, żeby mój Beta nie zauważył. Nie chciałem kolejnej rundy wykładów i współczucia.
Cisza się przedłużała, a moje br
Oddychanie stało się bardziej nieregularne. Nie mogłem być w pobliżu niego, mój język ciała by mnie zdradził.
Potrzebowałem rozproszenia uwagi.
"Daj mi chwilę" powiedziałem ostro, od razu oddalając się, nie dając mu miejsca na pytania.
Miałem bardzo zły temperament i nienawidziłem, gdy go traciłem.
Nie mogłem iść do watahy Diamond Heart w takim stanie, mogłem ich wszystkich zabić.
Dlaczego musiał o tym wspominać, wiedząc, jak bardzo nienawidzę przypominania sobie mojej przeszłości i tego, jak zawiodłem.
Rodzina?
Wiedziałem, że robi to, aby się ze mnie naśmiewać, aby przypomnieć mi, że jestem słaby. Ale udowodnię mu, że się myli.
Potrzebowałem się teraz uwolnić od tego ciężaru.
Wypełniła mnie niepokój, gdy moje nogi znalazły drogę do komnaty Róży. Róza była odpowiednia.
Róza była moją kochanką. Była jedyną osobą, która mogła mnie ulżyć i zaakceptować takim, jakim jestem. Po śmierci mojej Luni, Róza była jedyną kobietą, jaką miałem. Zadowalała mnie tak, jak żadna inna kobieta i rozumiała moje pragnienia i ograniczenia.
Wi
Bez pukania, rzuciłem jej drzwi otwarte, wdzierając się do jej pokoju i zalewając go moją przerażającą aurą. Nie musiałem patrzeć na pokojówki, zanim nie wyskoczyły jak przestraszone szczury z jej pokoju.
"Rozebrać się!" rozkazałem, nie pozostawiając miejsca na wahanie.
Przesuń w górę, aby kontynuować