POV Blake
Patrzenie, jak Amelia przygotowuje się do swojego ślubu, jest jak oglądanie kogoś trenującego do własnej egzekucji, tylko z większą ilością tiulu i pasywno-agresywnymi kompozycjami kwiatowymi.
Mama jest w trybie Pełnej Luny-Dyktatorki, kontroluje absolutnie każdy, kurwa, szczegół: od składania serwetek po wyraz twarzy Amelii.
Czaję się w drzwiach jak rodzinny duch, patrząc, jak moja siostra jest programowana na broń w bieli. Przez naszą więź czuję, jak krzyczy. Ale na głos? Perfekcyjne posłuszeństwo.
"Blake." Mama mnie zauważa, bo oczywiście, że tak. "Zrób coś pożytecznego. Idź zorganizuj bagaż Amelii. Postaraj się niczego nie zepsuć."
Salutuję sarkastycznie i zmykam, zanim wymyśli jeszcze bardziej kreatywne sposoby, by mi przypomnieć, że jestem bezwartościowa.
Później, gdy mama wreszcie poszła postraszyć jakieś florystki, znajduję Amelię w jej pokoju, otoczoną ślubnym bajzlem. Suknia wisi tam jak jedwabne więzienie.
"Przetrwasz?" pytam.
Śmieje się, ale brzmi to jak tłuczone szkło. "Zdefiniuj przetrwać."
"Wciąż oddychasz, minimalne szkody psychiczne, jeszcze nie popełniłaś żadnego przestępstwa."
"To nie." Trzyma suknię ślubną, jakby mogła ją ugryźć. Potem jej oczy nabierają dziwnego, desperackiego blasku. "Przymierz ją."
"Co? Nie. To—"
"Proszę." Wciska mi suknię. "Dla zabawy."
Nie ma w tym nic zabawnego, patrząc na tę maniakalną energię, która od niej bije, ale biorę suknię. Jest cięższa, niż wygląda, cały ten jedwab, koronka i oczekiwania.
Wślizguję się w nią w jej łazience, a kiedy wychodzę, Amelia patrzy, jakby zobaczyła ducha. Może właśnie tak jest.
"Popatrz," szepcze, obracając mnie w stronę lustra na całą wysokość.
O kurwa.
Jesteśmy identyczne. Nie tylko na zasadzie "siostry, które są do siebie podobne", ale jakbyśmy były tą samą osobą. Ta sama twarz, ta sama sylwetka, wszystko to samo.
Nawet ja nie wiem, gdzie ja się kończę, a ona zaczyna.
"Mogłybyśmy oszukać każdego," mówi Amelia, a jej głos pęka jak cienki lód. "Nawet matka myliła nas, jak byłyśmy małe, pamiętasz? Zanim nie mogłaś się przemienić. Zanim uznali, że jesteś jakaś zepsuta."
"Am—"
"Czasem udawałam, że jestem tobą." Wyznanie wyrywa się z niej, jakby trzymała je latami. "Kiedy bycie idealną było jak topienie się. Udawałam, że jestem tobą i nie muszę dźwigać na barkach całej pierdolonej linii krwi."
"Tak, bo bycie rodzinnym rozczarowaniem to taki pakiet wakacyjny."
"Przynajmniej możesz być sobą."
Patrzę na nią. "Jesteś naćpana? Nie mogę być nikim. Mogę być nikim ."
Dotyka lustra tam, gdzie nasze odbicia się zlewają. "Jesteśmy więźniarkami, Blake. Tylko w innych celach."
Prawda uderza jak policzek.
Ma rację. Jesteśmy obie pojebane, tylko inną czcionką.
Tamtej nocy byłam na wpół przytomna, gdy moje drzwi skrzypią. Amelia wślizguje się jak cień, ściskając swój skórzany pamiętnik jakby był zrobiony z trotylu.
"Blake." Jej głos jest pilny, przestraszony. "Musisz to schować."
Siadam, natychmiast rozbudzona.
Wszystko w jej postawie krzyczy, że coś jest nie tak. Sposób, w jaki się trzyma, drżenie jej rąk, a ręce Amelii nigdy się nie trzęsą. To ona zawsze jest tą stabilną.
Coś jest naprawdę bardzo nie tak.
"Co się dzieje?"
"Po prostu to weź." Wciska mi pamiętnik w dłonie, a jej palce są lodowate. "Schowaj go gdzieś, gdzie mama go nigdy nie znajdzie. Tam jest... wszystko, co dla mnie ważne."
Przez naszą więź czuję jej przerażenie. Nie przed ślubem, nie przed Matthiasem, tylko czymś innym. Czymś nieskończenie gorszym.
"Amelia, co się, kurwa, dzieje?"
Ale tylko pochyla się i całuje mnie w czoło, jej usta zimne jak marmur. "Kocham cię, siostro. Nigdy o tym nie zapomnij."
"Przerażasz mnie…"
"Przepraszam." Cofając się do drzwi, jakbym miała ją powstrzymać. "Za wszystko. Że nie byłam wystarczająco silna, żeby—"
"Am—"
"Kocham cię," mówi jeszcze raz, i znika.
Powinnam była za nią pójść. Powinnam się domyślić.
Powinnam zrobić coś innego niż tylko schować jej pamiętnik pod luźną deską w mojej szafie i wrócić spać jak idiotka.
Świt przychodzi za wcześnie i zbyt cicho.
Brak odgłosów porannej rutyny z pokoju Amelii. Żadnego szumu prysznica.
Tylko cisza.
O siódmej rano niewiedza zżera mnie od środka. Pamiętnik leży pod moją podłogą jak naładowany pistolet, a ja nie mogę przestać myśleć o tym, jak powiedziała ‘kocham cię’.
Nie "dobranoc" czy "śpij dobrze". Kocham cię .
Jebać to.
Czytałam jej pamiętnik już wcześniej. Pisała w nim, kiedy byłam w pokoju, jakbyśmy miały jakiś popieprzony literacki nocleg. Nie będzie miała mi za złe.
Ale kiedy go otwieram, krew w moich żyłach zamienia się w lód.
„Nie mogę już tego dłużej robić. Nie mogę patrzeć, jak niszczą Blake kawałek po kawałku, podczas gdy ja stoję obok i udaję idealną córkę. Mam już dość bycia ich Złotym, kurwa, Dzieckiem. Sama myśl o zdradzie Matthiasa, o życiu w kłamstwie do końca moich dni—już mnie to zabija. Dlatego wybieram własne wyjście. Blake będzie się obwiniać. Zawsze to robi. Ale to nie jej wina. To moja, bo byłam zbyt słaba, żeby walczyć, zbyt przestraszona, żeby uciec, zbyt zmęczona, żeby dalej udawać. Przepraszam, Blake. Bardzo cię przepraszam. Nie mogę udawać, że jestem dość silna, by utrzymać nas obie. Nie mogę wyjść za kogoś, kogo nie kocham, żeby ratować stado, które nie zasługuje na ratunek. Nie mogę poślubić dobrego człowieka tylko po to, by go zniszczyć. Mam już dość wszystkiego. Może jeśli mnie zabraknie, wreszcie zobaczą, co ci zrobili. Kocham cię. Przepraszam. Nie idź za mną do dębowego gaju. Bądź wolna.”
„Nie…” Dziennik wypada mi z odrętwiałych palców. „Nie, nie, nie, nie, NIE!”
Biegnę, zanim mózg nadąży, wciąż w koszulce do spania i szortach, bosymi stopami uderzając o zimną podłogę. Przelatuję przez dom jak cholerny huragan.
„Gdzie jest Amelia?” Łapię pierwszego członka stada, jakiego widzę, jakiegoś nikogo, który zwykle udaje, że nie istnieję.
Patrzy na mnie, jakbym wyrosła mu druga głowa. „Ja... nie widziałem jej?”
Kuchnia. Pusta. Jej pokój. Puste łóżko, otwarte okno, wciąż niosące tę okropną ostateczność.
„Amelia!” Teraz krzyczę, sprawdzam każdy pokój, każdą szafę, każde miejsce, gdzie mogłaby się schować.
Kolejni członkowie stada patrzą, jakbym miała za chwilę załamanie psychiczne. Słusznie. Ale nikt jej nie widział.
Biegnę w stronę lasu, do naszego dębowego gaju, płuca płoną.
Może się mylę. Może zmieniła zdanie. Może po prostu uciekła beze mnie. Może—
Ale słyszę głosy zanim cokolwiek zobaczę. Męskie głosy. Śmieją się.
Przebijam się przez linię drzew i tam są—czterej patrolujący wilcy stoją w kółku wokół czegoś na ziemi, uśmiechnięci, jakby właśnie wygrali na loterii.
„No wreszcie, kurwa,” mówi jeden. „Myślałem, że ta żałosna suka w końcu nabierze jaj.”
„Założę się, że całą noc zbierała odwagę. Żałosne,” szydzi drugi.
Rozmawiają o samobójstwie jak o puencie swojego ulubionego żartu. Jakby ktoś wybierający śmierć był rozrywką.
Wtedy ją widzę.
Blond włosy rozrzucone na martwych liściach. Znane niebieskie piżamy. Ciało, które powinno być moje, którego wszyscy się spodziewali, leżące nieruchomo pod naszym dębem.
Świat przechyla się na bok.
„Nie!” Słowo wyrywa mi się z gardła jak potłuczone szkło. Ruszam, zanim pomyślę, przepychając się obok nich z siłą, o którą się nie podejrzewałam. „Odpieprzcie się od niej!”
Padam na kolana obok niej, a moje dłonie trzęsą się tak mocno, że ledwo mogę dotknąć jej twarzy.
„Amelia… Am, obudź się. No dalej…”
Ale jest zimna. Nie całkiem jeszcze, ale już zaczyna. Jej skóra ma ten woskowy odcień, który oznacza, że odeszła, naprawdę odeszła, bez powrotu.
Teraz szlocham, przyciągając jej głowę na kolana, a jej twarz—Bogini, jej twarz wygląda dokładnie jak moja, ale już nigdy się nie uśmiechnie.
Te same rysy, ta sama kość policzkowa, to samo wszystko, tylko że ona już nigdy nie otworzy oczu.
Już nigdy nie powie mi, że jestem czymś więcej niż rodzinnym rozczarowaniem.
Już nigdy nie spojrzy na mnie z tą upartą determinacją, która utrzymywała nas przy życiu.
Śmiech gaśnie nagle, jakby ktoś poderżnął im gardła.
„Czekaj,” szepcze jeden. „To... to nie...”
„O kurwa,” odzywa się inny głos. „To Amelia…”
„Ale myśleliśmy—”
„Zamknijcie się,” warczę przez łzy. „Po prostu się, kurwa, zamknijcie.”
Uciekają jak karaluchy, kiedy zapala się światło, nagle bardzo zainteresowani byciem gdziekolwiek indziej.
Tchórze. Co do jednego.
Po kilku minutach zostaję sama z ciałem siostry i miażdżącym ciężarem rzeczywistości.
To powinnam być ja.
Wszyscy się tego spodziewali.
Cholera, sama się tego spodziewałam. Rodzinne nieudacznictwo, które nie potrafi się przemienić, nie potrafi walczyć, nie potrafi nic zrobić dobrze, w końcu wybiera ostateczne wyjście.
Ale to nie byłam ja.
To była ona. Idealna, złota Amelia, która uśmiechała się przez wszystkie polityczne intrygi, każde aranżowane spotkanie, każdą ofiarę wymaganą przez naszych rodziców.
Moje palce suną po jej policzku, wciąż miękkim, wciąż dość ciepłym, by przez jedną głupią sekundę mieć nadzieję.
„Przepraszam…” szepczę. „Tak bardzo cię przepraszam. Powinnam była wiedzieć. Powinnam była cię powstrzymać…”
Ale nie zrobiłam tego. Bo jestem dokładnie tym, za kogo mnie mają—bezużytecznym, bezsilnym rozczarowaniem, które nawet nie potrafi uratować jednej osoby, na której mu zależało.
A teraz jej nie ma, jestem sama, a życie śmieje się z nas wszystkich.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Blake
Rodzinny grobowiec pachnie śmiercią i rozczarowaniem—co pasuje, bo to w zasadzie znak rozpoznawczy rodziny Bishopów.
Klęczę przy ciele Amelii, jej pamiętnik ściskam w drżących dłoniach, czytam jej list pożegnalny po raz dziesiąty, jakby słowa miały się zmienić.
— To ty miałaś być tą silną… — szepczę do jej nieruchomej postaci. Wygląda spokojnie, co doprowadza mnie do szału. — Ty miałaś przetrwać tę rodzinę. Nie ja. Ja jestem tylko zapasowymi częściami, pamiętasz?
Ma na sobie sukienkę, którą mama wybrała na jej pogrzeb—nie ślubną, dzięki Bogu, tylko prostą białą, przez którą wygląda młodziej. Niewinna.
Jakby nie rzuciła właśnie życia w cholerę, zostawiając mnie z tym całym bajzlem.
Drzwi do grobowca trzaskają tak gwałtownie, że można by obudzić umarłych. No, wszystkich oprócz Amelii.
Puls mi przyspiesza. Zastygam na pół oddechu, potem wciskam pamiętnik za podstawę jej trumny.
Wokół niego unosi się chmura kurzu, gdy cofam się, starając się wyglądać, jakbym nie zwierzała się właśnie zwłokom. Kroki ojca dudnią po posadzce, a przysięgam, że każdy kolejny dźwięk wierci się coraz głębiej w moim kręgosłupie.
— Przestań z tą melodramą. — Wpada do środka, jego alfa-autorytet wypełnia przestrzeń jak toksyczny gaz. — Amelia nie żyje, ale jej misja trwa dalej.
Chwyta mnie za nadgarstek, szarpiąc na nogi. Uścisk jest brutalny, zaprojektowany, by zostawić siniaki, przypomnieć mi dokładnie, gdzie jestem w łańcuchu pokarmowym. Na samym dnie, jednoosobowa delegacja.
Matka wsuwa się za nim, jej wyrachowane spojrzenie już kilka kroków naprzód.
— Zajmiesz jej miejsce.
Parskam śmiechem. Wychodzi histerycznie, na granicy obłędu.
— Zwariowaliście? Nie mogę— Ja nie— — gestykuluję dziko w swoim kierunku. — Jestem tą wadliwą bliźniaczką, pamiętacie? Genetyczną pomyłką? Rodzinnym wstydem?
— Właśnie. — Głos ojca mięknie, aż mam ciarki. — Dlatego to jest idealne.
Co?
Puszcza mój nadgarstek, zaczyna krążyć wokół mnie jak wokół ciekawego eksperymentu naukowego.
— Pomyśl o tym, Blake. To twoja szansa, by udowodnić, że nie jesteś porażką, za jaką cię mieliśmy.
— Amelia nie potrafiła stanąć nawet wobec prostego małżeństwa — wtrąca się mama, jej słowa ociekają słodką trucizną. — Miała wszystkie atuty. Moc, szkolenie, nasze pełne wsparcie… a wybrała słabość.
Dotyka mojej twarzy, łagodna jak wąż.
— A ty? Ty przeżyłaś dwadzieścia lat niczego. Bez darów, bez mocy, bez wsparcia. A mimo to tu stoisz.
— Ledwo się trzymam — mruczę, ale w piersi rozplata mi się coś chorobliwego i rozpaczliwego.
— Amelia urodziła się z darami — ciągnie mama — ale ty zasłużysz na swoją wartość sprytem i determinacją. Jeśli zrobisz to, czego ona nawet nie odważyła się spróbować, udowodnisz, że jesteś silniejsza z was obu.
Słowa trafiają dokładnie tam, gdzie celuje.
Prosto w rozległą ranę mojej samooceny.
Ojciec podchodzi bliżej, sztucznie wytwarzając ciepło jak grzejnik z misją.
— Poślub Matthiasza Hendersona. Wróć z sekretami stada Bloodmoon, a w końcu będziesz godna naszego nazwiska. Udowodnisz, że moc to nie wszystko—liczy się wola, nie geny.
— Kiedyś poprowadzisz to stado — dodaje mama, malując niemożliwe wizje swoim głosem. — Potężna wilczyca, którą zawsze miałaś być. Nie pomimo braku przemiany, ale dzięki temu, co osiągnęłaś bez niej.
Wiem, co się dzieje.
Dwadzieścia lat psychicznej przemocy dały mi doktorat z technik manipulacji. Grają mną jak cholernymi skrzypcami, uderzają w każdą nutę mojej desperackiej potrzeby akceptacji.
— To bzdura — mówię, ale głos brzmi bez przekonania. — Używacie mnie tylko dlatego, że wasza ulubiona, prawdziwa córka—
— Nasza prawdziwa córka stoi właśnie tutaj — ojciec przerywa stanowczo. — I zaraz udowodni, że jest warta dziesięciu swoich sióstr.
Najgorsze? Jakaś żałosna, zniszczona cząstka mnie chce w to uwierzyć.
Chce uwierzyć, że może w końcu będę kimś więcej niż największym rozczarowaniem rodziny.
— Ludzie zauważą— — próbuję jeszcze ostatni raz zaprotestować.
— Dwa miesiące żałoby — mówi mama gładko. — Powiemy, że potrzebujemy czasu na opłakanie przed ślubem. Wystarczająco, żeby cię wyszkolić, dopracować każdy gest.
— A jeśli zawiodę?
Temperatura w pomieszczeniu spada o dziesięć stopni. Sztuczne ciepło ojca znika, jakby nigdy go nie było.
— Wtedy udowodnisz to, co zawsze podejrzewaliśmy — mówi po prostu. — Że jesteś tylko stratą naszego nazwiska.
Ale mama, niepoprawna strateg, łagodzi cios: — Ale nie zawiedziesz. Bo w przeciwieństwie do Amelii nie masz nic do stracenia i wszystko do zyskania. To czyni cię niebezpieczną. To czyni cię idealną.
Patrzę po raz ostatni na spokojną twarz Amelii.
Uciekła. Wybrała śmierć zamiast bycia ich bronią.
A ja? Wciąż tu jestem, wciąż oddycham, wciąż żałośnie mam nadzieję, że może tym razem wystarczę.
— Zrobię to… — szepczę.
Moi rodzice uśmiechają się jak drapieżniki, które właśnie osaczyły zdobycz. Bo, bądźmy szczerzy, dokładnie tak się stało.
— Doskonale. — Mama już przechodzi do planowania. — Zaczniemy szkolenie natychmiast. Modulacja głosu, maniery, wszystko, co Amelia wiedziała o Matthiasie i jego stadzie.
— Będziesz idealna — dodaje ojciec, i przez tę jedną zatrutą sekundę pozwalam sobie uwierzyć, że mówi to szczerze.
— A co z jej ciałem? — pytam, wskazując na Amelię.
— Zostanie pochowana pod twoim imieniem — mówi mama bez zawahania. — Blake Bishop zginęła w tragicznym wypadku. Amelia żyje, by wykonać swoje zadanie.
Ta bezceremonialna brutalność odbiera mi dech. Nawet po śmierci jestem wymazywana.
Ale co w tym nowego?
Rzucam ostatnie spojrzenie siostrze—tej silnej, tej idealnej, tej, która pękła pierwsza, tej, która kochała mnie ponad wszystko—i składam cichą obietnicę.
Zagram w ich grę. Będę ich bronią. Oszukam całe stado Bloodmoon i przyniosę im ich sekrety.
A potem, gdy w końcu zdobędę ich aprobatę, ich miłość, ich uznanie?
Sprawię, że się tym zadławią.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Blake
Dwa miesiące udawania martwego potrafią nieźle namieszać w głowie.
Siedzę na tylnym siedzeniu Mercedesa, który kosztuje więcej niż domy większości ludzi, z pamiętnikiem Amelii przyciśniętym do piersi jak najbardziej przygnębiający koc bezpieczeństwa świata.
Za przyciemnionymi szybami przesuwają się tereny Bloodmoon. Same pradawne sosny i górskie widoki, które byłyby przepiękne, gdyby nie to, że zaraz zamierzam dopuścić się oszustwa tożsamości na ogromną skalę.
Moja siostra leży teraz w ziemi pod moim imieniem. Blake Bishop, genetyczne rozczarowanie, ofiara tragicznego wypadku.
Tymczasem ja noszę jej twarz, jej markowe ubrania, całe jej pieprzone życie i tożsamość.
Transformacja była brutalna.
Dziewięć tygodni mamy i taty bawiących się w wypaczonego Pigmaliona, wycinających wszystko, co było Blake, i rzeźbiących doskonałą Amelię na jej miejscu.
Lekcje modulacji głosu aż do krwawienia gardła. Analiza ruchów, aż potrafiłam odwzorować jej chód co do milimetra. Ćwiczenia mimiki, przy których nawet aktorzy metodyczni by płakali.
„Pamiętaj,” mówi mama z przedniego siedzenia, nie racząc nawet spojrzeć do tyłu, „jeden błąd i pogrążysz nas wszystkich.”
Zero presji, serio.
Pamiętnik w moich dłoniach waży tonę. Znam na pamięć każdy wpis, wchłonęłam każdy szczegół o Matthiasie Hendersonie, aż mogłabym napisać jego biografię.
Według Amelii: inteligentny, honorowy, zaskakująco delikatny jak na Alfę, biegły w walce, strategiczny myśliciel, ma słabość do ciasteczek z kawałkami czekolady.
Pisała o nim jak o politycznym dossier, z okazjonalnymi ludzkimi momentami. Z szacunkiem, ale z dystansem. Pasuje do tego, że ich cała umowa była tak romantyczna jak rozliczenie podatkowe.
Pisała też o mnie. Ciągle.
‘Blake rozśmieszyła mnie dziś do łez, parodiując Ojca podczas jego porannych tyrad.’
Albo ‘Chciałabym zabrać Blake ze sobą do Bloodmoon, gdzie wreszcie byłaby bezpieczna. Zasługuje na o wiele więcej niż daje jej nasza rodzina.’
Plot twist: zostawiła mi coś gorszego.
Samochód zwalnia. Jesteśmy na miejscu.
Czas dać największy występ mojego żałosnego życia.
Beta Zack spotyka nas przy wejściu do domu watahy i, o cholera, jest dokładnie taki, jak opisywała Amelia.
Wysoki, barczysty, z tą łatwą pewnością siebie, która płynie ze świadomości, że mógłby komuś rozerwać gardło, ale decyduje się tego nie robić. Jego uśmiech jest naprawdę ciepły, gdy podchodzi.
„Amelio! Wyglądasz pięknie.”
Wchodzę w rolę jak w drugą skórę.
Uśmiech Amelii, jej gracja, jej głos: „Zack! Cudownie cię znowu widzieć.”
Przytula mnie tak serdecznie, że o mało nie wypadam z roli, bo Amelia nie wspomniała, że jest typem przytulasa. Udaje mi się odpowiedzieć z odpowiednią dozą znajomego ciepła.
„Jak minęła podróż? Widziałaś nową instalację paneli słonecznych po drodze? Pamiętam, że wspominałaś o zrównoważonej energii przy naszej ostatniej— Och, to mi przypomina, jak wtedy kompletnie zniszczyłaś Sama w debacie o ekonomii watahy. Co to wtedy powiedziałaś o alokacji zasobów?”
Kurwa. Kurwa kurwa kurwa.
Tego nie było w pamiętniku. Jakaś przypadkowa rozmowa sprzed wieków, o której nie mam zielonego pojęcia.
Czuję, jak mama za mną się napina, gotowa interweniować, ale muszę sobie z tym poradzić, bo—
Śmiech Amelii wypływa ze mnie, perfekcyjny w swoim lekceważącym cieple.
„O rany, nie przypominaj mi. Pewnie strasznie się popisywałam. Wiesz, jaka jestem, jeśli chodzi o zrównoważony rozwój.”
Wystarczająco ogólne, żeby przeszło, a Zack się zaśmiewa i przechodzi dalej. Wtedy mama wkracza z perfekcyjnym wyczuciem czasu.
„Beta Zack, jesteśmy bardzo wdzięczni za cierpliwość waszej watahy podczas naszego okresu żałoby.” Jej głos ocieka wyreżyserowanym smutkiem. „Te miesiące były... trudne.”
Jego wyraz twarzy przechodzi w współczucie i nagle mam ochotę być gdziekolwiek indziej.
„Oczywiście. Amelia zawsze ciepło wypowiadała się o swojej siostrze bliźniaczce. Chciała przedstawić nam Blake.” Jego głos łagodnieje. „Taki to smutny los, że Bogini Księżyca wezwała ją do siebie tak wcześnie.”
Stoję tam w skórze mojej martwej siostry, podczas gdy ludzie składają kondolencje z powodu mojej własnej śmierci. Pewnie jest na to jakieś niemieckie słowo.
„Blake była...” zaczynam, po czym muszę się zatrzymać, bo co się mówi o sobie w czasie przeszłym? „Była dla mnie wszystkim.”
To przynajmniej prawda.
* * *
Ceremonia ślubna odbywa się o wschodzie księżyca, bo wilkołaki to dramatyczne sukinsyny kochające symbolikę. Członkowie watahy wypełniają polanę, wszyscy w strojach formalnych, które w magiczny sposób są i eleganckie, i gotowe do polowania.
Wtedy go widzę.
Matthias stoi przy ołtarzu jak każda mroczna powieść romantyczna, która ożyła.
Sześć stóp czystej, alfa energii, ciemne włosy, ramiona, które mogłyby unieść cały świat albo go zmiażdżyć. Ale to jego oczy zatrzymują mnie w miejscu—intensywna zieleń, która zdaje się przenikać przez każde kłamstwo, jakie kiedykolwiek powiedziałam.
Ale to nie to sprawia, że się potykam.
To ten przyciągający magnetyzm.
W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotykają, coś we mnie—coś, o czym nawet nie wiedziałam, że istnieje—wyciąga się ku niemu jak magnes odnajdujący północ. Całe moje ciało robi się gorące, potem zimne, potem znowu gorące.
Co do cholery?
Zmusiłam się, by iść dalej, by utrzymać spokojny uśmiech Amelii, ale w środku krzyczę.
To. Nie. Było. W dzienniku.
Amelia nigdy nie wspomniała, że czuła się, jakby poraził ją piorun, nigdy nie pisała o tej przytłaczającej potrzebie, by znaleźć się bliżej, jeszcze bliżej…
To muszą być nerwy. Albo strach.
Albo mój kompletny brak doświadczenia z naprawdę atrakcyjnymi mężczyznami, którzy nie są moją rodziną ani nie próbują spuścić mi łomotu na treningu.
Ceremonia zlewa się w jedną całość. Słowa o jedności, sile i błogosławionych więziach. Jego dłonie są ciepłe, kiedy bierze moje, a to przyciąganie narasta tak bardzo, że ledwo mogę oddychać.
Kiedy urzędnik mówi mu, by pocałował swoją żonę, przygotowuję się na uderzenie.
Nie jestem gotowa.
Jego usta dotykają moich i świat eksploduje. Każde zakończenie nerwowe rozświetla się jak choinka, to dziwne przyciąganie wskakuje na swoje miejsce jak zamek znajdujący swój klucz.
Wydaję cichy jęk przy jego ustach, a on pogłębia pocałunek, jedną dłonią obejmując moją twarz z niszczycielską delikatnością.
Kiedy się odrywamy, jego oczy są ciemne od czegoś, czego nie rozumiem. Ale nie ma czasu na analizę, bo wszyscy wiwatują i jesteśmy porwani w wir świętowania, a ja mam w głowie tylko jedno… Właśnie poślubiłam narzeczonego mojej martwej siostry bliźniaczki.
Później, w sypialni, której wystrój pewnie kosztował więcej niż roczne zarobki większości ludzi, rzeczywistość wraca z hukiem.
To jest noc poślubna. Powinniśmy… no właśnie.
Stoję tam w bieliźnie, którą wybrała mama (potrzebuję jeszcze więcej terapii), próbując przywołać pewność siebie Amelii, chociaż ręce mi się trzęsą.
Matthias patrzy na mnie z łóżka, wciąż w częściowo rozpiętej koszuli, a to przyciąganie robi się coraz silniejsze.
„Wszystko w porządku?” Jego głos jest łagodny. „Nie musimy robić niczego, na co nie jesteś gotowa.”
Ta niespodziewana dobroć niemal mnie łamie. Naklejam na twarz uśmiech Amelii.
„Po prostu się denerwuję. To były… trudne miesiące.”
Wstaje, podchodzi bliżej i muszę zablokować kolana, żeby nie osunąć się w jego stronę. „Rozumiem. Strata Blake’a… Nie mogę sobie wyobrazić takiego bólu.”
O, nie możesz sobie nawet wyobrazić, kolego.
Jego dłoń obejmuje moją twarz, kciuk gładzi mój policzek, a to przyciąganie nasila się, aż tonę w nim bez reszty. „Ale dziś wieczór nie jest o żałobie. Dziś wieczór jest o nas.”
Racja. Noc poślubna. Konsumpcja. Cały pakiet.
W dzienniku Amelii było napisane, że rozmawiali o czekaniu do ślubu—porządni wilkołacy oszczędzający się dla swoich partnerów czy cokolwiek tam. Czyli on myśli, że jestem dziewicą.
Technicznie rzecz biorąc, to prawda, tylko nie tą dziewicą, której się spodziewa.
Trzęsę się jak chihuahua podczas burzy.
„Zajmę się tobą.” Jego głos robi się niższy, a ja mięknę w środku. „Zrobimy to powoli.”
Całuje mnie znowu, tym razem inaczej niż podczas ceremonii. Głębiej, bardziej łapczywie, z obietnicą. To dziwne przyciąganie rozkwita w potrzebę tak intensywną, że aż mnie przeraża.
Moje ciało reaguje, jakby znało jego, wyciąga się do niego z desperacją, której nie rozumiem.
Bielizna wybrana przez mamę (terapia, jeszcze więcej terapii) ląduje na podłodze. Jego dłonie, zgodnie z obietnicą, są pełne szacunku i ostrożne, traktują mnie jak coś cennego, a nie jak oszustkę, której nie zna.
Gdy mnie dotyka, to dziwne przyciąganie śpiewa, zagłuszając każdą myśl poza bliżej, więcej, tak.
Robię wszystko, by wcielić się w Amelię—pewna siebie, ale niewinna, chętna, ale niedoświadczona. Ale kiedy w końcu się jednoczymy, gdy to przyciąganie wskakuje na swoje miejsce jak wszechświat, który się wyrównuje, zapominam o graniu roli.
Zapominam o wszystkim poza nim.
Później tuli mnie, jakbym miała zniknąć, całuje moje włosy, a ja próbuję sobie przypomnieć, jak się oddycha.
Całe moje ciało wibruje satysfakcją i czymś jeszcze. Czymś, co wydaje się trwałe, nieodwracalne.
Leżę w ciemności, czując jego oddech przy mojej skórze, a to przyciąganie osiada we mnie jako coś ciepłego i stałego.
Jak lina wiążąca mnie z nim. Jak łańcuch, którego nigdy nie zerwę.
Amelia nigdy nie wspomniała o czymś takim. Nic o uczuciu, jakbyś znalazła brakujący kawałek siebie, nic o tej do szpiku kości rozpoznawalności, która wykracza poza sam pociąg.
Co oznacza, że całkowicie zeszłam ze scenariusza, w łóżku z mężem mojej martwej siostry, czując rzeczy, które mogą zniszczyć wszystko.
Fantastycznie.
Przesuń w górę, aby kontynuować