POV Blake
Rodzinny grobowiec pachnie śmiercią i rozczarowaniem—co pasuje, bo to w zasadzie znak rozpoznawczy rodziny Bishopów.
Klęczę przy ciele Amelii, jej pamiętnik ściskam w drżących dłoniach, czytam jej list pożegnalny po raz dziesiąty, jakby słowa miały się zmienić.
— To ty miałaś być tą silną… — szepczę do jej nieruchomej postaci. Wygląda spokojnie, co doprowadza mnie do szału. — Ty miałaś przetrwać tę rodzinę. Nie ja. Ja jestem tylko zapasowymi częściami, pamiętasz?
Ma na sobie sukienkę, którą mama wybrała na jej pogrzeb—nie ślubną, dzięki Bogu, tylko prostą białą, przez którą wygląda młodziej. Niewinna.
Jakby nie rzuciła właśnie życia w cholerę, zostawiając mnie z tym całym bajzlem.
Drzwi do grobowca trzaskają tak gwałtownie, że można by obudzić umarłych. No, wszystkich oprócz Amelii.
Puls mi przyspiesza. Zastygam na pół oddechu, potem wciskam pamiętnik za podstawę jej trumny.
Wokół niego unosi się chmura kurzu, gdy cofam się, starając się wyglądać, jakbym nie zwierzała się właśnie zwłokom. Kroki ojca dudnią po posadzce, a przysięgam, że każdy kolejny dźwięk wierci się coraz głębiej w moim kręgosłupie.
— Przestań z tą melodramą. — Wpada do środka, jego alfa-autorytet wypełnia przestrzeń jak toksyczny gaz. — Amelia nie żyje, ale jej misja trwa dalej.
Chwyta mnie za nadgarstek, szarpiąc na nogi. Uścisk jest brutalny, zaprojektowany, by zostawić siniaki, przypomnieć mi dokładnie, gdzie jestem w łańcuchu pokarmowym. Na samym dnie, jednoosobowa delegacja.
Matka wsuwa się za nim, jej wyrachowane spojrzenie już kilka kroków naprzód.
— Zajmiesz jej miejsce.
Parskam śmiechem. Wychodzi histerycznie, na granicy obłędu.
— Zwariowaliście? Nie mogę— Ja nie— — gestykuluję dziko w swoim kierunku. — Jestem tą wadliwą bliźniaczką, pamiętacie? Genetyczną pomyłką? Rodzinnym wstydem?
— Właśnie. — Głos ojca mięknie, aż mam ciarki. — Dlatego to jest idealne.
Co?
Puszcza mój nadgarstek, zaczyna krążyć wokół mnie jak wokół ciekawego eksperymentu naukowego.
— Pomyśl o tym, Blake. To twoja szansa, by udowodnić, że nie jesteś porażką, za jaką cię mieliśmy.
— Amelia nie potrafiła stanąć nawet wobec prostego małżeństwa — wtrąca się mama, jej słowa ociekają słodką trucizną. — Miała wszystkie atuty. Moc, szkolenie, nasze pełne wsparcie… a wybrała słabość.
Dotyka mojej twarzy, łagodna jak wąż.
— A ty? Ty przeżyłaś dwadzieścia lat niczego. Bez darów, bez mocy, bez wsparcia. A mimo to tu stoisz.
— Ledwo się trzymam — mruczę, ale w piersi rozplata mi się coś chorobliwego i rozpaczliwego.
— Amelia urodziła się z darami — ciągnie mama — ale ty zasłużysz na swoją wartość sprytem i determinacją. Jeśli zrobisz to, czego ona nawet nie odważyła się spróbować, udowodnisz, że jesteś silniejsza z was obu.
Słowa trafiają dokładnie tam, gdzie celuje.
Prosto w rozległą ranę mojej samooceny.
Ojciec podchodzi bliżej, sztucznie wytwarzając ciepło jak grzejnik z misją.
— Poślub Matthiasza Hendersona. Wróć z sekretami stada Bloodmoon, a w końcu będziesz godna naszego nazwiska. Udowodnisz, że moc to nie wszystko—liczy się wola, nie geny.
— Kiedyś poprowadzisz to stado — dodaje mama, malując niemożliwe wizje swoim głosem. — Potężna wilczyca, którą zawsze miałaś być. Nie pomimo braku przemiany, ale dzięki temu, co osiągnęłaś bez niej.
Wiem, co się dzieje.
Dwadzieścia lat psychicznej przemocy dały mi doktorat z technik manipulacji. Grają mną jak cholernymi skrzypcami, uderzają w każdą nutę mojej desperackiej potrzeby akceptacji.
— To bzdura — mówię, ale głos brzmi bez przekonania. — Używacie mnie tylko dlatego, że wasza ulubiona, prawdziwa córka—
— Nasza prawdziwa córka stoi właśnie tutaj — ojciec przerywa stanowczo. — I zaraz udowodni, że jest warta dziesięciu swoich sióstr.
Najgorsze? Jakaś żałosna, zniszczona cząstka mnie chce w to uwierzyć.
Chce uwierzyć, że może w końcu będę kimś więcej niż największym rozczarowaniem rodziny.
— Ludzie zauważą— — próbuję jeszcze ostatni raz zaprotestować.
— Dwa miesiące żałoby — mówi mama gładko. — Powiemy, że potrzebujemy czasu na opłakanie przed ślubem. Wystarczająco, żeby cię wyszkolić, dopracować każdy gest.
— A jeśli zawiodę?
Temperatura w pomieszczeniu spada o dziesięć stopni. Sztuczne ciepło ojca znika, jakby nigdy go nie było.
— Wtedy udowodnisz to, co zawsze podejrzewaliśmy — mówi po prostu. — Że jesteś tylko stratą naszego nazwiska.
Ale mama, niepoprawna strateg, łagodzi cios: — Ale nie zawiedziesz. Bo w przeciwieństwie do Amelii nie masz nic do stracenia i wszystko do zyskania. To czyni cię niebezpieczną. To czyni cię idealną.
Patrzę po raz ostatni na spokojną twarz Amelii.
Uciekła. Wybrała śmierć zamiast bycia ich bronią.
A ja? Wciąż tu jestem, wciąż oddycham, wciąż żałośnie mam nadzieję, że może tym razem wystarczę.
— Zrobię to… — szepczę.
Moi rodzice uśmiechają się jak drapieżniki, które właśnie osaczyły zdobycz. Bo, bądźmy szczerzy, dokładnie tak się stało.
— Doskonale. — Mama już przechodzi do planowania. — Zaczniemy szkolenie natychmiast. Modulacja głosu, maniery, wszystko, co Amelia wiedziała o Matthiasie i jego stadzie.
— Będziesz idealna — dodaje ojciec, i przez tę jedną zatrutą sekundę pozwalam sobie uwierzyć, że mówi to szczerze.
— A co z jej ciałem? — pytam, wskazując na Amelię.
— Zostanie pochowana pod twoim imieniem — mówi mama bez zawahania. — Blake Bishop zginęła w tragicznym wypadku. Amelia żyje, by wykonać swoje zadanie.
Ta bezceremonialna brutalność odbiera mi dech. Nawet po śmierci jestem wymazywana.
Ale co w tym nowego?
Rzucam ostatnie spojrzenie siostrze—tej silnej, tej idealnej, tej, która pękła pierwsza, tej, która kochała mnie ponad wszystko—i składam cichą obietnicę.
Zagram w ich grę. Będę ich bronią. Oszukam całe stado Bloodmoon i przyniosę im ich sekrety.
A potem, gdy w końcu zdobędę ich aprobatę, ich miłość, ich uznanie?
Sprawię, że się tym zadławią.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Blake
Dwa miesiące udawania martwego potrafią nieźle namieszać w głowie.
Siedzę na tylnym siedzeniu Mercedesa, który kosztuje więcej niż domy większości ludzi, z pamiętnikiem Amelii przyciśniętym do piersi jak najbardziej przygnębiający koc bezpieczeństwa świata.
Za przyciemnionymi szybami przesuwają się tereny Bloodmoon. Same pradawne sosny i górskie widoki, które byłyby przepiękne, gdyby nie to, że zaraz zamierzam dopuścić się oszustwa tożsamości na ogromną skalę.
Moja siostra leży teraz w ziemi pod moim imieniem. Blake Bishop, genetyczne rozczarowanie, ofiara tragicznego wypadku.
Tymczasem ja noszę jej twarz, jej markowe ubrania, całe jej pieprzone życie i tożsamość.
Transformacja była brutalna.
Dziewięć tygodni mamy i taty bawiących się w wypaczonego Pigmaliona, wycinających wszystko, co było Blake, i rzeźbiących doskonałą Amelię na jej miejscu.
Lekcje modulacji głosu aż do krwawienia gardła. Analiza ruchów, aż potrafiłam odwzorować jej chód co do milimetra. Ćwiczenia mimiki, przy których nawet aktorzy metodyczni by płakali.
„Pamiętaj,” mówi mama z przedniego siedzenia, nie racząc nawet spojrzeć do tyłu, „jeden błąd i pogrążysz nas wszystkich.”
Zero presji, serio.
Pamiętnik w moich dłoniach waży tonę. Znam na pamięć każdy wpis, wchłonęłam każdy szczegół o Matthiasie Hendersonie, aż mogłabym napisać jego biografię.
Według Amelii: inteligentny, honorowy, zaskakująco delikatny jak na Alfę, biegły w walce, strategiczny myśliciel, ma słabość do ciasteczek z kawałkami czekolady.
Pisała o nim jak o politycznym dossier, z okazjonalnymi ludzkimi momentami. Z szacunkiem, ale z dystansem. Pasuje do tego, że ich cała umowa była tak romantyczna jak rozliczenie podatkowe.
Pisała też o mnie. Ciągle.
‘Blake rozśmieszyła mnie dziś do łez, parodiując Ojca podczas jego porannych tyrad.’
Albo ‘Chciałabym zabrać Blake ze sobą do Bloodmoon, gdzie wreszcie byłaby bezpieczna. Zasługuje na o wiele więcej niż daje jej nasza rodzina.’
Plot twist: zostawiła mi coś gorszego.
Samochód zwalnia. Jesteśmy na miejscu.
Czas dać największy występ mojego żałosnego życia.
Beta Zack spotyka nas przy wejściu do domu watahy i, o cholera, jest dokładnie taki, jak opisywała Amelia.
Wysoki, barczysty, z tą łatwą pewnością siebie, która płynie ze świadomości, że mógłby komuś rozerwać gardło, ale decyduje się tego nie robić. Jego uśmiech jest naprawdę ciepły, gdy podchodzi.
„Amelio! Wyglądasz pięknie.”
Wchodzę w rolę jak w drugą skórę.
Uśmiech Amelii, jej gracja, jej głos: „Zack! Cudownie cię znowu widzieć.”
Przytula mnie tak serdecznie, że o mało nie wypadam z roli, bo Amelia nie wspomniała, że jest typem przytulasa. Udaje mi się odpowiedzieć z odpowiednią dozą znajomego ciepła.
„Jak minęła podróż? Widziałaś nową instalację paneli słonecznych po drodze? Pamiętam, że wspominałaś o zrównoważonej energii przy naszej ostatniej— Och, to mi przypomina, jak wtedy kompletnie zniszczyłaś Sama w debacie o ekonomii watahy. Co to wtedy powiedziałaś o alokacji zasobów?”
Kurwa. Kurwa kurwa kurwa.
Tego nie było w pamiętniku. Jakaś przypadkowa rozmowa sprzed wieków, o której nie mam zielonego pojęcia.
Czuję, jak mama za mną się napina, gotowa interweniować, ale muszę sobie z tym poradzić, bo—
Śmiech Amelii wypływa ze mnie, perfekcyjny w swoim lekceważącym cieple.
„O rany, nie przypominaj mi. Pewnie strasznie się popisywałam. Wiesz, jaka jestem, jeśli chodzi o zrównoważony rozwój.”
Wystarczająco ogólne, żeby przeszło, a Zack się zaśmiewa i przechodzi dalej. Wtedy mama wkracza z perfekcyjnym wyczuciem czasu.
„Beta Zack, jesteśmy bardzo wdzięczni za cierpliwość waszej watahy podczas naszego okresu żałoby.” Jej głos ocieka wyreżyserowanym smutkiem. „Te miesiące były... trudne.”
Jego wyraz twarzy przechodzi w współczucie i nagle mam ochotę być gdziekolwiek indziej.
„Oczywiście. Amelia zawsze ciepło wypowiadała się o swojej siostrze bliźniaczce. Chciała przedstawić nam Blake.” Jego głos łagodnieje. „Taki to smutny los, że Bogini Księżyca wezwała ją do siebie tak wcześnie.”
Stoję tam w skórze mojej martwej siostry, podczas gdy ludzie składają kondolencje z powodu mojej własnej śmierci. Pewnie jest na to jakieś niemieckie słowo.
„Blake była...” zaczynam, po czym muszę się zatrzymać, bo co się mówi o sobie w czasie przeszłym? „Była dla mnie wszystkim.”
To przynajmniej prawda.
* * *
Ceremonia ślubna odbywa się o wschodzie księżyca, bo wilkołaki to dramatyczne sukinsyny kochające symbolikę. Członkowie watahy wypełniają polanę, wszyscy w strojach formalnych, które w magiczny sposób są i eleganckie, i gotowe do polowania.
Wtedy go widzę.
Matthias stoi przy ołtarzu jak każda mroczna powieść romantyczna, która ożyła.
Sześć stóp czystej, alfa energii, ciemne włosy, ramiona, które mogłyby unieść cały świat albo go zmiażdżyć. Ale to jego oczy zatrzymują mnie w miejscu—intensywna zieleń, która zdaje się przenikać przez każde kłamstwo, jakie kiedykolwiek powiedziałam.
Ale to nie to sprawia, że się potykam.
To ten przyciągający magnetyzm.
W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotykają, coś we mnie—coś, o czym nawet nie wiedziałam, że istnieje—wyciąga się ku niemu jak magnes odnajdujący północ. Całe moje ciało robi się gorące, potem zimne, potem znowu gorące.
Co do cholery?
Zmusiłam się, by iść dalej, by utrzymać spokojny uśmiech Amelii, ale w środku krzyczę.
To. Nie. Było. W dzienniku.
Amelia nigdy nie wspomniała, że czuła się, jakby poraził ją piorun, nigdy nie pisała o tej przytłaczającej potrzebie, by znaleźć się bliżej, jeszcze bliżej…
To muszą być nerwy. Albo strach.
Albo mój kompletny brak doświadczenia z naprawdę atrakcyjnymi mężczyznami, którzy nie są moją rodziną ani nie próbują spuścić mi łomotu na treningu.
Ceremonia zlewa się w jedną całość. Słowa o jedności, sile i błogosławionych więziach. Jego dłonie są ciepłe, kiedy bierze moje, a to przyciąganie narasta tak bardzo, że ledwo mogę oddychać.
Kiedy urzędnik mówi mu, by pocałował swoją żonę, przygotowuję się na uderzenie.
Nie jestem gotowa.
Jego usta dotykają moich i świat eksploduje. Każde zakończenie nerwowe rozświetla się jak choinka, to dziwne przyciąganie wskakuje na swoje miejsce jak zamek znajdujący swój klucz.
Wydaję cichy jęk przy jego ustach, a on pogłębia pocałunek, jedną dłonią obejmując moją twarz z niszczycielską delikatnością.
Kiedy się odrywamy, jego oczy są ciemne od czegoś, czego nie rozumiem. Ale nie ma czasu na analizę, bo wszyscy wiwatują i jesteśmy porwani w wir świętowania, a ja mam w głowie tylko jedno… Właśnie poślubiłam narzeczonego mojej martwej siostry bliźniaczki.
Później, w sypialni, której wystrój pewnie kosztował więcej niż roczne zarobki większości ludzi, rzeczywistość wraca z hukiem.
To jest noc poślubna. Powinniśmy… no właśnie.
Stoję tam w bieliźnie, którą wybrała mama (potrzebuję jeszcze więcej terapii), próbując przywołać pewność siebie Amelii, chociaż ręce mi się trzęsą.
Matthias patrzy na mnie z łóżka, wciąż w częściowo rozpiętej koszuli, a to przyciąganie robi się coraz silniejsze.
„Wszystko w porządku?” Jego głos jest łagodny. „Nie musimy robić niczego, na co nie jesteś gotowa.”
Ta niespodziewana dobroć niemal mnie łamie. Naklejam na twarz uśmiech Amelii.
„Po prostu się denerwuję. To były… trudne miesiące.”
Wstaje, podchodzi bliżej i muszę zablokować kolana, żeby nie osunąć się w jego stronę. „Rozumiem. Strata Blake’a… Nie mogę sobie wyobrazić takiego bólu.”
O, nie możesz sobie nawet wyobrazić, kolego.
Jego dłoń obejmuje moją twarz, kciuk gładzi mój policzek, a to przyciąganie nasila się, aż tonę w nim bez reszty. „Ale dziś wieczór nie jest o żałobie. Dziś wieczór jest o nas.”
Racja. Noc poślubna. Konsumpcja. Cały pakiet.
W dzienniku Amelii było napisane, że rozmawiali o czekaniu do ślubu—porządni wilkołacy oszczędzający się dla swoich partnerów czy cokolwiek tam. Czyli on myśli, że jestem dziewicą.
Technicznie rzecz biorąc, to prawda, tylko nie tą dziewicą, której się spodziewa.
Trzęsę się jak chihuahua podczas burzy.
„Zajmę się tobą.” Jego głos robi się niższy, a ja mięknę w środku. „Zrobimy to powoli.”
Całuje mnie znowu, tym razem inaczej niż podczas ceremonii. Głębiej, bardziej łapczywie, z obietnicą. To dziwne przyciąganie rozkwita w potrzebę tak intensywną, że aż mnie przeraża.
Moje ciało reaguje, jakby znało jego, wyciąga się do niego z desperacją, której nie rozumiem.
Bielizna wybrana przez mamę (terapia, jeszcze więcej terapii) ląduje na podłodze. Jego dłonie, zgodnie z obietnicą, są pełne szacunku i ostrożne, traktują mnie jak coś cennego, a nie jak oszustkę, której nie zna.
Gdy mnie dotyka, to dziwne przyciąganie śpiewa, zagłuszając każdą myśl poza bliżej, więcej, tak.
Robię wszystko, by wcielić się w Amelię—pewna siebie, ale niewinna, chętna, ale niedoświadczona. Ale kiedy w końcu się jednoczymy, gdy to przyciąganie wskakuje na swoje miejsce jak wszechświat, który się wyrównuje, zapominam o graniu roli.
Zapominam o wszystkim poza nim.
Później tuli mnie, jakbym miała zniknąć, całuje moje włosy, a ja próbuję sobie przypomnieć, jak się oddycha.
Całe moje ciało wibruje satysfakcją i czymś jeszcze. Czymś, co wydaje się trwałe, nieodwracalne.
Leżę w ciemności, czując jego oddech przy mojej skórze, a to przyciąganie osiada we mnie jako coś ciepłego i stałego.
Jak lina wiążąca mnie z nim. Jak łańcuch, którego nigdy nie zerwę.
Amelia nigdy nie wspomniała o czymś takim. Nic o uczuciu, jakbyś znalazła brakujący kawałek siebie, nic o tej do szpiku kości rozpoznawalności, która wykracza poza sam pociąg.
Co oznacza, że całkowicie zeszłam ze scenariusza, w łóżku z mężem mojej martwej siostry, czując rzeczy, które mogą zniszczyć wszystko.
Fantastycznie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Matthias
Coś tu jest naprawdę, kurwa, nie tak.
Leżę w łóżku, patrząc, jak moja nowa żona śpi, jej oddech miękki i równy, jak u kogoś, kto zaznał spokoju. Ale we mnie nie ma żadnego spokoju.
Nie wtedy, gdy mój wilk nie chce się, do cholery, zamknąć.
Od chwili, gdy Amelia pojawiła się na końcu tej alejki, krąży w mojej głowie jak dzikie zwierzę w klatce. Gdy tylko poczułem jej zapach, stracił rozum—wył, warczał, drapał na granicy mojej kontroli.
Partnerka. Nasza. MOJA, MOJA, MOJA.
To nie było subtelne. To nie było rozsądne. I z pewnością nie było częścią planu.
Bogini mi świadkiem, nie mogę przestać na nią patrzeć.
Nie tylko przez więź czy cokolwiek to jest, ale dlatego, że coś tu nie gra, jak melodia grana w złej tonacji.
I sprawa jest taka: znam Amelię Bishop od czterech lat.
Odbyliśmy dokładnie osiem spotkań, osiem kolacji i mniej więcej zero chwil z prawdziwą chemią. Miła dziewczyna. Inteligentna. Dowcipna i czasem aż za pewna siebie. Tak naprawdę mogłaby być świetną partnerką polityczną w małżeństwie.
Ale materiał na partnerkę? Mój wilk nawet nie drgnął.
Aż do dzisiaj wieczorem.
Gdy tylko ona zbliżyła się do ołtarza, to było jak uderzenie przez pociąg zrobiony z feromonów i pierwotnego rozpoznania. Mój wilk przeszedł od zera do psychopaty w jakieś trzy sekundy.
Ledwo się trzymałem, składając przysięgę.
Teraz leży zwinięta obok mnie, ta sama twarz, którą widziałem dwa razy do roku od kiedy mieliśmy szesnaście i dziewiętnaście lat. Te same ciemne włosy rozrzucone na mojej poduszce. Te same delikatne rysy. Ten sam zapach lawendy i morskiej soli.
Ale teraz czuję to przyciąganie. Siłę grawitacyjną, która każe mi owinąć się wokół niej i rzucić wyzwanie światu, by spróbował ją odebrać.
Co. Do. Kurwy.
Próbuję katalogować różnice, żeby zrozumieć ten chaos w mojej głowie.
Na naszych spotkaniach Amelia była pewna siebie, wręcz zuchwała. Dziś wieczorem? Była nieśmiała, niemal przestraszona, a nawet przerażona, do tego stopnia, że zmieniło to nawet nieco jej zapach.
Kiedy pocałowałem ją przy ołtarzu, zadrżała.
Kiedy dotknąłem jej w naszym łóżku, spojrzała na mnie, jakbym miał ją zaraz pożreć.
Co, w sumie, nie dziwne. Mój wilk zdecydowanie tego chciał.
Sama ceremonia też była dziwna. Dwumiesięczne opóźnienie przez śmierć jej siostry—tragiczny wypadek, tak powiedziano.
Blake Bishop, ta bezsilna bliźniaczka, młoda wilczyca bez wilka.
Amelia czasem o niej mówiła, zawsze z takim pełnym winy uczuciem. "Blake jest silniejsza, niż wszyscy myślą," mawiała. "Po prostu jeszcze nie odkryła swojej mocy."
Żałoba naprawdę potrafi dziwnie wpływać na ludzi.
Może strata bliźniaczki zmieniła coś fundamentalnego w Amelii. Obudziła coś uśpionego. Więzi bliźniacze są silne—gdy jedno umiera, drugie nigdy może nie być już takie samo.
Zostałem Alfą w wieku dziewiętnastu lat, gdy mój ojciec nagle odszedł. Zawał podczas polowania z watahą, martwy zanim jeszcze upadł na ziemię.
I nagle dziedziczę watahę, ogromne terytorium z ludźmi do ochrony i szesnastoletnią narzeczoną, której nigdy nie widziałem.
Nasze pierwsze spotkanie było niezręczne jak cholera. Ja próbowałem być odpowiedzialnym młodym Alfą, ona idealną polityczną narzeczoną. Oboje tańczyliśmy wokół faktu, że jesteśmy sobie obcy, planując wspólne życie.
Ale daliśmy radę. Znaleźliśmy wspólny grunt. Zbudowaliśmy coś na kształt przyjaźni.
Rozmawialiśmy o strategii, polityce watahy, zarządzaniu terytorium. Miała umysł jak stalowa pułapka i ambicje dorównujące moim. Szanuję to.
Myślałem, że z szacunku może narodzić się uczucie, a z uczucia coś trwałego.
Miłość nigdy nie była częścią równania.
A teraz mój wilk próbuje wydostać się ze skóry, by być bliżej niej, i nie mam pojęcia, co z tym zrobić.
Amelia porusza się we śnie, wydając cichy, zraniony dźwięk, który trafia mnie prosto w serce. Przyciągam ją bliżej odruchowo, a ona wtula się we mnie, jakby szukała schronienia.
Mój wilk mruczy z zadowolenia. Naprawdę, kurwa, mruczy.
Może więź partnerska była tam od zawsze, czekając.
Może oficjalna ceremonia, błogosławieństwo pod księżycem, obudziło coś uśpionego.
Może jej żałoba coś w niej rozbiła, sprawiła, że stała się podatna na moją potrzebę chronienia.
A może po prostu za dużo myślę.
Porusza się, jej jasnoniebieskie oczy otwierają się drżąco i w chwili, gdy uświadamia sobie, gdzie jest—przyciśnięta do mnie, całkowicie naga—panika miga na jej twarzy, zanim zdoła ją opanować.
"Cześć," szepcze.
"Hej." Odsuwam włosy z jej twarzy, zauważając, jak wtula się w mój dotyk, mimo oczywistych nerwów. "W porządku?"
"Ja... Tak. Po prostu... to wszystko jest... dużo."
Delikatnie powiedziane, ale odpuszczam jej. "Możemy się nie spieszyć. Nie musimy się do niczego zmuszać."
Patrzy na mnie, jakbym właśnie podarował jej księżyc. "Naprawdę?"
"Naprawdę." Studiuję jej twarz, patrząc na te znajome rysy. "Wiem, że ostatnie miesiące były trudne. Strata Blake..."
Coś błyska w jej oczach—ból, poczucie winy, coś jeszcze, czego nie potrafię nazwać.
"Nie chcę o tym rozmawiać..."
"Okej." Zapisuję sobie tę reakcję na później. "O czym chcesz rozmawiać?"
Przygryza wargę, czego nigdy przedtem u niej nie widziałem. "Opowiesz mi o watahie? O twoich planach?"
Bezpieczny temat. Mogę z tym pracować.
Gdy zaczynam mówić o dynamice watahy, słucha z intensywnością, która jest zarazem znajoma i obca. Te same inteligentne pytania, to samo strategiczne myślenie, ale pod spodem jest coś jeszcze.
Głód, który nie ma nic wspólnego z polityką.
Mój wilk to rozpoznaje, nawet jeśli moja ludzka część dopiero próbuje nadążyć.
Cokolwiek się zmieniło w tych miesiącach, gdy byliśmy osobno, cokolwiek żałoba i strata z niej wydobyły, odsłoniło coś nowego. Coś, co przyciąga najgłębsze części mnie.
Na razie pozwolę jej mieć swoje sekrety. Daję jej czas na przepracowanie tego, co dzieje się za tymi ostrożnymi oczami.
Ale w końcu będziemy musieli porozmawiać o tym, dlaczego mój wilk jest przekonany, że znalazł swoją partnerkę w kobiecie, której dotąd prawie nie zauważał.
Bo więzi partnerskie nie kłamią, nawet gdy wszystko inne może.
Przesuń w górę, aby kontynuować