passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Married My Twin’s Husband - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Married My Twin’s Husband

/

Rozdział 6

rozdział 5

POV Blake

Dwa miesiące udawania martwego potrafią nieźle namieszać w głowie.

Siedzę na tylnym siedzeniu Mercedesa, który kosztuje więcej niż domy większości ludzi, z pamiętnikiem Amelii przyciśniętym do piersi jak najbardziej przygnębiający koc bezpieczeństwa świata.

Za przyciemnionymi szybami przesuwają się tereny Bloodmoon. Same pradawne sosny i górskie widoki, które byłyby przepiękne, gdyby nie to, że zaraz zamierzam dopuścić się oszustwa tożsamości na ogromną skalę.

Moja siostra leży teraz w ziemi pod moim imieniem. Blake Bishop, genetyczne rozczarowanie, ofiara tragicznego wypadku.

Tymczasem ja noszę jej twarz, jej markowe ubrania, całe jej pieprzone życie i tożsamość.

Transformacja była brutalna.

Dziewięć tygodni mamy i taty bawiących się w wypaczonego Pigmaliona, wycinających wszystko, co było Blake, i rzeźbiących doskonałą Amelię na jej miejscu.

Lekcje modulacji głosu aż do krwawienia gardła. Analiza ruchów, aż potrafiłam odwzorować jej chód co do milimetra. Ćwiczenia mimiki, przy których nawet aktorzy metodyczni by płakali.

„Pamiętaj,” mówi mama z przedniego siedzenia, nie racząc nawet spojrzeć do tyłu, „jeden błąd i pogrążysz nas wszystkich.”

Zero presji, serio.

Pamiętnik w moich dłoniach waży tonę. Znam na pamięć każdy wpis, wchłonęłam każdy szczegół o Matthiasie Hendersonie, aż mogłabym napisać jego biografię.

Według Amelii: inteligentny, honorowy, zaskakująco delikatny jak na Alfę, biegły w walce, strategiczny myśliciel, ma słabość do ciasteczek z kawałkami czekolady.

Pisała o nim jak o politycznym dossier, z okazjonalnymi ludzkimi momentami. Z szacunkiem, ale z dystansem. Pasuje do tego, że ich cała umowa była tak romantyczna jak rozliczenie podatkowe.

Pisała też o mnie. Ciągle.

‘Blake rozśmieszyła mnie dziś do łez, parodiując Ojca podczas jego porannych tyrad.’

Albo ‘Chciałabym zabrać Blake ze sobą do Bloodmoon, gdzie wreszcie byłaby bezpieczna. Zasługuje na o wiele więcej niż daje jej nasza rodzina.’

Plot twist: zostawiła mi coś gorszego.

Samochód zwalnia. Jesteśmy na miejscu.

Czas dać największy występ mojego żałosnego życia.

Beta Zack spotyka nas przy wejściu do domu watahy i, o cholera, jest dokładnie taki, jak opisywała Amelia.

Wysoki, barczysty, z tą łatwą pewnością siebie, która płynie ze świadomości, że mógłby komuś rozerwać gardło, ale decyduje się tego nie robić. Jego uśmiech jest naprawdę ciepły, gdy podchodzi.

„Amelio! Wyglądasz pięknie.”

Wchodzę w rolę jak w drugą skórę.

Uśmiech Amelii, jej gracja, jej głos: „Zack! Cudownie cię znowu widzieć.”

Przytula mnie tak serdecznie, że o mało nie wypadam z roli, bo Amelia nie wspomniała, że jest typem przytulasa. Udaje mi się odpowiedzieć z odpowiednią dozą znajomego ciepła.

„Jak minęła podróż? Widziałaś nową instalację paneli słonecznych po drodze? Pamiętam, że wspominałaś o zrównoważonej energii przy naszej ostatniej— Och, to mi przypomina, jak wtedy kompletnie zniszczyłaś Sama w debacie o ekonomii watahy. Co to wtedy powiedziałaś o alokacji zasobów?”

Kurwa. Kurwa kurwa kurwa.

Tego nie było w pamiętniku. Jakaś przypadkowa rozmowa sprzed wieków, o której nie mam zielonego pojęcia.

Czuję, jak mama za mną się napina, gotowa interweniować, ale muszę sobie z tym poradzić, bo—

Śmiech Amelii wypływa ze mnie, perfekcyjny w swoim lekceważącym cieple.

„O rany, nie przypominaj mi. Pewnie strasznie się popisywałam. Wiesz, jaka jestem, jeśli chodzi o zrównoważony rozwój.”

Wystarczająco ogólne, żeby przeszło, a Zack się zaśmiewa i przechodzi dalej. Wtedy mama wkracza z perfekcyjnym wyczuciem czasu.

„Beta Zack, jesteśmy bardzo wdzięczni za cierpliwość waszej watahy podczas naszego okresu żałoby.” Jej głos ocieka wyreżyserowanym smutkiem. „Te miesiące były... trudne.”

Jego wyraz twarzy przechodzi w współczucie i nagle mam ochotę być gdziekolwiek indziej.

„Oczywiście. Amelia zawsze ciepło wypowiadała się o swojej siostrze bliźniaczce. Chciała przedstawić nam Blake.” Jego głos łagodnieje. „Taki to smutny los, że Bogini Księżyca wezwała ją do siebie tak wcześnie.”

Stoję tam w skórze mojej martwej siostry, podczas gdy ludzie składają kondolencje z powodu mojej własnej śmierci. Pewnie jest na to jakieś niemieckie słowo.

„Blake była...” zaczynam, po czym muszę się zatrzymać, bo co się mówi o sobie w czasie przeszłym? „Była dla mnie wszystkim.”

To przynajmniej prawda.

* * *

Ceremonia ślubna odbywa się o wschodzie księżyca, bo wilkołaki to dramatyczne sukinsyny kochające symbolikę. Członkowie watahy wypełniają polanę, wszyscy w strojach formalnych, które w magiczny sposób są i eleganckie, i gotowe do polowania.

Wtedy go widzę.

Matthias stoi przy ołtarzu jak każda mroczna powieść romantyczna, która ożyła.

Sześć stóp czystej, alfa energii, ciemne włosy, ramiona, które mogłyby unieść cały świat albo go zmiażdżyć. Ale to jego oczy zatrzymują mnie w miejscu—intensywna zieleń, która zdaje się przenikać przez każde kłamstwo, jakie kiedykolwiek powiedziałam.

Ale to nie to sprawia, że się potykam.

To ten przyciągający magnetyzm.

W chwili, gdy nasze spojrzenia się spotykają, coś we mnie—coś, o czym nawet nie wiedziałam, że istnieje—wyciąga się ku niemu jak magnes odnajdujący północ. Całe moje ciało robi się gorące, potem zimne, potem znowu gorące.

Co do cholery?

Zmusiłam się, by iść dalej, by utrzymać spokojny uśmiech Amelii, ale w środku krzyczę.

To. Nie. Było. W dzienniku.

Amelia nigdy nie wspomniała, że czuła się, jakby poraził ją piorun, nigdy nie pisała o tej przytłaczającej potrzebie, by znaleźć się bliżej, jeszcze bliżej…

To muszą być nerwy. Albo strach.

Albo mój kompletny brak doświadczenia z naprawdę atrakcyjnymi mężczyznami, którzy nie są moją rodziną ani nie próbują spuścić mi łomotu na treningu.

Ceremonia zlewa się w jedną całość. Słowa o jedności, sile i błogosławionych więziach. Jego dłonie są ciepłe, kiedy bierze moje, a to przyciąganie narasta tak bardzo, że ledwo mogę oddychać.

Kiedy urzędnik mówi mu, by pocałował swoją żonę, przygotowuję się na uderzenie.

Nie jestem gotowa.

Jego usta dotykają moich i świat eksploduje. Każde zakończenie nerwowe rozświetla się jak choinka, to dziwne przyciąganie wskakuje na swoje miejsce jak zamek znajdujący swój klucz.

Wydaję cichy jęk przy jego ustach, a on pogłębia pocałunek, jedną dłonią obejmując moją twarz z niszczycielską delikatnością.

Kiedy się odrywamy, jego oczy są ciemne od czegoś, czego nie rozumiem. Ale nie ma czasu na analizę, bo wszyscy wiwatują i jesteśmy porwani w wir świętowania, a ja mam w głowie tylko jedno… Właśnie poślubiłam narzeczonego mojej martwej siostry bliźniaczki.

Później, w sypialni, której wystrój pewnie kosztował więcej niż roczne zarobki większości ludzi, rzeczywistość wraca z hukiem.

To jest noc poślubna. Powinniśmy… no właśnie.

Stoję tam w bieliźnie, którą wybrała mama (potrzebuję jeszcze więcej terapii), próbując przywołać pewność siebie Amelii, chociaż ręce mi się trzęsą.

Matthias patrzy na mnie z łóżka, wciąż w częściowo rozpiętej koszuli, a to przyciąganie robi się coraz silniejsze.

„Wszystko w porządku?” Jego głos jest łagodny. „Nie musimy robić niczego, na co nie jesteś gotowa.”

Ta niespodziewana dobroć niemal mnie łamie. Naklejam na twarz uśmiech Amelii.

„Po prostu się denerwuję. To były… trudne miesiące.”

Wstaje, podchodzi bliżej i muszę zablokować kolana, żeby nie osunąć się w jego stronę. „Rozumiem. Strata Blake’a… Nie mogę sobie wyobrazić takiego bólu.”

O, nie możesz sobie nawet wyobrazić, kolego.

Jego dłoń obejmuje moją twarz, kciuk gładzi mój policzek, a to przyciąganie nasila się, aż tonę w nim bez reszty. „Ale dziś wieczór nie jest o żałobie. Dziś wieczór jest o nas.”

Racja. Noc poślubna. Konsumpcja. Cały pakiet.

W dzienniku Amelii było napisane, że rozmawiali o czekaniu do ślubu—porządni wilkołacy oszczędzający się dla swoich partnerów czy cokolwiek tam. Czyli on myśli, że jestem dziewicą.

Technicznie rzecz biorąc, to prawda, tylko nie tą dziewicą, której się spodziewa.

Trzęsę się jak chihuahua podczas burzy.

„Zajmę się tobą.” Jego głos robi się niższy, a ja mięknę w środku. „Zrobimy to powoli.”

Całuje mnie znowu, tym razem inaczej niż podczas ceremonii. Głębiej, bardziej łapczywie, z obietnicą. To dziwne przyciąganie rozkwita w potrzebę tak intensywną, że aż mnie przeraża.

Moje ciało reaguje, jakby znało jego, wyciąga się do niego z desperacją, której nie rozumiem.

Bielizna wybrana przez mamę (terapia, jeszcze więcej terapii) ląduje na podłodze. Jego dłonie, zgodnie z obietnicą, są pełne szacunku i ostrożne, traktują mnie jak coś cennego, a nie jak oszustkę, której nie zna.

Gdy mnie dotyka, to dziwne przyciąganie śpiewa, zagłuszając każdą myśl poza bliżej, więcej, tak.

Robię wszystko, by wcielić się w Amelię—pewna siebie, ale niewinna, chętna, ale niedoświadczona. Ale kiedy w końcu się jednoczymy, gdy to przyciąganie wskakuje na swoje miejsce jak wszechświat, który się wyrównuje, zapominam o graniu roli.

Zapominam o wszystkim poza nim.

Później tuli mnie, jakbym miała zniknąć, całuje moje włosy, a ja próbuję sobie przypomnieć, jak się oddycha.

Całe moje ciało wibruje satysfakcją i czymś jeszcze. Czymś, co wydaje się trwałe, nieodwracalne.

Leżę w ciemności, czując jego oddech przy mojej skórze, a to przyciąganie osiada we mnie jako coś ciepłego i stałego.

Jak lina wiążąca mnie z nim. Jak łańcuch, którego nigdy nie zerwę.

Amelia nigdy nie wspomniała o czymś takim. Nic o uczuciu, jakbyś znalazła brakujący kawałek siebie, nic o tej do szpiku kości rozpoznawalności, która wykracza poza sam pociąg.

Co oznacza, że całkowicie zeszłam ze scenariusza, w łóżku z mężem mojej martwej siostry, czując rzeczy, które mogą zniszczyć wszystko.

Fantastycznie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

POV Matthias

Coś tu jest naprawdę, kurwa, nie tak.

Leżę w łóżku, patrząc, jak moja nowa żona śpi, jej oddech miękki i równy, jak u kogoś, kto zaznał spokoju. Ale we mnie nie ma żadnego spokoju.

Nie wtedy, gdy mój wilk nie chce się, do cholery, zamknąć.

Od chwili, gdy Amelia pojawiła się na końcu tej alejki, krąży w mojej głowie jak dzikie zwierzę w klatce. Gdy tylko poczułem jej zapach, stracił rozum—wył, warczał, drapał na granicy mojej kontroli.

Partnerka. Nasza. MOJA, MOJA, MOJA.

To nie było subtelne. To nie było rozsądne. I z pewnością nie było częścią planu.

Bogini mi świadkiem, nie mogę przestać na nią patrzeć.

Nie tylko przez więź czy cokolwiek to jest, ale dlatego, że coś tu nie gra, jak melodia grana w złej tonacji.

I sprawa jest taka: znam Amelię Bishop od czterech lat.

Odbyliśmy dokładnie osiem spotkań, osiem kolacji i mniej więcej zero chwil z prawdziwą chemią. Miła dziewczyna. Inteligentna. Dowcipna i czasem aż za pewna siebie. Tak naprawdę mogłaby być świetną partnerką polityczną w małżeństwie.

Ale materiał na partnerkę? Mój wilk nawet nie drgnął.

Aż do dzisiaj wieczorem.

Gdy tylko ona zbliżyła się do ołtarza, to było jak uderzenie przez pociąg zrobiony z feromonów i pierwotnego rozpoznania. Mój wilk przeszedł od zera do psychopaty w jakieś trzy sekundy.

Ledwo się trzymałem, składając przysięgę.

Teraz leży zwinięta obok mnie, ta sama twarz, którą widziałem dwa razy do roku od kiedy mieliśmy szesnaście i dziewiętnaście lat. Te same ciemne włosy rozrzucone na mojej poduszce. Te same delikatne rysy. Ten sam zapach lawendy i morskiej soli.

Ale teraz czuję to przyciąganie. Siłę grawitacyjną, która każe mi owinąć się wokół niej i rzucić wyzwanie światu, by spróbował ją odebrać.

Co. Do. Kurwy.

Próbuję katalogować różnice, żeby zrozumieć ten chaos w mojej głowie.

Na naszych spotkaniach Amelia była pewna siebie, wręcz zuchwała. Dziś wieczorem? Była nieśmiała, niemal przestraszona, a nawet przerażona, do tego stopnia, że zmieniło to nawet nieco jej zapach.

Kiedy pocałowałem ją przy ołtarzu, zadrżała.

Kiedy dotknąłem jej w naszym łóżku, spojrzała na mnie, jakbym miał ją zaraz pożreć.

Co, w sumie, nie dziwne. Mój wilk zdecydowanie tego chciał.

Sama ceremonia też była dziwna. Dwumiesięczne opóźnienie przez śmierć jej siostry—tragiczny wypadek, tak powiedziano.

Blake Bishop, ta bezsilna bliźniaczka, młoda wilczyca bez wilka.

Amelia czasem o niej mówiła, zawsze z takim pełnym winy uczuciem. "Blake jest silniejsza, niż wszyscy myślą," mawiała. "Po prostu jeszcze nie odkryła swojej mocy."

Żałoba naprawdę potrafi dziwnie wpływać na ludzi.

Może strata bliźniaczki zmieniła coś fundamentalnego w Amelii. Obudziła coś uśpionego. Więzi bliźniacze są silne—gdy jedno umiera, drugie nigdy może nie być już takie samo.

Zostałem Alfą w wieku dziewiętnastu lat, gdy mój ojciec nagle odszedł. Zawał podczas polowania z watahą, martwy zanim jeszcze upadł na ziemię.

I nagle dziedziczę watahę, ogromne terytorium z ludźmi do ochrony i szesnastoletnią narzeczoną, której nigdy nie widziałem.

Nasze pierwsze spotkanie było niezręczne jak cholera. Ja próbowałem być odpowiedzialnym młodym Alfą, ona idealną polityczną narzeczoną. Oboje tańczyliśmy wokół faktu, że jesteśmy sobie obcy, planując wspólne życie.

Ale daliśmy radę. Znaleźliśmy wspólny grunt. Zbudowaliśmy coś na kształt przyjaźni.

Rozmawialiśmy o strategii, polityce watahy, zarządzaniu terytorium. Miała umysł jak stalowa pułapka i ambicje dorównujące moim. Szanuję to.

Myślałem, że z szacunku może narodzić się uczucie, a z uczucia coś trwałego.

Miłość nigdy nie była częścią równania.

A teraz mój wilk próbuje wydostać się ze skóry, by być bliżej niej, i nie mam pojęcia, co z tym zrobić.

Amelia porusza się we śnie, wydając cichy, zraniony dźwięk, który trafia mnie prosto w serce. Przyciągam ją bliżej odruchowo, a ona wtula się we mnie, jakby szukała schronienia.

Mój wilk mruczy z zadowolenia. Naprawdę, kurwa, mruczy.

Może więź partnerska była tam od zawsze, czekając.

Może oficjalna ceremonia, błogosławieństwo pod księżycem, obudziło coś uśpionego.

Może jej żałoba coś w niej rozbiła, sprawiła, że stała się podatna na moją potrzebę chronienia.

A może po prostu za dużo myślę.

Porusza się, jej jasnoniebieskie oczy otwierają się drżąco i w chwili, gdy uświadamia sobie, gdzie jest—przyciśnięta do mnie, całkowicie naga—panika miga na jej twarzy, zanim zdoła ją opanować.

"Cześć," szepcze.

"Hej." Odsuwam włosy z jej twarzy, zauważając, jak wtula się w mój dotyk, mimo oczywistych nerwów. "W porządku?"

"Ja... Tak. Po prostu... to wszystko jest... dużo."

Delikatnie powiedziane, ale odpuszczam jej. "Możemy się nie spieszyć. Nie musimy się do niczego zmuszać."

Patrzy na mnie, jakbym właśnie podarował jej księżyc. "Naprawdę?"

"Naprawdę." Studiuję jej twarz, patrząc na te znajome rysy. "Wiem, że ostatnie miesiące były trudne. Strata Blake..."

Coś błyska w jej oczach—ból, poczucie winy, coś jeszcze, czego nie potrafię nazwać.

"Nie chcę o tym rozmawiać..."

"Okej." Zapisuję sobie tę reakcję na później. "O czym chcesz rozmawiać?"

Przygryza wargę, czego nigdy przedtem u niej nie widziałem. "Opowiesz mi o watahie? O twoich planach?"

Bezpieczny temat. Mogę z tym pracować.

Gdy zaczynam mówić o dynamice watahy, słucha z intensywnością, która jest zarazem znajoma i obca. Te same inteligentne pytania, to samo strategiczne myślenie, ale pod spodem jest coś jeszcze.

Głód, który nie ma nic wspólnego z polityką.

Mój wilk to rozpoznaje, nawet jeśli moja ludzka część dopiero próbuje nadążyć.

Cokolwiek się zmieniło w tych miesiącach, gdy byliśmy osobno, cokolwiek żałoba i strata z niej wydobyły, odsłoniło coś nowego. Coś, co przyciąga najgłębsze części mnie.

Na razie pozwolę jej mieć swoje sekrety. Daję jej czas na przepracowanie tego, co dzieje się za tymi ostrożnymi oczami.

Ale w końcu będziemy musieli porozmawiać o tym, dlaczego mój wilk jest przekonany, że znalazł swoją partnerkę w kobiecie, której dotąd prawie nie zauważał.

Bo więzi partnerskie nie kłamią, nawet gdy wszystko inne może.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

POV Matthias

Trzy dni po ślubie i zaczynam myśleć, że straciłem rozum.

Na papierze wszystko jest idealne. Moja nowa żona przechodzi przez przedstawianie się stadu tak, jakby się do tego urodziła. Technicznie rzecz biorąc, tak właśnie było.

Amelia oczarowuje starszyznę politycznymi spostrzeżeniami, zapamiętuje imiona wszystkich, pyta o wnuki. Nawet moi najbardziej sceptyczni członkowie rady zaczynają się do niej przekonywać.

„Twoja Luna ma doskonały instynkt”, mówi mi Starsza Catherine, gdy Amelia sugeruje nową rotację patroli, która jest jednocześnie bardziej wydajna i mniej obciążająca dla naszych wojowników. „Bogini Księżyca dokonała dobrego wyboru.”

Mój wilk zgadza się z nią tak mocno, że niemal przemieniam się tuż tam, na sali obrad. Od ślubu nie zamknął tematu „partnerki”.

To zaczyna być problem.

Budzę się owinięty wokół niej, jakby miała wyparować. Muszę się powstrzymywać, żeby nie warczeć, kiedy inni samce podchodzą zbyt blisko. Wczoraj niemal rozszarpałem gardło Jacksonowi za to, że ją rozśmieszył.

Co do cholery jest ze mną nie tak?

„Gotowa na obchód terytorium?” pytam, gdy poranne zebrania dobiegają końca.

Amelia uśmiecha się swoim zwyczajowym, zadziornym uśmiechem, ale coś mignęło jej w oczach. „Prowadź, Alfie Matthiasie.”

Idziemy przez ziemie stada, a ja wyjaśniam wszystko jak odpowiedzialny przywódca, którym powinienem być. Oznaczenia granic, strefy bezpieczeństwa, tereny treningowe.

Wchłania wszystko, zadaje mądre pytania, zauważa rzeczy, które przypominają mi, czemu to ma sens polityczny. Ale mojego wilka nie obchodzi polityka.

On chce przycisnąć ją do najbliższego drzewa, docisnąć ciało do jej ciała, aż nie zostanie między nami żadnej przestrzeni, i po prostu—

„To tam jest ogród leczniczy?” pyta, skutecznie odwracając moje nieprzyzwoite myśli.

„Tak. Nasza uzdrowicielka, Sage Helen, się nim zajmuje.” Obserwuję, jak z prawdziwym zainteresowaniem ogląda rośliny lecznicze. „Będzie chciała cię poznać osobiście. Uprzedzam: to moja matka i pewnie cię przepyta.”

„Nie mogę się doczekać”, mówi i brzmi, jakby naprawdę się cieszyła.

Idziemy dalej, kierując się w stronę lasu graniczącego z domami stada. Tutaj wydaje się bardziej zrelaksowana, z dala od oczu i oczekiwań. Jej ramiona opadają, uśmiech staje się mniej wyćwiczony.

„Jest tu pięknie”, szepcze, rozglądając się, jakby widziała drzewa po raz pierwszy.

„Inaczej niż na terytorium Nightshade?”

„Bardzo.” Coś smutnego przemknęło jej przez twarz. „Więcej wolności.”

Zanim zdążę zapytać o ten ciekawy wybór słowa, podbiega Zack, wyraźnie spięty.

„Matthias, mamy problem. Spór graniczny z watahą Riverside. Twierdzą, że polowaliśmy na ich ziemi.”

Pieprzone Riverside. „Nie przekroczyliśmy granicy od miesięcy.”

„Wiem, ale upierają się. Alfa Braiden chce rozmawiać za dziesięć minut.”

Patrzę na żonę, która macha ręką. „Załatw sprawy. Ja trochę poeksploruję.”

„Nie oddalaj się za bardzo”, mówię, po czym ruszam za Zackiem w stronę domu stada.

Ale ciągle oglądam się za siebie, patrząc jak idzie w stronę stawu jakieś pięćdziesiąt metrów od głównych budynków.

Rozmowa z Alfą Braidenem jest dokładnie tak irytująca, jak się spodziewałem. Gdy Zack wyciąga logi patroli, żeby udowodnić, że nie naruszyliśmy ich granic, ustawiam się tak, by widzieć przez okno.

Moja żona—Bogini, wciąż dziwnie to brzmi—kuca przy brzegu stawu najbliżej domu stada, wygląda spokojnie i zrelaksowana.

„Dowody zapachowe sugerują—” Braiden ględzi, ale tylko jednym uchem słucham.

Przeciąga palcami po wysokiej trawie, ten sam delikatny uśmiech z wcześniej błąka się jej po ustach. Wtedy się zatrzymuje, skupiając się na czymś przy wodzie.

Amelia przesuwa się ostrożnie, jakby na coś polowała.

„Matthias, słuchasz mnie?” Braiden warczy.

„Każde słowo”, kłamię, obserwując, jak powoli się pochyla.

Wtedy to widzę. Ma coś w dłoniach, podnosi to delikatnie. Gdy otwiera dłonie, na jej dłoni siedzi mała żabka, a ona uśmiecha się, jakby znalazła skarb.

Świat staje w miejscu.

Amelia Bishop panicznie boi się żab. Nie niechęć, nie lekka awersja. Pełnoobjawowa fobia.

Sam tego byłem świadkiem. Podczas jednego deszczowego dnia mała rzekotka wskoczyła na podłogę przy stole i dosłownie wdrapała się na krzesło, blada i trzęsąca się, krzycząc.

Innym razem prawie się hiperwentylowała, gdy jedna dostała się do kuchni w stadzie.

„To nie są racjonalne lęki, wiem”, tłumaczyła później, zawstydzona. „Blake próbował mi pomóc, pokazując mi 'słodkie' żabki, jasne. Nigdy nie zadziałało. Tylko robiło mi się gorzej.”

A kobieta przy stawie ugłaskuje żabę jak szczeniaczka.

Przygląda jej się uważnie, pewnie rozpoznając gatunek, potem łagodnie odkłada ją przy wodzie. Gdy żaba odskakuje, śmieje się—jasno, radośnie i całkowicie cholernie inaczej.

„—żąda oficjalnych przeprosin”, mówi Braiden.

„Oddzwonię”, mówię, kończąc rozmowę zanim zdąży zaprotestować.

„Matt?” Zack patrzy z troską. „W porządku?”

„Tak. Muszę coś sprawdzić.” Już ruszam do drzwi. „Wyślij Alfie Braidenowi logi patroli. Jak mu nie pasuje, niech się goni.”

Wychodzę na zewnątrz, starając się iść spokojnie.

Wciąż jest przy stawie, obserwując ważki tańczące nad wodą. Gdy słyszy moje kroki, odwraca się z tym idealnym uśmiechem.

„Wszystko załatwione?”

„Tak.” Studiuję jej twarz, szukając... czego? Oznak, że jest kimś innym? Te same rysy, ten sam głos, wszystko takie samo. „Podoba ci się przy stawie?”

„Jest spokojnie. Widziałam najpiękniejszą...—” urywa, coś miga jej po twarzy. „Ważkę. I była żaba, fuj.”

Bzdura. Absolutna bzdura.

„Na pewno? Przysięgłbym, że widziałem, jak ją trzymałaś.”

Jej śmiech jest nerwowy. „To chyba światło tak zagrało. Wiesz, jak bardzo boję się żab.”

Wiem, jak bardzo Amelia bała się żab. Ale ty?

Wyglądałaś tam jak jakaś pierdolona Królewna Śnieżka, disneyowska księżniczka żab.

Zastanawiam się teraz, czy są jakieś wizualne różnice między Amelią a jej bliźniaczką? Czy byłbym w stanie odróżnić, która to która, gdyby stały obok siebie?

Wpada mi do głowy szalona myśl, tak niedorzeczna, że chcę ją natychmiast odrzucić. Ale nie odpuszcza, zapuszcza korzenie w moim umyśle jak trująca roślina.

A jeśli to nie Amelia? A jeśli jej siostra Blake nie zginęła w „tragicznym wypadku”?

A jeśli to Amelia nie żyje?

To by wyjaśniało tak wiele…

„W porządku?” pyta, dotykając mojego ramienia. „Wyglądasz... dziwnie.”

Jej dotyk przeszywa mnie prądem, mój wilk niemal popiskuje z rozkoszy i pragnie więcej. Wtedy wiem na pewno: kimkolwiek jest ta kobieta, jest moja.

„W porządku”, skłamałem. „Po prostu się zamyśliłem.”

Ona może być Blake Bishop, tą bez wilka. I jeśli mam rację, została rzucona na pożarcie wilkom, dosłownie. Zmuszona udawać swoją martwą siostrę, poślubić obcego , żyć w kłamstwie, które może ją zabić, jeśli zostanie odkryte.

Mój wilk warczy na samą myśl, że ktoś mógłby ją skrzywdzić.

„Powinniśmy wracać”, mówię, kładąc jej rękę na dolnych plecach. Drży na ten dotyk. „Za chwilę będzie kolacja.”

Wracając, podejmuję decyzję.

Nie skonfrontuję jej, jeszcze nie. I tak już jest przerażona, podskakuje na każdy cień, ciągle sprawdza, czy dobrze odgrywa swoją rolę. Jeśli to naprawdę Blake, musi najpierw mi zaufać, by się otworzyć.

By zrozumiała, że nie jestem jej wrogiem.

Ale jeśli się mylę? Jeśli to naprawdę Amelia, a po prostu zmieniła się przez żałobę? Wtedy obserwowanie i czekanie nic nie szkodzi, chyba.

Mój wilk już zna prawdę, nawet jeśli ludzka część mnie dopiero dogania. To nie jest kobieta, którą miałem poślubić. To ktoś zupełnie inny.

Ktoś, kto może naprawdę jest moją drugą połówką.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Married My Twin’s Husband

Married My Twin’s Husband

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa