passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Marrying My Secret Baby Daddy autor Tessa Kelwyn

Marrying My Secret Baby Daddy

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV Audrey

"Byłabyś wyjątkową prezeską, Audrey. Ale to nie takie proste."

Te słowa wiszą w mahoniowym gabinecie mojego dziadka niczym ostrze zawieszone nad moją głową.

Przez jedną, zapierającą dech chwilę, radość zalewa mnie—potwierdzenie lat, w których wykrwawiałam się dla Lennox Industries, uznanie za każdą szesnastogodzinną zmianę, każdy poświęcony weekend z Oliverem. Potem dociera do mnie druga część.

Nie takie proste.

Radość kwaśnieje w coś gorzkiego i znajomego. Bo z moim dziadkiem nic nigdy nie jest proste.

Siedzę naprzeciwko niego, między nami rozłożone kwartalne raporty—liczby dowodzące mojej błyskotliwości, oddania, wartości.

Lata udowadniania siebie, a wciąż—nie takie, kurwa, proste.

Najwyraźniej dla Williama Lennoxa prostota to przywilej, nigdy zasada.

"Transformacja trasy pacyficznej była imponująca," mówi dziadek, przesuwając palcami po marżach zysku. "Dochody wzrosły o czterdzieści procent w ciągu osiemnastu miesięcy. Zarząd był pod wrażeniem."

Komplement smakuje jak słodzona pochwała. Pochylam się do przodu, zrównując jego kalkulujące spojrzenie. "W takim razie powinni być gotowi podjąć właściwą decyzję. Mianujcie mnie prezeską."

"Możesz zwrócić się do zarządu o rozważenie twojej kandydatury." Jego pauza rozciąga się między nami, ciężka od niewypowiedzianych warunków. "Ale są... wymagania, które musiałabyś najpierw spełnić."

Puls dudni mi w gardle. "Jakie wymagania? Moje wyniki mówią same za siebie. Sama ekspansja w Singapurze—"

"Zarząd nawet nie rozważy niezamężnej kobiety z nieślubnym dzieckiem na stanowisko prezesa." Słowa spadają między nas jak kamienie do nieruchomej wody. "Nie mogę zgłosić twojej kandydatury, dopóki nie wyjdziesz za mąż, Audrey. Widzą to jako niestabilność, obciążenie w naszym tradycyjnym świecie."

Nieślubny. To słowo mogłoby równie dobrze znaczyć ‚bękart’, sącząc się z jego arystokratycznych ust.

Moje dłonie zaciskają się w pięści pod antycznym biurkiem—tym samym, przy którym kiedyś siadałam jako dziewczynka, marząc o dniu, w którym zapracuję na miejsce w tym imperium.

"Oliver nie jest ‚obciążeniem’. Jest moim synem, i jeśli myślisz choć przez chwilę, że pozwolę tobie lub komukolwiek—"

"Kocham Olivera z całego serca. Wiesz o tym." Jego głos łagodnieje prawdziwym ciepłem. "Ale zarząd działa w rzeczywistości, nie w sentymentach. Nigdy nie potraktują twojej kandydatury poważnie. Potrzebujesz powagi małżeństwa, stabilności, którą ono reprezentuje dla starego pieniądza."

"Nie, tu chodzi o kontrolę." Odsuwam się od biurka, wściekłość trzaska mi pod skórą jak iskry. "Próbowałeś już tego wcześniej, dziadku. Ośmiu ‚odpowiednich mężczyzn’ prowadziłeś do mnie jak byki na aukcji. I każdy uciekł, jak pamiętasz."

"Bo celowo sabotowałaś te relacje." Jego oczy zwężają się z pewnością.

Zastanawiam się, czy naprawdę zauważył moją nagłą wulgarność na kolacjach, czy wiedział o wszystkich moich wyrachowanych nieuprzejmościach, czy o teatralnych scenach zaprojektowanych, by odstraszyć tych chłopców.

Byli żałośni, naprawdę. Dziecinada ich zniszczyć.

Odchylam się w fotelu, udając, że nie wiem, o czym mówi. "Jeśli nie potrafili prowadzić rozmowy przy stole..."

"Dlatego tym razem znalazłem kogoś innego." Przesuwa teczkę przez biurko z precyzją. "Kogoś, kogo nie odstraszysz tak łatwo."

Sięgam po teczkę, w myślach już układając odmowę.

"Shane Reed."

Świat się przechyla, potem zatrzymuje. Moje płuca zapominają, jak się oddycha. Każda starannie zbudowana ściana pęka jednocześnie, gdy walczę—walczę—by zachować twarz niewzruszoną jak marmur.

Nie. Kurwa. Możliwe.

Shane Reed. Złoty książę Hilmond Academy. Chłopak, który rządził tymi korytarzami, gdy ja snułam się ich marginesami—niewidzialna i rozpaczliwie zakochana w kimś, kto jakby nigdy nie wiedział o moim istnieniu.

Nie poznałby mnie, nawet gdybym stanęła przed nim z plakietką z imieniem. Chodziliśmy do tej samej renomowanej szkoły dla dzieci bogaczy, owszem. Ale to nie czyni nas kompatybilnymi.

Zwłaszcza biorąc pod uwagę to, co się stało na naszej studniówce.

"Zgodził się już na kolację. Dziś wieczorem." Dziadek aż promienieje samozadowoleniem. "Jest dokładnie tym, kogo zarząd chce zobaczyć—imperium logistyczne Zachodniego Wybrzeża, nieskazitelny rodowód, wspólne wykształcenie. Idealna para na papierze."

Na papierze. Gdyby tylko wiedział, co nas naprawdę łączy.

Tajemnica, której strzegłam jak smok złota, nie zdradzając jej nikomu—ani dziadkowi, ani najbliższym przyjaciółkom, nawet samemu Oliverowi.

Kiedy ludzie pytali o ojca Olivera, serwowałam im tę samą wyćwiczoną historię: krótki związek w ostatnim roku szkoły. Ktoś niewłaściwy. Ktoś, kto już odszedł.

Po czasie te kłamstwa przychodziły mi tak łatwo, że sama prawie w nie uwierzyłam.

Nikt nigdy nie podejrzewał, że ojciec Olivera to jeden z najbardziej znanych biznesmenów Seattle. Że jego twarz uśmiecha się z billboardów i okładek magazynów. Że prawda ukrywa się na widoku—w szarych oczach syna, ostrych rysach twarzy, upartej brodzie i ciemnych lokach.

Telefon wibruje, zanim zdążę mu powiedzieć, gdzie może sobie wsadzić swoje układy. Na ekranie miga wiadomość od niani Olivera.

Mrs. Walker: Na dole z Oliverem. Gotowi na wtorkową kolację!

"Mam już plany na dziś." Prostuję się, zbierając godność jak zbroję. "We wtorki zawsze jemy z Oliverem. Nie podlega negocjacji."

"Audrey!"

Ale już kieruję się w stronę drzwi, moje obcasy uderzają o podłogę jak bębny wojenne. Gdy w końcu opuszczam gabinet dziadka, powoli wypuszczam powietrze. Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę się dzieje, ale już wiem, jak sobie z tym poradzić.

Nie po raz pierwszy.

Ale pierwszy raz mierzę się z sytuacją złamanego serca po dawnym zauroczeniu ze szkoły średniej, przypomina mi zdradziecki umysł.

W Bentleyu Oliver przyciska nos do szyby, wskazując na ogromny billboard górujący nad ruchem w Seattle. I oczywiście na nas patrzy twarz tego pieprzonego Shane’a Reeda—jak jakiś kosmiczny żart.

Sama ostra szczęka, szare oczy, które skręcają mi żołądek na wspomnienie—

Nie. Nie idę tam. Nie po tylu latach.

Pierdol się, Wszechświecie! Poradzę sobie ze wszystkim!

"On wygląda jak ja, mamo."

Głos Olivera przecina mój wir myśli. Mały palec wskazuje na billboard, mina zamyślona.

"Takie same kręcone włosy i poważne oczy." Odwraca się do mnie, a z twarzy syna patrzy wzrok jego ojca. "Czy mój tata jest tak przystojny jak ten pan? Czy będę wyglądał tak fajnie, jak dorosnę?"

Prawda drapie mnie w gardło, gotowa wyrwać się po dziewięciu latach więzienia.

"Tak, kochanie," mówię, a przyznanie się ciąży mi na piersi. "Twój tata był bardzo przystojnym mężczyzną. A ty będziesz jeszcze lepszy."

Wzrok znów pada na billboard, razem z moim synem, a wspomnienia zalewają mnie natychmiast.

Ta przeklęta studniówka, tamta noc pożyczonej odwagi, ja całkowicie odmieniona w designerskich ubraniach i masce. I pierwsza miłość, którą znosiłam w sekrecie przez lata—on pijany i bezbronny po kłótni z matką.

Pomogłam mu dojść do pokoju, gdzie później rozmawialiśmy naprawdę, pierwszy raz szczerze. Potem przyciągnął mnie do siebie, być może wierząc, że jestem kimś wartym jego uwagi.

I pozwoliłam mu. Boże, pozwoliłam mu wziąć to, czego nigdy nie chciałby od prawdziwej Audrey Lennox.

A kto by pomyślał, że zajdę w ciążę po tym?

No dobrze, edukacja seksualna ostrzegała. Prezerwatywy, aktywna zgoda i bla bla bla.

A jednak, prawie dziewięć lat później, patrząc jak Oliver ćwiczy swoją "biznesową minę" na tylnym siedzeniu, wiem, że idę prosto w niemożliwą sytuację.

Ojciec mojego dziecka został wybrany na mojego potencjalnego narzeczonego w aranżowanym małżeństwie. A on może nigdy nie dowie się prawdy, która zniszczyłaby wszystko, co zbudowałam, by chronić.

Niektóre tajemnice są warte każdej ceny. Zwłaszcza ta.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV Audrey

Przyjechałam do Canlis piętnaście minut spóźniona w środowy wieczór, wciąż przetwarzając w głowie to, jak Reed przełożył nasze spotkanie w ciągu zaledwie dwudziestu czterech godzin po zasadzce ze strony mojego dziadka.

To, że prezes jego kalibru tak szybko wyczyścił swój kalendarz, wytrąca mnie z równowagi—desperacja czy arogancja, nie mogę zdecydować, co gorsze.

Hostessa prowadzi mnie przez eleganckie wnętrze restauracji i od razu go dostrzegam. Shane wstaje, gdy podchodzę, a jego widoczne zaskoczenie moim wyglądem daje mi dziką satysfakcję.

Dziś wieczorem ubrałam się na wojnę.

Jasnobrązowe włosy, które zwykle układały się w fale, zostały natapirowane w coś pomiędzy nieładem po nocy a czystym chaosem. Upiete luźno, by wyeksponować zwisające, złote kolczyki, które nawet raperowi kazałyby się skrzywić.

Jaskrawoczerwona szminka, a oczy obrysowane tak grubą, przydymioną kredką, że wyglądam, jakbym szykowała się na przesłuchanie do teledysku heavy metalowego, ale przez to niebieski kolor moich oczu jest jeszcze bardziej uderzający.

I ta sukienka. Jezu, ta sukienka.

Karminowa skóra, przylegająca do każdej krągłości jak druga skóra. Dekolt tak głęboki, że nie pozostawia nic wyobraźni, a dół podwinięty tak wysoko, że moja babcia przewraca się w grobie.

Połączyłam to z białą futrzaną etolą—w maju, na miłość boską!—i złotą biżuterią warstwowo ułożoną na obojczyku, jakbym po drodze okradła lombard.

Każdy centymetr mnie wrzeszczy nowe pieniądze. Bez gustu. Zdesperowana. Uciekaj.

Dokładnie taki był zamysł. Dokładnie tak podchodzę do tych randek.

Bo prawda jest taka, że w naszym świecie mężczyźni nie dbają o osobowość. Nie chcą dowcipu, inteligencji ani ambicji—nie tak naprawdę. Chcą wypolerowanego trofeum, kobiety, która dobrze wygląda na zdjęciach i milczy na galach charytatywnych.

Wygląd to waluta. Wizerunek publiczny to wszystko.

Tę lekcję odebrałam w Hilmond Academy, na długo zanim w pełni pojęłam jej wagę. I nauczyłam się ją wykorzystywać jako broń.

Szczęka Shane’a napina się niemal niedostrzegalnie, gdy ogarnia mnie wzrokiem. Dobrze. Niech zobaczy, na co się pisze.

Tyle że… Boże, on jest piekielnie przystojny.

Bilbord mu nie oddał sprawiedliwości. Z bliska jest wyższy, niż się spodziewałam—co najmniej metr dziewięćdziesiąt, może więcej—ten typ wzrostu, który zmusza mnie, bym zadzierała głowę i patrzyła mu w oczy.

Jego granatowy, wełniany garnitur jest absurdalnie drogi, ale nawet włoskie krawiectwo nie potrafi okiełznać tego, co jest pod spodem.

Szerokie ramiona napinają materiał, wypełnia garnitur w sposób, który sprawia, że gardło mi wysycha. Delikatne napięcie jego przedramion, gdy zapina marynarkę, zdradza mięśnie wypracowane dyscypliną.

A jego twarz… Krótkie, ciemne loki otaczają wyraźną szczękę, prosty nos i usta z zarysem tajemniczego uśmiechu. Ale to jego oczy niemal mnie wykańczają.

Jasnoszare oczy Olivera. Patrzą na mnie z twarzy człowieka, który nie wie, że jest ojcem.

Od studniówki nie miałam żadnego chłopaka—z wyboru—and nie zamierzam teraz rozkładać na czynniki pierwsze druzgocącej struktury kości Shane’a Reeda.

Nie, kiedy mam do odegrania swoją rolę.

"Shaney!" niemal wrzeszczę, tak głośno, że trzy najbliższe stoliki się odwracają.

Chwytam jego twarz w dłonie i całuję go w oba policzki, czując, jak moja karminowa szminka odbija się na jego skórze przy każdym pocałunku.

"Tak się cieszę, że wreszcie możemy się znowu spotkać jak należy! Dziadek nie powiedział mi absolutnie nic."

Mruga, dotykając policzka, gdzie zostawiłam ślad. "Pani Lennox. Robi pani… zdecydowanie duże wrażenie."

"Mów mi Audrey, proszę. Przecież praktycznie jesteśmy już zaręczeni!" Wsunęłam się na krzesło z przesadną manierą, futrzana etola zaczepiła się o podłokietnik. "To miejsce jest słodkie. Bardzo… skromne. Mają tu stripsy z kurczaka? Jestem absolutnie wygłodniała."

Kelner podchodzi z powagą należną rezerwacji Shane’a, ale natychmiast wprowadzam go w zakłopotanie.

"Przepraszam, czy są tu stripsy z kurczaka? Albo może paluszki z mozzarelli?" Wskazuję na Shane’a z konspiracyjnym mrugnięciem. "Ten wygląda, jakby potrzebował węglowodanów. Trochę koloru na tych prezeskich policzkach, wiesz?"

Biedny kelner w sekundę przechodzi przez konsternację, przerażenie i zawodową neutralność. "My… mogę zapytać kuchni, czy—"

„Ona żartuje”, mówi Shane gładko. „Zaczniemy od karty win.”

„Och, piję tylko różowe”, oznajmiam, machając lekceważąco ręką. „Im słodsze, tym lepsze. Najlepiej coś, co ma rysunek na etykiecie. Macie coś takiego? Może ładna rybka albo zachód słońca?”

Wyraz twarzy Shane’a pozostaje irytująco spokojny. „Ich Sancerre jest znakomity. Może—”

„Francuskie wina wywołują u mnie najstraszliwsze bóle głowy.”

Chwytam się teatralnie za skroń i szykuję się do słowotoku.

„Od czasu tamtego niefortunnego incydentu na jachcie w Monako. Byłeś kiedyś w Monako, Shaney? Byłam tam z Castellanosami—znasz Castellanosów, prawda?—i Maria miała skrzynkę Bordeaux, które jej ojciec przemycił z jakiegoś château, i wypiliśmy po trzy butelki, obserwując wschód słońca, i jestem prawie pewna, że oświadczyłam się marynarzowi imieniem Giuseppe, zanim wpadłam do portu.”

Łapię oddech. „Akcja ratunkowa była bardzo dramatyczna. Były helikoptery.”

Długopis kelnera zawisa nieruchomo nad notatnikiem. Usta Shane’a drgają, walcząc z czymś, co wygląda niebezpiecznie blisko śmiechu.

„Różowe, więc,” mówi kelnerowi. „Najbardziej słodkie.”

Przez całą przystawkę precyzyjnie eskaluję swój występ. Mówię z pełnymi ustami, rozpoczynając monolog o mojej imponującej kolekcji markowych butów i ich wartości ubezpieczeniowej.

„Poproszę moją asystentkę, żeby zbadała kwestię garderoby małżonki,” odpowiada, wycierając usta serwetką. „Chociaż podejrzewam, że nasz pakiet świadczeń nie został zaprojektowany z myślą o twoich szczególnych potrzebach.”

Pochylam się do przodu, mrużąc oczy w przesadnej inspekcji jego linii włosów. „Skoro mowa o benefitach—czy prezesi mają hurtowe zniżki na przeszczepy włosów? Bo twoje wyglądają podejrzanie idealnie. Bardzo równomierne rozmieszczenie mieszków.”

Kelner niemal upuszcza talerze. Usta Shane’a znów drgają i tym razem cień prawdziwej rozbawionej miny przebija przez jego opanowanie.

„Moje mieszki włosowe są niestety całkowicie oryginalne”, mówi z pustynną suchością. „Wiem, rozczarowujące. Hurtowa zniżka byłaby finansowo korzystna.”

Jego niewzruszony spokój zaczyna być naprawdę niepokojący. Każde moje oburzenie spływa po nim jak woda po marmurze.

Kiedy „przypadkowo” chlapnę mu sos béarnaise na rękaw, wymachując rękami opowiadając o kreatywnych schronieniach podatkowych mojego dziadka, wyciera plamę serwetką.

Teraz zauważam napięcie wokół jego oczu, lekki skurcz szczęki. Zbliża się do granicy wytrzymałości—jestem tego pewna.

„Nie uważasz, że tu duszno?” wachluję się teatralnie. „Wentylacja jest okropna.”

„Jest ciepło”, przyznaje, poprawiając kołnierzyk.

„Powinniśmy zarejestrować się z prezentami ślubnymi w Costco”, oznajmiam promiennie. „Oszczędności hurtowe. Bardzo praktyczne. Masz kartę?”

Shane rzeczywiście się śmieje, zanim zdąży się powstrzymać—prawdziwy śmiech, który go zaskakuje. I przez tę jedną okropną sekundę widzę chłopca z balu maturalnego. Tego, który śmiał się z moich okropnych żartów, gdy pokój wirował wokół nas.

Tego, który trzymał mnie, jakbym się liczyła.

Przepraszam i idę do łazienki, desperacko potrzebując się pozbierać.

W lustrze patrzy na mnie odbicie—krzykliwy makijaż, niedorzeczna biżuteria, gra rola, która zaczyna być mniej pancerzem, a bardziej klatką.

Lecz kiedy wracam do stolika, Shane’a już nie ma, a kelner podchodzi z ledwo skrywaną konsternacją.

„Pan Reed otrzymał pilny telefon. Uregulował rachunek i nalegał, żeby zamówiła pani, co tylko zechce.” Zawiesza głos. „Włącznie z kilkoma deserami.”

Stoję nieruchomo obok pustego krzesła, coś niewygodnego skręca mi się pod żebrami. Odszedł. Naprawdę odszedł.

Ale dlaczego to nie brzmi jak zwycięstwo?

Telefon wibruje, zanim dotrę do samochodu.

Shane: Przepraszam za nagłe wyjście. Tokio na nikogo nie czeka. Ten wieczór był, niespodziewanie, edukacyjny.

Wciąż marszczę brwi wpatrzona w ekran, gdy pojawia się kolejna wiadomość.

Shane: Nie mogę się doczekać, żeby poznać wszystkie twoje fascynujące oblicza. Mam przeczucie, że kryjesz ich znacznie więcej.

Wpatruję się w te słowa, aż rozmazują mi się przed oczami, a żołądek zapada się z okropnym uświadomieniem, że Shane Reed może być znacznie trudniejszy do odstraszenia, niż sobie wyobrażałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Marrying My Secret Baby Daddy

Marrying My Secret Baby Daddy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa