POV Audrey
"Byłabyś wyjątkową prezeską, Audrey. Ale to nie takie proste."
Te słowa wiszą w mahoniowym gabinecie mojego dziadka niczym ostrze zawieszone nad moją głową.
Przez jedną, zapierającą dech chwilę, radość zalewa mnie—potwierdzenie lat, w których wykrwawiałam się dla Lennox Industries, uznanie za każdą szesnastogodzinną zmianę, każdy poświęcony weekend z Oliverem. Potem dociera do mnie druga część.
Nie takie proste.
Radość kwaśnieje w coś gorzkiego i znajomego. Bo z moim dziadkiem nic nigdy nie jest proste.
Siedzę naprzeciwko niego, między nami rozłożone kwartalne raporty—liczby dowodzące mojej błyskotliwości, oddania, wartości.
Lata udowadniania siebie, a wciąż—nie takie, kurwa, proste.
Najwyraźniej dla Williama Lennoxa prostota to przywilej, nigdy zasada.
"Transformacja trasy pacyficznej była imponująca," mówi dziadek, przesuwając palcami po marżach zysku. "Dochody wzrosły o czterdzieści procent w ciągu osiemnastu miesięcy. Zarząd był pod wrażeniem."
Komplement smakuje jak słodzona pochwała. Pochylam się do przodu, zrównując jego kalkulujące spojrzenie. "W takim razie powinni być gotowi podjąć właściwą decyzję. Mianujcie mnie prezeską."
"Możesz zwrócić się do zarządu o rozważenie twojej kandydatury." Jego pauza rozciąga się między nami, ciężka od niewypowiedzianych warunków. "Ale są... wymagania, które musiałabyś najpierw spełnić."
Puls dudni mi w gardle. "Jakie wymagania? Moje wyniki mówią same za siebie. Sama ekspansja w Singapurze—"
"Zarząd nawet nie rozważy niezamężnej kobiety z nieślubnym dzieckiem na stanowisko prezesa." Słowa spadają między nas jak kamienie do nieruchomej wody. "Nie mogę zgłosić twojej kandydatury, dopóki nie wyjdziesz za mąż, Audrey. Widzą to jako niestabilność, obciążenie w naszym tradycyjnym świecie."
Nieślubny. To słowo mogłoby równie dobrze znaczyć ‚bękart’, sącząc się z jego arystokratycznych ust.
Moje dłonie zaciskają się w pięści pod antycznym biurkiem—tym samym, przy którym kiedyś siadałam jako dziewczynka, marząc o dniu, w którym zapracuję na miejsce w tym imperium.
"Oliver nie jest ‚obciążeniem’. Jest moim synem, i jeśli myślisz choć przez chwilę, że pozwolę tobie lub komukolwiek—"
"Kocham Olivera z całego serca. Wiesz o tym." Jego głos łagodnieje prawdziwym ciepłem. "Ale zarząd działa w rzeczywistości, nie w sentymentach. Nigdy nie potraktują twojej kandydatury poważnie. Potrzebujesz powagi małżeństwa, stabilności, którą ono reprezentuje dla starego pieniądza."
"Nie, tu chodzi o kontrolę." Odsuwam się od biurka, wściekłość trzaska mi pod skórą jak iskry. "Próbowałeś już tego wcześniej, dziadku. Ośmiu ‚odpowiednich mężczyzn’ prowadziłeś do mnie jak byki na aukcji. I każdy uciekł, jak pamiętasz."
"Bo celowo sabotowałaś te relacje." Jego oczy zwężają się z pewnością.
Zastanawiam się, czy naprawdę zauważył moją nagłą wulgarność na kolacjach, czy wiedział o wszystkich moich wyrachowanych nieuprzejmościach, czy o teatralnych scenach zaprojektowanych, by odstraszyć tych chłopców.
Byli żałośni, naprawdę. Dziecinada ich zniszczyć.
Odchylam się w fotelu, udając, że nie wiem, o czym mówi. "Jeśli nie potrafili prowadzić rozmowy przy stole..."
"Dlatego tym razem znalazłem kogoś innego." Przesuwa teczkę przez biurko z precyzją. "Kogoś, kogo nie odstraszysz tak łatwo."
Sięgam po teczkę, w myślach już układając odmowę.
"Shane Reed."
Świat się przechyla, potem zatrzymuje. Moje płuca zapominają, jak się oddycha. Każda starannie zbudowana ściana pęka jednocześnie, gdy walczę—walczę—by zachować twarz niewzruszoną jak marmur.
Nie. Kurwa. Możliwe.
Shane Reed. Złoty książę Hilmond Academy. Chłopak, który rządził tymi korytarzami, gdy ja snułam się ich marginesami—niewidzialna i rozpaczliwie zakochana w kimś, kto jakby nigdy nie wiedział o moim istnieniu.
Nie poznałby mnie, nawet gdybym stanęła przed nim z plakietką z imieniem. Chodziliśmy do tej samej renomowanej szkoły dla dzieci bogaczy, owszem. Ale to nie czyni nas kompatybilnymi.
Zwłaszcza biorąc pod uwagę to, co się stało na naszej studniówce.
"Zgodził się już na kolację. Dziś wieczorem." Dziadek aż promienieje samozadowoleniem. "Jest dokładnie tym, kogo zarząd chce zobaczyć—imperium logistyczne Zachodniego Wybrzeża, nieskazitelny rodowód, wspólne wykształcenie. Idealna para na papierze."
Na papierze. Gdyby tylko wiedział, co nas naprawdę łączy.
Tajemnica, której strzegłam jak smok złota, nie zdradzając jej nikomu—ani dziadkowi, ani najbliższym przyjaciółkom, nawet samemu Oliverowi.
Kiedy ludzie pytali o ojca Olivera, serwowałam im tę samą wyćwiczoną historię: krótki związek w ostatnim roku szkoły. Ktoś niewłaściwy. Ktoś, kto już odszedł.
Po czasie te kłamstwa przychodziły mi tak łatwo, że sama prawie w nie uwierzyłam.
Nikt nigdy nie podejrzewał, że ojciec Olivera to jeden z najbardziej znanych biznesmenów Seattle. Że jego twarz uśmiecha się z billboardów i okładek magazynów. Że prawda ukrywa się na widoku—w szarych oczach syna, ostrych rysach twarzy, upartej brodzie i ciemnych lokach.
Telefon wibruje, zanim zdążę mu powiedzieć, gdzie może sobie wsadzić swoje układy. Na ekranie miga wiadomość od niani Olivera.
Mrs. Walker: Na dole z Oliverem. Gotowi na wtorkową kolację!
"Mam już plany na dziś." Prostuję się, zbierając godność jak zbroję. "We wtorki zawsze jemy z Oliverem. Nie podlega negocjacji."
"Audrey!"
Ale już kieruję się w stronę drzwi, moje obcasy uderzają o podłogę jak bębny wojenne. Gdy w końcu opuszczam gabinet dziadka, powoli wypuszczam powietrze. Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę się dzieje, ale już wiem, jak sobie z tym poradzić.
Nie po raz pierwszy.
Ale pierwszy raz mierzę się z sytuacją złamanego serca po dawnym zauroczeniu ze szkoły średniej, przypomina mi zdradziecki umysł.
W Bentleyu Oliver przyciska nos do szyby, wskazując na ogromny billboard górujący nad ruchem w Seattle. I oczywiście na nas patrzy twarz tego pieprzonego Shane’a Reeda—jak jakiś kosmiczny żart.
Sama ostra szczęka, szare oczy, które skręcają mi żołądek na wspomnienie—
Nie. Nie idę tam. Nie po tylu latach.
Pierdol się, Wszechświecie! Poradzę sobie ze wszystkim!
"On wygląda jak ja, mamo."
Głos Olivera przecina mój wir myśli. Mały palec wskazuje na billboard, mina zamyślona.
"Takie same kręcone włosy i poważne oczy." Odwraca się do mnie, a z twarzy syna patrzy wzrok jego ojca. "Czy mój tata jest tak przystojny jak ten pan? Czy będę wyglądał tak fajnie, jak dorosnę?"
Prawda drapie mnie w gardło, gotowa wyrwać się po dziewięciu latach więzienia.
"Tak, kochanie," mówię, a przyznanie się ciąży mi na piersi. "Twój tata był bardzo przystojnym mężczyzną. A ty będziesz jeszcze lepszy."
Wzrok znów pada na billboard, razem z moim synem, a wspomnienia zalewają mnie natychmiast.
Ta przeklęta studniówka, tamta noc pożyczonej odwagi, ja całkowicie odmieniona w designerskich ubraniach i masce. I pierwsza miłość, którą znosiłam w sekrecie przez lata—on pijany i bezbronny po kłótni z matką.
Pomogłam mu dojść do pokoju, gdzie później rozmawialiśmy naprawdę, pierwszy raz szczerze. Potem przyciągnął mnie do siebie, być może wierząc, że jestem kimś wartym jego uwagi.
I pozwoliłam mu. Boże, pozwoliłam mu wziąć to, czego nigdy nie chciałby od prawdziwej Audrey Lennox.
A kto by pomyślał, że zajdę w ciążę po tym?
No dobrze, edukacja seksualna ostrzegała. Prezerwatywy, aktywna zgoda i bla bla bla.
A jednak, prawie dziewięć lat później, patrząc jak Oliver ćwiczy swoją "biznesową minę" na tylnym siedzeniu, wiem, że idę prosto w niemożliwą sytuację.
Ojciec mojego dziecka został wybrany na mojego potencjalnego narzeczonego w aranżowanym małżeństwie. A on może nigdy nie dowie się prawdy, która zniszczyłaby wszystko, co zbudowałam, by chronić.
Niektóre tajemnice są warte każdej ceny. Zwłaszcza ta.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Audrey
Przyjechałam do Canlis piętnaście minut spóźniona w środowy wieczór, wciąż przetwarzając w głowie to, jak Reed przełożył nasze spotkanie w ciągu zaledwie dwudziestu czterech godzin po zasadzce ze strony mojego dziadka.
To, że prezes jego kalibru tak szybko wyczyścił swój kalendarz, wytrąca mnie z równowagi—desperacja czy arogancja, nie mogę zdecydować, co gorsze.
Hostessa prowadzi mnie przez eleganckie wnętrze restauracji i od razu go dostrzegam. Shane wstaje, gdy podchodzę, a jego widoczne zaskoczenie moim wyglądem daje mi dziką satysfakcję.
Dziś wieczorem ubrałam się na wojnę.
Jasnobrązowe włosy, które zwykle układały się w fale, zostały natapirowane w coś pomiędzy nieładem po nocy a czystym chaosem. Upiete luźno, by wyeksponować zwisające, złote kolczyki, które nawet raperowi kazałyby się skrzywić.
Jaskrawoczerwona szminka, a oczy obrysowane tak grubą, przydymioną kredką, że wyglądam, jakbym szykowała się na przesłuchanie do teledysku heavy metalowego, ale przez to niebieski kolor moich oczu jest jeszcze bardziej uderzający.
I ta sukienka. Jezu, ta sukienka.
Karminowa skóra, przylegająca do każdej krągłości jak druga skóra. Dekolt tak głęboki, że nie pozostawia nic wyobraźni, a dół podwinięty tak wysoko, że moja babcia przewraca się w grobie.
Połączyłam to z białą futrzaną etolą—w maju, na miłość boską!—i złotą biżuterią warstwowo ułożoną na obojczyku, jakbym po drodze okradła lombard.
Każdy centymetr mnie wrzeszczy nowe pieniądze. Bez gustu. Zdesperowana. Uciekaj.
Dokładnie taki był zamysł. Dokładnie tak podchodzę do tych randek.
Bo prawda jest taka, że w naszym świecie mężczyźni nie dbają o osobowość. Nie chcą dowcipu, inteligencji ani ambicji—nie tak naprawdę. Chcą wypolerowanego trofeum, kobiety, która dobrze wygląda na zdjęciach i milczy na galach charytatywnych.
Wygląd to waluta. Wizerunek publiczny to wszystko.
Tę lekcję odebrałam w Hilmond Academy, na długo zanim w pełni pojęłam jej wagę. I nauczyłam się ją wykorzystywać jako broń.
Szczęka Shane’a napina się niemal niedostrzegalnie, gdy ogarnia mnie wzrokiem. Dobrze. Niech zobaczy, na co się pisze.
Tyle że… Boże, on jest piekielnie przystojny.
Bilbord mu nie oddał sprawiedliwości. Z bliska jest wyższy, niż się spodziewałam—co najmniej metr dziewięćdziesiąt, może więcej—ten typ wzrostu, który zmusza mnie, bym zadzierała głowę i patrzyła mu w oczy.
Jego granatowy, wełniany garnitur jest absurdalnie drogi, ale nawet włoskie krawiectwo nie potrafi okiełznać tego, co jest pod spodem.
Szerokie ramiona napinają materiał, wypełnia garnitur w sposób, który sprawia, że gardło mi wysycha. Delikatne napięcie jego przedramion, gdy zapina marynarkę, zdradza mięśnie wypracowane dyscypliną.
A jego twarz… Krótkie, ciemne loki otaczają wyraźną szczękę, prosty nos i usta z zarysem tajemniczego uśmiechu. Ale to jego oczy niemal mnie wykańczają.
Jasnoszare oczy Olivera. Patrzą na mnie z twarzy człowieka, który nie wie, że jest ojcem.
Od studniówki nie miałam żadnego chłopaka—z wyboru—and nie zamierzam teraz rozkładać na czynniki pierwsze druzgocącej struktury kości Shane’a Reeda.
Nie, kiedy mam do odegrania swoją rolę.
"Shaney!" niemal wrzeszczę, tak głośno, że trzy najbliższe stoliki się odwracają.
Chwytam jego twarz w dłonie i całuję go w oba policzki, czując, jak moja karminowa szminka odbija się na jego skórze przy każdym pocałunku.
"Tak się cieszę, że wreszcie możemy się znowu spotkać jak należy! Dziadek nie powiedział mi absolutnie nic."
Mruga, dotykając policzka, gdzie zostawiłam ślad. "Pani Lennox. Robi pani… zdecydowanie duże wrażenie."
"Mów mi Audrey, proszę. Przecież praktycznie jesteśmy już zaręczeni!" Wsunęłam się na krzesło z przesadną manierą, futrzana etola zaczepiła się o podłokietnik. "To miejsce jest słodkie. Bardzo… skromne. Mają tu stripsy z kurczaka? Jestem absolutnie wygłodniała."
Kelner podchodzi z powagą należną rezerwacji Shane’a, ale natychmiast wprowadzam go w zakłopotanie.
"Przepraszam, czy są tu stripsy z kurczaka? Albo może paluszki z mozzarelli?" Wskazuję na Shane’a z konspiracyjnym mrugnięciem. "Ten wygląda, jakby potrzebował węglowodanów. Trochę koloru na tych prezeskich policzkach, wiesz?"
Biedny kelner w sekundę przechodzi przez konsternację, przerażenie i zawodową neutralność. "My… mogę zapytać kuchni, czy—"
„Ona żartuje”, mówi Shane gładko. „Zaczniemy od karty win.”
„Och, piję tylko różowe”, oznajmiam, machając lekceważąco ręką. „Im słodsze, tym lepsze. Najlepiej coś, co ma rysunek na etykiecie. Macie coś takiego? Może ładna rybka albo zachód słońca?”
Wyraz twarzy Shane’a pozostaje irytująco spokojny. „Ich Sancerre jest znakomity. Może—”
„Francuskie wina wywołują u mnie najstraszliwsze bóle głowy.”
Chwytam się teatralnie za skroń i szykuję się do słowotoku.
„Od czasu tamtego niefortunnego incydentu na jachcie w Monako. Byłeś kiedyś w Monako, Shaney? Byłam tam z Castellanosami—znasz Castellanosów, prawda?—i Maria miała skrzynkę Bordeaux, które jej ojciec przemycił z jakiegoś château, i wypiliśmy po trzy butelki, obserwując wschód słońca, i jestem prawie pewna, że oświadczyłam się marynarzowi imieniem Giuseppe, zanim wpadłam do portu.”
Łapię oddech. „Akcja ratunkowa była bardzo dramatyczna. Były helikoptery.”
Długopis kelnera zawisa nieruchomo nad notatnikiem. Usta Shane’a drgają, walcząc z czymś, co wygląda niebezpiecznie blisko śmiechu.
„Różowe, więc,” mówi kelnerowi. „Najbardziej słodkie.”
Przez całą przystawkę precyzyjnie eskaluję swój występ. Mówię z pełnymi ustami, rozpoczynając monolog o mojej imponującej kolekcji markowych butów i ich wartości ubezpieczeniowej.
„Poproszę moją asystentkę, żeby zbadała kwestię garderoby małżonki,” odpowiada, wycierając usta serwetką. „Chociaż podejrzewam, że nasz pakiet świadczeń nie został zaprojektowany z myślą o twoich szczególnych potrzebach.”
Pochylam się do przodu, mrużąc oczy w przesadnej inspekcji jego linii włosów. „Skoro mowa o benefitach—czy prezesi mają hurtowe zniżki na przeszczepy włosów? Bo twoje wyglądają podejrzanie idealnie. Bardzo równomierne rozmieszczenie mieszków.”
Kelner niemal upuszcza talerze. Usta Shane’a znów drgają i tym razem cień prawdziwej rozbawionej miny przebija przez jego opanowanie.
„Moje mieszki włosowe są niestety całkowicie oryginalne”, mówi z pustynną suchością. „Wiem, rozczarowujące. Hurtowa zniżka byłaby finansowo korzystna.”
Jego niewzruszony spokój zaczyna być naprawdę niepokojący. Każde moje oburzenie spływa po nim jak woda po marmurze.
Kiedy „przypadkowo” chlapnę mu sos béarnaise na rękaw, wymachując rękami opowiadając o kreatywnych schronieniach podatkowych mojego dziadka, wyciera plamę serwetką.
Teraz zauważam napięcie wokół jego oczu, lekki skurcz szczęki. Zbliża się do granicy wytrzymałości—jestem tego pewna.
„Nie uważasz, że tu duszno?” wachluję się teatralnie. „Wentylacja jest okropna.”
„Jest ciepło”, przyznaje, poprawiając kołnierzyk.
„Powinniśmy zarejestrować się z prezentami ślubnymi w Costco”, oznajmiam promiennie. „Oszczędności hurtowe. Bardzo praktyczne. Masz kartę?”
Shane rzeczywiście się śmieje, zanim zdąży się powstrzymać—prawdziwy śmiech, który go zaskakuje. I przez tę jedną okropną sekundę widzę chłopca z balu maturalnego. Tego, który śmiał się z moich okropnych żartów, gdy pokój wirował wokół nas.
Tego, który trzymał mnie, jakbym się liczyła.
Przepraszam i idę do łazienki, desperacko potrzebując się pozbierać.
W lustrze patrzy na mnie odbicie—krzykliwy makijaż, niedorzeczna biżuteria, gra rola, która zaczyna być mniej pancerzem, a bardziej klatką.
Lecz kiedy wracam do stolika, Shane’a już nie ma, a kelner podchodzi z ledwo skrywaną konsternacją.
„Pan Reed otrzymał pilny telefon. Uregulował rachunek i nalegał, żeby zamówiła pani, co tylko zechce.” Zawiesza głos. „Włącznie z kilkoma deserami.”
Stoję nieruchomo obok pustego krzesła, coś niewygodnego skręca mi się pod żebrami. Odszedł. Naprawdę odszedł.
Ale dlaczego to nie brzmi jak zwycięstwo?
Telefon wibruje, zanim dotrę do samochodu.
Shane: Przepraszam za nagłe wyjście. Tokio na nikogo nie czeka. Ten wieczór był, niespodziewanie, edukacyjny.
Wciąż marszczę brwi wpatrzona w ekran, gdy pojawia się kolejna wiadomość.
Shane: Nie mogę się doczekać, żeby poznać wszystkie twoje fascynujące oblicza. Mam przeczucie, że kryjesz ich znacznie więcej.
Wpatruję się w te słowa, aż rozmazują mi się przed oczami, a żołądek zapada się z okropnym uświadomieniem, że Shane Reed może być znacznie trudniejszy do odstraszenia, niż sobie wyobrażałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Shane
Zegar wybija północ, a ja jestem na tyle zdesperowany, żeby zadzwonić do Paula Hoffmana.
Odbiera po drugim sygnale, bo Paul odbiera zawsze — to czyni go zarówno wyjątkowym prawnikiem, jak i wyczerpującym przyjacielem. „To lepiej niech będzie nagła sprawa. Naliczam ci moją stawkę godzinową za przerwanie Netfliksa.”
„Potrzebuję twojego mózgu.” Nalewam sobie trzy palce whisky, rocznikowy album Hilmond Academy otwarty na stronie czterdzieści siedem. „Coś się tu nie zgadza.”
„Chodzi o układ z Lennoxami? Słyszałem, że miałeś dziś kolację.” Głos Paula nabiera ostrości. „Kuzynka mojej asystentki pracuje w Canlis. Podobno twoja randka pytała o nuggetsy z kurczaka i zaproponowała rejestrację prezentów w Costco.”
„Wieści szybko się rozchodzą.”
„Wieści rozchodzą się natychmiast, gdy Reed robi scenę. Więc co się nie zgadza?”
Wpatruję się w portret maturalny Audrey Lennox. Trądzik torbielowaty, dwa grube warkocze i zgarbione ramiona. Jasnoniebieskie oczy skierowane gdzieś poza kadr, jakby próbowała zniknąć w tle zdjęcia.
„Przeglądam jej zdjęcie w albumie. Była niewidzialna, Paul. Sekretarz klubu szachowego, współpracowniczka czasopisma literackiego, rezerwowa w debatach. Takie zajęcia, które zajmują czas, nie wymagając, by ktokolwiek rzeczywiście cię zauważył.”
„Może strategiczna niewidzialność?” Paul mówi powoli. „Klasyczny mechanizm przetrwania. Hilmond był brutalny dla tych, którzy nie umieli rywalizować towarzysko.”
„Dokładnie. Więc jak ta dziewczyna staje się kobietą, która dziś wieczorem złapała mnie za twarz i zostawiła ślad szminki na moim policzku jakby oznaczała teren? Która w maju nosiła futro i pytała sommeliera o wina z kreskówkowymi etykietami?”
Piję łyk whisky, zanim kończę myśl.
„To nie jest rozwój. To zupełnie inny system operacyjny.”
Paul milknie na moment. „Pamiętasz Jenny Ortegę? Cicha jak mysz kościelna w trzeciej klasie, a potem po wakacjach wróciła jakby pobrała całą nową osobowość. Okazało się, że spędziła lato z ciotką w Mediolanie, która nauczyła ją, że pewność siebie to kwestia gry aktorskiej, dopóki nie stanie się prawdziwa.”
„Ale to było inne. Bardziej... wyrachowane.”
„Wyrachowane jak?”
Szukam odpowiednich słów. Jak mam to wyjaśnić?
„Jakby próbowała mnie odstraszyć. Każda jej ekstrawagancja była obserwacją mojej reakcji. Gdy nie drgnąłem, podkręcała poziom. To nie był chaos — to był test.”
„Ciekawe…” Głos Paula przybiera ton, którym przepytuje świadków.
Przesuwam kciukiem po zdjęciu Audrey w albumie, szukając odpowiedzi w pikselach, które nie chcą ich zdradzić. „To jej dziadek zainicjował ten układ,” mówię. „Wyraźnie tego nie chce. Może po prostu próbuje się wyplątać.”
„To czemu po prostu nie odmówi? Przecież nie jest jakąś wiktoriańską dziedziczką bez wyjścia. Audrey Lennox zarządza połową działalności dziadka na Pacyfiku. Ma władzę.”
„Chyba że on ma na nią haka.”
„Teraz zaczynamy dochodzić do sedna.” Paul aż sapie z aprobatą. „Co takiego potężny i groźny William Lennox może mieć na kobietę aż tak kompetentną?”
Telefon wibruje z nową wiadomością.
Mama: Mam nadzieję, że kolacja się udała. Kiedy mogę ją poznać? Muszę ocenić, czy nadaje się do kontynuowania linii Reeda.
„A propos dźwigni…” mruczę.
„Romy?”
„Ma ochotę obejrzeć materiał hodowlany.”
Paul wzdycha, jak ktoś, kto dawno już widział ten schemat. „Odliczanie do Stellana trwa, rozumiem. Ile zostało?”
„Dwadzieścia cztery miesiące na spłodzenie dziedzica, albo wszystko, co zbudowałem, przejmie mój kuzyn.”
„A Audrey Lennox rozwiązuje twój problem czasowy. Żona zdobyta, matka usatysfakcjonowana, Stellan unieszkodliwiony.” Paul robi pauzę. „Czyli ty masz na nią haka, ona ma na ciebie. Wzajemnie gwarantowane zniszczenie. Bardzo romantyczny fundament pod małżeństwo.”
„Nie szukam romansu.”
„Nie, ty wciąż szukasz swojej tajemniczej dziewczyny z balu. Nadal.” Jego głos mięknie niebezpiecznie blisko współczucia. „Shane, minęło prawie dziewięć lat. Ona nie wróci.”
Te słowa mnie poruszyły, bo Paul jest jedyną osobą, która zna całą prawdę.
Dziewczyna w masce, wyznanie, tatuaż z konstelacją, którego szukam od tamtej pory. Widział, jak sprawdzam dolne plecy kobiet na imprezach przy basenie, przeglądam zdjęcia z plaży w poszukiwaniu gwiazd, które nigdy się nie pojawiają.
„To nie o nią chodzi…” mówię, choć sam słyszę fałsz.
„Wszystko o nią chodzi. Każda kobieta, z którą się spotykałeś, była porównywana z duchem i każda przegrywała to starcie.”
Ton Paula staje się łagodny, co jest gorsze niż jego głos przesłuchującego.
„Co się wtedy naprawdę wydarzyło, Shane? Naprawdę? Opowiedziałeś mi fakty, ale nigdy nie powiedziałeś, dlaczego ona była aż tak ważna.”
Zamykam oczy, a wspomnienie wypływa z niechcianą wyrazistością.
Mama zadzwoniła podczas pierwszego tańca. Przypomniała, jak kuratorka musiała mnie wyciągać z katastrofy Walshów, podczas gdy Stellan domykał wtedy przejęcie Harrisona. Powiedziała, że wujek zadzwonił, by jej pogratulować tak błyskotliwego bratanka.
A ona odparła, że chciałaby, by odrobina tej błyskotliwości udzieliła się jej własnemu synowi.
I po prostu się rozłączyła. Tak po prostu.
„Tonąłem,” mówię cicho Paulowi. „Piłem sam, bo nie mogłem nikomu przyznać, że dla mojej matki zawsze jestem niewystarczający. I wtedy pojawiła się ta dziewczyna… Zamaskowana, delikatna, bez krzty litości, której tak bardzo nienawidziłem. Słuchała, gdy wyznałem wszystko.”
I mam na myśli wszystko. Oczekiwania. Porównania do Stellana. Strach, że nigdy nie będę dość dobry.
„Powiedziała, że już jestem wystarczający. Taki, jaki jestem.” Te słowa wciąż we mnie brzmią po tylu latach. „A gdy mnie pocałowała, pomyślałem… Przez jedną noc ktoś naprawdę mnie zobaczył. Nie dziedzica Reeda, nie złotego księcia, tylko… mnie.”
A rano? Zniknęła. Żadnej kartki, żadnego imienia. Tylko obraz jej tatuażu na dolnych plecach pod powiekami, którego nie mogę przestać szukać, i dziura, której nic nie potrafi wypełnić.
Paul długo milczy, jakby układał właściwe słowa. Nie byłem gotów na to, co powiedział.
„Wiesz, co myślę? Że szukasz pozwolenia, by chcieć Audrey Lennox. Bo jeśli przyznasz, że cię intryguje — nie układ, nie rozwiązanie, które reprezentuje, ale ona — to zdradzasz ducha.”
„To niedorzeczne…”
„Naprawdę? Zadzwoniłeś do mnie o północy, żeby analizować zdjęcie z albumu. Nie próbujesz zrozumieć jej przemiany — szukasz powodu, by dalej ją śledzić, który nie zmusi cię do porzucenia dziewczyny, która zniknęła lata temu.”
Wpatruję się w portret Audrey z ostatniej klasy. Te spuszczone oczy, chowające się przed światem, który by ją pożarł. Dziś wieczorem te same oczy patrzyły na mnie z dziką pewnością siebie, gdy odgrywała chaos mający mnie odstraszyć.
Maski rozpoznają maski.
Sam noszę swoją na tyle długo, by rozpoznać kolejnego aktora.
„Wyślij jej jutro kwiaty,” mówi Paul. „Coś drogiego i kiczowatego, żeby pasowało do jej przedstawienia. Sprawdź, czy blefuje.”
Pauza. Czekam, bo wiem, że to nie koniec.
„I Shane? Może rozważ, że wszechświat ma poczucie humoru. Dziewięć lat szukasz dziewczyny, która zniknęła. A teraz masz być z kobietą, która całą młodość trenowała sztukę bycia niewidzialną.”
Połączenie się kończy, a album nadal gapi się na mnie ze stołu.
Jutro wyślę kwiaty. Będę ciągnąć tę farsę dalej, bo Stellan nie przejmie mojego imperium. I bo gdzieś pod karnawałową maską Audrey Lennox może być coś wartego odkrycia.
Dziewczyna z balu pozostaje widmem. Audrey jest agresywnie, wyczerpująco prawdziwa.
Ale Paul miał rację co do jednego — nigdy nie byłem bardziej ciekaw, co kryje się pod jej maską.
Przesuń w górę, aby kontynuować