passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Marrying My Secret Baby Daddy - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Marrying My Secret Baby Daddy

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Audrey

Przyjechałam do Canlis piętnaście minut spóźniona w środowy wieczór, wciąż przetwarzając w głowie to, jak Reed przełożył nasze spotkanie w ciągu zaledwie dwudziestu czterech godzin po zasadzce ze strony mojego dziadka.

To, że prezes jego kalibru tak szybko wyczyścił swój kalendarz, wytrąca mnie z równowagi—desperacja czy arogancja, nie mogę zdecydować, co gorsze.

Hostessa prowadzi mnie przez eleganckie wnętrze restauracji i od razu go dostrzegam. Shane wstaje, gdy podchodzę, a jego widoczne zaskoczenie moim wyglądem daje mi dziką satysfakcję.

Dziś wieczorem ubrałam się na wojnę.

Jasnobrązowe włosy, które zwykle układały się w fale, zostały natapirowane w coś pomiędzy nieładem po nocy a czystym chaosem. Upiete luźno, by wyeksponować zwisające, złote kolczyki, które nawet raperowi kazałyby się skrzywić.

Jaskrawoczerwona szminka, a oczy obrysowane tak grubą, przydymioną kredką, że wyglądam, jakbym szykowała się na przesłuchanie do teledysku heavy metalowego, ale przez to niebieski kolor moich oczu jest jeszcze bardziej uderzający.

I ta sukienka. Jezu, ta sukienka.

Karminowa skóra, przylegająca do każdej krągłości jak druga skóra. Dekolt tak głęboki, że nie pozostawia nic wyobraźni, a dół podwinięty tak wysoko, że moja babcia przewraca się w grobie.

Połączyłam to z białą futrzaną etolą—w maju, na miłość boską!—i złotą biżuterią warstwowo ułożoną na obojczyku, jakbym po drodze okradła lombard.

Każdy centymetr mnie wrzeszczy nowe pieniądze. Bez gustu. Zdesperowana. Uciekaj.

Dokładnie taki był zamysł. Dokładnie tak podchodzę do tych randek.

Bo prawda jest taka, że w naszym świecie mężczyźni nie dbają o osobowość. Nie chcą dowcipu, inteligencji ani ambicji—nie tak naprawdę. Chcą wypolerowanego trofeum, kobiety, która dobrze wygląda na zdjęciach i milczy na galach charytatywnych.

Wygląd to waluta. Wizerunek publiczny to wszystko.

Tę lekcję odebrałam w Hilmond Academy, na długo zanim w pełni pojęłam jej wagę. I nauczyłam się ją wykorzystywać jako broń.

Szczęka Shane’a napina się niemal niedostrzegalnie, gdy ogarnia mnie wzrokiem. Dobrze. Niech zobaczy, na co się pisze.

Tyle że… Boże, on jest piekielnie przystojny.

Bilbord mu nie oddał sprawiedliwości. Z bliska jest wyższy, niż się spodziewałam—co najmniej metr dziewięćdziesiąt, może więcej—ten typ wzrostu, który zmusza mnie, bym zadzierała głowę i patrzyła mu w oczy.

Jego granatowy, wełniany garnitur jest absurdalnie drogi, ale nawet włoskie krawiectwo nie potrafi okiełznać tego, co jest pod spodem.

Szerokie ramiona napinają materiał, wypełnia garnitur w sposób, który sprawia, że gardło mi wysycha. Delikatne napięcie jego przedramion, gdy zapina marynarkę, zdradza mięśnie wypracowane dyscypliną.

A jego twarz… Krótkie, ciemne loki otaczają wyraźną szczękę, prosty nos i usta z zarysem tajemniczego uśmiechu. Ale to jego oczy niemal mnie wykańczają.

Jasnoszare oczy Olivera. Patrzą na mnie z twarzy człowieka, który nie wie, że jest ojcem.

Od studniówki nie miałam żadnego chłopaka—z wyboru—and nie zamierzam teraz rozkładać na czynniki pierwsze druzgocącej struktury kości Shane’a Reeda.

Nie, kiedy mam do odegrania swoją rolę.

"Shaney!" niemal wrzeszczę, tak głośno, że trzy najbliższe stoliki się odwracają.

Chwytam jego twarz w dłonie i całuję go w oba policzki, czując, jak moja karminowa szminka odbija się na jego skórze przy każdym pocałunku.

"Tak się cieszę, że wreszcie możemy się znowu spotkać jak należy! Dziadek nie powiedział mi absolutnie nic."

Mruga, dotykając policzka, gdzie zostawiłam ślad. "Pani Lennox. Robi pani… zdecydowanie duże wrażenie."

"Mów mi Audrey, proszę. Przecież praktycznie jesteśmy już zaręczeni!" Wsunęłam się na krzesło z przesadną manierą, futrzana etola zaczepiła się o podłokietnik. "To miejsce jest słodkie. Bardzo… skromne. Mają tu stripsy z kurczaka? Jestem absolutnie wygłodniała."

Kelner podchodzi z powagą należną rezerwacji Shane’a, ale natychmiast wprowadzam go w zakłopotanie.

"Przepraszam, czy są tu stripsy z kurczaka? Albo może paluszki z mozzarelli?" Wskazuję na Shane’a z konspiracyjnym mrugnięciem. "Ten wygląda, jakby potrzebował węglowodanów. Trochę koloru na tych prezeskich policzkach, wiesz?"

Biedny kelner w sekundę przechodzi przez konsternację, przerażenie i zawodową neutralność. "My… mogę zapytać kuchni, czy—"

„Ona żartuje”, mówi Shane gładko. „Zaczniemy od karty win.”

„Och, piję tylko różowe”, oznajmiam, machając lekceważąco ręką. „Im słodsze, tym lepsze. Najlepiej coś, co ma rysunek na etykiecie. Macie coś takiego? Może ładna rybka albo zachód słońca?”

Wyraz twarzy Shane’a pozostaje irytująco spokojny. „Ich Sancerre jest znakomity. Może—”

„Francuskie wina wywołują u mnie najstraszliwsze bóle głowy.”

Chwytam się teatralnie za skroń i szykuję się do słowotoku.

„Od czasu tamtego niefortunnego incydentu na jachcie w Monako. Byłeś kiedyś w Monako, Shaney? Byłam tam z Castellanosami—znasz Castellanosów, prawda?—i Maria miała skrzynkę Bordeaux, które jej ojciec przemycił z jakiegoś château, i wypiliśmy po trzy butelki, obserwując wschód słońca, i jestem prawie pewna, że oświadczyłam się marynarzowi imieniem Giuseppe, zanim wpadłam do portu.”

Łapię oddech. „Akcja ratunkowa była bardzo dramatyczna. Były helikoptery.”

Długopis kelnera zawisa nieruchomo nad notatnikiem. Usta Shane’a drgają, walcząc z czymś, co wygląda niebezpiecznie blisko śmiechu.

„Różowe, więc,” mówi kelnerowi. „Najbardziej słodkie.”

Przez całą przystawkę precyzyjnie eskaluję swój występ. Mówię z pełnymi ustami, rozpoczynając monolog o mojej imponującej kolekcji markowych butów i ich wartości ubezpieczeniowej.

„Poproszę moją asystentkę, żeby zbadała kwestię garderoby małżonki,” odpowiada, wycierając usta serwetką. „Chociaż podejrzewam, że nasz pakiet świadczeń nie został zaprojektowany z myślą o twoich szczególnych potrzebach.”

Pochylam się do przodu, mrużąc oczy w przesadnej inspekcji jego linii włosów. „Skoro mowa o benefitach—czy prezesi mają hurtowe zniżki na przeszczepy włosów? Bo twoje wyglądają podejrzanie idealnie. Bardzo równomierne rozmieszczenie mieszków.”

Kelner niemal upuszcza talerze. Usta Shane’a znów drgają i tym razem cień prawdziwej rozbawionej miny przebija przez jego opanowanie.

„Moje mieszki włosowe są niestety całkowicie oryginalne”, mówi z pustynną suchością. „Wiem, rozczarowujące. Hurtowa zniżka byłaby finansowo korzystna.”

Jego niewzruszony spokój zaczyna być naprawdę niepokojący. Każde moje oburzenie spływa po nim jak woda po marmurze.

Kiedy „przypadkowo” chlapnę mu sos béarnaise na rękaw, wymachując rękami opowiadając o kreatywnych schronieniach podatkowych mojego dziadka, wyciera plamę serwetką.

Teraz zauważam napięcie wokół jego oczu, lekki skurcz szczęki. Zbliża się do granicy wytrzymałości—jestem tego pewna.

„Nie uważasz, że tu duszno?” wachluję się teatralnie. „Wentylacja jest okropna.”

„Jest ciepło”, przyznaje, poprawiając kołnierzyk.

„Powinniśmy zarejestrować się z prezentami ślubnymi w Costco”, oznajmiam promiennie. „Oszczędności hurtowe. Bardzo praktyczne. Masz kartę?”

Shane rzeczywiście się śmieje, zanim zdąży się powstrzymać—prawdziwy śmiech, który go zaskakuje. I przez tę jedną okropną sekundę widzę chłopca z balu maturalnego. Tego, który śmiał się z moich okropnych żartów, gdy pokój wirował wokół nas.

Tego, który trzymał mnie, jakbym się liczyła.

Przepraszam i idę do łazienki, desperacko potrzebując się pozbierać.

W lustrze patrzy na mnie odbicie—krzykliwy makijaż, niedorzeczna biżuteria, gra rola, która zaczyna być mniej pancerzem, a bardziej klatką.

Lecz kiedy wracam do stolika, Shane’a już nie ma, a kelner podchodzi z ledwo skrywaną konsternacją.

„Pan Reed otrzymał pilny telefon. Uregulował rachunek i nalegał, żeby zamówiła pani, co tylko zechce.” Zawiesza głos. „Włącznie z kilkoma deserami.”

Stoję nieruchomo obok pustego krzesła, coś niewygodnego skręca mi się pod żebrami. Odszedł. Naprawdę odszedł.

Ale dlaczego to nie brzmi jak zwycięstwo?

Telefon wibruje, zanim dotrę do samochodu.

Shane: Przepraszam za nagłe wyjście. Tokio na nikogo nie czeka. Ten wieczór był, niespodziewanie, edukacyjny.

Wciąż marszczę brwi wpatrzona w ekran, gdy pojawia się kolejna wiadomość.

Shane: Nie mogę się doczekać, żeby poznać wszystkie twoje fascynujące oblicza. Mam przeczucie, że kryjesz ich znacznie więcej.

Wpatruję się w te słowa, aż rozmazują mi się przed oczami, a żołądek zapada się z okropnym uświadomieniem, że Shane Reed może być znacznie trudniejszy do odstraszenia, niż sobie wyobrażałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Shane

Zegar wybija północ, a ja jestem na tyle zdesperowany, żeby zadzwonić do Paula Hoffmana.

Odbiera po drugim sygnale, bo Paul odbiera zawsze — to czyni go zarówno wyjątkowym prawnikiem, jak i wyczerpującym przyjacielem. „To lepiej niech będzie nagła sprawa. Naliczam ci moją stawkę godzinową za przerwanie Netfliksa.”

„Potrzebuję twojego mózgu.” Nalewam sobie trzy palce whisky, rocznikowy album Hilmond Academy otwarty na stronie czterdzieści siedem. „Coś się tu nie zgadza.”

„Chodzi o układ z Lennoxami? Słyszałem, że miałeś dziś kolację.” Głos Paula nabiera ostrości. „Kuzynka mojej asystentki pracuje w Canlis. Podobno twoja randka pytała o nuggetsy z kurczaka i zaproponowała rejestrację prezentów w Costco.”

„Wieści szybko się rozchodzą.”

„Wieści rozchodzą się natychmiast, gdy Reed robi scenę. Więc co się nie zgadza?”

Wpatruję się w portret maturalny Audrey Lennox. Trądzik torbielowaty, dwa grube warkocze i zgarbione ramiona. Jasnoniebieskie oczy skierowane gdzieś poza kadr, jakby próbowała zniknąć w tle zdjęcia.

„Przeglądam jej zdjęcie w albumie. Była niewidzialna, Paul. Sekretarz klubu szachowego, współpracowniczka czasopisma literackiego, rezerwowa w debatach. Takie zajęcia, które zajmują czas, nie wymagając, by ktokolwiek rzeczywiście cię zauważył.”

„Może strategiczna niewidzialność?” Paul mówi powoli. „Klasyczny mechanizm przetrwania. Hilmond był brutalny dla tych, którzy nie umieli rywalizować towarzysko.”

„Dokładnie. Więc jak ta dziewczyna staje się kobietą, która dziś wieczorem złapała mnie za twarz i zostawiła ślad szminki na moim policzku jakby oznaczała teren? Która w maju nosiła futro i pytała sommeliera o wina z kreskówkowymi etykietami?”

Piję łyk whisky, zanim kończę myśl.

„To nie jest rozwój. To zupełnie inny system operacyjny.”

Paul milknie na moment. „Pamiętasz Jenny Ortegę? Cicha jak mysz kościelna w trzeciej klasie, a potem po wakacjach wróciła jakby pobrała całą nową osobowość. Okazało się, że spędziła lato z ciotką w Mediolanie, która nauczyła ją, że pewność siebie to kwestia gry aktorskiej, dopóki nie stanie się prawdziwa.”

„Ale to było inne. Bardziej... wyrachowane.”

„Wyrachowane jak?”

Szukam odpowiednich słów. Jak mam to wyjaśnić?

„Jakby próbowała mnie odstraszyć. Każda jej ekstrawagancja była obserwacją mojej reakcji. Gdy nie drgnąłem, podkręcała poziom. To nie był chaos — to był test.”

„Ciekawe…” Głos Paula przybiera ton, którym przepytuje świadków.

Przesuwam kciukiem po zdjęciu Audrey w albumie, szukając odpowiedzi w pikselach, które nie chcą ich zdradzić. „To jej dziadek zainicjował ten układ,” mówię. „Wyraźnie tego nie chce. Może po prostu próbuje się wyplątać.”

„To czemu po prostu nie odmówi? Przecież nie jest jakąś wiktoriańską dziedziczką bez wyjścia. Audrey Lennox zarządza połową działalności dziadka na Pacyfiku. Ma władzę.”

„Chyba że on ma na nią haka.”

„Teraz zaczynamy dochodzić do sedna.” Paul aż sapie z aprobatą. „Co takiego potężny i groźny William Lennox może mieć na kobietę aż tak kompetentną?”

Telefon wibruje z nową wiadomością.

Mama: Mam nadzieję, że kolacja się udała. Kiedy mogę ją poznać? Muszę ocenić, czy nadaje się do kontynuowania linii Reeda.

„A propos dźwigni…” mruczę.

„Romy?”

„Ma ochotę obejrzeć materiał hodowlany.”

Paul wzdycha, jak ktoś, kto dawno już widział ten schemat. „Odliczanie do Stellana trwa, rozumiem. Ile zostało?”

„Dwadzieścia cztery miesiące na spłodzenie dziedzica, albo wszystko, co zbudowałem, przejmie mój kuzyn.”

„A Audrey Lennox rozwiązuje twój problem czasowy. Żona zdobyta, matka usatysfakcjonowana, Stellan unieszkodliwiony.” Paul robi pauzę. „Czyli ty masz na nią haka, ona ma na ciebie. Wzajemnie gwarantowane zniszczenie. Bardzo romantyczny fundament pod małżeństwo.”

„Nie szukam romansu.”

„Nie, ty wciąż szukasz swojej tajemniczej dziewczyny z balu. Nadal.” Jego głos mięknie niebezpiecznie blisko współczucia. „Shane, minęło prawie dziewięć lat. Ona nie wróci.”

Te słowa mnie poruszyły, bo Paul jest jedyną osobą, która zna całą prawdę.

Dziewczyna w masce, wyznanie, tatuaż z konstelacją, którego szukam od tamtej pory. Widział, jak sprawdzam dolne plecy kobiet na imprezach przy basenie, przeglądam zdjęcia z plaży w poszukiwaniu gwiazd, które nigdy się nie pojawiają.

„To nie o nią chodzi…” mówię, choć sam słyszę fałsz.

„Wszystko o nią chodzi. Każda kobieta, z którą się spotykałeś, była porównywana z duchem i każda przegrywała to starcie.”

Ton Paula staje się łagodny, co jest gorsze niż jego głos przesłuchującego.

„Co się wtedy naprawdę wydarzyło, Shane? Naprawdę? Opowiedziałeś mi fakty, ale nigdy nie powiedziałeś, dlaczego ona była aż tak ważna.”

Zamykam oczy, a wspomnienie wypływa z niechcianą wyrazistością.

Mama zadzwoniła podczas pierwszego tańca. Przypomniała, jak kuratorka musiała mnie wyciągać z katastrofy Walshów, podczas gdy Stellan domykał wtedy przejęcie Harrisona. Powiedziała, że wujek zadzwonił, by jej pogratulować tak błyskotliwego bratanka.

A ona odparła, że chciałaby, by odrobina tej błyskotliwości udzieliła się jej własnemu synowi.

I po prostu się rozłączyła. Tak po prostu.

„Tonąłem,” mówię cicho Paulowi. „Piłem sam, bo nie mogłem nikomu przyznać, że dla mojej matki zawsze jestem niewystarczający. I wtedy pojawiła się ta dziewczyna… Zamaskowana, delikatna, bez krzty litości, której tak bardzo nienawidziłem. Słuchała, gdy wyznałem wszystko.”

I mam na myśli wszystko. Oczekiwania. Porównania do Stellana. Strach, że nigdy nie będę dość dobry.

„Powiedziała, że już jestem wystarczający. Taki, jaki jestem.” Te słowa wciąż we mnie brzmią po tylu latach. „A gdy mnie pocałowała, pomyślałem… Przez jedną noc ktoś naprawdę mnie zobaczył. Nie dziedzica Reeda, nie złotego księcia, tylko… mnie.”

A rano? Zniknęła. Żadnej kartki, żadnego imienia. Tylko obraz jej tatuażu na dolnych plecach pod powiekami, którego nie mogę przestać szukać, i dziura, której nic nie potrafi wypełnić.

Paul długo milczy, jakby układał właściwe słowa. Nie byłem gotów na to, co powiedział.

„Wiesz, co myślę? Że szukasz pozwolenia, by chcieć Audrey Lennox. Bo jeśli przyznasz, że cię intryguje — nie układ, nie rozwiązanie, które reprezentuje, ale ona — to zdradzasz ducha.”

„To niedorzeczne…”

„Naprawdę? Zadzwoniłeś do mnie o północy, żeby analizować zdjęcie z albumu. Nie próbujesz zrozumieć jej przemiany — szukasz powodu, by dalej ją śledzić, który nie zmusi cię do porzucenia dziewczyny, która zniknęła lata temu.”

Wpatruję się w portret Audrey z ostatniej klasy. Te spuszczone oczy, chowające się przed światem, który by ją pożarł. Dziś wieczorem te same oczy patrzyły na mnie z dziką pewnością siebie, gdy odgrywała chaos mający mnie odstraszyć.

Maski rozpoznają maski.

Sam noszę swoją na tyle długo, by rozpoznać kolejnego aktora.

„Wyślij jej jutro kwiaty,” mówi Paul. „Coś drogiego i kiczowatego, żeby pasowało do jej przedstawienia. Sprawdź, czy blefuje.”

Pauza. Czekam, bo wiem, że to nie koniec.

„I Shane? Może rozważ, że wszechświat ma poczucie humoru. Dziewięć lat szukasz dziewczyny, która zniknęła. A teraz masz być z kobietą, która całą młodość trenowała sztukę bycia niewidzialną.”

Połączenie się kończy, a album nadal gapi się na mnie ze stołu.

Jutro wyślę kwiaty. Będę ciągnąć tę farsę dalej, bo Stellan nie przejmie mojego imperium. I bo gdzieś pod karnawałową maską Audrey Lennox może być coś wartego odkrycia.

Dziewczyna z balu pozostaje widmem. Audrey jest agresywnie, wyczerpująco prawdziwa.

Ale Paul miał rację co do jednego — nigdy nie byłem bardziej ciekaw, co kryje się pod jej maską.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Audrey

Kara opada na krzesło naprzeciwko mojego biurka, jakby to ona była właścicielką tego narożnego gabinetu.

A biorąc pod uwagę, ile razy uratowała Lennox Industries przed pozwami, praktycznie tak jest.

Nasza czwartkowa tradycja lunchowa nie zmieniła się od czasów gimnazjum. Zmieniło się tylko otoczenie — zamiast tac z bufetu mamy teraz kawę z importu i jedzenie na wynos z tej restauracji, która w tym miesiącu udaje, że na nowo odkrywa sushi.

— Wyglądasz jak śmierć podgrzana w Valentino — oznajmia, kradnąc kalifornijską rolkę z mojego pudełka. — Co znowu wywinął stary, dobry Willy? I nie mów, że „nic”, bo znam tę zmarszczkę między twoimi brwiami — pojawia się tylko wtedy, gdy twój dziadek coś knuje.

— Kolejna próba aranżowanego małżeństwa. — Przesuwam w jej stronę kawę, obserwując, jak unoszą się jej perfekcyjnie wyregulowane brwi. — Nie patrz tak, to jego ulubione hobby zaraz po wrogich przejęciach.

— Kto tym razem jest barankiem na ofiarę? — Kara wkłada edamame do ust. — Proszę, powiedz, że nie jest gorzej niż ten spadkobierca Hoffmana, który literalnie się popłakał, kiedy opisałaś swoją fikcyjną kolekcję wypchanych gryzoni.

— Zapomniałaś o synu bankiera, który potrzebował terapii po tym, jak szczegółowo przedstawiłam swoje wyimaginowane długi hazardowe, używając tabel aktuarialnych.

Kara kręci głową z niechętnym podziwem.

— Jesteś moją ikoną, dziewczyno. Naprawdę. Ale nie sądziłam, że twój stary Willy znajdzie jeszcze kogoś w społeczeństwie Seattle, kogo byłby gotów poświęcić twojej psychologicznej wojnie.

Po prostu się uśmiecham, bo to moje najlepsze role — i zasługuję na Oscara.

Ale wtedy Kara wzdycha, odkładając pałeczki, a to oznacza tylko jedno: zaraz powie coś, czego wolałabym nie słyszeć—

— Audrey, wiem, że nienawidzisz tego słuchać, ale może tym razem powinnaś naprawdę to rozważyć. Nie byłaś z nikim, odkąd zaszłaś w ciążę z Oliverem — to dziewięć lat budowania murów i udawania, że nikogo nie potrzebujesz.

Zatrzymała się, by wziąć łyk kawy.

— Oliver potrzebuje ojca. Ma osiem lat i ćwiczy „biznesowe miny” przed lustrem, bo jego jedyny męski wzór traktuje czułość jak negocjację z dźwignią.

Przechyla się przez biurko, jej głos łagodnieje. — A ty zasługujesz na miłość. Prawdziwą miłość. Nie tylko szacunek zarządu. Zasługujesz na kogoś, kto cię widzi — całą ciebie — i zostaje.

Zanim zdążę odpowiedzieć, w drzwiach pojawia się moja asystentka Natalie, niosąc kompozycję tak ogromną, że zasłania jej twarz.

Białe orchidee kaskadą spływają z kryształowego wazonu — gustowne, drogie i całkowicie bezosobowe. Takie kwiaty wybiera korporacyjny concierge, gdy klient nie ma czasu na sentymenty.

— Właśnie przyszły, pani Lennox. — Natalie z widoczną ulgą stawia je na moim biurku. — Kartka jest przyczepiona.

Czekam, aż wyjdzie, zanim wyjmuję kopertę. Charakter pisma precyzyjny, niemal architektoniczny:

„Sobota wieczorem. Prywatny wernisaż w galerii Belltown. 19:00. Przyślę samochód.”

Jego korporacyjny podpis widnieje pod spodem jak pieczęć na kontrakcie. Shane Reed, CEO, Reed Logistics.

Tym razem to nie randka. To wezwanie.

— Willy znowu w akcji — mruczy Kara. — No i? Kto tym razem jest ofiarą?

— Ten, który nie uciekł.

Wpatruję się w orchidee, przypominając sobie opanowanie Shane’a, gdy zrzuciłam na niego całą wyimaginowaną wściekłość. Rzuciłam w niego wszystkim — wulgarnością, chaosem, zamierzonym brakiem smaku — a on po prostu… to przyjął.

Jakby czekał, co zrobię dalej. — Może masz rację.

Te słowa wyrywają mi się, zanim zdążę je powstrzymać, a wyraz twarzy Kary zmienia się z zachęty na szok. Jakby nie spodziewała się, że naprawdę się zgodzę.

— Może czas przestać z tym walczyć. Oliver zasługuje na ojca. A ja… — Głos załamuje mi się na czymś surowym. — Może naprawdę mam już dość samotności.

Kara wpatruje się we mnie, jej kawa zastyga w pół drogi do ust.

— Kim jesteś i co zrobiłaś z Audrey? Przez piętnaście lat nigdy nie słyszałam, żebyś przyznała, że czegoś chcesz, jeśli nie było to biznesowe!

A potem pochyla się, ujmując moją dłoń w swoje.

— To intrygujące, powiedzmy. Więc powiedz mi, kto to jest — muszę zrobić background check, zanim pogrążysz się dalej w tej niecharakterystycznej wrażliwości. Kandydat Willy’ego. Nazwisko.

— Shane Reed.

Kolor odpływa z jej twarzy. Wypuszcza moją dłoń, jakbym ją poparzyła, i widzę to w jej oczach—ciężar dziewięciu lat skrywanych sekretów. Przerażającą wiedzę, którą nosi jako jedyna osoba na świecie znająca prawdziwe ojcostwo Olivera.

"To niemożliwe." Jej głos brzmi zdławiony. "Audrey… To nie może się wydarzyć. Spośród wszystkich mężczyzn w Seattle, w całym Północno-Zachodnim Pacyfiku, Willy wybrał akurat jego? Czy on wie? Czy jakoś—"

"On nic nie wie. Nikt nie wie oprócz ciebie."

Już stoję, sięgając po marynarkę.

"Muszę porozmawiać z dziadkiem. Muszę zrozumieć, co on tu właściwie knuje, bo to coraz mniej przypomina swatanie, a coraz bardziej pułapkę, której nawet nie widzę granic."

"Audrey, zaczekaj—"

"Przepraszam, że tak to urywam." Zatrzymuję się w drzwiach, a poczucie winy skręca mi wnętrzności na widok strachu w jej oczach. "Zadzwonię do ciebie wieczorem. Obiecuję."

* * *

Gabinet dziadka promieniuje satysfakcją, zanim jeszcze przekroczę próg.

Siedzi za swoim mahoniowym bastionem niczym generał, a ta pewność siebie sprawia, że krew mi zastyga.

"Shane Reed przysłał kwiaty." Nie siadam. "Co mu o mnie powiedziałeś? Jaką umowę zawarłeś bez mojej wiedzy, bo wiem, że ta kolacja była katastrofą, a on mimo to nadal się stara, co znaczy, że dałeś mu coś, o czym nie wiem."

"Najwyraźniej wieczór nie był taką porażką, jaką planowałaś," odpowiada dziadek, wskazując na krzesło, na którym nie zamierzam siadać. "Shane dzwonił do mnie rano. Uważa cię za intrygującą—to jego słowa, nie moje. Chce dalej eksplorować tę relację."

"Nie chcę niczego kontynuować. Ten związek skończył się, zanim się zaczął, a czymkolwiek myślisz, że dysponujesz—"

"Lennox Industries i Reed Logistics się łączą."

Dziadek wypowiada te słowa jak wyrok, obserwując moją twarz, gdy dociera do mnie znaczenie tej informacji.

"Umowa zostanie sfinalizowana w przyszłym kwartale. Romy i ja prowadzimy negocjacje od miesięcy. To małżeństwo to nie tylko korzystna opcja, Audrey—jest nieuniknione. I tak będziecie razem pracować, niezależnie od tego, czy będziecie mieć to samo nazwisko."

Ziemia usuwa mi się spod nóg.

Planował tę fuzję od miesięcy. Podczas gdy ja restrukturyzowałam trasy na Pacyfiku. Gdy udowadniałam zarządowi swoją wartość. Gdy wierzyłam, że stanowisko CEO zdobędę dzięki kompetencjom.

Mój głos drży od wściekłości, którą ledwie udaje mi się opanować. "Przez cały ten czas już układałeś mi przyszłość za moimi plecami…"

"Zabezpieczałem twoją przyszłość. Połączona firma będzie największą operacją logistyczną na Zachodnim Wybrzeżu, a będziecie nią kierować razem—równe partnerstwo, równa władza. Zarząd zatwierdzi twoją kandydaturę w chwili, gdy poślubisz Shane'a Reeda, bo razem reprezentujecie coś, czego żadne z was nie osiągnie samodzielnie."

Odsuwa się do tyłu, a zwycięstwo łagodzi jego rysy w coś niemal ojcowskiego.

"To wszystko, czego chciałaś, Audrey. Ja tylko dopilnowuję, żebyś to dostała."

"Odbierając mi prawo wyboru! Traktując mnie jak aktywo do połączenia, a nie jak osobę z własną wolą!"

Telefon wibruje, zanim zdążę dokończyć, a na ekranie pojawia się imię Olivera.

Otwieram wiadomość i widzę zdjęcie z wycieczki muzealnej. Mój syn stoi przy ścianie portretów darczyńców, jego mała twarz wykrzywiona w przesadnym grymasie, który naśladuje mężczyznę na fotografii za nim.

Służbowy portret Shane'a Reeda góruje nad ramieniem Olivera, podczas gdy mój chłopiec perfekcyjnie odwzorowuje jego poważny wyraz twarzy.

Oliver: Ten facet jest wszędzie! Chyba mnie śledzi. Ha-ha

Nóż w mojej piersi obraca się, aż brakuje mi tchu.

Oliver—mój niewinny, błyskotliwy Oliver—stojący przy wizerunku swojego ojca, nie mając pojęcia, że ich podobieństwo to nie przypadek. Żartuje z obcym, który dzieli z nim połowę kodu genetycznego.

"Nie dam się traktować jak spółka zależna." Wkładam telefon do kieszeni. "Cokolwiek zaplanowałeś, cokolwiek ci się wydaje, że kontrolujesz—nie jestem fuzją do sfinalizowania. Nie jestem problemem, który rozwiązuje się przez przejęcie!"

Wychodzę, zanim zdąży odpowiedzieć, a stukot moich obcasów brzmi jak odwrót, który bardziej przypomina krok w głąb pułapki, której granic już nie widzę.

Shane Reed—ten, który złamał mnie raz, nawet nie wiedząc o moim istnieniu—teraz przypadkiem zniszczył moje życie po raz drugi.

A najgorsze jest to, że wciąż nie ma pojęcia, jak wielkie szkody wyrządził.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Marrying My Secret Baby Daddy

Marrying My Secret Baby Daddy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa