passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mate Me in Moonlight - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Mate Me in Moonlight

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV: Adeline

Freya wyprowadziła mnie z gabinetu Aidena z energią sugerującą, że już ułożyła mi w głowie długą listę miejsc do zobaczenia, zasad do wyjaśnienia i ludzi, których w końcu poznam po zapachu, jeśli nie po imieniu.

Nie byłam gotowa na ludzi. Tak naprawdę nie byłam gotowa na nic. Ale powietrze w domu watahy było ciepłe i pełne życia, a moja wilczyca skierowała się ku niemu, jakby mogła wchłonąć poczucie bezpieczeństwa przez samą bliskość.

„Tędy”, powiedziała Freya, zatrzymując się przy bocznych drzwiach. „Zaczniemy na zewnątrz. Łatwiej się oddycha, gdy ściany nie próbują cię zmusić do socjalizowania się.”

„To twoja profesjonalna opinia?” zapytałam.

„Absolutnie.”

Tylna weranda otwierała się na rozległą przestrzeń drzew i wzgórz. Mgła wciąż trzymała się ziemi tam, gdzie słońce jeszcze jej nie spaliło. Las oddychał wokół nas — spokojny, żywy, niezagrażający. Moja wilczyca uniosła głowę, wciągając zapachy, zapamiętując je.

Mogłybyśmy tu biegać, powiedziała cicho.

„Nie będziemy”, wyszeptałam w odpowiedzi.

Freya albo nie usłyszała, albo udawała, że nie słyszy moich szeptów. Poprowadziła mnie po schodkach na ścieżkę z ziemi, która okrążała dom watahy. Wilki poruszały się po terenie wyznaczonymi szlakami — niektóre truchtały, inne niosły narzędzia, dwie kłóciły się z tą swobodną pewnością siebie przyjaciół, którzy spierają się od dzieciństwa.

Prostota tego wszystkiego bolała mocniej niż ogień.

„Przed nami pole treningowe”, powiedziała Freya. „Nie daj się dziś nikomu wciągnąć do sparringu, chyba że chcesz dramatycznie zemdleć przed połową wojowników.”

„Podziękuję.”

Parsknęła. „Dobra decyzja.”

Weszłyśmy na pole, gdzie kilku wilków sparowało w ludzkiej formie. Kurz unosił się wokół ich stóp, mięśnie napinały się, oddechy były ostre w chłodnym powietrzu. Dźwięk pięści uderzających w poduszki treningowe niósł się przez przestrzeń — rytmiczny, kontrolowany, celowy.

Jeden z walczących oderwał się od grupy, gdy tylko nas zobaczył. Nie truchtał. Szedł jak drapieżnik.

Wysoki, barczysty, z jasnymi oczami już zwężonymi w osądzie.

Luca? Wspaniale.

Freya mruknęła pod nosem: „Przygotuj się. Nadchodzi wilk obronny.”

Luca zatrzymał się przede mną, na tyle blisko, że mogłam zobaczyć delikatną bliznę przy jego linii szczęki, taką, jaką zdobywa ktoś, kto nigdy nie pozwala innym przyjąć ciosów za siebie.

„Wstajesz?” zapytał.

„Czasami”, odpowiedziałam. „Staram się nie przesadzać.”

Nie mrugnął. „Dobrze. Oznacza, że nie krwawisz na naszych podłogach.”

„Wygląda na to, że cię to rozczarowuje.”

Freya zakrztusiła się śmiechem.

Luca ją zignorował. Jego spojrzenie przesunęło się po mnie — kliniczne, niespieszne, oceniające, jakby katalogował wszystkie sposoby, na jakie mogłabym ich zawieść. Albo zniszczyć.

Luca nie przerwał kontaktu wzrokowego. Nie mrugnął. „Powiem jasno, bo nie wierzę w marnowanie czasu. Nie lubię niewiadomych na tym terytorium.”

„Nie jestem niewiadomą”, powiedziałam. „Stoję tuż przed tobą.”

„Nie o to mi chodziło”, odparł Luca, robiąc pół kroku bliżej — nie przytłaczając, ale wyzywająco. „Niewiadome to zmienne. Ryzyko. A w momencie, gdy przekroczyłaś nasze granice, każde ryzyko, które niesiesz, wylądowało na naszym podwórku.”

Moja wilczyca się najeżyła. Ludzka część mnie nie drgnęła.

„Jeśli liczysz na przeprosiny,” powiedziałam, „to się nie doczekasz.”

„Nie liczyłem,” odparł. „Liczyłem na szczerość.”

„Trochę ci dałam.”

Parsknął bez uśmiechu. „Powiedziałaś nam swoje imię. Twoja przeszłość to pożar lasu zbyt pełen brakujących fragmentów.”

„I do czego zmierzasz?”

„Ironclaw nie zostawia ocalałych”, powiedział Luca, jego głos zniżył się do szeptu. „Poza tobą.”

Freya lekko zesztywniała obok mnie.

Nie zareagowałam.

Luca ciągnął dalej, zwężając oczy. „Pięć watah ci odmówiło. Nie wszyscy mogą być tchórzami. Więc muszę siebie zapytać — co przyniosłaś ze sobą, czego oni nie chcieli?”

„Najwyraźniej pecha.”

„Ironclaw nie opiera się na szczęściu”, warknął.

Po raz pierwszy puściły mu nerwy, odsłaniając coś bardziej surowego pod spodem: strach o swoją watahę. O Aidena.

Przechyliłam głowę. „Uważasz, że jestem uosobieniem zagrożenia.”

„Myślę, że zagrożenie cię lubi”, powiedział Luca. „Podąża za tobą. Obserwuje cię.” Zbliżył się jeszcze bardziej. „I myślę, że wiesz więcej, niż nam powiedziałaś.”

Mój głos pozostał spokojny. „Wiem dokładnie tyle, ile wie ktoś, kto stracił wszystko.”

„I to”, powiedział, „właśnie mnie niepokoi.”

Wpatrywaliśmy się w siebie, napięcie między nami ściągało się do granic.

Freya w końcu wsunęła się pomiędzy nas, ustawiając się ledwo zauważalnie – subtelnie, ale stanowczo. „Beta,” powiedziała cicho. „Ona miała ciężką drogę. Może spróbuj jej nie przesłuchiwać od razu?”

Luca nie odwrócił ode mnie wzroku. „Nie przesłuchuję. Oceniam.”

„Z tej perspektywy to brzmi tak samo,” powiedziałam.

Jego oczy błysnęły. „To przyzwyczaj się do tego uczucia. Dopóki nie uznam, że jesteś czysta, będę cię obserwował.”

„Przetrwałam gorsze rzeczy niż bycie obserwowaną.”

„Dobrze,” powiedział. „Ta umiejętność przyda ci się tutaj.”

Freya wypuściła powietrze. „Luca, idź się nawodnić, zanim wywarczysz sobie migrenę.”

Rzucił jej ostre spojrzenie, jeszcze raz odwrócił się do mnie i powiedział cichym głosem, przeznaczonym tylko dla mnie:

„Jeśli Ironclaw przyjdzie – dowiemy się, czy jesteś ostrzeżeniem czy bronią.”

Potem odszedł, a cienie ciągnęły się za nim jak druga skóra.

Freya westchnęła. „Jest trochę mniej straszny, kiedy zrozumiesz, że to jego przyjazna wersja.”

„Nie bałam się,” powiedziałam.

„Nie powiedziałam, że się bałaś.” Spojrzała na mnie ze znajomością. „Powiedziałam, że próbował.”

***

Freya kontynuowała oprowadzanie, prowadząc nas wokół pola treningowego i w stronę ogrodów – niewielkich, ale tętniących życiem, pielęgnowanych z zamierzoną delikatnością, która zupełnie nie pasowała do rąk wojowników.

Stamtąd zaprowadziła mnie do szopy na narzędzia, pralni i małej ścieżki prowadzącej do rzeki.

Rzeka była piękna.

Szeroka. Przejrzysta. Płynąca z cichą siłą. To było takie miejsce, gdzie szczenięta chlapałyby się latem, a wilki chłodziłyby łapy po długich patrolach.

Moja wilczyca wychyliła się w jej stronę. Mogłybyśmy strzec tego miejsca, szepnęła. Mogłybyśmy strzec jego.

Zacisnęło mi się w piersi. „Nie zostaniemy tu na długo.”

Nie sprzeciwiła się. Po prostu czekała.

Freya pozwoliła mi się napatrzeć, zanim szturchnęła mnie w ramię. „Powinnyśmy wracać. Aiden ma dziś po południu zebrania patrolowe. Jeśli Luca cię nie wystraszy, to zrobi to grafik.”

„Postaram się przeżyć oba.”

„Powodzenia,” powiedziała i zawiodła mnie z powrotem.

Wspólna sala była już pusta, kiedy wróciłyśmy, pozostawiając cichy szum południa: kilka wilków zmywających naczynia, ktoś zamiatający przy kominku, ciche mamrotanie rozmów przez uchylone drzwi.

Kiedy dotarłyśmy do schodów, zbliżyły się kroki – powolne, pewne, znajome w sposób, który sprawił, że moja wilczyca podniosła głowę.

Aiden.

Pojawił się w korytarzu, z podwiniętymi rękawami, związaną z tyłu głową, z niewielkim stosikiem papierów w ręce. Jego uwaga natychmiast przesunęła się na mnie, gdy mnie zobaczył.

„Jak idzie zwiedzanie?” zapytał.

„Jeszcze nikogo nie ugryzła,” powiedziała Freya. „Jeszcze.”

„Nie miałam tego w planach,” mruknęłam.

„To ulga,” odparł Aiden, kącik ust drgnął mu lekko.

Jego spojrzenie znów spoczęło na mnie – ciche, ale jakoś uziemiające. „Jak się trzymasz?”

To pytanie padło ostrożniej, niż się spodziewałam. Nie wiedziałam, jak odpowiedzieć, więc wybrałam najbliższą prawdzie wersję.

„Wciąż tu jestem,” powiedziałam. „To... zmiana.”

„To normalne,” odparł miękko. „Na początku to miejsce potrafi przytłoczyć.”

„To też jakieś określenie,” powiedziałam.

Kiwnął lekko głową. „Jeśli będziesz potrzebować przestrzeni, będziesz ją mieć. Jeśli ludzi – też się znajdą. Wystarczy, że powiesz mnie lub Freyi.”

„Nic nie potrzebuję,” powiedziałam szybko.

Aiden nie polemizował. Po prostu przyjął to kłamstwo spokojnym skinieniem głowy. „W porządku.”

Freya patrzyła na nas z lekkim, zaniepokojonym rozbawieniem. „Wy dwoje jesteście wykańczający,” mruknęła. „Na wypadek, gdyby wam nikt nie powiedział.”

Aiden ją zignorował. „Pozwolę ci odpocząć,” powiedział do mnie. „Kolacja jest o siódmej. Bez zobowiązań.”

Bez zobowiązań. Bez presji. Bez wymagań.

Moja wilczyca wychyliła się do niego; ja cofnęłam się dyskretnie.

Zauważył to, ale nie naciskał.

„Miłego popołudnia, Adeline,” powiedział.

Minął nas w korytarzu, ale jego obecność czułam jeszcze przez kilka oddechów po jego odejściu, jakby ciepła dłoń lekko przyciśnięta do moich łopatek.

Freya westchnęła teatralnie. „Cóż, to było absolutnie normalne,” powiedziała. „Z waszej dwójki.”

„Nic nie zrobiłam,” powiedziałam.

„Po prostu przy nim istniałaś,” odpowiedziała. „On jest na to bardzo podatny.”

Spojrzałam na nią. Wzruszyła ramionami.

„Idź odpocząć,” powiedziała łagodnie. „Twoje ciało i głowa tego potrzebują.”

Podziękowałam Freyi za dzień i wróciłam do pokoju gościnnego. Przez chwilę stałam przy oknie, patrząc, jak rzeka lśni między drzewami. Słuchałam cichego szmeru domostwa za mną.

Moja wilczyca w końcu się uspokoiła, ciepła i czujna. Jesteśmy teraz bezpieczne, powiedziała.

Nie byłam pewna, czy jej wierzę. Ale kiedy się położyłam i zamknęłam oczy, łóżko nie wydawało się już tak bardzo nie na miejscu, jak dziś rano.

I to przerażało mnie bardziej niż jakikolwiek zapach Ironclaw.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV: Adeline

Freya obudziła mnie pukaniem, które było zbyt zadowolone z siebie, by mogło uchodzić za przyzwoite poranne zachowanie. Zanim zdążyłam udać, że śpię, uchyliła drzwi, balansując parującym kubkiem w jednej dłoni i złożonym swetrem w drugiej.

„Dzień dobry”, oznajmiła tonem kogoś, kto wierzy, że optymizm można innym narzucić siłą. „Czas zostać pełnoprawnym członkiem społeczeństwa.”

Mrugnęłam na nią. „To brzmi jak osobisty atak.”

„Wcale nie”, odpowiedziała, podsuwając mi kubek. „Gdybym cię atakowała, byłoby więcej blasku. Pij. Aiden dał ci twoje pierwsze oficjalne zadanie.”

Powoli usiadłam, przyjmując kubek. Ciepło przesiąkało przez moje dłonie, a zapach — cynamon, miód, coś kojącego — unosił się ku górze jak cicha uprzejmość.

„A czego Alfa ode mnie wymaga?” zapytałam. „Pracy fizycznej? Patroli? Klęczenia w śniegu, aż Luca przestanie się na mnie gapić?”

Freya wyszczerzyła zęby. „Jeszcze lepiej. Porządkowanie biblioteki.”

„Aha”, powiedziałam. „Praca za karę.”

„Nie martw się”, odparła. „Pomogę ci. Znam bibliotekę. Biblioteka zna mnie. Mamy układ: ja ją podpieram, ona nie wali się na niczego nieświadome wilki.”

Rzuciła sweter na łóżko. „Załóż to. Jest przytulny. Wyglądasz, jakbyś potrzebowała przytulności.”

I z powodu, którego wolałam nie analizować zbyt dokładnie, narzuciłam go przez głowę i poszłam za nią na dół.

Biblioteka pachniała kurzem, papierem i starym drewnem — osobliwy rodzaj ukojenia. Półki uginały się pod ciężarem niepasujących do siebie książek. Niektóre się pochylały, inne opadały, wszystkie wyglądały jakby wstydziły się swojego stanu. Przez jedyne okno wpadało światło słoneczne, rzucając blade złoto na porysowaną podłogę i stosy nieuporządkowanych tomów.

Freya postawiła w środku pokoju skrzynię i klasnęła w dłonie. „Witaj w intelektualnym centrum watahy”, powiedziała. „Proszę, nie miej zbyt wielkich oczekiwań.”

„Nie jest tak źle.”

„To urocze”, odparła. „Myślisz, że to zorganizowany chaos. Nie. To niezorganizowany chaos w płaszczu nadziei.”

Uklękła i wyciągnęła stos książek. Przyłączyłam się, strzepując kurz z pękniętego grzbietu. Było coś kojącego w tej ciszy — miękki szelest kartek, daleki szmer wilków przemieszczających się po domu, leniwe trzaskanie ognia po drugiej stronie pokoju.

Wtedy moja dłoń objęła niewielką, ciemnozieloną książkę. Okładka była wygładzona, jej brzegi zmiękczone przez lata dotyku.

„Ta?” zapytałam.

Freya zerknęła i jej wyraz twarzy złagodniał. „Ulubiona Aidena.”

Spojrzałam w dół na książkę, obracając ją w dłoniach. „Nie podejrzewałabym go o sentymenty.”

„On nie jest sentymentalny”, powiedziała. „Jest dramatyczny. Czyta ją, kiedy nie może spać. Albo kiedy musi poczuć, że świat jest większy niż jakikolwiek problem, który Luca mu rzuca.”

Uniosłam brew. „Mówisz, jakbyś znała go od zawsze.”

„Znam”, odparła lekko, choć coś pogłębiło się w jej głosie. „Straciłam rodziców, gdy byłam mała. Wataha mnie przygarnęła. Matka Aidena praktycznie mnie wychowała. Luca próbował mnie zahartować. Aiden próbował trzymać mnie z dala od kłopotów. Nie wyszło. Ale chodzi o to... że są moją rodziną. Są nią od czasu, zanim zrozumiałam, co to znaczy.”

Skinęłam głową, czując jak ta prawda rezonuje pod moimi żebrami, w miejscu pustym zbyt długo.

Słowo rodzina zadrapało coś żywego. Pomyślałam o Calebie, o tym jak kiedyś to powiedział — jesteś teraz moją rodziną — i wspomnienie wypłynęło, zanim zdążyłam je powstrzymać, ostre i niechciane.

Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, w progu rozległo się pukanie.

Jonah wszedł, pocierając dłonie. „Dzień dobry. Naprawiam kominek; znów dziwnie ciągnie.”

Freya westchnęła teatralnie. „Jonah, jeśli coś podpalisz, to cię—”

Machnął na nią ręką, już klęcząc przy palenisku. „Spokojnie. Tylko przestawiam polana.”

Freya przewróciła na mnie oczami. „Mówi tak za każdym razem. Potem coś wybucha.”

Prawie się roześmiałam — i wtedy to się stało.

Polano przesunęło się, gdy Jonah w nie szturchnął. Stoczyło się szybciej niż oczekiwał, uderzając w inne z ostrym trzaskiem, który rozciął powietrze. Iskry uniosły się w lśniącej eksplozji, migocząc w świetle. Jeden żar wyskoczył z rusztu, kreśląc krótki łuk i lądując na brzegu dywanu z cichym sykiem.

Jonah natychmiast go zadeptał.

Bez szkody.

A jednak—

Najpierw dotarł do mnie zapach — nie dymu z drewna, lecz czegoś chemicznego, niepokojącego, tak jak wtedy, gdy dach garbarni zajęła się ogniem. Znów byłam na korytarzu przed pokojem dziecięcym. Drzwi były już czarne od żaru. Słyszałam ich w środku. Słyszałam—

Moja dłoń znieruchomiała na książce. Gardło mi się zacisnęło. Świat rozmył się na brzegach, a widzenie zawęziło do jednego punktu. Powietrza było za mało. Płuca nie chciały się napełnić, choć próbowałam z całych sił.

Powietrze się poruszyło.

Coś we mnie zaczęło spadać.

Freya wypowiedziała moje imię.

Moja wilczyca poderwała się do góry, przerażona, oszalała, próbując się odnaleźć w nagle zmieniającym się świecie.

A potem—

„Adeline.”

Głos Aidena rozległ się tuż obok mnie, nie w drzwiach — tak blisko, że poczułam jego obecność, zanim odwróciłam głowę.

Klęczał naprzeciwko mnie na podłodze, poruszając się cicho i bez pośpiechu, z wyrazem twarzy uważnie opanowanym.

Jego oczy — głębokie, spokojne, nieodwracające wzroku — przykuły moje, robiąc w panice miejsce na coś zakotwiczonego i prawdziwego.

Blizna biegnąca od skroni do żuchwy złapała światło ognia, łagodząc surowość jego rysów, nie odbierając jej jednak.

Nie myślałam.

Moja dłoń poruszyła się, zanim dogoniła ją myśl — palce wczepiły się w materiał jego koszuli, ściskając, jakby pokój miał zniknąć, jeśli puszczę.

Aiden gwałtownie wciągnął powietrze z zaskoczenia — westchnienie zdumienia — ale się nie cofnął. Zamiast tego powoli uniósł dłoń, dając mi czas na odmowę, i lekko przyłożył ją do boku mojej szyi, kciukiem muskając linię żuchwy.

Ciepło. Pewność. Rzeczywistość.

Jego głos złagodniał. „Jesteś tutaj. W bibliotece. Ze mną. Jesteś bezpieczna.”

Mój oddech utknął, zawieszony między światami.

„Policzmy,” powiedział cicho. „Tylko do dziesięciu.”

„Ja—”

„Tylko do dziesięciu,” powtórzył. „Razem.”

„Jeden,” wymruczał.

„Dwa,” wyszeptałam.

Ostra krawędź wspomnienia stępiła się.

„Trzy.”

Moje płuca zaczęły się odblokowywać.

„Cztery.”

Freya klęczała niedaleko, troska wyryta wyraźnie na jej twarzy, ale dłonie trzymała z szacunkiem z daleka.

„Pięć,” kontynuował Aiden.

„Sześć.”

Żarzący się węgielek na dywanie zniknął. Został tylko dym z drewna — prawdziwy, obecny, łagodny.

„Siedem.”

Moja wilczyca trochę się uspokoiła, rozpięta między instynktem a bezpieczeństwem.

„Osiem.”

Moje palce poluzowały uścisk na jego koszuli.

„Dziewięć.”

Obraz się wyostrzył.

„Dziesięć.”

Aiden pozwolił ciszy opaść, zanim powoli cofnął rękę. Brak ciepła był nagły, niemal szokujący, ale na swój sposób uziemiający.

Wstał płynnie akurat w chwili, gdy do pokoju wszedł nowy głos.

„No cóż,” powiedział Luca, stojąc w drzwiach, tonem suchym jak kurz, „widzę, że mamy tu wydarzenie.”

Freya rzuciła mu spojrzenie. „Luca, przysięgam—”

„Co?” odparł. „Tylko uznaję sytuację.”

Aiden nawet na niego nie spojrzał. „Nie teraz.”

Wzrok Luki przesunął się na mnie. Po raz pierwszy od mojego przyjazdu nie było w nim podejrzliwości — tylko coś bardziej złożonego, jakby niechętne zrozumienie.

„Wszystko w porządku?” zapytał.

„Będzie,” odparłam cicho.

Luca skinął głową — sztywno, ale szczerze — po czym odsunął się, gdy Aiden wstał w pełnej wysokości.

„Freya,” powiedział łagodnie Aiden, „zabierz ją na górę. Niech odpocznie.”

Freya już się poruszała. „Chodź, Adeline. Należy ci się drzemka i, szczerze mówiąc, nagroda.”

Podążyłam za nią, czując na sobie spojrzenie Aidena — niepełne litości, nie natrętne, lecz tak stałe, że niebezpiecznie bliskie pocieszeniu.

Na górze Freya zamknęła za nami drzwi i oparła się ramieniem o nie z westchnieniem.

„Wiesz,” powiedziała łagodnie, „jeśli kiedyś będziesz chciała pogadać, jestem tu. Jeśli nie będziesz miała ochoty, i tak jestem. A tak w ogóle, to mam ci za złe, że nas tak wystraszyłaś bez ostrzeżenia.”

Wyszedł ze mnie drżący oddech, prawie śmiech.

Uśmiechnęła się i usiadła obok mnie na łóżku. „Hej… cokolwiek tam się wydarzyło, to cię nie definiuje. I nas nie przeraża.”

Wpatrywałam się w swoje dłonie, wciąż lekko drżące. „Nie chciałam, żeby ktoś to widział.”

„Wiem,” powiedziała cicho. „Aiden nie zobaczył czegoś złamanego. Zobaczył kogoś, kto próbował się nie utopić.”

Gardło mi się ścisnęło.

Caleb też tak mnie obejmował, pomyślałam mimowolnie, kiedy koszmary stawały się zbyt głośne. Odepchnęłam to, zanim zdążyło się rozwinąć.

Lekko ścisnęła mi kolano. „Odpocznij. Przyniosę potem herbatę. Mocną. Wspierającą emocjonalnie.”

Kiedy wyszła, cisza, która została, była wystarczająco miękka, by się w niej zanurzyć. Położyłam się na poduszki, oddychając powoli, a wspomnienie głosu Aidena i ciepła jego dłoni trwało ze mną z dziwną, kruchą jasnością.

Pierwszy raz od nocy, gdy wszystko płonęło, ktoś wyciągnął do mnie rękę przez dym.

To było przerażające.

I było też czymś innym — czymś cichym, ciepłym, niewyobrażalnie nowym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV: Adeline

Pokój zapadł w ostrożną ciszę po wyjściu Freyi. Tak łagodną, że niepokój w mojej piersi w końcu mógł się rozplątać, nitka po nitce, aż puste miejsce pod moimi żebrami przestało tak głośno rezonować. Oparłam się o poduszki z ledwie wyczuwalnym drżeniem przechodzącym jeszcze przez moje kończyny, z duchem paniki unoszącym się jak dym po obrzeżach mojego umysłu.

Powtarzałam sobie, że nie zasnę, że tylko na chwilę zamknę oczy. A jednak odpłynęłam.

Nie głęboko. Nie spokojnie. Ale wystarczająco, by kiedy kroki zabrzmiały za drzwiami mojego pokoju, moje ciało tylko lekko się wzdrygnęło, zamiast podskoczyć z przerażenia.

Zabrzmiało ciche pukanie. „Dostawa herbaty,” zawołała Freya, jej głos był tak łagodny, że mógłby uchodzić za szept. „I wsparcie emocjonalne.”

Drzwi uchyliły się lekko. Zajrzała ostrożnie, przesadnie ostrożnie. „Mogę wejść? Czy może właśnie oddajesz się samotnej zadumie? Mogę poczekać aż fermentacja się zakończy.”

Westchnęłam. „Wejdź.”

Wślizgnęła się do środka, balansując kubkiem, z którego unosił się zapach rumianku i miodu, z czymś ziemistym pod spodem. „Specjalna mieszanka,” oznajmiła, wręczając mi go. „Gwarantuję, że albo cię zrelaksuje, albo lekko uśpi — nie powiem, która opcja.”

Przyjęłam kubek. Ciepło wsiąkało w moje dłonie w sposób, na który nie czułam, że zasługuję. „Dziękuję.”

Freya usiadła na końcu łóżka, nie za blisko, z nogami przyciągniętymi pod siebie i ramionami oplatającymi kolana. „Wystraszyłaś mnie wcześniej,” powiedziała, głosem tak cichym, że nie był nachalny. „Nie przez to, co się stało. Ale dlatego, że próbowałaś milczeć przez to wszystko. Nie musisz tak robić.”

Wpatrywałam się w herbatę, obserwując, jak para spiralnie unosi się ku sufitowi niczym niepewny duch. „Nie lubię, gdy ktoś widzi mnie w takim stanie.”

„Nikt nie lubi,” powiedziała łagodnie. „Kiedyś miałam atak paniki, bo pszczoła wleciała mi do swetra. Aiden znalazł mnie turlającą się po ogrodzie jak opętany robak. Do dziś mam z tego koszmary.”

To wywołało u mnie śmiech — drobny, ale prawdziwy. Freya uśmiechnęła się triumfalnie. „No i jest. Dowód życia. Teraz pij, zanim wystygnie.”

Upiłam łyk. Ziołowe ciepło rozkwitło powoli, łagodząc ucisk za mostkiem.

Freya oparła się na dłoniach, patrząc w stronę okna. „Mogę ci coś powiedzieć?” zapytała, a jej ton się zmienił.

„Oczywiście.”

Jej głos przycichł, tracąc zwykłą jasność. „Zanim straciłam rodziców… był jeszcze ktoś. Mój brat. Starszy. Opiekował się mną, dając mi ciastka i udając, że jesteśmy na tajnych misjach. Gdy nasi rodzice zginęli, starał się za wszelką cenę się mną zająć. Za bardzo. Aż w końcu tak się wypalił, że… nie wrócił z patrolu jednej zimy.”

Zabrakło mi tchu. „Freya…”

Wzruszyła ramieniem, choć ruch był zbyt wymuszony, by wydawał się swobodny. „Stado uratowało mnie po tym wszystkim. Ale długo zajęło mi, zanim przestałam oczekiwać, że wszyscy znikną, gdy będę ich potrzebować.”

Między nami zapadła długa cisza.

„Mówię ci to,” powiedziała łagodnie, „bo wiem, jak to jest trzymać się zbyt kurczowo. Myśleć, że musisz wszystko dźwigać sama. Nie musisz. Nie tutaj. Nie z nami.”

Odłożyłam kubek, zanim moje dłonie zaczęłyby się trząść tak mocno, że bym go rozlała. „Nie chcę na nikim polegać. Już raz to zrobiłam. To się… źle skończyło.”

Freya skinęła głową. „Rozumiem. Ale polegać na kimś i ufać — to nie to samo. Czasem pierwsza nić jest bardzo cienka. Żart. Filiżanka herbaty. Po prostu… pozwolić komuś przy tobie posiedzieć.”

Gardło mi się zacisnęło. „To… więcej, niż mogę obiecać.”

„To w porządku,” powiedziała ciepło. „Możesz ćwiczyć.”

Później, gdy namówiła mnie na zejście na dół „żeby zapobiec zamartwianiu się w czterech ścianach”, dom stada wydawał się inny. Łagodniejszy. Mniej onieśmielający. Kilku członków stada minęło nas na korytarzu — młoda matka niosąca poskładane ubrania, starszy wilk polerujący sztućce, para nastolatków kłócących się o to, czyja kolej na krojenie warzyw.

Nikt nie patrzył na mnie podejrzliwie. Tylko z lekką ciekawością. Jedna z nich nawet się uśmiechnęła — lekko, z wahaniem, jakby nie była pewna, czy jej wolno.

Freya zauważyła ten gest. „Zaczynasz być lokalną celebrytką.”

„Nic nie zrobiłam, by na to zasłużyć.”

„Właśnie,” powiedziała. „Wyobraź sobie ich reakcję, gdy zrobisz coś imponującego.”

Pokręciłam głową, ale supeł pod żebrami trochę się rozluźnił.

Dotarłyśmy do wspólnego salonu. Freya chwyciła pęk ziół i mały nożyk. „Pomóż mi to posiekać. Powoli. Ostrożnie. Jonah spalił gulasz w zeszłym tygodniu i Aiden wciąż nie doszedł do siebie emocjonalnie, więc nie ryzykujemy.”

„Już kiedyś gotowałam,” powiedziałam.

„Świetnie,” odpowiedziała. „Tylko nie otruj nikogo, a Luca pewnie zacznie pisać piosenki na twoją cześć.”

Parsknęłam. „Wątpię.”

„Udaje takiego groźnego, ale płacze na konkursach kulinarnych.”

„Na pewno.”

Mimo to podała mi deskę do krojenia. I po raz pierwszy nie zaprotestowałam.

Ułożyłam zioła w równym rządku. Ręce mi się nie trzęsły. Kroiłam równo, cicho, niemal z poczuciem spokoju. Freya fałszowała, gwiżdżąc jakąś melodię, którą chyba tylko ona rozumiała, dorzucając składniki do gotującego się garnka.

W pewnym momencie otworzyły się tylne drzwi. Miękkie kroki. Powietrze się zmieniło.

Aiden wszedł do środka.

Nie był w trybie Alfy — nie dowodził patrolami ani nie prowadził spotkania. Po prostu mężczyzna wchodzący do swojego domu, podwinięte rękawy, wilgotne włosy niedbale odgarnięte po biegu. Zerknął w naszą stronę, a kiedy jego wzrok spoczął na mnie, coś w jego wyrazie twarzy złagodniało.

Freya wyszeptała teatralnie: „Jest tutaj”, jakby ogłaszała przybycie gwiazdy.

Aiden zupełnie ją zignorował i podszedł do blatu cicho stawiając kroki. „Jak się czujesz?” zapytał mnie.

„Już… lepiej,” powiedziałam, zaskoczona, jak bardzo to brzmiało szczerze. „Freya dała mi herbatę.”

„Ona wszystkim daje herbatę,” rzucił Aiden, ale w jego oczach mignęło ciepło.

„I wsparcie emocjonalne,” dorzuciła Freya zza jego pleców. „Nie zapominaj o wsparciu emocjonalnym.”

„To też daje,” przyznał Aiden.

Kroiłam dalej, boleśnie świadoma jego obecności tak blisko, że czułam subtelne ciepło bijące od jego skóry, tę spokojną pewność, która kilka godzin temu wyrwała mnie z paniki.

„Dobrze sobie dziś poradziłaś,” powiedział cicho. „Pomagałaś jej. Byłaś tutaj.”

„Niewiele zrobiłam.”

„Zostałaś,” odparł. „To więcej niż wystarczająco.”

Więź pulsowała delikatnie — nieostro, nienachalnie, po prostu ciepła nić lekko ciągnąca w środku klatki piersiowej. Moja wilczyca podniosła głowę, zadowolona. Dumna.

Ludzka część mnie cofnęła się odrobinę, przerażona tym niewielkim rozkwitem ciepła, który rozlewał się w środku.

Nasze spojrzenia spotkały się — tylko na moment — i coś cichego przemknęło między nami. Wspólny oddech. Uznanie, którego żadne z nas nie nazwało. Jego wzrok zmiękł, pogłębił się, a potem grzecznie uciekł na bok, dając mi przestrzeń, o którą nie prosiłam, ale której potrzebowałam.

„Do zobaczenia później,” powiedział. „Odpocznij po kolacji.”

Wyszedł tak cicho, jak się pojawił, a pokój bez niego stał się dziwnie zimniejszy.

Freya pochyliła się bliżej. „Ostrożnie,” wyszeptała. „Gapisz się.”

„Wcale nie.”

„Absolutnie tak.”

Wcisnęłam jej gałązkę rozmarynu w dłoń. „Krój.”

Zarechotała.

Po kolacji Freya wyciągnęła mnie na zewnątrz „żeby zaczerpnąć świeżego powietrza” — co szybko zrozumiałam jako „wsadzić cię w małe zgromadzenie i liczyć, że nie eksplodujesz”.

Na polanie za domem trzaskało niskie ognisko. Wilki wylegiwały się na kłodach i kocach, niektóre płynnie przechodząc z ludzkiej w wilczą postać, by się ogrzać. Szczenięta biegały, goniąc iskry. Ktoś cicho grał na gitarze — powolne, melancholijne akordy unosiły się w noc.

Powietrze pachniało sosną, cedrem i dymem — łagodnym, opanowanym dymem, zupełnie innym niż ogień, który ma zabijać.

Freya szturchnęła mnie do przodu. „To nasz wieczorny relaks. Jesteś bezpieczna. Nie musisz robić nic poza siedzeniem i po prostu byciem.”

Płomienie były na tyle niskie, że nie stanowiły zagrożenia. Puls nie przyspieszył; oddech pozostał równy.

Kilka wilków skinęło głowami, gdy podeszłyśmy. Ktoś podsunął mi pieczonego piankowego cukierka na patyku. Zawahałam się — i Freya trąciła mnie łokciem.

„Bierz. Odmowa pianek to tu zbrodnia nienawiści.”

Przyjęłam. Ciepło przeniknęło mi do palców. Ktoś zrobił dla nas miejsce na kłodzie, więc usiadłam, na początku sztywno, potem ostrożnie pozwalając sobie wtapiać się w miękki rytm głosów i śmiechu.

To nie bolało. Po raz pierwszy bycie częścią kręgu nie bolało.

Po drugiej stronie ognia Aiden rozmawiał cicho z Marcusem i innym wojownikiem, jego postawa była luźna, wyraz twarzy zamyślony. Nasze spojrzenia spotkały się tylko na ułamek sekundy — nie długo, nie intensywnie, po prostu uznanie obecności.

Ale moja wilczyca przeciągnęła się, zadowolona z tej więzi.

Freya to zauważyła. Wyszeptała: „Jesteś zgubiona.”

Szturchnęłam ją łokciem. Zachichotała cicho, opierając się wygodnie o moje ramię.

Ciepło ognia. Cichy szmer stada. Spokojne tętno więzi, której wcale nie chciałam zobaczyć. Wszystko to otuliło mnie jak ciężki, łagodny koc.

Po raz pierwszy od miesięcy — może jeszcze dłużej — zostałam wystarczająco długo, by poczuć się… włączona. Nie dlatego, że należałam. Ale dlatego, że nikt mnie o to nie pytał.

Tej nocy zasnęłam bez trudu, wtulona w koce, z posmakiem herbaty Freyi na języku i wspomnieniem cichego „Zostałaś” Aidena odbijającego się echem w mojej piersi.

Moja wilczyca zwinęła się we mnie w kłębek.

Ciepła. Zadowolona. Pełna nadziei. Nie śniłam o niczym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mate Me in Moonlight

Mate Me in Moonlight

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa