passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mate Me in Moonlight - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Mate Me in Moonlight

/

Rozdział 5

Rozdział 4

POV: Adeline

Freya obudziła mnie pukaniem, które było zbyt zadowolone z siebie, by mogło uchodzić za przyzwoite poranne zachowanie. Zanim zdążyłam udać, że śpię, uchyliła drzwi, balansując parującym kubkiem w jednej dłoni i złożonym swetrem w drugiej.

„Dzień dobry”, oznajmiła tonem kogoś, kto wierzy, że optymizm można innym narzucić siłą. „Czas zostać pełnoprawnym członkiem społeczeństwa.”

Mrugnęłam na nią. „To brzmi jak osobisty atak.”

„Wcale nie”, odpowiedziała, podsuwając mi kubek. „Gdybym cię atakowała, byłoby więcej blasku. Pij. Aiden dał ci twoje pierwsze oficjalne zadanie.”

Powoli usiadłam, przyjmując kubek. Ciepło przesiąkało przez moje dłonie, a zapach — cynamon, miód, coś kojącego — unosił się ku górze jak cicha uprzejmość.

„A czego Alfa ode mnie wymaga?” zapytałam. „Pracy fizycznej? Patroli? Klęczenia w śniegu, aż Luca przestanie się na mnie gapić?”

Freya wyszczerzyła zęby. „Jeszcze lepiej. Porządkowanie biblioteki.”

„Aha”, powiedziałam. „Praca za karę.”

„Nie martw się”, odparła. „Pomogę ci. Znam bibliotekę. Biblioteka zna mnie. Mamy układ: ja ją podpieram, ona nie wali się na niczego nieświadome wilki.”

Rzuciła sweter na łóżko. „Załóż to. Jest przytulny. Wyglądasz, jakbyś potrzebowała przytulności.”

I z powodu, którego wolałam nie analizować zbyt dokładnie, narzuciłam go przez głowę i poszłam za nią na dół.

Biblioteka pachniała kurzem, papierem i starym drewnem — osobliwy rodzaj ukojenia. Półki uginały się pod ciężarem niepasujących do siebie książek. Niektóre się pochylały, inne opadały, wszystkie wyglądały jakby wstydziły się swojego stanu. Przez jedyne okno wpadało światło słoneczne, rzucając blade złoto na porysowaną podłogę i stosy nieuporządkowanych tomów.

Freya postawiła w środku pokoju skrzynię i klasnęła w dłonie. „Witaj w intelektualnym centrum watahy”, powiedziała. „Proszę, nie miej zbyt wielkich oczekiwań.”

„Nie jest tak źle.”

„To urocze”, odparła. „Myślisz, że to zorganizowany chaos. Nie. To niezorganizowany chaos w płaszczu nadziei.”

Uklękła i wyciągnęła stos książek. Przyłączyłam się, strzepując kurz z pękniętego grzbietu. Było coś kojącego w tej ciszy — miękki szelest kartek, daleki szmer wilków przemieszczających się po domu, leniwe trzaskanie ognia po drugiej stronie pokoju.

Wtedy moja dłoń objęła niewielką, ciemnozieloną książkę. Okładka była wygładzona, jej brzegi zmiękczone przez lata dotyku.

„Ta?” zapytałam.

Freya zerknęła i jej wyraz twarzy złagodniał. „Ulubiona Aidena.”

Spojrzałam w dół na książkę, obracając ją w dłoniach. „Nie podejrzewałabym go o sentymenty.”

„On nie jest sentymentalny”, powiedziała. „Jest dramatyczny. Czyta ją, kiedy nie może spać. Albo kiedy musi poczuć, że świat jest większy niż jakikolwiek problem, który Luca mu rzuca.”

Uniosłam brew. „Mówisz, jakbyś znała go od zawsze.”

„Znam”, odparła lekko, choć coś pogłębiło się w jej głosie. „Straciłam rodziców, gdy byłam mała. Wataha mnie przygarnęła. Matka Aidena praktycznie mnie wychowała. Luca próbował mnie zahartować. Aiden próbował trzymać mnie z dala od kłopotów. Nie wyszło. Ale chodzi o to... że są moją rodziną. Są nią od czasu, zanim zrozumiałam, co to znaczy.”

Skinęłam głową, czując jak ta prawda rezonuje pod moimi żebrami, w miejscu pustym zbyt długo.

Słowo rodzina zadrapało coś żywego. Pomyślałam o Calebie, o tym jak kiedyś to powiedział — jesteś teraz moją rodziną — i wspomnienie wypłynęło, zanim zdążyłam je powstrzymać, ostre i niechciane.

Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, w progu rozległo się pukanie.

Jonah wszedł, pocierając dłonie. „Dzień dobry. Naprawiam kominek; znów dziwnie ciągnie.”

Freya westchnęła teatralnie. „Jonah, jeśli coś podpalisz, to cię—”

Machnął na nią ręką, już klęcząc przy palenisku. „Spokojnie. Tylko przestawiam polana.”

Freya przewróciła na mnie oczami. „Mówi tak za każdym razem. Potem coś wybucha.”

Prawie się roześmiałam — i wtedy to się stało.

Polano przesunęło się, gdy Jonah w nie szturchnął. Stoczyło się szybciej niż oczekiwał, uderzając w inne z ostrym trzaskiem, który rozciął powietrze. Iskry uniosły się w lśniącej eksplozji, migocząc w świetle. Jeden żar wyskoczył z rusztu, kreśląc krótki łuk i lądując na brzegu dywanu z cichym sykiem.

Jonah natychmiast go zadeptał.

Bez szkody.

A jednak—

Najpierw dotarł do mnie zapach — nie dymu z drewna, lecz czegoś chemicznego, niepokojącego, tak jak wtedy, gdy dach garbarni zajęła się ogniem. Znów byłam na korytarzu przed pokojem dziecięcym. Drzwi były już czarne od żaru. Słyszałam ich w środku. Słyszałam—

Moja dłoń znieruchomiała na książce. Gardło mi się zacisnęło. Świat rozmył się na brzegach, a widzenie zawęziło do jednego punktu. Powietrza było za mało. Płuca nie chciały się napełnić, choć próbowałam z całych sił.

Powietrze się poruszyło.

Coś we mnie zaczęło spadać.

Freya wypowiedziała moje imię.

Moja wilczyca poderwała się do góry, przerażona, oszalała, próbując się odnaleźć w nagle zmieniającym się świecie.

A potem—

„Adeline.”

Głos Aidena rozległ się tuż obok mnie, nie w drzwiach — tak blisko, że poczułam jego obecność, zanim odwróciłam głowę.

Klęczał naprzeciwko mnie na podłodze, poruszając się cicho i bez pośpiechu, z wyrazem twarzy uważnie opanowanym.

Jego oczy — głębokie, spokojne, nieodwracające wzroku — przykuły moje, robiąc w panice miejsce na coś zakotwiczonego i prawdziwego.

Blizna biegnąca od skroni do żuchwy złapała światło ognia, łagodząc surowość jego rysów, nie odbierając jej jednak.

Nie myślałam.

Moja dłoń poruszyła się, zanim dogoniła ją myśl — palce wczepiły się w materiał jego koszuli, ściskając, jakby pokój miał zniknąć, jeśli puszczę.

Aiden gwałtownie wciągnął powietrze z zaskoczenia — westchnienie zdumienia — ale się nie cofnął. Zamiast tego powoli uniósł dłoń, dając mi czas na odmowę, i lekko przyłożył ją do boku mojej szyi, kciukiem muskając linię żuchwy.

Ciepło. Pewność. Rzeczywistość.

Jego głos złagodniał. „Jesteś tutaj. W bibliotece. Ze mną. Jesteś bezpieczna.”

Mój oddech utknął, zawieszony między światami.

„Policzmy,” powiedział cicho. „Tylko do dziesięciu.”

„Ja—”

„Tylko do dziesięciu,” powtórzył. „Razem.”

„Jeden,” wymruczał.

„Dwa,” wyszeptałam.

Ostra krawędź wspomnienia stępiła się.

„Trzy.”

Moje płuca zaczęły się odblokowywać.

„Cztery.”

Freya klęczała niedaleko, troska wyryta wyraźnie na jej twarzy, ale dłonie trzymała z szacunkiem z daleka.

„Pięć,” kontynuował Aiden.

„Sześć.”

Żarzący się węgielek na dywanie zniknął. Został tylko dym z drewna — prawdziwy, obecny, łagodny.

„Siedem.”

Moja wilczyca trochę się uspokoiła, rozpięta między instynktem a bezpieczeństwem.

„Osiem.”

Moje palce poluzowały uścisk na jego koszuli.

„Dziewięć.”

Obraz się wyostrzył.

„Dziesięć.”

Aiden pozwolił ciszy opaść, zanim powoli cofnął rękę. Brak ciepła był nagły, niemal szokujący, ale na swój sposób uziemiający.

Wstał płynnie akurat w chwili, gdy do pokoju wszedł nowy głos.

„No cóż,” powiedział Luca, stojąc w drzwiach, tonem suchym jak kurz, „widzę, że mamy tu wydarzenie.”

Freya rzuciła mu spojrzenie. „Luca, przysięgam—”

„Co?” odparł. „Tylko uznaję sytuację.”

Aiden nawet na niego nie spojrzał. „Nie teraz.”

Wzrok Luki przesunął się na mnie. Po raz pierwszy od mojego przyjazdu nie było w nim podejrzliwości — tylko coś bardziej złożonego, jakby niechętne zrozumienie.

„Wszystko w porządku?” zapytał.

„Będzie,” odparłam cicho.

Luca skinął głową — sztywno, ale szczerze — po czym odsunął się, gdy Aiden wstał w pełnej wysokości.

„Freya,” powiedział łagodnie Aiden, „zabierz ją na górę. Niech odpocznie.”

Freya już się poruszała. „Chodź, Adeline. Należy ci się drzemka i, szczerze mówiąc, nagroda.”

Podążyłam za nią, czując na sobie spojrzenie Aidena — niepełne litości, nie natrętne, lecz tak stałe, że niebezpiecznie bliskie pocieszeniu.

Na górze Freya zamknęła za nami drzwi i oparła się ramieniem o nie z westchnieniem.

„Wiesz,” powiedziała łagodnie, „jeśli kiedyś będziesz chciała pogadać, jestem tu. Jeśli nie będziesz miała ochoty, i tak jestem. A tak w ogóle, to mam ci za złe, że nas tak wystraszyłaś bez ostrzeżenia.”

Wyszedł ze mnie drżący oddech, prawie śmiech.

Uśmiechnęła się i usiadła obok mnie na łóżku. „Hej… cokolwiek tam się wydarzyło, to cię nie definiuje. I nas nie przeraża.”

Wpatrywałam się w swoje dłonie, wciąż lekko drżące. „Nie chciałam, żeby ktoś to widział.”

„Wiem,” powiedziała cicho. „Aiden nie zobaczył czegoś złamanego. Zobaczył kogoś, kto próbował się nie utopić.”

Gardło mi się ścisnęło.

Caleb też tak mnie obejmował, pomyślałam mimowolnie, kiedy koszmary stawały się zbyt głośne. Odepchnęłam to, zanim zdążyło się rozwinąć.

Lekko ścisnęła mi kolano. „Odpocznij. Przyniosę potem herbatę. Mocną. Wspierającą emocjonalnie.”

Kiedy wyszła, cisza, która została, była wystarczająco miękka, by się w niej zanurzyć. Położyłam się na poduszki, oddychając powoli, a wspomnienie głosu Aidena i ciepła jego dłoni trwało ze mną z dziwną, kruchą jasnością.

Pierwszy raz od nocy, gdy wszystko płonęło, ktoś wyciągnął do mnie rękę przez dym.

To było przerażające.

I było też czymś innym — czymś cichym, ciepłym, niewyobrażalnie nowym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV: Adeline

Pokój zapadł w ostrożną ciszę po wyjściu Freyi. Tak łagodną, że niepokój w mojej piersi w końcu mógł się rozplątać, nitka po nitce, aż puste miejsce pod moimi żebrami przestało tak głośno rezonować. Oparłam się o poduszki z ledwie wyczuwalnym drżeniem przechodzącym jeszcze przez moje kończyny, z duchem paniki unoszącym się jak dym po obrzeżach mojego umysłu.

Powtarzałam sobie, że nie zasnę, że tylko na chwilę zamknę oczy. A jednak odpłynęłam.

Nie głęboko. Nie spokojnie. Ale wystarczająco, by kiedy kroki zabrzmiały za drzwiami mojego pokoju, moje ciało tylko lekko się wzdrygnęło, zamiast podskoczyć z przerażenia.

Zabrzmiało ciche pukanie. „Dostawa herbaty,” zawołała Freya, jej głos był tak łagodny, że mógłby uchodzić za szept. „I wsparcie emocjonalne.”

Drzwi uchyliły się lekko. Zajrzała ostrożnie, przesadnie ostrożnie. „Mogę wejść? Czy może właśnie oddajesz się samotnej zadumie? Mogę poczekać aż fermentacja się zakończy.”

Westchnęłam. „Wejdź.”

Wślizgnęła się do środka, balansując kubkiem, z którego unosił się zapach rumianku i miodu, z czymś ziemistym pod spodem. „Specjalna mieszanka,” oznajmiła, wręczając mi go. „Gwarantuję, że albo cię zrelaksuje, albo lekko uśpi — nie powiem, która opcja.”

Przyjęłam kubek. Ciepło wsiąkało w moje dłonie w sposób, na który nie czułam, że zasługuję. „Dziękuję.”

Freya usiadła na końcu łóżka, nie za blisko, z nogami przyciągniętymi pod siebie i ramionami oplatającymi kolana. „Wystraszyłaś mnie wcześniej,” powiedziała, głosem tak cichym, że nie był nachalny. „Nie przez to, co się stało. Ale dlatego, że próbowałaś milczeć przez to wszystko. Nie musisz tak robić.”

Wpatrywałam się w herbatę, obserwując, jak para spiralnie unosi się ku sufitowi niczym niepewny duch. „Nie lubię, gdy ktoś widzi mnie w takim stanie.”

„Nikt nie lubi,” powiedziała łagodnie. „Kiedyś miałam atak paniki, bo pszczoła wleciała mi do swetra. Aiden znalazł mnie turlającą się po ogrodzie jak opętany robak. Do dziś mam z tego koszmary.”

To wywołało u mnie śmiech — drobny, ale prawdziwy. Freya uśmiechnęła się triumfalnie. „No i jest. Dowód życia. Teraz pij, zanim wystygnie.”

Upiłam łyk. Ziołowe ciepło rozkwitło powoli, łagodząc ucisk za mostkiem.

Freya oparła się na dłoniach, patrząc w stronę okna. „Mogę ci coś powiedzieć?” zapytała, a jej ton się zmienił.

„Oczywiście.”

Jej głos przycichł, tracąc zwykłą jasność. „Zanim straciłam rodziców… był jeszcze ktoś. Mój brat. Starszy. Opiekował się mną, dając mi ciastka i udając, że jesteśmy na tajnych misjach. Gdy nasi rodzice zginęli, starał się za wszelką cenę się mną zająć. Za bardzo. Aż w końcu tak się wypalił, że… nie wrócił z patrolu jednej zimy.”

Zabrakło mi tchu. „Freya…”

Wzruszyła ramieniem, choć ruch był zbyt wymuszony, by wydawał się swobodny. „Stado uratowało mnie po tym wszystkim. Ale długo zajęło mi, zanim przestałam oczekiwać, że wszyscy znikną, gdy będę ich potrzebować.”

Między nami zapadła długa cisza.

„Mówię ci to,” powiedziała łagodnie, „bo wiem, jak to jest trzymać się zbyt kurczowo. Myśleć, że musisz wszystko dźwigać sama. Nie musisz. Nie tutaj. Nie z nami.”

Odłożyłam kubek, zanim moje dłonie zaczęłyby się trząść tak mocno, że bym go rozlała. „Nie chcę na nikim polegać. Już raz to zrobiłam. To się… źle skończyło.”

Freya skinęła głową. „Rozumiem. Ale polegać na kimś i ufać — to nie to samo. Czasem pierwsza nić jest bardzo cienka. Żart. Filiżanka herbaty. Po prostu… pozwolić komuś przy tobie posiedzieć.”

Gardło mi się zacisnęło. „To… więcej, niż mogę obiecać.”

„To w porządku,” powiedziała ciepło. „Możesz ćwiczyć.”

Później, gdy namówiła mnie na zejście na dół „żeby zapobiec zamartwianiu się w czterech ścianach”, dom stada wydawał się inny. Łagodniejszy. Mniej onieśmielający. Kilku członków stada minęło nas na korytarzu — młoda matka niosąca poskładane ubrania, starszy wilk polerujący sztućce, para nastolatków kłócących się o to, czyja kolej na krojenie warzyw.

Nikt nie patrzył na mnie podejrzliwie. Tylko z lekką ciekawością. Jedna z nich nawet się uśmiechnęła — lekko, z wahaniem, jakby nie była pewna, czy jej wolno.

Freya zauważyła ten gest. „Zaczynasz być lokalną celebrytką.”

„Nic nie zrobiłam, by na to zasłużyć.”

„Właśnie,” powiedziała. „Wyobraź sobie ich reakcję, gdy zrobisz coś imponującego.”

Pokręciłam głową, ale supeł pod żebrami trochę się rozluźnił.

Dotarłyśmy do wspólnego salonu. Freya chwyciła pęk ziół i mały nożyk. „Pomóż mi to posiekać. Powoli. Ostrożnie. Jonah spalił gulasz w zeszłym tygodniu i Aiden wciąż nie doszedł do siebie emocjonalnie, więc nie ryzykujemy.”

„Już kiedyś gotowałam,” powiedziałam.

„Świetnie,” odpowiedziała. „Tylko nie otruj nikogo, a Luca pewnie zacznie pisać piosenki na twoją cześć.”

Parsknęłam. „Wątpię.”

„Udaje takiego groźnego, ale płacze na konkursach kulinarnych.”

„Na pewno.”

Mimo to podała mi deskę do krojenia. I po raz pierwszy nie zaprotestowałam.

Ułożyłam zioła w równym rządku. Ręce mi się nie trzęsły. Kroiłam równo, cicho, niemal z poczuciem spokoju. Freya fałszowała, gwiżdżąc jakąś melodię, którą chyba tylko ona rozumiała, dorzucając składniki do gotującego się garnka.

W pewnym momencie otworzyły się tylne drzwi. Miękkie kroki. Powietrze się zmieniło.

Aiden wszedł do środka.

Nie był w trybie Alfy — nie dowodził patrolami ani nie prowadził spotkania. Po prostu mężczyzna wchodzący do swojego domu, podwinięte rękawy, wilgotne włosy niedbale odgarnięte po biegu. Zerknął w naszą stronę, a kiedy jego wzrok spoczął na mnie, coś w jego wyrazie twarzy złagodniało.

Freya wyszeptała teatralnie: „Jest tutaj”, jakby ogłaszała przybycie gwiazdy.

Aiden zupełnie ją zignorował i podszedł do blatu cicho stawiając kroki. „Jak się czujesz?” zapytał mnie.

„Już… lepiej,” powiedziałam, zaskoczona, jak bardzo to brzmiało szczerze. „Freya dała mi herbatę.”

„Ona wszystkim daje herbatę,” rzucił Aiden, ale w jego oczach mignęło ciepło.

„I wsparcie emocjonalne,” dorzuciła Freya zza jego pleców. „Nie zapominaj o wsparciu emocjonalnym.”

„To też daje,” przyznał Aiden.

Kroiłam dalej, boleśnie świadoma jego obecności tak blisko, że czułam subtelne ciepło bijące od jego skóry, tę spokojną pewność, która kilka godzin temu wyrwała mnie z paniki.

„Dobrze sobie dziś poradziłaś,” powiedział cicho. „Pomagałaś jej. Byłaś tutaj.”

„Niewiele zrobiłam.”

„Zostałaś,” odparł. „To więcej niż wystarczająco.”

Więź pulsowała delikatnie — nieostro, nienachalnie, po prostu ciepła nić lekko ciągnąca w środku klatki piersiowej. Moja wilczyca podniosła głowę, zadowolona. Dumna.

Ludzka część mnie cofnęła się odrobinę, przerażona tym niewielkim rozkwitem ciepła, który rozlewał się w środku.

Nasze spojrzenia spotkały się — tylko na moment — i coś cichego przemknęło między nami. Wspólny oddech. Uznanie, którego żadne z nas nie nazwało. Jego wzrok zmiękł, pogłębił się, a potem grzecznie uciekł na bok, dając mi przestrzeń, o którą nie prosiłam, ale której potrzebowałam.

„Do zobaczenia później,” powiedział. „Odpocznij po kolacji.”

Wyszedł tak cicho, jak się pojawił, a pokój bez niego stał się dziwnie zimniejszy.

Freya pochyliła się bliżej. „Ostrożnie,” wyszeptała. „Gapisz się.”

„Wcale nie.”

„Absolutnie tak.”

Wcisnęłam jej gałązkę rozmarynu w dłoń. „Krój.”

Zarechotała.

Po kolacji Freya wyciągnęła mnie na zewnątrz „żeby zaczerpnąć świeżego powietrza” — co szybko zrozumiałam jako „wsadzić cię w małe zgromadzenie i liczyć, że nie eksplodujesz”.

Na polanie za domem trzaskało niskie ognisko. Wilki wylegiwały się na kłodach i kocach, niektóre płynnie przechodząc z ludzkiej w wilczą postać, by się ogrzać. Szczenięta biegały, goniąc iskry. Ktoś cicho grał na gitarze — powolne, melancholijne akordy unosiły się w noc.

Powietrze pachniało sosną, cedrem i dymem — łagodnym, opanowanym dymem, zupełnie innym niż ogień, który ma zabijać.

Freya szturchnęła mnie do przodu. „To nasz wieczorny relaks. Jesteś bezpieczna. Nie musisz robić nic poza siedzeniem i po prostu byciem.”

Płomienie były na tyle niskie, że nie stanowiły zagrożenia. Puls nie przyspieszył; oddech pozostał równy.

Kilka wilków skinęło głowami, gdy podeszłyśmy. Ktoś podsunął mi pieczonego piankowego cukierka na patyku. Zawahałam się — i Freya trąciła mnie łokciem.

„Bierz. Odmowa pianek to tu zbrodnia nienawiści.”

Przyjęłam. Ciepło przeniknęło mi do palców. Ktoś zrobił dla nas miejsce na kłodzie, więc usiadłam, na początku sztywno, potem ostrożnie pozwalając sobie wtapiać się w miękki rytm głosów i śmiechu.

To nie bolało. Po raz pierwszy bycie częścią kręgu nie bolało.

Po drugiej stronie ognia Aiden rozmawiał cicho z Marcusem i innym wojownikiem, jego postawa była luźna, wyraz twarzy zamyślony. Nasze spojrzenia spotkały się tylko na ułamek sekundy — nie długo, nie intensywnie, po prostu uznanie obecności.

Ale moja wilczyca przeciągnęła się, zadowolona z tej więzi.

Freya to zauważyła. Wyszeptała: „Jesteś zgubiona.”

Szturchnęłam ją łokciem. Zachichotała cicho, opierając się wygodnie o moje ramię.

Ciepło ognia. Cichy szmer stada. Spokojne tętno więzi, której wcale nie chciałam zobaczyć. Wszystko to otuliło mnie jak ciężki, łagodny koc.

Po raz pierwszy od miesięcy — może jeszcze dłużej — zostałam wystarczająco długo, by poczuć się… włączona. Nie dlatego, że należałam. Ale dlatego, że nikt mnie o to nie pytał.

Tej nocy zasnęłam bez trudu, wtulona w koce, z posmakiem herbaty Freyi na języku i wspomnieniem cichego „Zostałaś” Aidena odbijającego się echem w mojej piersi.

Moja wilczyca zwinęła się we mnie w kłębek.

Ciepła. Zadowolona. Pełna nadziei. Nie śniłam o niczym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV: Adeline

Kiedy świt dotarł do okien domu watahy następnego ranka, poczułam się niemal—niebezpiecznie—jakbym mogła tu oddychać swobodnie.

Nie byłam pewna, kiedy dokładnie to uczucie się zakradło, ale przyłapałam się na tym, że zwlekam z wyjściem, wsłuchuję się w cichy brzęk garnków w kuchni na dole, stłumiony śmiech wilka witającego innego, szum domu, który nie był mój i nie powinien wydawać się tak znajomy. To niepokoiło mnie bardziej niż jakiekolwiek zagrożenie kiedykolwiek wcześniej.

„Znowu to robisz”, powiedziała Freya, mijając mnie z koszem prania. „To, że wyglądasz na spokojną, a potem natychmiast panikujesz, że wyglądasz na spokojną.”

„Nie panikuję”, odparłam.

„Absolutnie panikujesz. To urocze. Przestań.” Szturchnęła mnie biodrem. „Chodź na dół. Śniadanie. Wspólnota. Radość.”

Mruknęłam coś niewyraźnie, ale i tak poszłam za nią.

W chwili, gdy dotarłyśmy na dół, atmosfera się zmieniła.

Nie drastycznie. Nie poprzez okrzyki czy zamieszanie. Ale przez ciche napięcie — jakby przez pokój przeciągnięto niewidzialną nić.

Marcus stał przy drzwiach, kurz na jego ubraniu zdradzał, że biegł prosto z granicy. Twarz miał posępną. Wilki zebrały się wokół niego w małych grupkach, ich głosy były ściszone.

Wesołość Freyi przygasła. „Och. To nie jest dobra mina.”

Zanim zdążyłam zapytać, drzwi znów się otworzyły i wszedł Luca, ciężko oddychając, z koszulą mokrą od potu. Gdy wilki go zobaczyły, pomruk narastał.

„Aiden?” zawołał.

„Tutaj”, odpowiedział Aiden, wychodząc ze swojego gabinetu, wyprostowany i spięty.

Luca przeszedł przez pokój z precyzją żołnierza i podał mu podarty skrawek materiału — ciemny, spalony na brzegach.

Nawet z kilku kroków rozpoznałam ten zapach.

Żelazo. Dym. Coś okrutnego pod spodem.

Ironclaw.

Żołądek mi się ścisnął.

Aiden miał tę samą minę, którą kiedyś widziałam u dowódcy przechodzącego przez pobojowisko — opanowaną, nieczytelną, zimną na krawędziach. „Gdzie?”

„Północna granica Hollowshade”, powiedział Luca. „Marcus i ja sprawdzaliśmy szlak, kiedy znaleźliśmy to, co zostało z jednego z ich znaczników.”

Marcus wystąpił do przodu. „To nie było miejsce ataku. Jeszcze nie. Ale były ślady. Co najmniej tuzin. Poruszali się szybko.”

Freya westchnęła cicho, rzucając przekleństwo obok mnie.

Szczęka Aidena się zacisnęła. „Na ich terytorium?”

„Tuż przy granicy”, odpowiedział Luca. „Jakby rozglądali się. Albo czegoś szukali.”

Wnioski zawisły ciężko między nimi — Ironclaw tak blisko oznaczało niebezpieczeństwo. Zamierzone niebezpieczeństwo.

Freya rzuciła mi szybkie spojrzenie, pełne zbyt wielu pytań, zbyt wielkiego niepokoju. Odwróciłam wzrok.

Aiden się odwrócił, omiatając wzrokiem pokój, aż jego spojrzenie zatrzymało się na mnie.

„Adeline”, powiedział. „Potrzebuję twojego wglądu.”

Uwaga całego pokoju podążyła za jego spojrzeniem.

Serce zabiło mi mocniej. „Ja?”

„Tak”, powiedział spokojnie i rzeczowo. „Wiesz, jak się poruszają. Jak myślą. Jakich wzorców zwiadu używają. My nie.”

Część mnie chciała zniknąć pod podłogą, udawać, że go nie słyszałam. Inna część — ta wilcza — wysunęła się do przodu chętnie, czujna i gotowa chronić coś, co nagle wydało się boleśnie cenne.

Zmusiłam się, żeby ruszyć.

Wilki rozstąpiły się lekko, bym mogła przejść. Ich twarze były różne — ciekawość, troska, a u niektórych ledwo skrywana nieufność.

Dotarłam do Aidena i Luci. Freya krążyła przy moim ramieniu niczym opiekuńczy cień.

Aiden podał mi spalony skrawek. „Rozpoznajesz to?”

Nie musiałam go dotykać, by wiedzieć. „To ich. Palą brzegi swoich znaczników, by ukryć zapach i zmylić tropicieli. To sprawia, że patrole zgadują, ilu ich przeszło.”

Luca zmarszczył brwi. „To normalne dla zwiadowców?”

„Nie”, powiedziałam. „Zwiadowcy ukrywają liczebność. Spalone znaczniki służą zastraszeniu. Chcą, by ktoś to znalazł.”

Aiden powoli skinął głową. „Dlaczego chcieliby być zauważeni?”

„By wysłać wiadomość”, odpowiedziałam. Głos miałam spokojny, choć po skórze pełzał chłód. „Nie zapuszczają się tak daleko bez planu. Albo… szukają czegoś.”

„Czego szukasz?” zapytał Luca.

Przełknęłam ślinę. „Kogoś.”

To słowo spadło jak kamień. Wzrok kilku osób powędrował ku mnie, po czym szybko znów uciekł, jakby ta myśl była zbyt krucha albo zbyt ostra, by się jej dokładniej przyglądać.

Aiden nie odwrócił spojrzenia.

Jego głos pozostał spokojny. „Co jeszcze widziałeś, Luca?”

„Kilka rozproszonych tropów prowadzących na północny wschód”, odpowiedział Luca. „To może być celowe. Może być zmyłka. Ale były zbyt uporządkowane, by były przypadkowe.”

Aiden skinął głową, zamyślony. „Zagęścimy siatkę patroli. Podwójne warty o zmierzchu i o świcie.”

Kilku wilków mruknęło na znak zgody.

Wtedy Aiden znów spojrzał na mnie. „Adeline. Gdybyś prowadziła ich zwiadowców, w którą stronę ruszyłabyś dalej?”

Pytanie było rzeczowe. Proste. Taktyczne.

A jednak czułam się, jakby ostrze delikatnie opierało mi się o mostek.

Nie chciałam być dla nich aż tak użyteczna. Nie chciałam tłumaczyć wzorców Ironclaw w pokoju pełnym wilków, którzy już sami nie wiedzieli, czy moja obecność to ochrona, czy przynęta.

Ale przetrwałam Ironclaw z jakiegoś powodu. Może właśnie po to.

Wypuściłam powietrze powoli. „Sprawdzą wschodnią grań. Daje im punkt obserwacyjny. Jeśli chcą śledzić wasze patrole, pójdą właśnie tam.”

Luca zastygł obok mnie. „Tak myślałem.”

Aiden zwrócił się do niego. „Zabierz tam zespół o zmierzchu. Dołączę do drugiej warty.”

„Zrozumiano”, powiedział Luca.

Rozmowy znów rozgorzały w pokoju — cicho, nerwowo, pilnie — ale powietrze było teraz inne, ciężkie od zbiorowego niepokoju.

Cofnęłam się, próbując znów wtopić się w tło, ale kilku wilków spojrzało na mnie z czymś, co przypominało szacunek zmieszany ze strachem. Inni wyglądali, jakby nie wiedzieli, co myśleć o tym, co powiedziałam.

Ktoś szepnął: „Zbyt szybko to wiedziała.”

Inny mruknął: „Ironclaw zawsze zostawia ocalałych z jakiegoś powodu.”

Freya najeżyła się, gotowa się odciąć, ale Aiden odezwał się pierwszy — cicho, stanowczo.

„Ona nie jest zagrożeniem”, powiedział. „Ona przeżyła jednego.”

Jego głos uciszył pokój.

Pod żebrami poczułam niestabilne ciepło — częściowo wdzięczność, a częściowo coś znacznie bardziej niebezpiecznego.

Więź pulsowała łagodnie, ale stanowczo. Odwróciłam wzrok, nie mogąc spojrzeć mu w oczy, z ciężarem tej pewności pomiędzy nami.

***

Kiedy wilki zaczęły się rozchodzić, by się przygotować, ruszyłam w stronę tylnego korytarza, potrzebując przestrzeni, powietrza — dystansu od spojrzeń i echa głosu Aidena, które wciąż rozbrzmiewało w mojej piersi.

Nie zaszłam daleko.

Za rogiem, przy schodach, dwóch wojowników nachyliło się do siebie, rozmawiając cicho, gwałtownie.

„Mówię ci”, syknął jeden, „to wszystko jest powiązane. Ona się pojawia, a nagle Ironclaw jest na naszych granicach?”

„Naprawdę myślisz, że nie sprowadziła ich tu?” drugi wyszeptał w odpowiedzi.

„Może to ostrzeżenie. Albo pułapka.”

„Ona przeżyła”, drugi mruknął ciszej.

„Albo jest zagrożeniem”, pierwszy odparł. „A zagrożenia nas zabijają.”

Te słowa zabolały bardziej, niż powinny. W piersi coś mi się ścisnęło.

Cicho się cofnęłam, nie chcąc, by mnie zauważyli, nie chcąc słyszeć już nic więcej.

Z kuchni dobiegł mnie głos Freyi: „Adeline? Herbatka, druga runda?”

Nie odpowiedziałam.

Wilczyca we mnie poruszyła się niespokojnie, rozdrażniona. Są przerażeni, szepnęła. Strach mówi. Strach kłamie.

„Nie mylą się”, wyszeptałam w myślach, przyciskając dłonie do skroni, jakbym mogła wypchnąć tę myśl. „Ironclaw jest blisko. Nie wiem, czego chcą. Nie mogę wciągać tych wszystkich ludzi w to wszystko.”

Nikogo nie wciągnęłaś, odparła. Znalazłaś schronienie. Potrzebujesz schronienia.

„Robi mi się tu za wygodnie”, mruknęłam. „Powinnam odejść. Wkrótce. Zanim wydarzy się coś gorszego.”

Wilczyca zawarczała cicho — niskim, obronnym pomrukiem w mojej głowie. Przestań uciekać. Jesteśmy zmęczone ucieczką.

„Chcę ich chronić”, upierałam się.

Chronisz strach, syknęła. Nie ich.

Zacisnęłam zęby. „Nie zostanę tu wystarczająco długo, by pochować kolejny watahę.”

Przez dłuższą chwilę trwała cisza.

Potem wilczyca wyszeptała, dziko łagodnie: Nie będziesz ich chować. Staniesz z nimi. To właśnie cię przeraża.

Miała rację. I nienawidziłam, że miała rację.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mate Me in Moonlight

Mate Me in Moonlight

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa