passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mate Me in Moonlight - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Mate Me in Moonlight

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV: Adeline

Pokój zapadł w ostrożną ciszę po wyjściu Freyi. Tak łagodną, że niepokój w mojej piersi w końcu mógł się rozplątać, nitka po nitce, aż puste miejsce pod moimi żebrami przestało tak głośno rezonować. Oparłam się o poduszki z ledwie wyczuwalnym drżeniem przechodzącym jeszcze przez moje kończyny, z duchem paniki unoszącym się jak dym po obrzeżach mojego umysłu.

Powtarzałam sobie, że nie zasnę, że tylko na chwilę zamknę oczy. A jednak odpłynęłam.

Nie głęboko. Nie spokojnie. Ale wystarczająco, by kiedy kroki zabrzmiały za drzwiami mojego pokoju, moje ciało tylko lekko się wzdrygnęło, zamiast podskoczyć z przerażenia.

Zabrzmiało ciche pukanie. „Dostawa herbaty,” zawołała Freya, jej głos był tak łagodny, że mógłby uchodzić za szept. „I wsparcie emocjonalne.”

Drzwi uchyliły się lekko. Zajrzała ostrożnie, przesadnie ostrożnie. „Mogę wejść? Czy może właśnie oddajesz się samotnej zadumie? Mogę poczekać aż fermentacja się zakończy.”

Westchnęłam. „Wejdź.”

Wślizgnęła się do środka, balansując kubkiem, z którego unosił się zapach rumianku i miodu, z czymś ziemistym pod spodem. „Specjalna mieszanka,” oznajmiła, wręczając mi go. „Gwarantuję, że albo cię zrelaksuje, albo lekko uśpi — nie powiem, która opcja.”

Przyjęłam kubek. Ciepło wsiąkało w moje dłonie w sposób, na który nie czułam, że zasługuję. „Dziękuję.”

Freya usiadła na końcu łóżka, nie za blisko, z nogami przyciągniętymi pod siebie i ramionami oplatającymi kolana. „Wystraszyłaś mnie wcześniej,” powiedziała, głosem tak cichym, że nie był nachalny. „Nie przez to, co się stało. Ale dlatego, że próbowałaś milczeć przez to wszystko. Nie musisz tak robić.”

Wpatrywałam się w herbatę, obserwując, jak para spiralnie unosi się ku sufitowi niczym niepewny duch. „Nie lubię, gdy ktoś widzi mnie w takim stanie.”

„Nikt nie lubi,” powiedziała łagodnie. „Kiedyś miałam atak paniki, bo pszczoła wleciała mi do swetra. Aiden znalazł mnie turlającą się po ogrodzie jak opętany robak. Do dziś mam z tego koszmary.”

To wywołało u mnie śmiech — drobny, ale prawdziwy. Freya uśmiechnęła się triumfalnie. „No i jest. Dowód życia. Teraz pij, zanim wystygnie.”

Upiłam łyk. Ziołowe ciepło rozkwitło powoli, łagodząc ucisk za mostkiem.

Freya oparła się na dłoniach, patrząc w stronę okna. „Mogę ci coś powiedzieć?” zapytała, a jej ton się zmienił.

„Oczywiście.”

Jej głos przycichł, tracąc zwykłą jasność. „Zanim straciłam rodziców… był jeszcze ktoś. Mój brat. Starszy. Opiekował się mną, dając mi ciastka i udając, że jesteśmy na tajnych misjach. Gdy nasi rodzice zginęli, starał się za wszelką cenę się mną zająć. Za bardzo. Aż w końcu tak się wypalił, że… nie wrócił z patrolu jednej zimy.”

Zabrakło mi tchu. „Freya…”

Wzruszyła ramieniem, choć ruch był zbyt wymuszony, by wydawał się swobodny. „Stado uratowało mnie po tym wszystkim. Ale długo zajęło mi, zanim przestałam oczekiwać, że wszyscy znikną, gdy będę ich potrzebować.”

Między nami zapadła długa cisza.

„Mówię ci to,” powiedziała łagodnie, „bo wiem, jak to jest trzymać się zbyt kurczowo. Myśleć, że musisz wszystko dźwigać sama. Nie musisz. Nie tutaj. Nie z nami.”

Odłożyłam kubek, zanim moje dłonie zaczęłyby się trząść tak mocno, że bym go rozlała. „Nie chcę na nikim polegać. Już raz to zrobiłam. To się… źle skończyło.”

Freya skinęła głową. „Rozumiem. Ale polegać na kimś i ufać — to nie to samo. Czasem pierwsza nić jest bardzo cienka. Żart. Filiżanka herbaty. Po prostu… pozwolić komuś przy tobie posiedzieć.”

Gardło mi się zacisnęło. „To… więcej, niż mogę obiecać.”

„To w porządku,” powiedziała ciepło. „Możesz ćwiczyć.”

Później, gdy namówiła mnie na zejście na dół „żeby zapobiec zamartwianiu się w czterech ścianach”, dom stada wydawał się inny. Łagodniejszy. Mniej onieśmielający. Kilku członków stada minęło nas na korytarzu — młoda matka niosąca poskładane ubrania, starszy wilk polerujący sztućce, para nastolatków kłócących się o to, czyja kolej na krojenie warzyw.

Nikt nie patrzył na mnie podejrzliwie. Tylko z lekką ciekawością. Jedna z nich nawet się uśmiechnęła — lekko, z wahaniem, jakby nie była pewna, czy jej wolno.

Freya zauważyła ten gest. „Zaczynasz być lokalną celebrytką.”

„Nic nie zrobiłam, by na to zasłużyć.”

„Właśnie,” powiedziała. „Wyobraź sobie ich reakcję, gdy zrobisz coś imponującego.”

Pokręciłam głową, ale supeł pod żebrami trochę się rozluźnił.

Dotarłyśmy do wspólnego salonu. Freya chwyciła pęk ziół i mały nożyk. „Pomóż mi to posiekać. Powoli. Ostrożnie. Jonah spalił gulasz w zeszłym tygodniu i Aiden wciąż nie doszedł do siebie emocjonalnie, więc nie ryzykujemy.”

„Już kiedyś gotowałam,” powiedziałam.

„Świetnie,” odpowiedziała. „Tylko nie otruj nikogo, a Luca pewnie zacznie pisać piosenki na twoją cześć.”

Parsknęłam. „Wątpię.”

„Udaje takiego groźnego, ale płacze na konkursach kulinarnych.”

„Na pewno.”

Mimo to podała mi deskę do krojenia. I po raz pierwszy nie zaprotestowałam.

Ułożyłam zioła w równym rządku. Ręce mi się nie trzęsły. Kroiłam równo, cicho, niemal z poczuciem spokoju. Freya fałszowała, gwiżdżąc jakąś melodię, którą chyba tylko ona rozumiała, dorzucając składniki do gotującego się garnka.

W pewnym momencie otworzyły się tylne drzwi. Miękkie kroki. Powietrze się zmieniło.

Aiden wszedł do środka.

Nie był w trybie Alfy — nie dowodził patrolami ani nie prowadził spotkania. Po prostu mężczyzna wchodzący do swojego domu, podwinięte rękawy, wilgotne włosy niedbale odgarnięte po biegu. Zerknął w naszą stronę, a kiedy jego wzrok spoczął na mnie, coś w jego wyrazie twarzy złagodniało.

Freya wyszeptała teatralnie: „Jest tutaj”, jakby ogłaszała przybycie gwiazdy.

Aiden zupełnie ją zignorował i podszedł do blatu cicho stawiając kroki. „Jak się czujesz?” zapytał mnie.

„Już… lepiej,” powiedziałam, zaskoczona, jak bardzo to brzmiało szczerze. „Freya dała mi herbatę.”

„Ona wszystkim daje herbatę,” rzucił Aiden, ale w jego oczach mignęło ciepło.

„I wsparcie emocjonalne,” dorzuciła Freya zza jego pleców. „Nie zapominaj o wsparciu emocjonalnym.”

„To też daje,” przyznał Aiden.

Kroiłam dalej, boleśnie świadoma jego obecności tak blisko, że czułam subtelne ciepło bijące od jego skóry, tę spokojną pewność, która kilka godzin temu wyrwała mnie z paniki.

„Dobrze sobie dziś poradziłaś,” powiedział cicho. „Pomagałaś jej. Byłaś tutaj.”

„Niewiele zrobiłam.”

„Zostałaś,” odparł. „To więcej niż wystarczająco.”

Więź pulsowała delikatnie — nieostro, nienachalnie, po prostu ciepła nić lekko ciągnąca w środku klatki piersiowej. Moja wilczyca podniosła głowę, zadowolona. Dumna.

Ludzka część mnie cofnęła się odrobinę, przerażona tym niewielkim rozkwitem ciepła, który rozlewał się w środku.

Nasze spojrzenia spotkały się — tylko na moment — i coś cichego przemknęło między nami. Wspólny oddech. Uznanie, którego żadne z nas nie nazwało. Jego wzrok zmiękł, pogłębił się, a potem grzecznie uciekł na bok, dając mi przestrzeń, o którą nie prosiłam, ale której potrzebowałam.

„Do zobaczenia później,” powiedział. „Odpocznij po kolacji.”

Wyszedł tak cicho, jak się pojawił, a pokój bez niego stał się dziwnie zimniejszy.

Freya pochyliła się bliżej. „Ostrożnie,” wyszeptała. „Gapisz się.”

„Wcale nie.”

„Absolutnie tak.”

Wcisnęłam jej gałązkę rozmarynu w dłoń. „Krój.”

Zarechotała.

Po kolacji Freya wyciągnęła mnie na zewnątrz „żeby zaczerpnąć świeżego powietrza” — co szybko zrozumiałam jako „wsadzić cię w małe zgromadzenie i liczyć, że nie eksplodujesz”.

Na polanie za domem trzaskało niskie ognisko. Wilki wylegiwały się na kłodach i kocach, niektóre płynnie przechodząc z ludzkiej w wilczą postać, by się ogrzać. Szczenięta biegały, goniąc iskry. Ktoś cicho grał na gitarze — powolne, melancholijne akordy unosiły się w noc.

Powietrze pachniało sosną, cedrem i dymem — łagodnym, opanowanym dymem, zupełnie innym niż ogień, który ma zabijać.

Freya szturchnęła mnie do przodu. „To nasz wieczorny relaks. Jesteś bezpieczna. Nie musisz robić nic poza siedzeniem i po prostu byciem.”

Płomienie były na tyle niskie, że nie stanowiły zagrożenia. Puls nie przyspieszył; oddech pozostał równy.

Kilka wilków skinęło głowami, gdy podeszłyśmy. Ktoś podsunął mi pieczonego piankowego cukierka na patyku. Zawahałam się — i Freya trąciła mnie łokciem.

„Bierz. Odmowa pianek to tu zbrodnia nienawiści.”

Przyjęłam. Ciepło przeniknęło mi do palców. Ktoś zrobił dla nas miejsce na kłodzie, więc usiadłam, na początku sztywno, potem ostrożnie pozwalając sobie wtapiać się w miękki rytm głosów i śmiechu.

To nie bolało. Po raz pierwszy bycie częścią kręgu nie bolało.

Po drugiej stronie ognia Aiden rozmawiał cicho z Marcusem i innym wojownikiem, jego postawa była luźna, wyraz twarzy zamyślony. Nasze spojrzenia spotkały się tylko na ułamek sekundy — nie długo, nie intensywnie, po prostu uznanie obecności.

Ale moja wilczyca przeciągnęła się, zadowolona z tej więzi.

Freya to zauważyła. Wyszeptała: „Jesteś zgubiona.”

Szturchnęłam ją łokciem. Zachichotała cicho, opierając się wygodnie o moje ramię.

Ciepło ognia. Cichy szmer stada. Spokojne tętno więzi, której wcale nie chciałam zobaczyć. Wszystko to otuliło mnie jak ciężki, łagodny koc.

Po raz pierwszy od miesięcy — może jeszcze dłużej — zostałam wystarczająco długo, by poczuć się… włączona. Nie dlatego, że należałam. Ale dlatego, że nikt mnie o to nie pytał.

Tej nocy zasnęłam bez trudu, wtulona w koce, z posmakiem herbaty Freyi na języku i wspomnieniem cichego „Zostałaś” Aidena odbijającego się echem w mojej piersi.

Moja wilczyca zwinęła się we mnie w kłębek.

Ciepła. Zadowolona. Pełna nadziei. Nie śniłam o niczym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV: Adeline

Kiedy świt dotarł do okien domu watahy następnego ranka, poczułam się niemal—niebezpiecznie—jakbym mogła tu oddychać swobodnie.

Nie byłam pewna, kiedy dokładnie to uczucie się zakradło, ale przyłapałam się na tym, że zwlekam z wyjściem, wsłuchuję się w cichy brzęk garnków w kuchni na dole, stłumiony śmiech wilka witającego innego, szum domu, który nie był mój i nie powinien wydawać się tak znajomy. To niepokoiło mnie bardziej niż jakiekolwiek zagrożenie kiedykolwiek wcześniej.

„Znowu to robisz”, powiedziała Freya, mijając mnie z koszem prania. „To, że wyglądasz na spokojną, a potem natychmiast panikujesz, że wyglądasz na spokojną.”

„Nie panikuję”, odparłam.

„Absolutnie panikujesz. To urocze. Przestań.” Szturchnęła mnie biodrem. „Chodź na dół. Śniadanie. Wspólnota. Radość.”

Mruknęłam coś niewyraźnie, ale i tak poszłam za nią.

W chwili, gdy dotarłyśmy na dół, atmosfera się zmieniła.

Nie drastycznie. Nie poprzez okrzyki czy zamieszanie. Ale przez ciche napięcie — jakby przez pokój przeciągnięto niewidzialną nić.

Marcus stał przy drzwiach, kurz na jego ubraniu zdradzał, że biegł prosto z granicy. Twarz miał posępną. Wilki zebrały się wokół niego w małych grupkach, ich głosy były ściszone.

Wesołość Freyi przygasła. „Och. To nie jest dobra mina.”

Zanim zdążyłam zapytać, drzwi znów się otworzyły i wszedł Luca, ciężko oddychając, z koszulą mokrą od potu. Gdy wilki go zobaczyły, pomruk narastał.

„Aiden?” zawołał.

„Tutaj”, odpowiedział Aiden, wychodząc ze swojego gabinetu, wyprostowany i spięty.

Luca przeszedł przez pokój z precyzją żołnierza i podał mu podarty skrawek materiału — ciemny, spalony na brzegach.

Nawet z kilku kroków rozpoznałam ten zapach.

Żelazo. Dym. Coś okrutnego pod spodem.

Ironclaw.

Żołądek mi się ścisnął.

Aiden miał tę samą minę, którą kiedyś widziałam u dowódcy przechodzącego przez pobojowisko — opanowaną, nieczytelną, zimną na krawędziach. „Gdzie?”

„Północna granica Hollowshade”, powiedział Luca. „Marcus i ja sprawdzaliśmy szlak, kiedy znaleźliśmy to, co zostało z jednego z ich znaczników.”

Marcus wystąpił do przodu. „To nie było miejsce ataku. Jeszcze nie. Ale były ślady. Co najmniej tuzin. Poruszali się szybko.”

Freya westchnęła cicho, rzucając przekleństwo obok mnie.

Szczęka Aidena się zacisnęła. „Na ich terytorium?”

„Tuż przy granicy”, odpowiedział Luca. „Jakby rozglądali się. Albo czegoś szukali.”

Wnioski zawisły ciężko między nimi — Ironclaw tak blisko oznaczało niebezpieczeństwo. Zamierzone niebezpieczeństwo.

Freya rzuciła mi szybkie spojrzenie, pełne zbyt wielu pytań, zbyt wielkiego niepokoju. Odwróciłam wzrok.

Aiden się odwrócił, omiatając wzrokiem pokój, aż jego spojrzenie zatrzymało się na mnie.

„Adeline”, powiedział. „Potrzebuję twojego wglądu.”

Uwaga całego pokoju podążyła za jego spojrzeniem.

Serce zabiło mi mocniej. „Ja?”

„Tak”, powiedział spokojnie i rzeczowo. „Wiesz, jak się poruszają. Jak myślą. Jakich wzorców zwiadu używają. My nie.”

Część mnie chciała zniknąć pod podłogą, udawać, że go nie słyszałam. Inna część — ta wilcza — wysunęła się do przodu chętnie, czujna i gotowa chronić coś, co nagle wydało się boleśnie cenne.

Zmusiłam się, żeby ruszyć.

Wilki rozstąpiły się lekko, bym mogła przejść. Ich twarze były różne — ciekawość, troska, a u niektórych ledwo skrywana nieufność.

Dotarłam do Aidena i Luci. Freya krążyła przy moim ramieniu niczym opiekuńczy cień.

Aiden podał mi spalony skrawek. „Rozpoznajesz to?”

Nie musiałam go dotykać, by wiedzieć. „To ich. Palą brzegi swoich znaczników, by ukryć zapach i zmylić tropicieli. To sprawia, że patrole zgadują, ilu ich przeszło.”

Luca zmarszczył brwi. „To normalne dla zwiadowców?”

„Nie”, powiedziałam. „Zwiadowcy ukrywają liczebność. Spalone znaczniki służą zastraszeniu. Chcą, by ktoś to znalazł.”

Aiden powoli skinął głową. „Dlaczego chcieliby być zauważeni?”

„By wysłać wiadomość”, odpowiedziałam. Głos miałam spokojny, choć po skórze pełzał chłód. „Nie zapuszczają się tak daleko bez planu. Albo… szukają czegoś.”

„Czego szukasz?” zapytał Luca.

Przełknęłam ślinę. „Kogoś.”

To słowo spadło jak kamień. Wzrok kilku osób powędrował ku mnie, po czym szybko znów uciekł, jakby ta myśl była zbyt krucha albo zbyt ostra, by się jej dokładniej przyglądać.

Aiden nie odwrócił spojrzenia.

Jego głos pozostał spokojny. „Co jeszcze widziałeś, Luca?”

„Kilka rozproszonych tropów prowadzących na północny wschód”, odpowiedział Luca. „To może być celowe. Może być zmyłka. Ale były zbyt uporządkowane, by były przypadkowe.”

Aiden skinął głową, zamyślony. „Zagęścimy siatkę patroli. Podwójne warty o zmierzchu i o świcie.”

Kilku wilków mruknęło na znak zgody.

Wtedy Aiden znów spojrzał na mnie. „Adeline. Gdybyś prowadziła ich zwiadowców, w którą stronę ruszyłabyś dalej?”

Pytanie było rzeczowe. Proste. Taktyczne.

A jednak czułam się, jakby ostrze delikatnie opierało mi się o mostek.

Nie chciałam być dla nich aż tak użyteczna. Nie chciałam tłumaczyć wzorców Ironclaw w pokoju pełnym wilków, którzy już sami nie wiedzieli, czy moja obecność to ochrona, czy przynęta.

Ale przetrwałam Ironclaw z jakiegoś powodu. Może właśnie po to.

Wypuściłam powietrze powoli. „Sprawdzą wschodnią grań. Daje im punkt obserwacyjny. Jeśli chcą śledzić wasze patrole, pójdą właśnie tam.”

Luca zastygł obok mnie. „Tak myślałem.”

Aiden zwrócił się do niego. „Zabierz tam zespół o zmierzchu. Dołączę do drugiej warty.”

„Zrozumiano”, powiedział Luca.

Rozmowy znów rozgorzały w pokoju — cicho, nerwowo, pilnie — ale powietrze było teraz inne, ciężkie od zbiorowego niepokoju.

Cofnęłam się, próbując znów wtopić się w tło, ale kilku wilków spojrzało na mnie z czymś, co przypominało szacunek zmieszany ze strachem. Inni wyglądali, jakby nie wiedzieli, co myśleć o tym, co powiedziałam.

Ktoś szepnął: „Zbyt szybko to wiedziała.”

Inny mruknął: „Ironclaw zawsze zostawia ocalałych z jakiegoś powodu.”

Freya najeżyła się, gotowa się odciąć, ale Aiden odezwał się pierwszy — cicho, stanowczo.

„Ona nie jest zagrożeniem”, powiedział. „Ona przeżyła jednego.”

Jego głos uciszył pokój.

Pod żebrami poczułam niestabilne ciepło — częściowo wdzięczność, a częściowo coś znacznie bardziej niebezpiecznego.

Więź pulsowała łagodnie, ale stanowczo. Odwróciłam wzrok, nie mogąc spojrzeć mu w oczy, z ciężarem tej pewności pomiędzy nami.

***

Kiedy wilki zaczęły się rozchodzić, by się przygotować, ruszyłam w stronę tylnego korytarza, potrzebując przestrzeni, powietrza — dystansu od spojrzeń i echa głosu Aidena, które wciąż rozbrzmiewało w mojej piersi.

Nie zaszłam daleko.

Za rogiem, przy schodach, dwóch wojowników nachyliło się do siebie, rozmawiając cicho, gwałtownie.

„Mówię ci”, syknął jeden, „to wszystko jest powiązane. Ona się pojawia, a nagle Ironclaw jest na naszych granicach?”

„Naprawdę myślisz, że nie sprowadziła ich tu?” drugi wyszeptał w odpowiedzi.

„Może to ostrzeżenie. Albo pułapka.”

„Ona przeżyła”, drugi mruknął ciszej.

„Albo jest zagrożeniem”, pierwszy odparł. „A zagrożenia nas zabijają.”

Te słowa zabolały bardziej, niż powinny. W piersi coś mi się ścisnęło.

Cicho się cofnęłam, nie chcąc, by mnie zauważyli, nie chcąc słyszeć już nic więcej.

Z kuchni dobiegł mnie głos Freyi: „Adeline? Herbatka, druga runda?”

Nie odpowiedziałam.

Wilczyca we mnie poruszyła się niespokojnie, rozdrażniona. Są przerażeni, szepnęła. Strach mówi. Strach kłamie.

„Nie mylą się”, wyszeptałam w myślach, przyciskając dłonie do skroni, jakbym mogła wypchnąć tę myśl. „Ironclaw jest blisko. Nie wiem, czego chcą. Nie mogę wciągać tych wszystkich ludzi w to wszystko.”

Nikogo nie wciągnęłaś, odparła. Znalazłaś schronienie. Potrzebujesz schronienia.

„Robi mi się tu za wygodnie”, mruknęłam. „Powinnam odejść. Wkrótce. Zanim wydarzy się coś gorszego.”

Wilczyca zawarczała cicho — niskim, obronnym pomrukiem w mojej głowie. Przestań uciekać. Jesteśmy zmęczone ucieczką.

„Chcę ich chronić”, upierałam się.

Chronisz strach, syknęła. Nie ich.

Zacisnęłam zęby. „Nie zostanę tu wystarczająco długo, by pochować kolejny watahę.”

Przez dłuższą chwilę trwała cisza.

Potem wilczyca wyszeptała, dziko łagodnie: Nie będziesz ich chować. Staniesz z nimi. To właśnie cię przeraża.

Miała rację. I nienawidziłam, że miała rację.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV: Adeline

Do drugiej po południu dom watahy wpadł w przyjemny rytm. Prawie jak prawdziwy dom, co sprawiało, że ciągle czekałam, aż ktoś mi go odbierze.

Freya pojawiła się w moich drzwiach z dwiema filiżankami herbaty i plecioną torbą.

"Dwie równo," powiedziała. "Jestem bardzo punktualna, jeśli chodzi o rozwój emocjonalny."

"To brzmi podejrzanie."

"Słusznie." Podała mi kubek i położyła torbę na łóżku. "Jedna część ziół, jedna część plotek, jedna część lekkiego dokuczania."

Upiłam powoli łyk. "Trzymasz się?" zapytała.

"Nie rozsypuję się. To coś."

"To prawda. I ponieważ mam genialne wyczucie czasu, właśnie teraz powiem ci, że cię wyrzucam."

Wpatrywałam się w nią.

"Idź nad rzekę. Sama. Skończyła nam się mięta rzeczna i niebieski liść." Popchnęła torbę w moją stronę. "Siedzisz przy mnie od kilku dni. Poradzisz sobie nad spokojnym brzegiem rzeki."

"To dyskusyjne."

Uśmiechnęła się. "Nie traktuj się jakbyś była ze szkła. Idź zaczerpnij powietrza. Zbierz zioła. Wróć."

Miała rację. Podniosłam torbę.

"Jeśli się zgubię, to twoja wina."

"Jeśli się zgubisz, będę ci to wypominać do końca życia. Motywacja."

Samotny spacer przez terytorium miał teraz inny wymiar. Gdy drzewa przerzedziły się, usłyszałam jednostajne szemranie rzeki. Woda płynęła srebrzystymi wstęgami po zaokrąglonych kamieniach.

Przyklękłam na brzegu. Zimna woda obudziła moje palce. Zaczęłam zbierać zioła, pozwalając, by ta prosta czynność uspokoiła mój umysł.

Mogłybyśmy tak żyć, mruknęła moja wilczyca. Spokojne biegi. Ciche poranki. Wataha niedaleko.

"Wybiegasz za bardzo w przyszłość."

Udajesz, że tego nie chcesz.

Usłyszałam cichy trzask igieł za sobą. Znajomy.

Aiden wyszedł spomiędzy dwóch sosen, rękawy podwinięte, włosy luźno związane z tyłu, cienka warstwa potu na czole jakby wracał z treningu. Znów jeden niesforny kosmyk wymknął się przy skroni, muskając bliznę na jego kości policzkowej.

Zatrzymał się, gdy mnie zobaczył. "Freya mówiła, że tu jesteś."

"Wysłała mnie po zioła."

Spojrzał na torbę, potem na rzekę, znów na mnie. "Dobre miejsce, żeby oczyścić myśli."

"Tak," przyznałam. "Cicho."

Podszedł bliżej, na tyle wolno, żebym mogła się cofnąć, gdybym chciała. Nie zrobiłam tego. Moja wilczyca się ożywiła, ogon podniosła z ostrożną ciekawością.

Aiden przykucnął kilka kroków dalej nad wodą, zanurzył dłoń w nurcie. Słońce muskało bliznę na jego policzku, łagodząc ją jak pociągnięcie pędzla na skórze.

Nie odezwał się od razu. Jego milczenie było delikatne, nie przytłaczające.

"Myślisz o odejściu," powiedział cicho.

Serce mi zadrżało. "Dlaczego tak sądzisz?"

"Zamilkłaś, gdy wczoraj wrócił patrol. Bardziej niż zwykle." Jego oczy odnalazły moje. "I patrzysz na las, jakby był drzwiami, przez które rozważasz przejść."

Otworzyłam usta, by zaprzeczyć, by zbyć, ale nic nie wyszło.

"Nic nam nie jesteś winna," powiedział. "Ale nie musisz też uciekać."

"Ironclaw jest teraz blisko. Bliżej, niż powinni. Gdyby przyszli po mnie—"

"To nie ty sprowadziłaś tu niebezpieczeństwo," wyszeptał.

"Przeżyłam to," szepnęłam. "To nie to samo."

Znów zapanowała cisza, ale inna—nie chłodna, nie odtrącająca.

Zszedł niżej po zboczu, zwalniając, im bardziej się zbliżał, dając mi więcej przestrzeni, niż technicznie potrzebowałam. Potem przykucnął przy rzece obok mnie—nie na tyle blisko, by dotknąć, ale na tyle, bym poczuła ciepło jego ciała, znajomy zapach cedru i czegoś jak deszcz.

Sięgnął do kępy mięty rzecznej przy mojej dłoni. Nasze palce musnęły się, tylko raz, lekki ślizg skóry o skórę.

Kontakt był nieznaczny. Moja reakcja—nie.

Świadomość przeszyła mnie ostrą, cichą linią i przez ułamek sekundy rzeka, drzewa, niebo zwęziły się do miejsca, gdzie nasze dłonie się zetknęły. Więź, którą próbowałam cały dzień ignorować, podniosła się jak przypływ sięgający brzegu—nieunikniona i niespieszna, ale niemożliwa do wyparcia.

Spojrzałam na niego.

On już patrzył na mnie.

Jego oczy, ciemne i spokojne, zmiękły. Jego oddech stał się odrobinę głębszy, wolniejszy, jakby celowo próbował go opanować. Niesforny kosmyk poruszył się przy jego czole, gdy wiatr się zmienił, i z jakiegoś absurdalnego powodu ta drobna niedoskonałość sprawiła, że wszystko wydało się bardziej realne, bardziej niebezpieczne.

Moja wilczyca wysunęła się do przodu tak gwałtownie, że mnie to zaskoczyło—instynkt ochronny rozkwitł, nie ze strachu przed nim, ale dla niego. Chciała się zbliżyć, wyczuć go, strzec go jak czegoś cennego.

Szarpnęłam ręką, serce waliło.

Aiden zastygł, wyczuwając zmianę, napięcie nici więzi nagle między nami. Nie zbliżył się. Nawet nie drgnął. Jego powściągliwość była natychmiastowa, instynktowna.

"Przepraszam," wyszeptałam. "Nie chciałam—"

"Nie musisz przepraszać," powiedział łagodnie. "Reakcje to tylko reakcje. Nic więcej."

Spojrzał wtedy na mnie—a coś w jego spojrzeniu było niebezpiecznie ciepłe. Nie żądające. Nie zawłaszczające. Ale niezaprzeczalnie obecne, niezaprzeczalnie świadome nici, która nas łączyła.

Przestrzeń między nami się zmniejszyła. Gdybym pochyliła się o cal, poczułabym jego oddech na swoich ustach. Jeszcze jeden cal i byśmy się pocałowali.

Moje tętno przyspieszyło. Jego oddech się zmienił, ledwie słyszalny wdech, jakby wyczuwał dokładny moment, w którym moja wilczyca znowu do niego się skłaniała.

Wycofałam się—nie daleko, ale wystarczająco, by przerwać tę chwilę.

Szczęka Aidena się zacisnęła, nie ze złości, lecz z wyćwiczonej samokontroli. Opuścił dłoń, uziemiając się.

"Daj sobie czas," mruknął. "Powoli. Albo wcale. Tak czy inaczej, dam ci przestrzeń."

Coś we mnie wtedy pękło—ta łagodność, cierpliwość, sposób, w jaki wyglądało na to, że naprawdę to mówi.

"Dziękuję," zdołałam powiedzieć.

Kiwnął tylko raz głową, po czym wstał. "Obejdę południową pętlę. Jeśli czegoś potrzebujesz, zawołaj."

Nie obejrzał się, gdy znikał między drzewami, ale moja wilczyca śledziła dźwięk jego oddalających się kroków z bolesną świadomością.

Zostań, wyszeptała z pasją. On jest bezpieczny. My jesteśmy bezpieczne.

"Nie jesteśmy. Ironclaw jest blisko. Nie mogę pozwolić, by dotknęli tego miejsca."

Ucieczka nie powstrzyma zagrożenia. Nigdy nie powstrzymała.

"Odejście uratowało innych."

Utrzymało cię w samotności.

Zamknęłam oczy, odmawiając odpowiedzi. Zawiązałam sakiewkę, serce cięższe niż gdy przyszłam.

Zostałam nad rzeką długo po jego odejściu.

Woda płynęła dalej. I gdzieś we mnie coś się przesunęło.

Caleb.

Pozwoliłam sobie po raz pierwszy w pełni pomyśleć jego imię, nie spinając się przy tym.

Przypomniałam sobie jego śmiech. Jego dłonie. Sposób, w jaki patrzył na mnie tamtej nocy złączenia, jakbym była jedyną rzeczą na świecie, która ma sens.

Kochałam go. Całkowicie. I już go nie było.

Przez miesiące nosiłam jego pamięć jak ranę, której nie chciałam pozwolić się zabliźnić.

Moja wilczyca poruszyła się, cicho, ale stanowczo. Kochałyśmy go. Zawsze będziemy go kochać. Ale jego już nie ma, a my jesteśmy tu. A Alfa—

"Wiem," wyszeptałam.

To nie Caleb. To coś nowego. Coś naszego.

Łzy zakłuły mnie w oczy. Nie z żalu tym razem—albo nie tylko z żalu. Coś bardziej skomplikowanego. Uwolnienie. Pozwolenie.

Caleb by tego nie chciał. Nie chciałby, żebym była na wpół żywa, uciekała przed każdą wyciągniętą dłonią, przerażona ciepłem, bo ciepło można odebrać.

"Żyj," powiedział tamtej ostatniej nocy. "Obiecaj mi, że będziesz żyć."

Obiecałam. Nie dotrzymałam. Nie naprawdę. Nie aż do teraz.

Przycisnęłam dłoń do piersi, czując stary bliznę po miejscu, gdzie żyła nasza więź—a pod nią nową nić, kruchą i rosnącą, wyciągającą się ku Alfie o cierpliwych oczach i sile, na którą nie zasługiwałam.

"Pozwalam ci odejść," wyszeptałam do rzeki. Do Caleba. Do wersji siebie, która umarła razem z nim.

Moja wilczyca uspokoiła się, ciepła i aprobująca. On by to zrozumiał. Kochał cię na tyle, by tego ci życzyć.

Nie wiedziałam, czy to prawda.

Ale gdy wstałam i ruszyłam z powrotem do domu stada, ciężar na moich barkach był lżejszy.

***

Wieczorem Freya przechwyciła mnie w drzwiach, chwyciła sakiewkę i zajrzała do środka.

"Zioła. Brak łez. Brak widocznych obrażeń. Sukces."

Kolacja była cicha. Aiden poruszał się po pokoju jak zawsze—spokojny, opanowany. Raz przeszedł blisko, nasze oczy spotkały się na ułamek sekundy. Tylko drobne skinienie. Widzę cię. Jesteś tu. To wystarczy.

Później, samotnie w pokoju, pakowałam się. Tylko tyle, by odejść bez hałasu—ubrania, nóż, woda, jedzenie.

Znowu uciekasz.

"Chcę ich chronić."

Albo dajesz Ironclaw dokładnie to, czego chcą. Sama. Tam. Bez niego.

Odwróciłam się od torby i wpełzłam do łóżka. W końcu przyszło zmęczenie.

Gdy przyszło, przyniosło ogień.

Płomienie wzniosły się wokół mnie, ale nie było dymu, nie opadały belki. Ogień spiralnie wznosił się w górę, tworząc krąg.

W centrum stał Aiden.

Nie był poparzony. Nie bał się. Płomienie lizały jego ramiona, muskały powietrze wokół szczęki, ale nigdy go nie dotknęły. Jego oczy znalazły moje po drugiej stronie przestrzeni, spokojne i niewzruszone, jakby to miejsce, ten żar, był niczym więcej niż kolejnym pokojem w jego domu stada.

Uniósł dłoń—nie sięgając, tylko ją wyciągając, cierpliwie, jakby decyzja zawsze należała do mnie.

Zawahałam się. Potem, we śnie, ruszyłam w jego stronę.

Nie od ognia. Nie do wyjścia. Do tej spokojnej sylwetki w samym centrum.

Ciepło, światło i jego spojrzenie mnie otuliły—

Obudziłam się z bijącym sercem, oddechem szybkim, nie z paniki, ale z czegoś znacznie bardziej złożonego. Bo we śnie nie próbowałam uciec.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mate Me in Moonlight

Mate Me in Moonlight

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa