passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mate To The Alpha Predator Series - Rozdział #2 - autor Kiss Leilani

Mate To The Alpha Predator Series

/

Rozdział 2

WSTĘP

Głęboko w górach, daleko poza doliną i daleko za rzekami, znajduje się ogromny 'świat', który zajmuje akry i akry ziemi, dom Zmiennokształtnych, zwany Naturiah.

Zmiennokształtni to 'ludzie', którzy mogą przyjmować postać zwierząt; lampartów, pum, wilkołaków, jeleni, łabędzi, szczurów, kotów i wielu innych.

W Naturiah są dwaj Zmiennokształtni potężniejsi od reszty. Te dwa gatunki to wilkołaki i pumy – zwane też Kuguarami.

Przez wieki te dwa rodzaje Zmiennokształtnych były wrogami, walcząc o dominację nad innymi gatunkami. Te dwa stworzenia budzą strach u wszystkich. Są drapieżnikami. Żyją wśród ludzi, jak ludzie. Ale... kimś więcej.

Kły ostrzejsze niż igły z wolframu, zdolne rozszarpać skórę ofiary jednym kęsem.

Szpony mocniejsze niż najlepsze miecze katana, które mogą rozerwać wroga na kawałki jednym ciosem.

Futro miększe niż piersi karmiącej matki; ktokolwiek zostanie dopuszczony na tyle blisko, by je poczuć, przywiera do niego i trudno mu się oderwać.

Te dwa gatunki pozostawały wrogami tak długo, jak ktokolwiek pamięta, aż dwa stulecia temu wilkołaki i pumy zdołały nie tylko zawrzeć pokój, ale każda wataha i klan zjednoczyły się, by współistnieć niczym jedna rodzina.

Podpisali traktat pokojowy, który nigdy nie został złamany, a pumy ustąpiły, by wilkołaki mogły przejąć przywództwo nad ziemią Naturiah.

Ustanowiono nowe zasady dla dobra tej krainy. Poza swoimi terenami tłumią większość swoich podstawowych instynktów, by lepiej współistnieć z ludźmi, lecz na swoich ziemiach nie powstrzymują tego, kim naprawdę są.

Potężni. Nieustraszeni. Skrajnie seksualni. Instynktowni. Dominujący. Drapieżcy.

Krążą plotki…

Szeptane w sekrecie.

Pomruki w zupełnej ciemności. O najpotężniejszym 'mężczyźnie' w Naturiah.

Najstraszliwszym stworzeniu. Najdzikszym drapieżniku, jaki kiedykolwiek istniał w Naturiah. O człowieku, który jest 'niemożliwy'.

Mówi się, że jego moc i siła nie tylko przewyższają wszystkich 'mężczyzn', ale wobec niego są niczym.

On jest ich Alfą.

Większość gatunków ma Alfę, ale ten 'mężczyzna' jest Alfą wszystkich Alf. Ostatecznym Alfą.

Królem Alfą.

Uważają go za boga.

Szanują go jak boga.

Boją się go jak boga.

Nazywają go bogiem.

Bo jest mieszańcem dwóch najpotężniejszych stworzeń.

Ma siłę pumy i moc wilkołaka.

Może przybierać postać pumy, wilkołaka lub człowieka.

Dlaczego?

Bo jest wilkołakiem I pumą.

Nazywa się Wolfariane Daminor Throne. Król Alfa Naturiah.

"Czuję twój zapach. Znajdź mnie, zanim ja znajdę ciebie, kobieto." Głos głęboki jak najdzikszy ocean wypełnił powietrze.

"Odejdź!" – pisnęła Ismena z łazienki, gdzie się ukryła. Nie jest blisko niej, ale może go niemal słyszeć, jakby szeptał jej do ucha.

Boże, ten mężczyzna naprawdę ją przeraża. A to coś znaczy, bo ona nie boi się łatwo.

"Słyszę bicie twojego serca. Szybkie, drżące oddechy. Zapach twojego strachu dusi mnie." Drapieżnik w nim to uwielbia. Nic nie pachnie lepiej niż strach ofiary.

Nie, jest coś, co pachnie jeszcze lepiej.

"Czego ode mnie chcesz!?" – krzyknęła zza grubych, ciężkich drzwi.

"Znalazłem cię." Jego głęboki głos był twardy, a jednak muskał jej skórę. Jego twarz była zbyt blisko jej twarzy. A mimo to wciąż patrzył na nią groźnie.

Pauza. Jeszcze groźniejsze spojrzenie. "Wiesz, co pachnie lepiej niż strach?"

Nie ma pojęcia, o co mu chodzi, ale udało jej się wykrztusić: "Co...?"

"Pożądanie. Żądza." Wyrzucił te słowa, jakby miały zły smak. "Zapach twojej wilgoci doprowadza mnie do szaleństwa. Praktycznie czuję w ustach twoje pragnienie mojego kutasa."

A potem zszokował ich oboje—do diabła, nawet biedne urządzenia w jej łazience.

Z dzikim warknięciem całkowicie pochylił głowę i jego usta zderzyły się z jej.

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA.

Lekarz stał przy łóżku Ismeny w białym fartuchu i z nieposkromionymi siwymi włosami. W jego brązowych oczach był ten wyraz, który absolutnie nie zwiastował niczego dobrego.

Ismena czekała. Nie ma mowy, żeby miała poganiać tego człowieka, skoro ma jej przekazać złe wieści. Może sobie brać ile czasu chce, jej to wszystko jedno.

W końcu otworzył usta: "Przykro mi to mówić, Ismeno Cranes, ale masz coś, co nazywamy Chorobą Niedokrwienną Serca. Bardzo skomplikowaną i podstępną, bo ujawniła się dopiero teraz, gdy jest w ostatnim stadium. Mamy leczenie, które może utrzymać cię przy życiu długo, ale po przeprowadzeniu badań okazało się, że masz silne alergie na najważniejsze leki z tych terapii. Twoje serce nie reaguje też na inne metody, na które liczyliśmy."

"Co pan chce przez to powiedzieć, doktorze?" Ismena zupełnie nic z tego nie rozumiała.

Wziął głęboki oddech, jakby przygotowywał się do najgorszego, zanim znów otworzył usta: "Chcę powiedzieć, że jesteś w bardzo trudnej sytuacji. Choroby serca są bardzo skomplikowane – twoje serce może przestać pracować w każdej chwili. Bardzo mi przykro to mówić, panno Crane, ale zostały ci trzy miesiące życia..."

Wszystkie inne słowa i dźwięki, które potem padły, zagłuszyło jej ucho, poza tymi, które zapuściły korzenie i nie chciały odejść.

Trzy miesiące...

Trzy miesiące...!

Trzy miesiące... TRZY MIESIĄCE!!!

Zostały jej trzy miesiące życia.

Tylko trzy miesiące. Trzy miesiące...!

Tydzień później te słowa stały się mantrą w jej głowie, dźwięczały jak znienawidzona melodia, która nie chciała przeminąć.

W ciemności nocy Ismena stała przy oknie swojej sypialni, wpatrując się w pełnię księżyca, która dominowała na nocnym niebie, czyniąc je jeszcze piękniejszym do podziwiania.

Nie powiedziała rodzinie o swojej wizycie u lekarza. Jej biedna matka zapłakałaby się do grobu na długo przed końcem tych trzech miesięcy. A jej młodsza siostra?

Valentina będzie tak przygnębiona. Jej szesnastoletnia siostra — młodsza od niej o dziesięć lat — potrafi być bardzo zbuntowana i irytująca, kiedy tylko zechce, ale jest też słodką dziewczyną, która kocha swoją starszą siostrę nad życie, nawet jeśli przez większość czasu stara się to ukryć. Jej ojciec będzie taki smutny i złamany. Ojciec, który musiał pożyczać od wielu ludzi, by móc opłacić jej naukę i inne rachunki.

Jej biedna rodzina…

Łzy zaszkliły jej oczy, ale mocno zamrugała, zdeterminowana, by nie uronić już ani jednej łzy z tego powodu. Płakała bez przerwy przez trzy dni po wizycie w szpitalu; zrozumiała wtedy, że płacz niczego nie rozwiązuje, poza tym, że czyni ją jeszcze bardziej nieszczęśliwą.

A teraz jest w domu? To wzbudzi ogromne podejrzenia wśród jej rodziny.

Zawsze była osobą pogodną. Więcej Uśmiechów, Więcej Życzliwości od życia. To zawsze było jej motto i sprawdzało się. Przynajmniej kiedyś.

Jest bardzo szczęśliwą osobą, która nosi szeroki uśmiech na twarzy, a według ludzi wokół niej, jej uśmiech jest niezwykle zaraźliwy. Wierzy w szczęście.

Po wizycie u lekarza wróciła do domu, by spędzić więcej czasu z rodziną. Jej powrót był niespodzianką, bo rodzina wie, jak ciężko pracuje jako sekretarka u swojego wrednego szefa w firmie rolniczej i jak bardzo jest zawsze zajęta.

Najbardziej zaskoczyło ich to, że dostała miesięczny urlop z pracy tylko po to, by spędzić z nimi trochę czasu, ale mimo to bardzo się z tego cieszyli, więc nawet nie kwestionowali jej decyzji.

Rodzina nie ma pojęcia, że ich najstarsza córka odejdzie z tego świata w wieku dwudziestu sześciu lat, po całym jej wysiłku, by osiągnąć sukces w życiu.

Kiedy jej oczy śledziły księżyc i każdą gwiazdę, która go otaczała — zarówno te migoczące, jak i spadającą gwiazdę — Ismena wtedy podjęła decyzję.

Lista. Zrobi listę.

Listę wszystkiego, co chce zrobić, zanim umrze, i wszystko na tej liście też osiągnie. Nie ma mowy, żeby miała po prostu usiąść i czekać, aż ta suka zapuka za trzy miesiące, albo nawet wcześniej.

Ma tylko krótki czas na ziemi.

Musi dobrze go wykorzystać.

WIEŻA KRÓLEWSKA, NATURIAH.

Znowu jest pełnia księżyca.

„Tak, tak… och, tak!!” — kobiecy krzyk rozkoszy wypełnił powietrze, po czym rozległ się dźwięk mocnych uderzeń. Głośny odgłos uderzających o siebie bioder, aż nadto jasny dla wszystkich — to, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami, nie może być pomylone z niczym innym.

Alphose, prawa ręka Wolfariane'a, stał na straży kilka metrów od ogromnego, górującego zamku, w którym mieszka król, rzucając od czasu do czasu zaniepokojone spojrzenia na budynek.

Alphose i kilku innych strażników — Kuguarów — pilnują zamku króla podczas pełni księżyca, ponieważ inni strażnicy, którzy są Wilkołakami, ulegli już wpływowi pełni.

Dla zwykłych ludzi to po prostu kolejna piękna noc z jaśniejącym księżycem wysoko na niebie, otoczonym migoczącymi gwiazdami. W Naturiah — zwłaszcza w klanie Wilkołaków — to wszystko i jeszcze więcej.

Czas polowania i godów. Gdy wilczy mężczyźni tracą wszelką kontrolę i poddają się podstawowym potrzebom swojego zwierzęcego ja.

Niektórzy — by polować.

Niektórzy — by kopulować.

Zwłaszcza — by kopulować.

Wilk przejmuje kontrolę, domagając się zaspokojenia — współżycia z samicami. Chce pieprzyć. Chce dominować.

Potężny ryk rozdarł powietrze, gdy Wolfariane osiągnął szczyt rozkoszy i bólu — po raz kolejny — a zaraz potem rozległy się krzyki kobiety, która przeżywała tylko przyjemność. To już piąta runda długiego, gorącego seksu, zanotował Alphose gdzieś z tyłu głowy.

Czy na tym się skończy?

Na jego pytanie odpowiedziały kolejne odgłosy uderzających o siebie bioder, które znów wypełniły powietrze. Tym razem jeszcze mocniej niż poprzednio, co go nie zdziwiło.

Wilczy mężczyźni są nienasyceni podczas pełni. Sami wybierają partnerki do pełni, które odpowiadają ich apetytowi siłą w boju.

Najsilniejsza Omega spośród wszystkich Omeg — wilczyc — zawsze trafia do Wolfariane'a, Króla Naturiah, zanim pozostali niepołączeni Alfowie wybiorą swoje, a potem inni wilczy mężczyźni.

Wilki, które mają już swoją parę, nie muszą wybierać partnerki na pełnię. To ich przywilej.

Wilkołaki parują się tylko raz w życiu. Gdy już się połączą, są razem na zawsze.

Marzeniem każdego wilkołaka jest znaleźć swoją drugą połówkę. Kobietę stworzoną specjalnie dla niego, która będzie jego na zawsze. Niestety, znalezienie swojej wybranki nigdy nie jest łatwe — niektórzy samcy dożyli starości, nie znajdując swojej wyjątkowej samicy.

„Aaah! Ooooch…! Taaak...!” — krzyki Omegi sprawiły, że Alphose znów spojrzał na wieżę Wolfariane'a. To już niedługo, zanim te krzyki zamienią się w błagania. Błagania, by przestać. Błagania z wyczerpania. Błagania, które zawsze pozostają bez odpowiedzi.

Po ponad dziesięciu latach służby u Wolfariane'a, Alphose nauczył się, że bez względu na to, jak silna jest Omega, nie dorówna ona seksualnemu głodowi Wolfariane'a pod wpływem pełni.

Bez względu na to, ile kobiet rzuca się mu do łóżka i praktycznie go o to prosi, zawsze przychodzi moment podczas zbliżenia, gdy one się męczą i błagają, by przestał.

Ich Król Alfa jest aż tak żarłoczny. Żadna kobieta nie jest w stanie go zaspokoić podczas pełni.

Czasem Alphose zastanawia się, jak będzie wyglądać partnerka Wolfariane'a? Na pewno będzie Gatunkiem, nie człowiekiem. Żaden człowiek nie poradzi sobie z Królem Alfą.

Z jakiego gatunku będzie pochodzić?

Co będzie w niej tak wyjątkowego?

Oto trudne pytanie. Czy będzie w stanie znieść ich Alfę?

Jaka musi być kobieta, żeby być stworzona dla kogoś takiego jak Wolfariane?

Jak silna musi być, żeby być przeznaczoną dla kogoś tak potężnego jak Wolfariane?

Kolejny głęboki skowyt rozdarł powietrze, a po nim wysoki krzyk.

Wtedy zaczęły się błagania.

Godziny później, wczesnym rankiem, pełnia księżyca zniknęła z nieba.

Wraz z jej zniknięciem rozległ się potężny wycie uwolnienia potężnego alfa wilkołaka i głośny ryk górskiego lwa.

A potem — błoga cisza.

Wszystko to z człowieka, który nie pragnie partnerki. Ani dziecka.

Z człowieka, który ma siłę wielu ludzi. I jeszcze więcej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 1: LISTA RZECZY DO ZROBIENIA ISMENY.

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA

Dwa tygodnie po wizycie u lekarza Ismena Cranes siedziała w swojej sypialni razem z najlepszą przyjaciółką, Sandrą, która odwiedziła ją, gdy tylko usłyszała, że Ismena wróciła do miasta.

Przyjaźniły się od ponad dziesięciu lat—od liceum—i choć Ismena po studiach wyjechała szukać pracy, utrzymywały kontakt. Od czasu do czasu odwiedzały się nawzajem i spędzały razem wartościowy czas.

— Hej, co właściwie czytasz, odkąd tu przyszłaś? — zapytała Ismena swoją przyjaciółkę.

— Nową książkę. Kurczę, musisz ją przeczytać, jest idealna. — Przewróciła stronę, marszcząc brwi w skupieniu.

Ismena dopisała dziesiątkę do swojej listy. — Nie, dzięki. Odpuszczę sobie. Nie wierzę, że przez te dziesięć lat w ogóle się nie zmieniłaś. Nadal czytasz fantazje, które nie istnieją. — Nie miała nic przeciwko książkom, ale jej najlepsza przyjaciółka mogłaby spędzić wieczność, czytając bajki. Czy to jest sposób na życie?

— Musisz przeczytać tę. Kurczę, zakochałam się w bohaterze. Jest Alfą. — Sandra spojrzała marzycielskim wzrokiem. — Mam ogromną słabość do samców Alfa. Są niebezpieczni, ale bardzo seksowni. Tacy mężczyźni istnieją, wiesz?

Uh-huh. — Zawsze ciągnęło cię do palantów. Po prostu naucz się oddzielać rzeczywistość od książek fantasy. Mężczyźni zmieniający się w zwierzęta? Jasne, oczywiście.

Sandra nie zamierzała tego komentować. Ta kłótnia ciągnęła się między nimi od szesnastego roku życia, dorosła i dojrzała razem z nimi. Zostanie z nimi do starości i pójdzie do grobu z tą, która umrze pierwsza. Nie, nie zamierza się w to wdawać.

— Zmiennokształtni mają dominujące, zaborcze cechy. Nigdy nie zdradzają partnerki i łączą się na zawsze. Ta miłość trwa wiecznie, odnawiana w każdą pełnię księżyca. — Błyszczące, marzycielskie oczy powędrowały ku białemu sufitowi. — Drapieżni zmiennokształtni mają to wszystko, ale Alfy wynoszą to na zupełnie inny poziom. Nie chcesz mieć takiego faceta?

Ismena podniosła białą kartkę, przekręciła głowę na bok i dokładnie ją oceniła. Zmarszczyła brwi. — Właśnie o tym mówię.

— Co to jest? — Sandra oderwała wzrok od książki, rzucając jej zaciekawione spojrzenie.

— Nic takiego. — Ręka w powietrzu opadła i powędrowała prosto za jej plecy.

Przyjaciółka zmrużyła oczy podejrzliwie. — No nie, co to jest, Mena?

Ismena zrozumiała, że ukrywanie listy nie ma sensu. Znała swoją pulchną, piękną, latynoską przyjaciółkę zbyt dobrze — nie odpuści, póki nie zaspokoi ciekawości.

Biorąc głęboki oddech, Ismena wyciągnęła listę zza pleców. — Dobrze. Zrobiłam listę — przyznała.

— Listę? — zapytała Sandra, marszcząc brwi w niezrozumieniu.

— Tak. Listę. Wiesz, tę, o której ci mówiłam, że zamierzam zrobić?

— Tę listę!? — oczy Sandry niemal wyszły z orbit, głos był szeptem pełnym niedowierzania. Odłożyła telefon, rozglądnęła się, czy nikt nie słyszy, po czym znów spojrzała na przyjaciółkę. — Mówiłaś serio!?

W starym, ale zadbanym parterowym domu były tylko one dwie. Ismena kiwnęła głową. — Tak, mówiłam.

— Pokaż, pokaż — przyjaciółka rzuciła się do białej kartki, a Ismena pozwoliła jej ją zabrać. Sandra rozłożyła papier, jej oczy biegały po słowach.

— „Moja lista rzeczy do zrobienia w ciągu najbliższych trzech miesięcy?” — przeczytała Sandra na głos. Rzuciła przyjaciółce spojrzenie. Ismena wzruszyła ramionami. Sandra wróciła wzrokiem do kartki i zaczęła czytać na głos.

— Po pierwsze: pójść do klubu i dobrze się bawić. Po drugie: przeżyć jednonocną przygodę z zupełnie obcym facetem. — Przerwała. Spojrzała na przyjaciółkę. — Serio? Zamierzasz uprawiać seks z obcym?

— Tak. I to taki, który zwali mnie z nóg. — Wzruszyła ramionami. — Nie pamiętam, kiedy ostatni raz uprawiałam seks, bo ciągle pracowałam i nie miałam czasu na normalny związek. Teraz zamierzam dobrze wykorzystać nadchodzące miesiące. Tym razem chcę zaszaleć. — Na jej ustach pojawił się uśmiech, a oczy nabrały marzycielskiego wyrazu. — Chcę szaleństwa. Czegoś zupełnie nie w moim stylu, może nawet spróbuję analu. Byłam już grzeczną dziewczynką wystarczająco długo.

„Aha,” Sarah skinęła głową, jakby jej przyjaciółka mówiła coś sensownego, i ponownie pochyliła się nad kartką. „Wiedziałam, że masz w sobie tę dziką dziewczynę, po prostu wiedziałam. Seks z nieznajomym mogę polecić, ale analu absolutnie nie polecam. To by narażało twoje zdrowie.”

Ismena prychnęła w sposób mówiący: moje zdrowie już jest w większym niebezpieczeństwie, niż możesz sobie wyobrazić, ale nie odezwała się ani słowem.

„Cztery: Powiedzieć szefowi, że jest dupkiem.” Zmarszczyła brwi z bólu. „Pięć: Pokonać wieloletni strach.” Parsknęła, po czym dodała: „To będzie lęk wysokości, po prostu idź na skoki spadochronowe.”

„Planuję.”

„Sześć: Pojechać na biwak do lasu. Siedem: Jeździć konno po plaży. Tak, tak, jakbyś umiała jeździć konno. Osiem: Nakręcić nagi filmik, który stanie się wiralem.” Zatrzymała się. Prychnęła. „Chyba nie mówisz poważnie.”

Ismena włączyła piosenkę hip-hopową i zaczęła do niej tańczyć, odpowiadając przyjaciółce śpiewnym tonem: „Jestem… całkiem… poważna! Naprawdę poważna...!” Zaśpiewała, rzucając przyjaciółce szeroki uśmiech. „Nie martw się, nie pokażę twarzy.”

„Tsk, tsk, tsk. Zwariowałaś. Kompletnie zwariowałaś. Dziewięć: Znaleźć sobie stałego partnera do seksu?” Sandra pokręciła głową. „Po prostu powiedz, że chcesz się zamienić w dziwkę dla jakiegoś idioty.”

„Tak. To mniej więcej wszystko podsumowuje.” I tak nie ma sensu być cnotliwą. Nie ma już czasu być dziwką dla swojego przyszłego męża, kimkolwiek miałby być.

„I wreszcie, ostatnie, ale nie mniej ważne… Dziesięć: Napisać testament.” Zatrzymała się. „NAPISAĆ TESTAMENT!? SERIO!?”

Ismena wzruszyła ramionami i pozwoliła im opaść.

„To daje mi złe przeczucia. Po co pisać testament? Masz tylko urlop w pracy, nie umierasz.” Sandra zadrżała. „Nie, wykreślam ten ostatni punkt.”

Ismena zabrała białą kartkę od przyjaciółki i obdarzyła ją szerokim uśmiechem, mając nadzieję, że nie wygląda zbyt wymuszenie. „To tylko dla zabawy, okej? Nie miałam tyle czasu dla siebie od wieków, chcę robić szalone rzeczy i maksymalnie to wykorzystać, jasne?”

„Okej, okej, skoro tak mówisz. Mam tylko nadzieję, że wiesz, co robisz.” Sandra podniosła ręce w geście poddania się.

Ismena uśmiechnęła się szeroko. Ten jej dziki uśmiech, który kradnie serca tych, którzy go widzą, nawet po dziesięciu latach. Sandra wciąż nie przywykła do tego, jak ten uśmiech rozświetla twarz przyjaciółki, czyniąc ją wyjątkowo piękną.

„Wiem, co robię, kochanie.” Po tych słowach odwróciła się i kontynuowała taniec.

Sandra jeszcze raz zmierzyła przyjaciółkę wzrokiem, gdy ta wykonywała płynne ruchy taneczne. W wieku dwudziestu sześciu lat Ismena była bardzo piękna – jej dzikie, cudowne blond loki zawsze były bujne i kręcone, trudno je było ujarzmić i ułożyć. Chociaż przyjaciółka zawsze dbała o fryzurę, wyglądała atrakcyjnie zarówno w zadbanych włosach, jak i w rozczochranych. Ismena wygląda dobrze nawet tuż po przebudzeniu, po całej nocy wiercenia się w łóżku. Ma też figurę, o której można marzyć, z dużą pupą, na którą gapią się mężczyźni.

Jej "niedoskonałością" była rozsypka piegów na nosie i drobna sylwetka. Przy wzroście metr sześćdziesiąt cztery na pewno nie była gigantką.

Jeśli chodzi o osobowość, jej przyjaciółka zawsze była zabawna i miała świetne poczucie humoru, ale nie była zbyt towarzyska, zwłaszcza w obecności obcych, i nie należała do osób ekstrawertycznych. Ismena zawsze skupiała się bardziej na pracy i sukcesie w życiu niż na życiu towarzyskim, randkach czy klubach.

Czy za jej nagłą nową decyzją kryje się coś więcej, czy to tylko zapał, by zrobić coś zupełnie innego podczas tego urlopu?

„Przestań to analizować, baaaabyyy.” – zaśpiewała Ismena, nie patrząc nawet na przyjaciółkę.

„Mam tylko nadzieję, że wiesz, że wylecisz z pracy po tym, jak nazwiesz szefa dupkiem, prawda?”

„Kogo to obchodzi?” Ismena wygięła biodra w rytm muzyki. „Na pewno nie mnie.”

„To jak zamierzasz odhaczyć te punkty? Nie mów, że będziesz chodzić po klubach i się tu puszczać w Oklahomie? Twoi rodzice dostaną zawału.”

Ismena prychnęła: „Nie, głuptasie. Jadę na tygodniowe wakacje do Nowego Jorku, już zarezerwowałam bilet na przyszły tydzień.”

W końcu Sandra się uśmiechnęła. „W porządku, pomogę ci z zakupami i przygotowaniami. Jedź do Miasta, Które Nigdy Nie Śpi, i spraw, byśmy byli z ciebie dumni. Mam przeczucie co do tych twoich wakacji połączonych z misją.”

„Jakie przeczucie?” zapytała podejrzliwie.

„Nie wiem, czy dobre, czy złe, ale mam przeczucie, że ta misja zmieni twoje życie na zawsze.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2. MĘSKI WYPADK

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA

"To co jeszcze mamy kupić?" – zapytała Sandra, gdy wychodziły z centrum handlowego Penn Square, każda z nich niosąc po dwie torby wypełnione akcesoriami i niezbędnymi rzeczami Ismeny na wakacje.

"Nic więcej, chyba skończyłyśmy. Boże, to jest niebiańskie uczucie!" Ismena uniosła głowę ku słońcu, z szerokim uśmiechem na twarzy. "Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na zakupach."

"Ja też nie. Cieszę się, że wróciłaś, wiesz? Prawie już zapomniałam, jak wygląda galeria od środka. Byłam zbyt zajęta gonieniem za tematami. Kto powiedział, że bycie dziennikarką jest łatwe?"

"No właśnie!" Gdy szły w stronę samochodu Ismeny, ta rzuciła spojrzenie w stronę przyjaciółki. "Jeśli chcesz się w życiu bawić, to teraz jest ten czas, Sandy. Nie czekaj, aż będziesz umierać albo się zestarzejesz. Życie jest za krótkie."

"Kto to mówi? Tylko dlatego, że masz teraz trochę wolnego czasu, nie znaczy, że nie jesteś pracoholiczką." Zażartowała jej przyjaciółka.

"No cóż, masz rację, ale—Whoofs!!!" Nagle gwałtownie zaczerpnęła powietrza, bo aż odebrało jej dech. Wpadła na kogoś, rozmawiając i nie patrząc przed siebie.

"Przepraszam, bardzo przepraszam…" Zaczęła natychmiast mówić, nawet gdy duża dłoń od razu objęła ją, pomagając jej odzyskać równowagę. "Bardzo dziękuję, jestem wdzięczna—"

"To nic takiego. Też powinienem uważać." Przerwał jej mężczyzna, jego głos był głęboki.

Gdy odzyskała równowagę, Ismena spojrzała na swojego 'męskiego wypadku'. Nagle odebrało jej mowę. Był duży, męski i tak wysoki, że górował nad nią. Miał posturę niebezpiecznego ochroniarza, a przeciwsłoneczne okulary, które zakrywały jego oczy, tylko potęgowały wrażenie.

Dreszcz strachu przeszedł jej po kręgosłupie. To coś znaczy, bo trudno ją przestraszyć. "T-Tak jak mówiłam, naprawdę przepraszam, że na pana wpadłam."

Jego głowa lekko się skłoniła. "W porządku." Wyciągnął do niej dużą dłoń. "Jestem Alphose, a ty?"

"I-Ismena. Jestem Ismena, a to moja przyjaciółka, Sandra." Wskazała na przyjaciółkę, ściskając wyciągniętą dłoń.

"Miło mi was poznać." W przeciwieństwie do niej, Sandra wcale nie była zmieszana. "Bardzo przepraszam za moją przyjaciółkę. Nie wygląda na to, ale jest chodzącą strefą wypadków."

"Sandra!" Ismena syknęła, rzucając jej gniewne spojrzenie.

Na ustach mężczyzny znów pojawił się uśmiech. "Widzę to."

"W każdym razie, musimy już iść. Jeszcze raz przepraszamy, Alphose, było miło cię poznać, ale musimy już ruszać." Ismena niemal siłą pociągnęła przyjaciółkę w stronę samochodu.

Nie odwróciła się, a jej plecy aż mrowiły w drodze do auta, ale gdy w końcu się odwróciła… Mężczyzny już nigdzie nie było widać.

"O rany, ale ten facet jest gorący! Jezu!" Sandra wyszeptała z ekscytacją, gorączkowo rozglądając się za nieznajomym. "Niebo, nie widziałam nigdy w realu tak przystojnego faceta, a pracowałam z gwiazdami! Wow!"

"Byłby gorący, gdyby nie przerażał mnie do szpiku kości." przyznała niechętnie Ismena.

"Mnie wcale nie przestraszył. Biedak nie zrobił nic strasznego, to nie jego wina, że Bóg i Stworzenie tak bardzo mu sprzyjali." W oczach Sandry pojawił się rozmarzony wyraz. "Totalnie bym go przeleciała, gdybym była fanką niegrzecznych facetów."

"Dobra, dość marzeń. Wrzucajmy to do bagażnika, bo ręce mi odpadają." Ismena ruszyła w stronę bagażnika, zwracając się do przyjaciółki. Sandra miała rację, mężczyzna tak naprawdę nie zrobił nic szczególnie strasznego.

Miał na sobie czarne okulary przeciwsłoneczne, ale wiedziała, że na nią patrzył. Obserwował ją. Uważnie.

I było coś w sposobie, w jaki na nią patrzył…

Po plecach przeszły jej dreszcze.

WIEŻA KRÓLEWSKA, NATURIAH.

"Jak minęła podróż, Alphose? Mam nadzieję, że masz dla mnie dobre wieści z oddziału w Oklahomie?" Głęboki głos Wolfariane’a był spokojny, lecz pustka Sali Obrad sprawiała, że jego słowa odbijały się echem po wielkiej przestrzeni.

Alphose podszedł do jednego z dwunastu pustych, złotych, wysokich krzeseł, które otaczały ogromny, okrągły stół dominujący w centrum wielkiej Sali Obrad. Za każdym razem, gdy odbywa się ogólne zebranie gatunków, wysokie krzesła zajmują dwunastu Alfów i przywódców każdego gatunku, a wielki tron na szczycie stołu zajmuje ich Król, Wolfariane.

Siedząc trzy wolne krzesła od Wolfariane’a, Alphose odchrząknął: „Niestety, nie mam, Królu Alfa. Na spotkaniu, które odbyłem z Josiahem i jego watahą, pojawiło się wiele niepewności na rynku rolniczym, a nowe regulacje, którym podlega firma, nie pomagają naszemu rynkowi kredytowemu. Nector and Co. Limited Company, nasza konkurencja, bardzo szybko pnie się na rynku międzynarodowym.”

„Josiah i jego Cougary mają trudności z opanowaniem sytuacji? To rozczarowujące.” Niezadowolenie Wolfariane’a malowało się wyraźnie na jego mocno wyrzeźbionej twarzy. „A co z naszą filią w Nowym Jorku?”

„Stamtąd też nie mam dobrych wiadomości, Królu Alfa. Cronus i jego wataha byli ostatnio bardzo zajęci próbując odzyskać kontrolę nad niższym segmentem rynku. Sprzedaż nowych nawozów do wzrostu roślin utknęła w martwym punkcie, a preparaty do zaprawiania nasion stale tracą na rynku. Opracowują strategie biznesowe, by opanować ten problem, lecz jak dotąd, żaden z nich nie zadziałał. Ale się nie poddają.” Alphose nie znosił być posłańcem złych wieści, lecz nie miał wyboru.

Po jego raporcie zapadła cisza. Widząc, jak koła zębate pracują w głowie Króla Alfa, nawet bez rytmicznego bębnienia palcami o podłokietnik tronu.

Czas mijał. Król Alfa nie mógł już dłużej usiedzieć, więc wstał i zaczął przechadzać się wolnymi, pewnymi krokami. Nawet tak prosty, nieświadomy ruch zdradzał śmiertelną drapieżność.

Bawił się ogromnym diamentowym pierścieniem na środkowym palcu. Pierścień miał dwie złote perły przypominające koronę. Zawsze się wyróżniał i często błyszczał, był również bardzo cenny dla Wolfariane’a.

Gdy przemówił, jego niezadowolenie nadal było wyczuwalne w głosie. „Więc pozwól, że to wyjaśnię. Chcesz mi powiedzieć, że spośród wszystkich moich firm rozsianych po całym świecie, dwie z pięciu najbardziej wpływowych, największych i odnoszących największe sukcesy, prowadzonych przez najsilniejszych, najpotężniejszych i najlepszych Alf naszej rasy, mają poważne problemy biznesowe, których nie udało się rozwiązać?”

No to się zaczyna. „Niestety, tak, Królu Alfa.” Zawahał się, „Ale nadal mają czas, by to naprawić. Cronus już—”

„Pojadę osobiście do Nowego Jorku. Przygotuj odrzutowiec i powiadom Cronusa, żeby czekał na mój przyjazd.” zadeklarował Wolfariane autorytatywnym tonem.

Alphose był zszokowany jego decyzją. „Ale nie lubisz opuszczać Naturiah.” I to z dobrych powodów. Jednym z nich było to, że Król Alfa nie znosił 'zwykłych' ludzi.

To mało powiedziane. On ich nienawidził.

„Nie lubię tego.” stwierdził rzeczowo. „Ale oczywiście nie mogę zostawić tych problemów bez nadzoru. Muszę być tam osobiście. Najpierw pojadę do Nowego Jorku. Przygotuj odrzutowiec.”

„Zrobię to najszybciej, jak się da.” Alphose wstał z krzesła.

Wolfariane podszedł do swojego fotela i zasiadł na ozdobnym tronie. Oparł się wygodnie, sięgnął po pióro i zaczął podpisywać dokumenty, które Alphose położył przed nim.

„Możesz odejść.”

Alphose skłonił głowę, odwrócił się w stronę drzwi i ruszył w ich kierunku. Wtedy sobie przypomniał...

Jego kroki zwolniły. Czy Król Alfa naprawdę jest odpowiednią osobą, by przekazać mu tę wiadomość?

„Co się stało?” zapytał Wolfariane, nie podnosząc głowy.

Alphose odwrócił się, „Dziś, w Oklahomie, wyczułem zapach potencjalnej partnerki.”

Żadnej reakcji. Nic. „Powinieneś to mówić innym samcom. Nie obchodzi mnie partnerka, Alphose.” Tylko tyle powiedział.

Czy Alphose się tego spodziewał? Tak, spodziewał się.

Ktoś inny zareagowałby zachwytem, radością i zdumieniem, ale nie Wolfariane.

Alphose i tak kontynuował: „Nie tylko miała zapach potencjalnej partnerki, ale zapach był wyjątkowo silny i odróżniający się od innych. Miała zapach niepojętej partnerki Alfy.”

Odkładając podpisany dokument na bok, sięgnął po kolejny. „To dobra wiadomość dla ciebie, Josiaha, Cronusa i innych niepołączonych Alf, Alphose. Możesz ją sobie przywłaszczyć, zanim inni ją odkryją i zrobią to pierwsi.”

Alphose bardziej niż czegokolwiek na świecie pragnąłby to zrobić. „Ona nie jest moja. Podszedłem bardzo blisko, nawet wpadłem na nią, żeby mieć pewność, bo miała też inne zapachy. Cougar nie czuł najmniejszej przyjemności z dotyku tej kobiety.”

„Jej 'inny' zapach?” Wolfariane zapytał niechętnie.

„Umiera. Zapach śmierci był zbyt silny. Nie zostało jej wiele czasu.”

Oczy uniosły się znad dokumentu ku Alphose’owi. „Szkoda jej i tego, do kogo należy.”

Ciekawski puma w nim musiał wiedzieć: „A jeśli ona należy do ciebie?”

Wolfariane nawet nie mrugnął. „Nigdy nie będzie moja. A jeśli jest, to cieszę się, że umiera.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mate To The Alpha Predator Series

Mate To The Alpha Predator Series

126 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

126

Treść

Aa