passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mate To The Alpha Predator Series - Rozdział #3 - autor Kiss Leilani

Mate To The Alpha Predator Series

/

Rozdział 3

rozdział 1: LISTA RZECZY DO ZROBIENIA ISMENY.

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA

Dwa tygodnie po wizycie u lekarza Ismena Cranes siedziała w swojej sypialni razem z najlepszą przyjaciółką, Sandrą, która odwiedziła ją, gdy tylko usłyszała, że Ismena wróciła do miasta.

Przyjaźniły się od ponad dziesięciu lat—od liceum—i choć Ismena po studiach wyjechała szukać pracy, utrzymywały kontakt. Od czasu do czasu odwiedzały się nawzajem i spędzały razem wartościowy czas.

— Hej, co właściwie czytasz, odkąd tu przyszłaś? — zapytała Ismena swoją przyjaciółkę.

— Nową książkę. Kurczę, musisz ją przeczytać, jest idealna. — Przewróciła stronę, marszcząc brwi w skupieniu.

Ismena dopisała dziesiątkę do swojej listy. — Nie, dzięki. Odpuszczę sobie. Nie wierzę, że przez te dziesięć lat w ogóle się nie zmieniłaś. Nadal czytasz fantazje, które nie istnieją. — Nie miała nic przeciwko książkom, ale jej najlepsza przyjaciółka mogłaby spędzić wieczność, czytając bajki. Czy to jest sposób na życie?

— Musisz przeczytać tę. Kurczę, zakochałam się w bohaterze. Jest Alfą. — Sandra spojrzała marzycielskim wzrokiem. — Mam ogromną słabość do samców Alfa. Są niebezpieczni, ale bardzo seksowni. Tacy mężczyźni istnieją, wiesz?

Uh-huh. — Zawsze ciągnęło cię do palantów. Po prostu naucz się oddzielać rzeczywistość od książek fantasy. Mężczyźni zmieniający się w zwierzęta? Jasne, oczywiście.

Sandra nie zamierzała tego komentować. Ta kłótnia ciągnęła się między nimi od szesnastego roku życia, dorosła i dojrzała razem z nimi. Zostanie z nimi do starości i pójdzie do grobu z tą, która umrze pierwsza. Nie, nie zamierza się w to wdawać.

— Zmiennokształtni mają dominujące, zaborcze cechy. Nigdy nie zdradzają partnerki i łączą się na zawsze. Ta miłość trwa wiecznie, odnawiana w każdą pełnię księżyca. — Błyszczące, marzycielskie oczy powędrowały ku białemu sufitowi. — Drapieżni zmiennokształtni mają to wszystko, ale Alfy wynoszą to na zupełnie inny poziom. Nie chcesz mieć takiego faceta?

Ismena podniosła białą kartkę, przekręciła głowę na bok i dokładnie ją oceniła. Zmarszczyła brwi. — Właśnie o tym mówię.

— Co to jest? — Sandra oderwała wzrok od książki, rzucając jej zaciekawione spojrzenie.

— Nic takiego. — Ręka w powietrzu opadła i powędrowała prosto za jej plecy.

Przyjaciółka zmrużyła oczy podejrzliwie. — No nie, co to jest, Mena?

Ismena zrozumiała, że ukrywanie listy nie ma sensu. Znała swoją pulchną, piękną, latynoską przyjaciółkę zbyt dobrze — nie odpuści, póki nie zaspokoi ciekawości.

Biorąc głęboki oddech, Ismena wyciągnęła listę zza pleców. — Dobrze. Zrobiłam listę — przyznała.

— Listę? — zapytała Sandra, marszcząc brwi w niezrozumieniu.

— Tak. Listę. Wiesz, tę, o której ci mówiłam, że zamierzam zrobić?

— Tę listę!? — oczy Sandry niemal wyszły z orbit, głos był szeptem pełnym niedowierzania. Odłożyła telefon, rozglądnęła się, czy nikt nie słyszy, po czym znów spojrzała na przyjaciółkę. — Mówiłaś serio!?

W starym, ale zadbanym parterowym domu były tylko one dwie. Ismena kiwnęła głową. — Tak, mówiłam.

— Pokaż, pokaż — przyjaciółka rzuciła się do białej kartki, a Ismena pozwoliła jej ją zabrać. Sandra rozłożyła papier, jej oczy biegały po słowach.

— „Moja lista rzeczy do zrobienia w ciągu najbliższych trzech miesięcy?” — przeczytała Sandra na głos. Rzuciła przyjaciółce spojrzenie. Ismena wzruszyła ramionami. Sandra wróciła wzrokiem do kartki i zaczęła czytać na głos.

— Po pierwsze: pójść do klubu i dobrze się bawić. Po drugie: przeżyć jednonocną przygodę z zupełnie obcym facetem. — Przerwała. Spojrzała na przyjaciółkę. — Serio? Zamierzasz uprawiać seks z obcym?

— Tak. I to taki, który zwali mnie z nóg. — Wzruszyła ramionami. — Nie pamiętam, kiedy ostatni raz uprawiałam seks, bo ciągle pracowałam i nie miałam czasu na normalny związek. Teraz zamierzam dobrze wykorzystać nadchodzące miesiące. Tym razem chcę zaszaleć. — Na jej ustach pojawił się uśmiech, a oczy nabrały marzycielskiego wyrazu. — Chcę szaleństwa. Czegoś zupełnie nie w moim stylu, może nawet spróbuję analu. Byłam już grzeczną dziewczynką wystarczająco długo.

„Aha,” Sarah skinęła głową, jakby jej przyjaciółka mówiła coś sensownego, i ponownie pochyliła się nad kartką. „Wiedziałam, że masz w sobie tę dziką dziewczynę, po prostu wiedziałam. Seks z nieznajomym mogę polecić, ale analu absolutnie nie polecam. To by narażało twoje zdrowie.”

Ismena prychnęła w sposób mówiący: moje zdrowie już jest w większym niebezpieczeństwie, niż możesz sobie wyobrazić, ale nie odezwała się ani słowem.

„Cztery: Powiedzieć szefowi, że jest dupkiem.” Zmarszczyła brwi z bólu. „Pięć: Pokonać wieloletni strach.” Parsknęła, po czym dodała: „To będzie lęk wysokości, po prostu idź na skoki spadochronowe.”

„Planuję.”

„Sześć: Pojechać na biwak do lasu. Siedem: Jeździć konno po plaży. Tak, tak, jakbyś umiała jeździć konno. Osiem: Nakręcić nagi filmik, który stanie się wiralem.” Zatrzymała się. Prychnęła. „Chyba nie mówisz poważnie.”

Ismena włączyła piosenkę hip-hopową i zaczęła do niej tańczyć, odpowiadając przyjaciółce śpiewnym tonem: „Jestem… całkiem… poważna! Naprawdę poważna...!” Zaśpiewała, rzucając przyjaciółce szeroki uśmiech. „Nie martw się, nie pokażę twarzy.”

„Tsk, tsk, tsk. Zwariowałaś. Kompletnie zwariowałaś. Dziewięć: Znaleźć sobie stałego partnera do seksu?” Sandra pokręciła głową. „Po prostu powiedz, że chcesz się zamienić w dziwkę dla jakiegoś idioty.”

„Tak. To mniej więcej wszystko podsumowuje.” I tak nie ma sensu być cnotliwą. Nie ma już czasu być dziwką dla swojego przyszłego męża, kimkolwiek miałby być.

„I wreszcie, ostatnie, ale nie mniej ważne… Dziesięć: Napisać testament.” Zatrzymała się. „NAPISAĆ TESTAMENT!? SERIO!?”

Ismena wzruszyła ramionami i pozwoliła im opaść.

„To daje mi złe przeczucia. Po co pisać testament? Masz tylko urlop w pracy, nie umierasz.” Sandra zadrżała. „Nie, wykreślam ten ostatni punkt.”

Ismena zabrała białą kartkę od przyjaciółki i obdarzyła ją szerokim uśmiechem, mając nadzieję, że nie wygląda zbyt wymuszenie. „To tylko dla zabawy, okej? Nie miałam tyle czasu dla siebie od wieków, chcę robić szalone rzeczy i maksymalnie to wykorzystać, jasne?”

„Okej, okej, skoro tak mówisz. Mam tylko nadzieję, że wiesz, co robisz.” Sandra podniosła ręce w geście poddania się.

Ismena uśmiechnęła się szeroko. Ten jej dziki uśmiech, który kradnie serca tych, którzy go widzą, nawet po dziesięciu latach. Sandra wciąż nie przywykła do tego, jak ten uśmiech rozświetla twarz przyjaciółki, czyniąc ją wyjątkowo piękną.

„Wiem, co robię, kochanie.” Po tych słowach odwróciła się i kontynuowała taniec.

Sandra jeszcze raz zmierzyła przyjaciółkę wzrokiem, gdy ta wykonywała płynne ruchy taneczne. W wieku dwudziestu sześciu lat Ismena była bardzo piękna – jej dzikie, cudowne blond loki zawsze były bujne i kręcone, trudno je było ujarzmić i ułożyć. Chociaż przyjaciółka zawsze dbała o fryzurę, wyglądała atrakcyjnie zarówno w zadbanych włosach, jak i w rozczochranych. Ismena wygląda dobrze nawet tuż po przebudzeniu, po całej nocy wiercenia się w łóżku. Ma też figurę, o której można marzyć, z dużą pupą, na którą gapią się mężczyźni.

Jej "niedoskonałością" była rozsypka piegów na nosie i drobna sylwetka. Przy wzroście metr sześćdziesiąt cztery na pewno nie była gigantką.

Jeśli chodzi o osobowość, jej przyjaciółka zawsze była zabawna i miała świetne poczucie humoru, ale nie była zbyt towarzyska, zwłaszcza w obecności obcych, i nie należała do osób ekstrawertycznych. Ismena zawsze skupiała się bardziej na pracy i sukcesie w życiu niż na życiu towarzyskim, randkach czy klubach.

Czy za jej nagłą nową decyzją kryje się coś więcej, czy to tylko zapał, by zrobić coś zupełnie innego podczas tego urlopu?

„Przestań to analizować, baaaabyyy.” – zaśpiewała Ismena, nie patrząc nawet na przyjaciółkę.

„Mam tylko nadzieję, że wiesz, że wylecisz z pracy po tym, jak nazwiesz szefa dupkiem, prawda?”

„Kogo to obchodzi?” Ismena wygięła biodra w rytm muzyki. „Na pewno nie mnie.”

„To jak zamierzasz odhaczyć te punkty? Nie mów, że będziesz chodzić po klubach i się tu puszczać w Oklahomie? Twoi rodzice dostaną zawału.”

Ismena prychnęła: „Nie, głuptasie. Jadę na tygodniowe wakacje do Nowego Jorku, już zarezerwowałam bilet na przyszły tydzień.”

W końcu Sandra się uśmiechnęła. „W porządku, pomogę ci z zakupami i przygotowaniami. Jedź do Miasta, Które Nigdy Nie Śpi, i spraw, byśmy byli z ciebie dumni. Mam przeczucie co do tych twoich wakacji połączonych z misją.”

„Jakie przeczucie?” zapytała podejrzliwie.

„Nie wiem, czy dobre, czy złe, ale mam przeczucie, że ta misja zmieni twoje życie na zawsze.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2. MĘSKI WYPADK

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA

"To co jeszcze mamy kupić?" – zapytała Sandra, gdy wychodziły z centrum handlowego Penn Square, każda z nich niosąc po dwie torby wypełnione akcesoriami i niezbędnymi rzeczami Ismeny na wakacje.

"Nic więcej, chyba skończyłyśmy. Boże, to jest niebiańskie uczucie!" Ismena uniosła głowę ku słońcu, z szerokim uśmiechem na twarzy. "Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na zakupach."

"Ja też nie. Cieszę się, że wróciłaś, wiesz? Prawie już zapomniałam, jak wygląda galeria od środka. Byłam zbyt zajęta gonieniem za tematami. Kto powiedział, że bycie dziennikarką jest łatwe?"

"No właśnie!" Gdy szły w stronę samochodu Ismeny, ta rzuciła spojrzenie w stronę przyjaciółki. "Jeśli chcesz się w życiu bawić, to teraz jest ten czas, Sandy. Nie czekaj, aż będziesz umierać albo się zestarzejesz. Życie jest za krótkie."

"Kto to mówi? Tylko dlatego, że masz teraz trochę wolnego czasu, nie znaczy, że nie jesteś pracoholiczką." Zażartowała jej przyjaciółka.

"No cóż, masz rację, ale—Whoofs!!!" Nagle gwałtownie zaczerpnęła powietrza, bo aż odebrało jej dech. Wpadła na kogoś, rozmawiając i nie patrząc przed siebie.

"Przepraszam, bardzo przepraszam…" Zaczęła natychmiast mówić, nawet gdy duża dłoń od razu objęła ją, pomagając jej odzyskać równowagę. "Bardzo dziękuję, jestem wdzięczna—"

"To nic takiego. Też powinienem uważać." Przerwał jej mężczyzna, jego głos był głęboki.

Gdy odzyskała równowagę, Ismena spojrzała na swojego 'męskiego wypadku'. Nagle odebrało jej mowę. Był duży, męski i tak wysoki, że górował nad nią. Miał posturę niebezpiecznego ochroniarza, a przeciwsłoneczne okulary, które zakrywały jego oczy, tylko potęgowały wrażenie.

Dreszcz strachu przeszedł jej po kręgosłupie. To coś znaczy, bo trudno ją przestraszyć. "T-Tak jak mówiłam, naprawdę przepraszam, że na pana wpadłam."

Jego głowa lekko się skłoniła. "W porządku." Wyciągnął do niej dużą dłoń. "Jestem Alphose, a ty?"

"I-Ismena. Jestem Ismena, a to moja przyjaciółka, Sandra." Wskazała na przyjaciółkę, ściskając wyciągniętą dłoń.

"Miło mi was poznać." W przeciwieństwie do niej, Sandra wcale nie była zmieszana. "Bardzo przepraszam za moją przyjaciółkę. Nie wygląda na to, ale jest chodzącą strefą wypadków."

"Sandra!" Ismena syknęła, rzucając jej gniewne spojrzenie.

Na ustach mężczyzny znów pojawił się uśmiech. "Widzę to."

"W każdym razie, musimy już iść. Jeszcze raz przepraszamy, Alphose, było miło cię poznać, ale musimy już ruszać." Ismena niemal siłą pociągnęła przyjaciółkę w stronę samochodu.

Nie odwróciła się, a jej plecy aż mrowiły w drodze do auta, ale gdy w końcu się odwróciła… Mężczyzny już nigdzie nie było widać.

"O rany, ale ten facet jest gorący! Jezu!" Sandra wyszeptała z ekscytacją, gorączkowo rozglądając się za nieznajomym. "Niebo, nie widziałam nigdy w realu tak przystojnego faceta, a pracowałam z gwiazdami! Wow!"

"Byłby gorący, gdyby nie przerażał mnie do szpiku kości." przyznała niechętnie Ismena.

"Mnie wcale nie przestraszył. Biedak nie zrobił nic strasznego, to nie jego wina, że Bóg i Stworzenie tak bardzo mu sprzyjali." W oczach Sandry pojawił się rozmarzony wyraz. "Totalnie bym go przeleciała, gdybym była fanką niegrzecznych facetów."

"Dobra, dość marzeń. Wrzucajmy to do bagażnika, bo ręce mi odpadają." Ismena ruszyła w stronę bagażnika, zwracając się do przyjaciółki. Sandra miała rację, mężczyzna tak naprawdę nie zrobił nic szczególnie strasznego.

Miał na sobie czarne okulary przeciwsłoneczne, ale wiedziała, że na nią patrzył. Obserwował ją. Uważnie.

I było coś w sposobie, w jaki na nią patrzył…

Po plecach przeszły jej dreszcze.

WIEŻA KRÓLEWSKA, NATURIAH.

"Jak minęła podróż, Alphose? Mam nadzieję, że masz dla mnie dobre wieści z oddziału w Oklahomie?" Głęboki głos Wolfariane’a był spokojny, lecz pustka Sali Obrad sprawiała, że jego słowa odbijały się echem po wielkiej przestrzeni.

Alphose podszedł do jednego z dwunastu pustych, złotych, wysokich krzeseł, które otaczały ogromny, okrągły stół dominujący w centrum wielkiej Sali Obrad. Za każdym razem, gdy odbywa się ogólne zebranie gatunków, wysokie krzesła zajmują dwunastu Alfów i przywódców każdego gatunku, a wielki tron na szczycie stołu zajmuje ich Król, Wolfariane.

Siedząc trzy wolne krzesła od Wolfariane’a, Alphose odchrząknął: „Niestety, nie mam, Królu Alfa. Na spotkaniu, które odbyłem z Josiahem i jego watahą, pojawiło się wiele niepewności na rynku rolniczym, a nowe regulacje, którym podlega firma, nie pomagają naszemu rynkowi kredytowemu. Nector and Co. Limited Company, nasza konkurencja, bardzo szybko pnie się na rynku międzynarodowym.”

„Josiah i jego Cougary mają trudności z opanowaniem sytuacji? To rozczarowujące.” Niezadowolenie Wolfariane’a malowało się wyraźnie na jego mocno wyrzeźbionej twarzy. „A co z naszą filią w Nowym Jorku?”

„Stamtąd też nie mam dobrych wiadomości, Królu Alfa. Cronus i jego wataha byli ostatnio bardzo zajęci próbując odzyskać kontrolę nad niższym segmentem rynku. Sprzedaż nowych nawozów do wzrostu roślin utknęła w martwym punkcie, a preparaty do zaprawiania nasion stale tracą na rynku. Opracowują strategie biznesowe, by opanować ten problem, lecz jak dotąd, żaden z nich nie zadziałał. Ale się nie poddają.” Alphose nie znosił być posłańcem złych wieści, lecz nie miał wyboru.

Po jego raporcie zapadła cisza. Widząc, jak koła zębate pracują w głowie Króla Alfa, nawet bez rytmicznego bębnienia palcami o podłokietnik tronu.

Czas mijał. Król Alfa nie mógł już dłużej usiedzieć, więc wstał i zaczął przechadzać się wolnymi, pewnymi krokami. Nawet tak prosty, nieświadomy ruch zdradzał śmiertelną drapieżność.

Bawił się ogromnym diamentowym pierścieniem na środkowym palcu. Pierścień miał dwie złote perły przypominające koronę. Zawsze się wyróżniał i często błyszczał, był również bardzo cenny dla Wolfariane’a.

Gdy przemówił, jego niezadowolenie nadal było wyczuwalne w głosie. „Więc pozwól, że to wyjaśnię. Chcesz mi powiedzieć, że spośród wszystkich moich firm rozsianych po całym świecie, dwie z pięciu najbardziej wpływowych, największych i odnoszących największe sukcesy, prowadzonych przez najsilniejszych, najpotężniejszych i najlepszych Alf naszej rasy, mają poważne problemy biznesowe, których nie udało się rozwiązać?”

No to się zaczyna. „Niestety, tak, Królu Alfa.” Zawahał się, „Ale nadal mają czas, by to naprawić. Cronus już—”

„Pojadę osobiście do Nowego Jorku. Przygotuj odrzutowiec i powiadom Cronusa, żeby czekał na mój przyjazd.” zadeklarował Wolfariane autorytatywnym tonem.

Alphose był zszokowany jego decyzją. „Ale nie lubisz opuszczać Naturiah.” I to z dobrych powodów. Jednym z nich było to, że Król Alfa nie znosił 'zwykłych' ludzi.

To mało powiedziane. On ich nienawidził.

„Nie lubię tego.” stwierdził rzeczowo. „Ale oczywiście nie mogę zostawić tych problemów bez nadzoru. Muszę być tam osobiście. Najpierw pojadę do Nowego Jorku. Przygotuj odrzutowiec.”

„Zrobię to najszybciej, jak się da.” Alphose wstał z krzesła.

Wolfariane podszedł do swojego fotela i zasiadł na ozdobnym tronie. Oparł się wygodnie, sięgnął po pióro i zaczął podpisywać dokumenty, które Alphose położył przed nim.

„Możesz odejść.”

Alphose skłonił głowę, odwrócił się w stronę drzwi i ruszył w ich kierunku. Wtedy sobie przypomniał...

Jego kroki zwolniły. Czy Król Alfa naprawdę jest odpowiednią osobą, by przekazać mu tę wiadomość?

„Co się stało?” zapytał Wolfariane, nie podnosząc głowy.

Alphose odwrócił się, „Dziś, w Oklahomie, wyczułem zapach potencjalnej partnerki.”

Żadnej reakcji. Nic. „Powinieneś to mówić innym samcom. Nie obchodzi mnie partnerka, Alphose.” Tylko tyle powiedział.

Czy Alphose się tego spodziewał? Tak, spodziewał się.

Ktoś inny zareagowałby zachwytem, radością i zdumieniem, ale nie Wolfariane.

Alphose i tak kontynuował: „Nie tylko miała zapach potencjalnej partnerki, ale zapach był wyjątkowo silny i odróżniający się od innych. Miała zapach niepojętej partnerki Alfy.”

Odkładając podpisany dokument na bok, sięgnął po kolejny. „To dobra wiadomość dla ciebie, Josiaha, Cronusa i innych niepołączonych Alf, Alphose. Możesz ją sobie przywłaszczyć, zanim inni ją odkryją i zrobią to pierwsi.”

Alphose bardziej niż czegokolwiek na świecie pragnąłby to zrobić. „Ona nie jest moja. Podszedłem bardzo blisko, nawet wpadłem na nią, żeby mieć pewność, bo miała też inne zapachy. Cougar nie czuł najmniejszej przyjemności z dotyku tej kobiety.”

„Jej 'inny' zapach?” Wolfariane zapytał niechętnie.

„Umiera. Zapach śmierci był zbyt silny. Nie zostało jej wiele czasu.”

Oczy uniosły się znad dokumentu ku Alphose’owi. „Szkoda jej i tego, do kogo należy.”

Ciekawski puma w nim musiał wiedzieć: „A jeśli ona należy do ciebie?”

Wolfariane nawet nie mrugnął. „Nigdy nie będzie moja. A jeśli jest, to cieszę się, że umiera.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3. UMIERAJĄCA NIEPOŁĄCZONA LUDZKA KOBIETA.

„Nie wyglądasz na zadowolonego, Królu Alfów.” – odparł Alphose.

Wolfariane Daminor Throne rzucił mu kolejne spojrzenie. „Nie muszę wyglądać na zadowolonego, żeby tu być, Alphose.”

„Oczywiście, Królu Alfów.”

„Jesteś wolny.”

Skinął lekko głową i zwrócił się w stronę drzwi.

„Ach, Alphose?”

„Tak?” – odwrócił się.

Wolfariane w końcu schował podpisane dokumenty i spojrzał na niego w pełni. „Jesteś pumą górską i zaczynasz się robić spięty. Jako mężczyzna, który jest pumą górską i wilkołakiem, mogę ci powiedzieć, że nie ma wielkiej różnicy między tymi dwoma gatunkami. Oba muszą od czasu do czasu dać upust napięciu, inaczej zwierzę… nie zazna spokoju.” Zaskakująco łagodny wyraz zastąpił zmarszczone wcześniej czoło. „Wiesz, jak to może być niebezpieczne.”

Jego Alfa ma rację i on o tym wie. „Pójdę pobiegać o zachodzie słońca.”

„Bieganie tylko trochę zdejmie napięcie, potrzebujesz seksu.” – powiedział bez ogródek. „Gdyby bieganie tak dobrze działało, wilki nie byłyby skazane na pełnię księżyca, która zmusza nas do kopulacji z samicami. Już dawno powinieneś to zrobić, czuję niepokój twojego pumy, a ty wiesz, co to znaczy. Ja potrafię się kontrolować, ale ty musisz coś z tym zrobić, zanim młodzi samcy też to poczują, stracą kontrolę i zaczną zmuszać samice.”

„Oczywiście, Królu Alfów. Zajmę się tym natychmiast.”

Wolfariane skinął głową z aprobatą. Alphose ponownie skinął głową i wyszedł z sali obrad.

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA

Ismena z przerażeniem patrzyła na dwie białe i trzy brązowe tabletki leżące na jej dłoni. Przeraża ją łykanie tabletek. Cholera, gdyby tylko mogła utrzymać serce w idealnym rytmie bez tych przeklętych leków.

Przełknęła ślinę, by zwilżyć nagle wyschnięte gardło, zacisnęła powieki i wrzuciła tabletki do ust. Nie tracąc czasu, popiła je wodą.

„Ena!? Obiad gotowy!” Głos Valentiny rozległ się aż z salonu.

„Już idę!” – odpowiedziała głośno i szybko. Cel? To powstrzyma jej siostrę przed przyjściem do jej pokoju, żeby ponownie ją zawołać, a tym samym zobaczyć ją z buteleczką tabletek.

A jeśli o tabletkach mowa, wkrótce jej się skończą. Musi je uzupełnić, a jej lekarstwo kosztuje majątek. Po wszystkich wydatkach nie zostało jej tyle pieniędzy.

„Cholera. Zajmę się tobą innym razem.” – powiedziała do buteleczki, zanim otworzyła szufladę przy łóżku i z hukiem schowała ją na miejsce.

W salonie podeszła prosto do stołu, przy którym cała rodzina już na nią czekała, i usiadła na jedynym wolnym krześle.

Jak zwykle wszyscy pochylili głowy, gdy matka się modliła. Amelia, jej mama, była bardzo religijną kobietą i robiła wszystko, aby wychować je po chrześcijańsku. Po modlitwie wszyscy zabrali się za jedzenie.

„Jak tam zakupy?” – zapytała Valentina, próbując pokroić oporną wołowinę na kawałki.

„Poszły dobrze. Sandra mi pomogła. Kupiłam wszystko, co mi potrzebne.” – odpowiedziała z ustami pełnymi zapiekanki z ziemniaczanych kulek.

„Tak się cieszę, że wzięłaś wolne w pracy, żeby zostać z nami,” powiedziała Amelia. „Nie widujemy cię często. Te ostatnie trzy tygodnie sprawiły mi wiele radości, teraz jestem po prostu smutna, że już wracasz do pracy.”

„Nie, mamo, nie wracam do pracy. Wyjeżdżam z Oklahomy do Nowego Jorku.”

Jej rodzice otworzyli szeroko oczy równocześnie, spojrzeli na siebie, po czym skierowali wzrok na nią. „Nowy Jork? Dlaczego?” – zapytała matka.

„Całe życie byłam w Oklahomie. Chcę zobaczyć nowe miejsca, zaczerpnąć innego powietrza, poznać nowych ludzi, spróbować nowych rzeczy, trochę się zabawić...” Wzruszyła ramionami. „To taki urlop na tydzień lub dwa.”

„Wow. Jestem zaskoczony. Zawsze mówiłaś, jak bardzo nie znosisz podróżowania i długich wypraw. Nikt z nas nie sądził, że opuścisz Oklahomę.” – zauważył jej ojciec, przeżuwając sałatkę w ustach.

„Nigdy też nie myślałam, że wkrótce umrę.” – wymamrotała pod nosem.

„Co mówiłaś?”

„Nic.” – szybko uspokoiła ojca. – „Chciałam powiedzieć, że chyba czas spróbować czegoś nowego.”

„Zdecydowanie cię wspieramy. Kto wie, może znajdziesz jakiegoś młodego mężczyznę,” – na lekko pomarszczonej, lecz wciąż bardzo pięknej twarzy Amelii pojawił się rozmarzony uśmiech – „wyjdziesz za mąż i będziesz mieć słodkie, piękne dzieci.”

Valentina parsknęła głośno: „Akurat. W każdym razie, zgadzam się z mamą. W końcu nie harujesz dla tego palanta, swojego szefa. Może upolujesz jakiegoś przystojniaka.”

„To na pewno nie jest pierwsza rzecz, o której myślę. Ale jeśli tak się stanie, to też dobrze.” – skłamała Ismena, przełykając nagle pojawiającą się w gardle gulę. – „W każdym razie, to danie jest przepyszne, mamo. Tęskniłam za twoim domowym gotowaniem.”

Uśmiechnęła się ciepło do matki, która odwzajemniła uśmiech. „Bardzo się cieszę, że tu jesteś, Ena. Kiedy masz lot?”

„Za trzy dni.”

W powietrzu rozległ się brzęk upuszczonej z powrotem na talerz łyżki. Amelia ujęła dłoń córki w swoją przez stół i delikatnie ją ścisnęła. „Przez te trzy dni postaram się ugotować jeszcze więcej twoich ulubionych potraw.”

Umieram. Łzy zakłuły ją w oczy, ale mocno zamrugała, by je powstrzymać. „Jeszcze mnie utuczysz, mamo.” – zażartowała.

„Trochę tłuszczyku ci nie zaszkodzi, i tak będziesz piękna.”

Ścisnęła dłoń matki. „Kocham cię, mamo.”

„Ja ciebie też, moje dziecko.” – Amelia uśmiechnęła się do niej z czułością.

Godziny później Alphose był w domu Eline, członkini watahy i przyjaciółki. Zaproponowała mu seks z całego serca, gdy tylko wyczuła jego niepokój, a on przyjął jej ofertę. Ich watahy są jak rodzina, zawsze sobie pomagają, zwłaszcza jeśli chodzi o ich zmiennokształtną naturę.

Kontakt seksualny, gdy jest potrzebny, jest ofiarowywany z ciepłem i prawdziwą miłością do członka watahy, a mężczyźni szanują za to swoje kobiety.

Alphose pocałował Eline w czoło z wdzięcznością i szacunkiem, zanim wstał z łóżka i zaczął się ubierać.

Ona również się ubrała i z ciepłym uśmiechem zaproponowała mu kolację. Przyjął zaproszenie. Razem poszli do kuchni, usiedli na krzesłach i patrzyli, jak robi omlety. Jego puma znów jest spokojna, czuje się bardziej zrelaksowany niż od dawna.

Eline zawsze była jego dobrą przyjaciółką, więc opowiedział jej o swoim spotkaniu z potencjalną partnerką i o tym, co król Alfa miał na ten temat do powiedzenia.

"Cieszy się, że ona umiera?" – skrzywiła się Eline. – "To okrutne, nawet jak na króla Alfę."

"To nie tak. Wiesz, dlaczego nienawidzi 'zwykłych' ludzi. Jego doświadczenia z nimi nie były dobre."

Kiwnęła głową. – "Też ich nienawidziłam, cholera, kiedyś tak było," – uśmiech musnął jej usta, – "ale już nie. Nie wszyscy są jak... 'oni'. Poza tym Kara i Nomah są teraz moimi dobrymi przyjaciółkami i kocham je bardzo."

Na dźwięk imion dwóch ludzkich partnerek ich watażków Alphose również się uśmiechnął. – "Tak, te dwie to anioły. Wolfariane też je kocha."

"Bo są rodziną." – powtórzyła. – "Alfa zwany Bogiem ma miłość i szacunek wszystkich, bo zawsze stawia nas na pierwszym miejscu, przed sobą. Gdy tylko jakiś zmiennokształtny samiec zwiąże się z ludzką kobietą, odkłada na bok wszelkie różnice i akceptuje ją jak członka watahy – jak rodzinę."

Eline ma rację. "No cóż, popełniłem tam błąd. Nie powinienem był go pytać, co by się stało, gdyby umierająca niepołączona ludzka kobieta była jego, doskonale wiedząc, przez co przeszedł z rąk ludzi. Nie myślałem wtedy jasno." wyznał.

"Twój puma był spięty. On też to wie i rozumie. Król Alfa jest cholernie silny. My zmagamy się z naszymi drugimi połowami każdego dnia i połowę czasu tracimy nad sobą kontrolę. A on ma w sobie dwa różne, potężne gatunki i ledwo nad czymkolwiek traci panowanie." Zadrżała. "Zastanawiam się, jak on to robi."

"Nikt nie wie, Eline. W połączeniu z tym, co przeszedł z rąk ludzi, gdy był młodszy?" Pokręcił głową. "Inne wilki oszalały i stały się wyrzutkami."

"Przeraża mnie do szpiku kości, gdy myślę o wszystkim, co przeszedł, nawet jeśli wiem, że nigdy mnie nie skrzywdzi." Uśmiechnęła się znów, potrząsając nieustannie patelnią. "Wyobraź sobie, gdyby jego partnerka była człowiekiem? Wiem na pewno, że niebo nie zagrałoby z nim aż tak okrutnego żartu. W ogóle na to nie zasługuje. Ba, nawet ta ludzka kobieta na to nie zasługuje."

Alphose prychnął. "To niemożliwe. Nawet jeśli zapomnimy o jego legendarnej nienawiści do tego gatunku, pozostaje jeszcze fakt, że żadna ludzka kobieta nie może mu dorównać. Ani w walce, a zwłaszcza nie w jego seksualnym apetycie. Umrze szybciej niż partnerka wyrzutka."

"A propos śmierci, musisz poinformować pozostałych Alf o tej umierającej, niepołączonej ludzkiej kobiecie, na którą się natknąłeś, żeby mogli sprawdzić swoją kompatybilność z nią." W jej głosie pobrzmiewał smutek i litość. "Naprawdę mam nadzieję, że jej kompatybilność z partnerem przekroczy przeciętny poziom. Wtedy jej Alfa będzie mógł podtrzymywać ją własnym życiem."

„To rzadkość, Eline. Tylko dwie pary spośród setek związanych przekroczyły przeciętny poziom kompatybilności. To naprawdę nie jest takie ważne. Wszyscy mamy szczęście, jeśli uzyskamy choćby niski poziom kompatybilności—o ile w ogóle jakaś kompatybilność istnieje.”

„Tak, wiem. Ale w jej przypadku to ważne.” jęknęła ze współczuciem, wyłączając kuchenkę. „Biedna kobieta... Żal mi też jej alfy, kimkolwiek jest.”

Alphose wzruszył ramionami. „Nie da się nic na to poradzić. Najważniejsze, żeby jej partner ją odnalazł i szybko rościł sobie do niej prawo. Sama intymność z jej alfą może zdziałać więcej niż wszystkie leki, które teraz podają jej ludzie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mate To The Alpha Predator Series

Mate To The Alpha Predator Series

126 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

126

Treść

Aa