„Nie wyglądasz na zadowolonego, Królu Alfów.” – odparł Alphose.
Wolfariane Daminor Throne rzucił mu kolejne spojrzenie. „Nie muszę wyglądać na zadowolonego, żeby tu być, Alphose.”
„Oczywiście, Królu Alfów.”
„Jesteś wolny.”
Skinął lekko głową i zwrócił się w stronę drzwi.
„Ach, Alphose?”
„Tak?” – odwrócił się.
Wolfariane w końcu schował podpisane dokumenty i spojrzał na niego w pełni. „Jesteś pumą górską i zaczynasz się robić spięty. Jako mężczyzna, który jest pumą górską i wilkołakiem, mogę ci powiedzieć, że nie ma wielkiej różnicy między tymi dwoma gatunkami. Oba muszą od czasu do czasu dać upust napięciu, inaczej zwierzę… nie zazna spokoju.” Zaskakująco łagodny wyraz zastąpił zmarszczone wcześniej czoło. „Wiesz, jak to może być niebezpieczne.”
Jego Alfa ma rację i on o tym wie. „Pójdę pobiegać o zachodzie słońca.”
„Bieganie tylko trochę zdejmie napięcie, potrzebujesz seksu.” – powiedział bez ogródek. „Gdyby bieganie tak dobrze działało, wilki nie byłyby skazane na pełnię księżyca, która zmusza nas do kopulacji z samicami. Już dawno powinieneś to zrobić, czuję niepokój twojego pumy, a ty wiesz, co to znaczy. Ja potrafię się kontrolować, ale ty musisz coś z tym zrobić, zanim młodzi samcy też to poczują, stracą kontrolę i zaczną zmuszać samice.”
„Oczywiście, Królu Alfów. Zajmę się tym natychmiast.”
Wolfariane skinął głową z aprobatą. Alphose ponownie skinął głową i wyszedł z sali obrad.
OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA
Ismena z przerażeniem patrzyła na dwie białe i trzy brązowe tabletki leżące na jej dłoni. Przeraża ją łykanie tabletek. Cholera, gdyby tylko mogła utrzymać serce w idealnym rytmie bez tych przeklętych leków.
Przełknęła ślinę, by zwilżyć nagle wyschnięte gardło, zacisnęła powieki i wrzuciła tabletki do ust. Nie tracąc czasu, popiła je wodą.
„Ena!? Obiad gotowy!” Głos Valentiny rozległ się aż z salonu.
„Już idę!” – odpowiedziała głośno i szybko. Cel? To powstrzyma jej siostrę przed przyjściem do jej pokoju, żeby ponownie ją zawołać, a tym samym zobaczyć ją z buteleczką tabletek.
A jeśli o tabletkach mowa, wkrótce jej się skończą. Musi je uzupełnić, a jej lekarstwo kosztuje majątek. Po wszystkich wydatkach nie zostało jej tyle pieniędzy.
„Cholera. Zajmę się tobą innym razem.” – powiedziała do buteleczki, zanim otworzyła szufladę przy łóżku i z hukiem schowała ją na miejsce.
W salonie podeszła prosto do stołu, przy którym cała rodzina już na nią czekała, i usiadła na jedynym wolnym krześle.
Jak zwykle wszyscy pochylili głowy, gdy matka się modliła. Amelia, jej mama, była bardzo religijną kobietą i robiła wszystko, aby wychować je po chrześcijańsku. Po modlitwie wszyscy zabrali się za jedzenie.
„Jak tam zakupy?” – zapytała Valentina, próbując pokroić oporną wołowinę na kawałki.
„Poszły dobrze. Sandra mi pomogła. Kupiłam wszystko, co mi potrzebne.” – odpowiedziała z ustami pełnymi zapiekanki z ziemniaczanych kulek.
„Tak się cieszę, że wzięłaś wolne w pracy, żeby zostać z nami,” powiedziała Amelia. „Nie widujemy cię często. Te ostatnie trzy tygodnie sprawiły mi wiele radości, teraz jestem po prostu smutna, że już wracasz do pracy.”
„Nie, mamo, nie wracam do pracy. Wyjeżdżam z Oklahomy do Nowego Jorku.”
Jej rodzice otworzyli szeroko oczy równocześnie, spojrzeli na siebie, po czym skierowali wzrok na nią. „Nowy Jork? Dlaczego?” – zapytała matka.
„Całe życie byłam w Oklahomie. Chcę zobaczyć nowe miejsca, zaczerpnąć innego powietrza, poznać nowych ludzi, spróbować nowych rzeczy, trochę się zabawić...” Wzruszyła ramionami. „To taki urlop na tydzień lub dwa.”
„Wow. Jestem zaskoczony. Zawsze mówiłaś, jak bardzo nie znosisz podróżowania i długich wypraw. Nikt z nas nie sądził, że opuścisz Oklahomę.” – zauważył jej ojciec, przeżuwając sałatkę w ustach.
„Nigdy też nie myślałam, że wkrótce umrę.” – wymamrotała pod nosem.
„Co mówiłaś?”
„Nic.” – szybko uspokoiła ojca. – „Chciałam powiedzieć, że chyba czas spróbować czegoś nowego.”
„Zdecydowanie cię wspieramy. Kto wie, może znajdziesz jakiegoś młodego mężczyznę,” – na lekko pomarszczonej, lecz wciąż bardzo pięknej twarzy Amelii pojawił się rozmarzony uśmiech – „wyjdziesz za mąż i będziesz mieć słodkie, piękne dzieci.”
Valentina parsknęła głośno: „Akurat. W każdym razie, zgadzam się z mamą. W końcu nie harujesz dla tego palanta, swojego szefa. Może upolujesz jakiegoś przystojniaka.”
„To na pewno nie jest pierwsza rzecz, o której myślę. Ale jeśli tak się stanie, to też dobrze.” – skłamała Ismena, przełykając nagle pojawiającą się w gardle gulę. – „W każdym razie, to danie jest przepyszne, mamo. Tęskniłam za twoim domowym gotowaniem.”
Uśmiechnęła się ciepło do matki, która odwzajemniła uśmiech. „Bardzo się cieszę, że tu jesteś, Ena. Kiedy masz lot?”
„Za trzy dni.”
W powietrzu rozległ się brzęk upuszczonej z powrotem na talerz łyżki. Amelia ujęła dłoń córki w swoją przez stół i delikatnie ją ścisnęła. „Przez te trzy dni postaram się ugotować jeszcze więcej twoich ulubionych potraw.”
Umieram. Łzy zakłuły ją w oczy, ale mocno zamrugała, by je powstrzymać. „Jeszcze mnie utuczysz, mamo.” – zażartowała.
„Trochę tłuszczyku ci nie zaszkodzi, i tak będziesz piękna.”
Ścisnęła dłoń matki. „Kocham cię, mamo.”
„Ja ciebie też, moje dziecko.” – Amelia uśmiechnęła się do niej z czułością.
Godziny później Alphose był w domu Eline, członkini watahy i przyjaciółki. Zaproponowała mu seks z całego serca, gdy tylko wyczuła jego niepokój, a on przyjął jej ofertę. Ich watahy są jak rodzina, zawsze sobie pomagają, zwłaszcza jeśli chodzi o ich zmiennokształtną naturę.
Kontakt seksualny, gdy jest potrzebny, jest ofiarowywany z ciepłem i prawdziwą miłością do członka watahy, a mężczyźni szanują za to swoje kobiety.
Alphose pocałował Eline w czoło z wdzięcznością i szacunkiem, zanim wstał z łóżka i zaczął się ubierać.
Ona również się ubrała i z ciepłym uśmiechem zaproponowała mu kolację. Przyjął zaproszenie. Razem poszli do kuchni, usiedli na krzesłach i patrzyli, jak robi omlety. Jego puma znów jest spokojna, czuje się bardziej zrelaksowany niż od dawna.
Eline zawsze była jego dobrą przyjaciółką, więc opowiedział jej o swoim spotkaniu z potencjalną partnerką i o tym, co król Alfa miał na ten temat do powiedzenia.
"Cieszy się, że ona umiera?" – skrzywiła się Eline. – "To okrutne, nawet jak na króla Alfę."
"To nie tak. Wiesz, dlaczego nienawidzi 'zwykłych' ludzi. Jego doświadczenia z nimi nie były dobre."
Kiwnęła głową. – "Też ich nienawidziłam, cholera, kiedyś tak było," – uśmiech musnął jej usta, – "ale już nie. Nie wszyscy są jak... 'oni'. Poza tym Kara i Nomah są teraz moimi dobrymi przyjaciółkami i kocham je bardzo."
Na dźwięk imion dwóch ludzkich partnerek ich watażków Alphose również się uśmiechnął. – "Tak, te dwie to anioły. Wolfariane też je kocha."
"Bo są rodziną." – powtórzyła. – "Alfa zwany Bogiem ma miłość i szacunek wszystkich, bo zawsze stawia nas na pierwszym miejscu, przed sobą. Gdy tylko jakiś zmiennokształtny samiec zwiąże się z ludzką kobietą, odkłada na bok wszelkie różnice i akceptuje ją jak członka watahy – jak rodzinę."
Eline ma rację. "No cóż, popełniłem tam błąd. Nie powinienem był go pytać, co by się stało, gdyby umierająca niepołączona ludzka kobieta była jego, doskonale wiedząc, przez co przeszedł z rąk ludzi. Nie myślałem wtedy jasno." wyznał.
"Twój puma był spięty. On też to wie i rozumie. Król Alfa jest cholernie silny. My zmagamy się z naszymi drugimi połowami każdego dnia i połowę czasu tracimy nad sobą kontrolę. A on ma w sobie dwa różne, potężne gatunki i ledwo nad czymkolwiek traci panowanie." Zadrżała. "Zastanawiam się, jak on to robi."
"Nikt nie wie, Eline. W połączeniu z tym, co przeszedł z rąk ludzi, gdy był młodszy?" Pokręcił głową. "Inne wilki oszalały i stały się wyrzutkami."
"Przeraża mnie do szpiku kości, gdy myślę o wszystkim, co przeszedł, nawet jeśli wiem, że nigdy mnie nie skrzywdzi." Uśmiechnęła się znów, potrząsając nieustannie patelnią. "Wyobraź sobie, gdyby jego partnerka była człowiekiem? Wiem na pewno, że niebo nie zagrałoby z nim aż tak okrutnego żartu. W ogóle na to nie zasługuje. Ba, nawet ta ludzka kobieta na to nie zasługuje."
Alphose prychnął. "To niemożliwe. Nawet jeśli zapomnimy o jego legendarnej nienawiści do tego gatunku, pozostaje jeszcze fakt, że żadna ludzka kobieta nie może mu dorównać. Ani w walce, a zwłaszcza nie w jego seksualnym apetycie. Umrze szybciej niż partnerka wyrzutka."
"A propos śmierci, musisz poinformować pozostałych Alf o tej umierającej, niepołączonej ludzkiej kobiecie, na którą się natknąłeś, żeby mogli sprawdzić swoją kompatybilność z nią." W jej głosie pobrzmiewał smutek i litość. "Naprawdę mam nadzieję, że jej kompatybilność z partnerem przekroczy przeciętny poziom. Wtedy jej Alfa będzie mógł podtrzymywać ją własnym życiem."
„To rzadkość, Eline. Tylko dwie pary spośród setek związanych przekroczyły przeciętny poziom kompatybilności. To naprawdę nie jest takie ważne. Wszyscy mamy szczęście, jeśli uzyskamy choćby niski poziom kompatybilności—o ile w ogóle jakaś kompatybilność istnieje.”
„Tak, wiem. Ale w jej przypadku to ważne.” jęknęła ze współczuciem, wyłączając kuchenkę. „Biedna kobieta... Żal mi też jej alfy, kimkolwiek jest.”
Alphose wzruszył ramionami. „Nie da się nic na to poradzić. Najważniejsze, żeby jej partner ją odnalazł i szybko rościł sobie do niej prawo. Sama intymność z jej alfą może zdziałać więcej niż wszystkie leki, które teraz podają jej ludzie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
LAVO NIGHTCLUB, NOWY JORK
Tydzień później Ismena weszła przez drzwi klubu. Wszystkie tancerki były zmysłowymi kobietami, pięknymi i niemal nagimi. Niektórzy mężczyźni śmiali się i tańczyli z tymi kobietami. Inni popijali shoty przy barze.
Smugi dymu tworzyły wokół nich mglistą, senną aurę, a drobne punkty gwiezdnego światła spadały z wirującego stroboskopu, oświetlając wszystko w ciemnym klubie powolnymi, szerokimi kręgami.
Kątem oka dostrzegła błysk fascynującej, napiętej męskiej pupy poruszającej się naprzód, w tył, naprzód, w ekstazie z kobietą. Ismena pokręciła głową. Te kobiety, które po prostu pochylają się w pasie i uprawiają seks w klubie — jak one właściwie potrafią to robić z taką beztroską?
Chce dzikości, ale nie aż takiej.
Ostatnie kilka dni było dla niej cudowne. Podeszła do baru i zamówiła drinka, uśmiechając się na wspomnienie swoich szalonych chwil w wesołym miasteczku. Pokonała swój życiowy lęk wysokości, wsiadając na tamtą kolejkę górską.
"Tylko margarita?" — zapytał młody, blond barman z uprzejmym uśmiechem na twarzy.
"Tak, poproszę. Może trochę zmieszaną. Dodaj też tequili." Nie miała zamiaru się upić, ale naprawdę się zrelaksować — to nie był zły pomysł.
Na początku było naprawdę ciężko, kiedy zapięła się w kolejce górskiej, ale w końcu załapała, o co chodzi, zwłaszcza gdy złapała dłoń nieznajomego obok siebie. Przez pół drogi krzyczała, wspominała to z lekkim uśmiechem na ustach.
Ale ostatecznie jeździła kolejką raz za razem. Zwycięstwo i euforia — to właśnie czuła, gdy odhaczała "Pokonanie życiowego lęku" ze swojej Listy Rzeczy do Zrobienia.
Przed świtem odhaczy punkt pierwszy i drugi ze swojej listy. "Pójść do klubu" i "Przespać się z zupełnie obcym człowiekiem na jedną noc".
Na drugim końcu klubu, mężczyzna siedział na kanapie w odosobnionej części, powoli sącząc swoją wódkę. Wilk lubi ten trunek, ale puma nie jest przekonana do alkoholu. Nie żeby alkohol kiedykolwiek na niego działał.
Wolfariane Daminor Throne czekał, aż dołączy do niego Alphose, nawet gdy jego oczy spokojnie rejestrowały wszystko, co działo się wokół niego. Widział jej wejście — kobiety, która przyciągnęła uwagę połowy mężczyzn w klubie, nawet nie będąc tego świadoma.
Sączyła swojego drinka, od czasu do czasu uśmiechając się do siebie. Większość męskich spojrzeń śledziła każdy jej ruch — i nic dziwnego. Ta kobieta wygląda jak seks na dwóch nogach.
W tej obcisłej, zalotnej, czarnej sukience bez ramiączek, która opinała jej kształtne ciało niczym druga skóra, wyglądała oszałamiająco. A z taką twarzą?
Owalne, brązowe oczy, usta jak łuk, stworzone do pocałunków, i aksamitnoczarne brwi, które rzucają cień pod jej oczami, gdy unosi do ust kieliszek z czymkolwiek, co właśnie pije — jest po prostu wyjątkowo fascynująca.
Dodać do tego jasnoblond włosy spływające na ramiona — i mamy chodzące, oddychające dzieło sztuki.
Nie żeby w ogóle obchodziło go, jak wygląda. Nie zamierzał mieszać się z żadnym człowiekiem tutaj, zwłaszcza z kobietą.
Odwrócił wzrok.
Jego kciuk przez chwilę bawił się ogromnym, lśniącym diamentowym pierścieniem na środkowym palcu, zanim zdjął go i wsunął do tylnej kieszeni. To bardzo szczególny pierścień — nie chce przyciągać nim uwagi ludzkich złodziei.
Jego oczy śledziły ruchy ciał na parkiecie, a on zirytowany wziął kolejny łyk swojego drinka. Co do diabła zatrzymuje Alphose'a?
W ostatnich dniach, odkąd przyleciał do Nowego Jorku, był bardzo zajęty w swojej firmie, próbując opracować strategie biznesowe z Cronusem, członkami swojej watahy i Alphose'em. Po tylu godzinach pracy i nieprzespanych nocach zaczynało to przynosić efekty. Nastąpiły pozytywne zmiany w sprzedaży nowych nawozów. Ale czuł się wykończony.
Przyszedł więc tutaj, żeby się trochę zrelaksować, czekając, aż Alphose odbierze resztę dokumentów od Cronusa i dołączy do niego. Wtedy będą mogli opracować dalsze plany — co robić dalej tutaj i kiedy jechać do Oklahomy.
Zapach seksu, drinków i perfum unoszący się w zamkniętej przestrzeni klubu bombardował jego nos — inaczej mógłby wyczuć Alphose'a, czy jest blisko, czy nie. To go drażniło.
Czarna peruka, którą założył, by ukryć nietypowy kolor włosów, też go uwierała.
Nieproszony, jego wzrok wrócił do kobiety. Dwóch mężczyzn podeszło do niej. Po tym, jak ich uśmiechy zaczęły powoli gasnąć, zamiast się poszerzać, wiedział, że musiała im odmówić. W uprzejmy sposób, sądząc po uśmiechu, który pozostał na jej twarzy.
Potem wstała, lekko się zachwiała i zaczęła iść — do łazienki, jeśli dobrze zgadł.
Gdy zniknęła za drzwiami, dwaj mężczyźni spojrzeli na siebie. Między nimi wymieniło się spojrzenie. Spojrzenie czystych, złych intencji. Ruszyli za nią.
Nie jego sprawa. Odwrócił wzrok.
***********
"Po co brać trzy margarity, skoro nie masz do nich głowy, idiotko?" — zrugała swoje odbicie w lustrze Ismena.
Ona właściwie nie czuje się pijana – w końcu wciąż bezbłędnie chodzi na wysokich obcasach, to plus, prawda? – ale w środku czuje się zbyt rozluźniona.
Wyprostowała się do pełnej wysokości – która nie jest zbyt imponująca – i zatoczyła się na nogach. Okej, może jednak trochę pijana. Po umyciu rąk podniosła torebkę, odwróciła się w stronę drzwi i... Ups.
Ci sami mężczyźni, którzy podeszli do niej kilka minut wcześniej, stali blokując wyjście. Czy to nie jest damska toaleta?
Jest całkiem pewna, że na drzwiach jest napisane „damska”, więc co tu robi płeć, która zdradziła Jezusa Chrystusa?
Nieważne. Ruszyła w ich stronę, do drzwi, ale jeden z nich stanął przed nią, uniemożliwiając jej dotarcie do celu.
„Przepraszam, blokujecie wyjście.” Zwróciła się do chudego stojącego przed nią. Ten mniej chudy odwrócił się i przekręcił zamek.
„Chcielibyśmy ci poświęcić trochę czasu, jeśli nie masz nic przeciwko, Aniołku.”
Parsknęła śmiechem, „Przykro mi, panowie, jeszcze nie jestem aniołem, ale będę za dwa miesiące, kiedy tam trafię.” Wskazała palcem do góry, „O ile tam się dostanę.” Czy ona trafi do nieba? „Nie postawiłabym na to pieniędzy. Nie wtedy, gdy chcę wykorzystać do końca ostatnie dni tutaj.” Pokazała rząd śnieżnobiałych zębów.
Spojrzeli na siebie zdezorientowani. Odwrócili się z powrotem do niej, „Jeśli zgodzisz się pobawić z nami tutaj, sprawimy, że poczujesz się naprawdę dobrze.” Nie-tak-chudy oblizał wargi, gapiąc się nieprzyzwoicie na jej piersi.
„Czy mogę odmówić tej naprawdę hojnej propozycji?” W myślach próbowała przypomnieć sobie wszystkie sztuczki walki i ruchy taekwondo, których nauczył ją trener osiem lat temu, ale jej zamglona głowa była zbyt wolna. Cholera, margarity.
Zbliżyli się, groźnie idąc w jej stronę. „Obawiam się, że nie możesz, Aniołku.”
Pierwszą rękę, która sięgnęła po nią, udało jej się chwycić i... trach!! Dźwięk łamania kości rozszedł się po pomieszczeniu.
„Aaaaaa! Ona złamała mi rękę!!” Chudy wrzasnął z bólu, unosząc nieszczęsną rękę.
Nie-tak-chudy rzucił jej wściekłe spojrzenie. „A więc jesteś wojowniczką, młoda damo. No to zaraz się przekonamy.”
Chwycił ją za obie ręce i wykręcił, próbując ją unieruchomić, ale zaczęła się szarpać z całych sił. Podniosła nogę i z całej siły nadepnęła na jego okutego buta, ryknął z bólu i puścił ją na chwilę.
Rzuciła się do ucieczki, ale Chudy złapał ją za włosy – cholera, jej najsłabszy punkt! – i pociągnął. Musiała się cofnąć z okrzykiem, by nie wyrwał jej włosów z cebulkami. „Mam cię, prawda? Dam ci nauczkę, której nigdy nie zapomnisz!” Dokończył groźbę ciężkim policzkiem w jej twarz.
W uszach Ismeny zadźwięczało, na moment nic nie słyszała, zakręciło jej się w głowie... w połączeniu z alkoholem straciła siły i całkowicie opadła w jego ramiona. Nie-tak-chudy otrząsnął się na tyle, by znów pochwycić jej rękę, tym razem skutecznie ją unieruchomił.
„Mam cię teraz, suko!” Nie-tak-chudy warknął, wciskając jej dłonie pod swoją spoconą pachę i przyciskając ramię tak mocno, żeby nie mogła ich wyciągnąć, złapał jej piersi i ścisnął tak mocno, że z jej ust wyrwał się głośny krzyk.
Zaczęła krzyczeć o pomoc najgłośniej jak mogła, wykręcając ciało, by uciec przed ich złymi dłońmi. Udało jej się wykrztusić tylko kilka sekund krzyku, zanim Chudy przyłożył jej dłoń do ust, skutecznie ją uciszając.
Uwolnił drugą rękę, wyjął chusteczkę z kieszeni i zdołał ją zawiązać wokół jej ust. „To na pewno skuteczniej cię uciszy.” Jego głos był płytki od jej szarpaniny.
„Jak to zrobimy?” Nie-tak-chudy zapytał kolegę.
„Ja pierwszy, skoro ty trzymasz jej ręce i nogi. Połóż ją na podłodze. Za kilka minut i tak będzie nieprzytomna i seksi dla nas, ale nie mogę się doczekać,” już rozpinał spodnie, mówiąc to.
Na pewno coś jest w tej chusteczce przyciśniętej do jej warg, pomyślała Ismena z przerażeniem. Już zaczynała czuć się jeszcze bardziej... rozluźniona niż wcześniej.
Wciąż próbowała się szarpać, gdy Nie-tak-chudy położył ją na podłodze w łazience, wciąż unieruchamiając najważniejsze części jej ciała.
Nagle usłyszała, jak drzwi gwałtownie się otwierają.
Przez chwilę myślała, że to omamy – musiała to sobie wyobrazić, przecież słyszała, jak zamykają drzwi na klucz – ale gdy udało jej się jakoś odchylić i spojrzeć...
W drzwiach stał mężczyzna. Nie, nie „stał”. Wypełniał drzwi. Czy to w ogóle człowiek?
Był ogromny. Nie w sensie otyłości, ale taki „zabijam ludzi i jem ich kości na śniadanie”. Bardzo przystojna, ale pozbawiona uśmiechu twarz – jeśli jej pijane oczy jej nie mylą – muskulatura jak u kulturysty, czarne włosy, ramiona jak pnie drzew.
Boże, co za facet!
Jedyna rzecz, która wrzeszczy „nie-pasuję-tutaj!”, to czarny garnitur, który miał na sobie – zupełnie do niego nie pasuje. Wygląda, jakby próbował go „okiełznać”, i ponosił na tym polu sromotną porażkę. Ten facet to definicja grozy.
„Kim ty do chuja jesteś!?” głos Chudego zadrżał.
O tak, to nie jej pijacka wyobraźnia. Facet naprawdę jest tak przerażający, skoro nawet jej oprawców doprowadził do tego stanu.
Gdy się odezwał, był to najgłębszy i najbardziej autorytatywny głos, jaki kiedykolwiek słyszała. „Odejdźcie od tej kobiety. Nie chcę tu być, więc nie marnujcie mojego czasu.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wolfariane Daminor Throne nie pragnął niczego bardziej niż zignorować tę kobietę, kiedy ci mężczyźni podążyli za nią do łazienki, bo zupełnie nie obchodził go jej gatunek, ale kiedy usłyszał jej krzyk, jego wilk i puma obudzili się jednocześnie w gotowości i obnażyli kły.
Już dawno temu ustalili, że nienawidzą nie-odmiennych. Więc dlaczego ona potrafiła go obudzić?
Spróbował to zignorować, ale jego wrażliwy słuch nagle stał się bardziej wyczulony na dźwięki dochodzące z łazienki niż na głośną muzykę klubu. Usłyszał jej stłumione krzyki, nawet niemal bezgłośne ruchy jej walki. Wilk stał się bardziej niespokojny, co z kolei sprawiło, że on sam poczuł się niespokojny.
Teraz przeszedł przez drzwi, których zamek właśnie wyłamał jednym pchnięciem, i zamknął je za sobą, spoglądając na łasice, które trzymały dziewczynę.
"Daj nam się pobawić, stary. Znaleźliśmy ją pierwsi." – powiedział odważnie ten, który ją przytrzymywał. Przełknął ślinę i dodał z nadzieją: – "Możesz się dołączyć po nas, jeśli też masz na nią ochotę."
Jej wybawca nie był pod wrażeniem, Ismena prychnęła. Pogarda, która pojawiła się na twarzy olbrzyma na słowa Nie-tak-chudego, byłaby zabawna, gdyby nie była w niebezpieczeństwie.
"Odsuńcie się od niej i oszczędźcie mi czas, którego nie mam." – wybawca zmarszczył brwi jeszcze mocniej. Ewidentnie nie lubił się powtarzać.
Złość zastąpiła pożądanie na twarzy Chudego. – "Kim ty myślisz, że jesteś, żeby tak tu wejść i..."
Wybawca pochylił się, złapał go jedną ręką – fiut na wierzchu i wszystko – i rzucił nim przez pokój.
Nie było innego słowa na to. Po prostu podniósł go jak łyżkę i rzucił przez pokój tak lekko, jak ktoś wrzuca łyżkę do zmywarki. Chudy roztrzaskał się o deskę klozetową.
Szczęka Ismeny opadła. Nie tylko jej szczęka wisiała, ale także tej Nie-tak-chudego. Nawet jego oczy wychodziły z orbit.
Ale następny ruch mężczyzny pokazał, jak bezmyślny był. Zamiast uciec, puścił ją, wyciągnął nóż z kieszeni i zaatakował jej wybawcę z bojowym okrzykiem rozdzierającym powietrze.
Wywiązała się walka.
Pośród zamieszania Ismena zdołała podnieść się z podłogi. Gdy zaczęła nabierać sił, na jej stopy spadł pierścień, który na kilka sekund ją unieruchomił, gdy się w niego wpatrywała.
Na pierwszy rzut oka pierścień nie wyglądał jak zwykła biżuteria. Był piękny, złoty i błyszczący.
Cholera, ten blask ją zahipnotyzował. Świat wokół niej zniknął, dźwięki znikły, nagle poczuła się samotna w bezgłośnym świecie z tym kawałkiem biżuterii, który świecił się do niej i błagał, by go wzięła.
Więc się pochyliła, podniosła go i wsunęła do miseczki stanika. Zastawi go i zapłaci za swoje rachunki medyczne! Służy jej bezużytecznemu napastnikowi za dobrze.
ŁUP!! Głośny dźwięk przywrócił ją do rzeczywistości, i zdążyła spojrzeć w górę w samą porę, by zobaczyć, jak jej wybawca rzuca Nie-tak-chudym w stronę sedesu. Upadł na Chudego, wybijając mu resztki powietrza.
Obaj zemdleli na miejscu. Zapadła cisza.
Wtedy wybawca odwrócił się i spojrzał na nią wściekłym wzrokiem.
"Ups!" – cofnęła się. Mężczyzna nie był zadowolony z bycia jej rycerzem w lśniącej zbroi, wprost przeciwnie, wyglądał, jakby też chciał ją pobić.
"Nie chcę tu być." – wysyczał przez zaciśnięte zęby.
"Hej, nie zatrzymuję cię," Kurwa, jej słowa były niewyraźne. Dlaczego?
"Dziękuję ci bardzo za uratowanie mi życia."
"Trzymaj się z dala od kłopotów." – rozkazał. – "Z taką twarzą i ciałem powinnaś się trzymać z dala od kłopotów, kobieto."
"Tak jest, mój osobisty Panie i Zbawicielu." – wymamrotała i wykonała przed nim głęboki ukłon górną częścią ciała. – "Na pewno zapamiętam, kiedy wrócisz do swojego raju."
Podniosła głowę, spojrzała mu w twarz... i skrzywiła się. Zdecydowanie nie był pod wrażeniem.
Cholera, czy ten facet w ogóle ma poczucie humoru? Ta mina była najczarniejszym grymasem, jaki w życiu widziała. Zrobiło jej się niedobrze. "Uhm, chyba zaraz zwymiotuję."
Odwrócił się w stronę drzwi i zaczął wychodzić.
Odwróciła się z zamiarem podejścia do umywalki i zwrócenia tam margarit, ale gdy zrobiła krok do przodu, jej prawa noga się wykręciła.
"Aua!" – upadła ciężko na podłogę i złapała się za kostkę. – "Skręciłam kostkę! Skręciłam kostkę! Boli jak cholernie! Kurwa!" Jej krzyk wypełnił łazienkę.
Wybawca odwrócił się i ponownie obrzucił ją tym zabójczym spojrzeniem. Nie powiedział nic. Nie zrobił nic.
Po prostu skrzyżował ramiona i patrzył, jak ona wrzeszczy i obejmuje swoją biedną nogę. Nikczemny wybawca.
Znów dostała odruchu wymiotnego. I znowu.
Za trzecim razem odrzuciła głowę w lewo i zwymiotowała wszędzie dookoła. W powietrzu rozbrzmiewały odgłosy torsji i dławienia.
Ismena drgnęła, gdy poczuła silną dłoń na swoich plecach, nie musiała się odwracać, by poznać jej właściciela.
"Spokojnie. Im bardziej będziesz się zmuszać, by zatrzymać napój, tym bardziej będzie palił cię w piersi. Uspokój się i pozwól temu się stać." – pouczył znajomy, głęboki głos.
Ismena nie miała wtedy innego wyboru, bo im bardziej wymiotowała, tym bardziej bolała ją pierś, więc zamknęła oczy i zrobiła, co kazał.
Kilka minut później wyglądała już lepiej, by na niego spojrzeć. "Dziękuję ci bardzo za—"
Wybawca cofnął ramię, wstał i znów zwrócił się ku drzwiom.
Impulsywnie chwyciła jego garnitur, "Proszę, nie odchodź. Chyba zostałam odurzona, z każdą minutą czuję się coraz bardziej pijana."
"To nie ma ze mną nic wspólnego, kobieto." – jego spokojny, ale zirytowany głos przeciął powietrze.
"Pomóż mi, proszę, nie zostawiaj mnie samej, błagam," zacisnęła palce na jego garniturze. Ten mężczyzna jej nienawidzi — to oczywiste — ale jest jej jedyną szansą na wyjście stąd bez szwanku. "Nie możesz mnie tu tak zostawić, może spotkać mnie jeszcze coś gorszego. Może nawet zostanę zamordowana, wtedy twoje sumienie będzie splamione moją krwią—"
"Nic nie splami mojego sumienia. Nie obchodzą mnie takie rzeczy." – stwierdził rzeczowo. Jednym szarpnięciem uwolnił się z jej uścisku.
Każdy jego krok w stronę drzwi sprawiał, że Ismena wołała o pomoc.
Nie obejrzał się za siebie.
Kilka minut później potężna sylwetka wychodzi z klubu, niosąc niemal nieprzytomną, pijaną kobietę, która fałszywie i głośno śpiewa niezrozumiałe piosenki, wymachuje rękami i szczerzy się, jakby świat należał do niej.
"NIEBOOOOO NADDEMNĄ jest potężnie PIĘKNEEEEE!!! PełnYYYYYYYY KSIĘŻYC patrzyyyy na mnieeeee!!!" – śpiewała.
"To nie jest noc pełni. Pełnia długo jeszcze nie nadejdzie, kobieto." – zgasił ją, idąc przez polanę otoczoną całkowitą ciemnością, ale z okiem wilka.
Wolfariane Daminor Throne nie znajduje w tym wszystkim nic zabawnego.
Naprawdę zostawił tę kobietę, wrócił na swoje miejsce, by dalej czekać na Alphose'a, ale jego inne połowy były wzburzone – zwłaszcza wilk – co i jego wprawiło w stan rozdrażnienia.
Nienawidzi, gdy jego inne połowy się z nim nie zgadzają. W końcu już dawno temu wszyscy razem uzgodnili, że nie lubią nie-odmiennych.
"RZEKIIII płyną dokładnie przede mnąaaaa. Widzę dno oceanuuuu! Jest ciemne i przerażająceeeeee—"
"Ciszej, kobieto." – jęknął zirytowany.
"Widzę las tuż pod moim nosem! Dziki jest! Och, chcę być dzikaaaaa!!!"
Najlepiej to zignorować i iść dalej. Zostawi ją pijaną w najbliższym hotelu i pójdzie w swoją stronę. Ta kobieta powoduje w nim dyskomfort z wielu powodów, ale głównie dlatego, że puma jest przy niej "zbyt cicha", a jego wilk wzdycha z czystej "błogości". Nawet gdy jej ciało przesiąknięte jest silnym zapachem alkoholu i śmierci, który klei się do niej jak druga skóra.
Puma zawsze szaleje na zapach alkoholu, a wilk NIE jest szczęśliwy, czując zapach śmierci, chyba że to on ją sprowadził.
Dlaczego więc nie rwą się, by zostawił kobietę i odszedł jak najdalej?
Szedł dalej, a ona śpiewała, aż dotarł do dużego hotelu i wszedł do lobby. Pierwszym zapachem, jaki wydziela większość nie-odmiennych i niektórzy dorośli odmienni, gdy go widzą, jest strach, już się do niego przyzwyczaił.
Więc gdy zapach sięgnął zenitu w lobby dwudziestu osób, nie mrugnął nawet powieką. Podszedł do recepcji i poprosił o pokój.
Wszyscy patrzyli na pijaną kobietę w jego ramionach z przerażeniem o jej los, niemal słyszał ich myśli. Porwał tę kobietę, myślą sobie.
Nie obchodzi go to. Ich opinia to ich sprawa. Dopóki nie stoją mu na drodze, nie ma znaczenia.
Kobieta też zdawała się nie przejmować, bo tylko śpiewała swoje bezdźwięczne "piosenki" coraz głośniej.
Gdy dostał pokój i klucz, odwrócił się i skierował do windy. W pokoju po prostu wrzucił kobietę na łóżko.
"Widzęeeee wrooooooota piekieł..." – krzyknęła ochryple, "...aniołyyyy są szczęśliweeeee!!!"
Przesuń w górę, aby kontynuować