LAVO NIGHTCLUB, NOWY JORK
Tydzień później Ismena weszła przez drzwi klubu. Wszystkie tancerki były zmysłowymi kobietami, pięknymi i niemal nagimi. Niektórzy mężczyźni śmiali się i tańczyli z tymi kobietami. Inni popijali shoty przy barze.
Smugi dymu tworzyły wokół nich mglistą, senną aurę, a drobne punkty gwiezdnego światła spadały z wirującego stroboskopu, oświetlając wszystko w ciemnym klubie powolnymi, szerokimi kręgami.
Kątem oka dostrzegła błysk fascynującej, napiętej męskiej pupy poruszającej się naprzód, w tył, naprzód, w ekstazie z kobietą. Ismena pokręciła głową. Te kobiety, które po prostu pochylają się w pasie i uprawiają seks w klubie — jak one właściwie potrafią to robić z taką beztroską?
Chce dzikości, ale nie aż takiej.
Ostatnie kilka dni było dla niej cudowne. Podeszła do baru i zamówiła drinka, uśmiechając się na wspomnienie swoich szalonych chwil w wesołym miasteczku. Pokonała swój życiowy lęk wysokości, wsiadając na tamtą kolejkę górską.
"Tylko margarita?" — zapytał młody, blond barman z uprzejmym uśmiechem na twarzy.
"Tak, poproszę. Może trochę zmieszaną. Dodaj też tequili." Nie miała zamiaru się upić, ale naprawdę się zrelaksować — to nie był zły pomysł.
Na początku było naprawdę ciężko, kiedy zapięła się w kolejce górskiej, ale w końcu załapała, o co chodzi, zwłaszcza gdy złapała dłoń nieznajomego obok siebie. Przez pół drogi krzyczała, wspominała to z lekkim uśmiechem na ustach.
Ale ostatecznie jeździła kolejką raz za razem. Zwycięstwo i euforia — to właśnie czuła, gdy odhaczała "Pokonanie życiowego lęku" ze swojej Listy Rzeczy do Zrobienia.
Przed świtem odhaczy punkt pierwszy i drugi ze swojej listy. "Pójść do klubu" i "Przespać się z zupełnie obcym człowiekiem na jedną noc".
Na drugim końcu klubu, mężczyzna siedział na kanapie w odosobnionej części, powoli sącząc swoją wódkę. Wilk lubi ten trunek, ale puma nie jest przekonana do alkoholu. Nie żeby alkohol kiedykolwiek na niego działał.
Wolfariane Daminor Throne czekał, aż dołączy do niego Alphose, nawet gdy jego oczy spokojnie rejestrowały wszystko, co działo się wokół niego. Widział jej wejście — kobiety, która przyciągnęła uwagę połowy mężczyzn w klubie, nawet nie będąc tego świadoma.
Sączyła swojego drinka, od czasu do czasu uśmiechając się do siebie. Większość męskich spojrzeń śledziła każdy jej ruch — i nic dziwnego. Ta kobieta wygląda jak seks na dwóch nogach.
W tej obcisłej, zalotnej, czarnej sukience bez ramiączek, która opinała jej kształtne ciało niczym druga skóra, wyglądała oszałamiająco. A z taką twarzą?
Owalne, brązowe oczy, usta jak łuk, stworzone do pocałunków, i aksamitnoczarne brwi, które rzucają cień pod jej oczami, gdy unosi do ust kieliszek z czymkolwiek, co właśnie pije — jest po prostu wyjątkowo fascynująca.
Dodać do tego jasnoblond włosy spływające na ramiona — i mamy chodzące, oddychające dzieło sztuki.
Nie żeby w ogóle obchodziło go, jak wygląda. Nie zamierzał mieszać się z żadnym człowiekiem tutaj, zwłaszcza z kobietą.
Odwrócił wzrok.
Jego kciuk przez chwilę bawił się ogromnym, lśniącym diamentowym pierścieniem na środkowym palcu, zanim zdjął go i wsunął do tylnej kieszeni. To bardzo szczególny pierścień — nie chce przyciągać nim uwagi ludzkich złodziei.
Jego oczy śledziły ruchy ciał na parkiecie, a on zirytowany wziął kolejny łyk swojego drinka. Co do diabła zatrzymuje Alphose'a?
W ostatnich dniach, odkąd przyleciał do Nowego Jorku, był bardzo zajęty w swojej firmie, próbując opracować strategie biznesowe z Cronusem, członkami swojej watahy i Alphose'em. Po tylu godzinach pracy i nieprzespanych nocach zaczynało to przynosić efekty. Nastąpiły pozytywne zmiany w sprzedaży nowych nawozów. Ale czuł się wykończony.
Przyszedł więc tutaj, żeby się trochę zrelaksować, czekając, aż Alphose odbierze resztę dokumentów od Cronusa i dołączy do niego. Wtedy będą mogli opracować dalsze plany — co robić dalej tutaj i kiedy jechać do Oklahomy.
Zapach seksu, drinków i perfum unoszący się w zamkniętej przestrzeni klubu bombardował jego nos — inaczej mógłby wyczuć Alphose'a, czy jest blisko, czy nie. To go drażniło.
Czarna peruka, którą założył, by ukryć nietypowy kolor włosów, też go uwierała.
Nieproszony, jego wzrok wrócił do kobiety. Dwóch mężczyzn podeszło do niej. Po tym, jak ich uśmiechy zaczęły powoli gasnąć, zamiast się poszerzać, wiedział, że musiała im odmówić. W uprzejmy sposób, sądząc po uśmiechu, który pozostał na jej twarzy.
Potem wstała, lekko się zachwiała i zaczęła iść — do łazienki, jeśli dobrze zgadł.
Gdy zniknęła za drzwiami, dwaj mężczyźni spojrzeli na siebie. Między nimi wymieniło się spojrzenie. Spojrzenie czystych, złych intencji. Ruszyli za nią.
Nie jego sprawa. Odwrócił wzrok.
***********
"Po co brać trzy margarity, skoro nie masz do nich głowy, idiotko?" — zrugała swoje odbicie w lustrze Ismena.
Ona właściwie nie czuje się pijana – w końcu wciąż bezbłędnie chodzi na wysokich obcasach, to plus, prawda? – ale w środku czuje się zbyt rozluźniona.
Wyprostowała się do pełnej wysokości – która nie jest zbyt imponująca – i zatoczyła się na nogach. Okej, może jednak trochę pijana. Po umyciu rąk podniosła torebkę, odwróciła się w stronę drzwi i... Ups.
Ci sami mężczyźni, którzy podeszli do niej kilka minut wcześniej, stali blokując wyjście. Czy to nie jest damska toaleta?
Jest całkiem pewna, że na drzwiach jest napisane „damska”, więc co tu robi płeć, która zdradziła Jezusa Chrystusa?
Nieważne. Ruszyła w ich stronę, do drzwi, ale jeden z nich stanął przed nią, uniemożliwiając jej dotarcie do celu.
„Przepraszam, blokujecie wyjście.” Zwróciła się do chudego stojącego przed nią. Ten mniej chudy odwrócił się i przekręcił zamek.
„Chcielibyśmy ci poświęcić trochę czasu, jeśli nie masz nic przeciwko, Aniołku.”
Parsknęła śmiechem, „Przykro mi, panowie, jeszcze nie jestem aniołem, ale będę za dwa miesiące, kiedy tam trafię.” Wskazała palcem do góry, „O ile tam się dostanę.” Czy ona trafi do nieba? „Nie postawiłabym na to pieniędzy. Nie wtedy, gdy chcę wykorzystać do końca ostatnie dni tutaj.” Pokazała rząd śnieżnobiałych zębów.
Spojrzeli na siebie zdezorientowani. Odwrócili się z powrotem do niej, „Jeśli zgodzisz się pobawić z nami tutaj, sprawimy, że poczujesz się naprawdę dobrze.” Nie-tak-chudy oblizał wargi, gapiąc się nieprzyzwoicie na jej piersi.
„Czy mogę odmówić tej naprawdę hojnej propozycji?” W myślach próbowała przypomnieć sobie wszystkie sztuczki walki i ruchy taekwondo, których nauczył ją trener osiem lat temu, ale jej zamglona głowa była zbyt wolna. Cholera, margarity.
Zbliżyli się, groźnie idąc w jej stronę. „Obawiam się, że nie możesz, Aniołku.”
Pierwszą rękę, która sięgnęła po nią, udało jej się chwycić i... trach!! Dźwięk łamania kości rozszedł się po pomieszczeniu.
„Aaaaaa! Ona złamała mi rękę!!” Chudy wrzasnął z bólu, unosząc nieszczęsną rękę.
Nie-tak-chudy rzucił jej wściekłe spojrzenie. „A więc jesteś wojowniczką, młoda damo. No to zaraz się przekonamy.”
Chwycił ją za obie ręce i wykręcił, próbując ją unieruchomić, ale zaczęła się szarpać z całych sił. Podniosła nogę i z całej siły nadepnęła na jego okutego buta, ryknął z bólu i puścił ją na chwilę.
Rzuciła się do ucieczki, ale Chudy złapał ją za włosy – cholera, jej najsłabszy punkt! – i pociągnął. Musiała się cofnąć z okrzykiem, by nie wyrwał jej włosów z cebulkami. „Mam cię, prawda? Dam ci nauczkę, której nigdy nie zapomnisz!” Dokończył groźbę ciężkim policzkiem w jej twarz.
W uszach Ismeny zadźwięczało, na moment nic nie słyszała, zakręciło jej się w głowie... w połączeniu z alkoholem straciła siły i całkowicie opadła w jego ramiona. Nie-tak-chudy otrząsnął się na tyle, by znów pochwycić jej rękę, tym razem skutecznie ją unieruchomił.
„Mam cię teraz, suko!” Nie-tak-chudy warknął, wciskając jej dłonie pod swoją spoconą pachę i przyciskając ramię tak mocno, żeby nie mogła ich wyciągnąć, złapał jej piersi i ścisnął tak mocno, że z jej ust wyrwał się głośny krzyk.
Zaczęła krzyczeć o pomoc najgłośniej jak mogła, wykręcając ciało, by uciec przed ich złymi dłońmi. Udało jej się wykrztusić tylko kilka sekund krzyku, zanim Chudy przyłożył jej dłoń do ust, skutecznie ją uciszając.
Uwolnił drugą rękę, wyjął chusteczkę z kieszeni i zdołał ją zawiązać wokół jej ust. „To na pewno skuteczniej cię uciszy.” Jego głos był płytki od jej szarpaniny.
„Jak to zrobimy?” Nie-tak-chudy zapytał kolegę.
„Ja pierwszy, skoro ty trzymasz jej ręce i nogi. Połóż ją na podłodze. Za kilka minut i tak będzie nieprzytomna i seksi dla nas, ale nie mogę się doczekać,” już rozpinał spodnie, mówiąc to.
Na pewno coś jest w tej chusteczce przyciśniętej do jej warg, pomyślała Ismena z przerażeniem. Już zaczynała czuć się jeszcze bardziej... rozluźniona niż wcześniej.
Wciąż próbowała się szarpać, gdy Nie-tak-chudy położył ją na podłodze w łazience, wciąż unieruchamiając najważniejsze części jej ciała.
Nagle usłyszała, jak drzwi gwałtownie się otwierają.
Przez chwilę myślała, że to omamy – musiała to sobie wyobrazić, przecież słyszała, jak zamykają drzwi na klucz – ale gdy udało jej się jakoś odchylić i spojrzeć...
W drzwiach stał mężczyzna. Nie, nie „stał”. Wypełniał drzwi. Czy to w ogóle człowiek?
Był ogromny. Nie w sensie otyłości, ale taki „zabijam ludzi i jem ich kości na śniadanie”. Bardzo przystojna, ale pozbawiona uśmiechu twarz – jeśli jej pijane oczy jej nie mylą – muskulatura jak u kulturysty, czarne włosy, ramiona jak pnie drzew.
Boże, co za facet!
Jedyna rzecz, która wrzeszczy „nie-pasuję-tutaj!”, to czarny garnitur, który miał na sobie – zupełnie do niego nie pasuje. Wygląda, jakby próbował go „okiełznać”, i ponosił na tym polu sromotną porażkę. Ten facet to definicja grozy.
„Kim ty do chuja jesteś!?” głos Chudego zadrżał.
O tak, to nie jej pijacka wyobraźnia. Facet naprawdę jest tak przerażający, skoro nawet jej oprawców doprowadził do tego stanu.
Gdy się odezwał, był to najgłębszy i najbardziej autorytatywny głos, jaki kiedykolwiek słyszała. „Odejdźcie od tej kobiety. Nie chcę tu być, więc nie marnujcie mojego czasu.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wolfariane Daminor Throne nie pragnął niczego bardziej niż zignorować tę kobietę, kiedy ci mężczyźni podążyli za nią do łazienki, bo zupełnie nie obchodził go jej gatunek, ale kiedy usłyszał jej krzyk, jego wilk i puma obudzili się jednocześnie w gotowości i obnażyli kły.
Już dawno temu ustalili, że nienawidzą nie-odmiennych. Więc dlaczego ona potrafiła go obudzić?
Spróbował to zignorować, ale jego wrażliwy słuch nagle stał się bardziej wyczulony na dźwięki dochodzące z łazienki niż na głośną muzykę klubu. Usłyszał jej stłumione krzyki, nawet niemal bezgłośne ruchy jej walki. Wilk stał się bardziej niespokojny, co z kolei sprawiło, że on sam poczuł się niespokojny.
Teraz przeszedł przez drzwi, których zamek właśnie wyłamał jednym pchnięciem, i zamknął je za sobą, spoglądając na łasice, które trzymały dziewczynę.
"Daj nam się pobawić, stary. Znaleźliśmy ją pierwsi." – powiedział odważnie ten, który ją przytrzymywał. Przełknął ślinę i dodał z nadzieją: – "Możesz się dołączyć po nas, jeśli też masz na nią ochotę."
Jej wybawca nie był pod wrażeniem, Ismena prychnęła. Pogarda, która pojawiła się na twarzy olbrzyma na słowa Nie-tak-chudego, byłaby zabawna, gdyby nie była w niebezpieczeństwie.
"Odsuńcie się od niej i oszczędźcie mi czas, którego nie mam." – wybawca zmarszczył brwi jeszcze mocniej. Ewidentnie nie lubił się powtarzać.
Złość zastąpiła pożądanie na twarzy Chudego. – "Kim ty myślisz, że jesteś, żeby tak tu wejść i..."
Wybawca pochylił się, złapał go jedną ręką – fiut na wierzchu i wszystko – i rzucił nim przez pokój.
Nie było innego słowa na to. Po prostu podniósł go jak łyżkę i rzucił przez pokój tak lekko, jak ktoś wrzuca łyżkę do zmywarki. Chudy roztrzaskał się o deskę klozetową.
Szczęka Ismeny opadła. Nie tylko jej szczęka wisiała, ale także tej Nie-tak-chudego. Nawet jego oczy wychodziły z orbit.
Ale następny ruch mężczyzny pokazał, jak bezmyślny był. Zamiast uciec, puścił ją, wyciągnął nóż z kieszeni i zaatakował jej wybawcę z bojowym okrzykiem rozdzierającym powietrze.
Wywiązała się walka.
Pośród zamieszania Ismena zdołała podnieść się z podłogi. Gdy zaczęła nabierać sił, na jej stopy spadł pierścień, który na kilka sekund ją unieruchomił, gdy się w niego wpatrywała.
Na pierwszy rzut oka pierścień nie wyglądał jak zwykła biżuteria. Był piękny, złoty i błyszczący.
Cholera, ten blask ją zahipnotyzował. Świat wokół niej zniknął, dźwięki znikły, nagle poczuła się samotna w bezgłośnym świecie z tym kawałkiem biżuterii, który świecił się do niej i błagał, by go wzięła.
Więc się pochyliła, podniosła go i wsunęła do miseczki stanika. Zastawi go i zapłaci za swoje rachunki medyczne! Służy jej bezużytecznemu napastnikowi za dobrze.
ŁUP!! Głośny dźwięk przywrócił ją do rzeczywistości, i zdążyła spojrzeć w górę w samą porę, by zobaczyć, jak jej wybawca rzuca Nie-tak-chudym w stronę sedesu. Upadł na Chudego, wybijając mu resztki powietrza.
Obaj zemdleli na miejscu. Zapadła cisza.
Wtedy wybawca odwrócił się i spojrzał na nią wściekłym wzrokiem.
"Ups!" – cofnęła się. Mężczyzna nie był zadowolony z bycia jej rycerzem w lśniącej zbroi, wprost przeciwnie, wyglądał, jakby też chciał ją pobić.
"Nie chcę tu być." – wysyczał przez zaciśnięte zęby.
"Hej, nie zatrzymuję cię," Kurwa, jej słowa były niewyraźne. Dlaczego?
"Dziękuję ci bardzo za uratowanie mi życia."
"Trzymaj się z dala od kłopotów." – rozkazał. – "Z taką twarzą i ciałem powinnaś się trzymać z dala od kłopotów, kobieto."
"Tak jest, mój osobisty Panie i Zbawicielu." – wymamrotała i wykonała przed nim głęboki ukłon górną częścią ciała. – "Na pewno zapamiętam, kiedy wrócisz do swojego raju."
Podniosła głowę, spojrzała mu w twarz... i skrzywiła się. Zdecydowanie nie był pod wrażeniem.
Cholera, czy ten facet w ogóle ma poczucie humoru? Ta mina była najczarniejszym grymasem, jaki w życiu widziała. Zrobiło jej się niedobrze. "Uhm, chyba zaraz zwymiotuję."
Odwrócił się w stronę drzwi i zaczął wychodzić.
Odwróciła się z zamiarem podejścia do umywalki i zwrócenia tam margarit, ale gdy zrobiła krok do przodu, jej prawa noga się wykręciła.
"Aua!" – upadła ciężko na podłogę i złapała się za kostkę. – "Skręciłam kostkę! Skręciłam kostkę! Boli jak cholernie! Kurwa!" Jej krzyk wypełnił łazienkę.
Wybawca odwrócił się i ponownie obrzucił ją tym zabójczym spojrzeniem. Nie powiedział nic. Nie zrobił nic.
Po prostu skrzyżował ramiona i patrzył, jak ona wrzeszczy i obejmuje swoją biedną nogę. Nikczemny wybawca.
Znów dostała odruchu wymiotnego. I znowu.
Za trzecim razem odrzuciła głowę w lewo i zwymiotowała wszędzie dookoła. W powietrzu rozbrzmiewały odgłosy torsji i dławienia.
Ismena drgnęła, gdy poczuła silną dłoń na swoich plecach, nie musiała się odwracać, by poznać jej właściciela.
"Spokojnie. Im bardziej będziesz się zmuszać, by zatrzymać napój, tym bardziej będzie palił cię w piersi. Uspokój się i pozwól temu się stać." – pouczył znajomy, głęboki głos.
Ismena nie miała wtedy innego wyboru, bo im bardziej wymiotowała, tym bardziej bolała ją pierś, więc zamknęła oczy i zrobiła, co kazał.
Kilka minut później wyglądała już lepiej, by na niego spojrzeć. "Dziękuję ci bardzo za—"
Wybawca cofnął ramię, wstał i znów zwrócił się ku drzwiom.
Impulsywnie chwyciła jego garnitur, "Proszę, nie odchodź. Chyba zostałam odurzona, z każdą minutą czuję się coraz bardziej pijana."
"To nie ma ze mną nic wspólnego, kobieto." – jego spokojny, ale zirytowany głos przeciął powietrze.
"Pomóż mi, proszę, nie zostawiaj mnie samej, błagam," zacisnęła palce na jego garniturze. Ten mężczyzna jej nienawidzi — to oczywiste — ale jest jej jedyną szansą na wyjście stąd bez szwanku. "Nie możesz mnie tu tak zostawić, może spotkać mnie jeszcze coś gorszego. Może nawet zostanę zamordowana, wtedy twoje sumienie będzie splamione moją krwią—"
"Nic nie splami mojego sumienia. Nie obchodzą mnie takie rzeczy." – stwierdził rzeczowo. Jednym szarpnięciem uwolnił się z jej uścisku.
Każdy jego krok w stronę drzwi sprawiał, że Ismena wołała o pomoc.
Nie obejrzał się za siebie.
Kilka minut później potężna sylwetka wychodzi z klubu, niosąc niemal nieprzytomną, pijaną kobietę, która fałszywie i głośno śpiewa niezrozumiałe piosenki, wymachuje rękami i szczerzy się, jakby świat należał do niej.
"NIEBOOOOO NADDEMNĄ jest potężnie PIĘKNEEEEE!!! PełnYYYYYYYY KSIĘŻYC patrzyyyy na mnieeeee!!!" – śpiewała.
"To nie jest noc pełni. Pełnia długo jeszcze nie nadejdzie, kobieto." – zgasił ją, idąc przez polanę otoczoną całkowitą ciemnością, ale z okiem wilka.
Wolfariane Daminor Throne nie znajduje w tym wszystkim nic zabawnego.
Naprawdę zostawił tę kobietę, wrócił na swoje miejsce, by dalej czekać na Alphose'a, ale jego inne połowy były wzburzone – zwłaszcza wilk – co i jego wprawiło w stan rozdrażnienia.
Nienawidzi, gdy jego inne połowy się z nim nie zgadzają. W końcu już dawno temu wszyscy razem uzgodnili, że nie lubią nie-odmiennych.
"RZEKIIII płyną dokładnie przede mnąaaaa. Widzę dno oceanuuuu! Jest ciemne i przerażająceeeeee—"
"Ciszej, kobieto." – jęknął zirytowany.
"Widzę las tuż pod moim nosem! Dziki jest! Och, chcę być dzikaaaaa!!!"
Najlepiej to zignorować i iść dalej. Zostawi ją pijaną w najbliższym hotelu i pójdzie w swoją stronę. Ta kobieta powoduje w nim dyskomfort z wielu powodów, ale głównie dlatego, że puma jest przy niej "zbyt cicha", a jego wilk wzdycha z czystej "błogości". Nawet gdy jej ciało przesiąknięte jest silnym zapachem alkoholu i śmierci, który klei się do niej jak druga skóra.
Puma zawsze szaleje na zapach alkoholu, a wilk NIE jest szczęśliwy, czując zapach śmierci, chyba że to on ją sprowadził.
Dlaczego więc nie rwą się, by zostawił kobietę i odszedł jak najdalej?
Szedł dalej, a ona śpiewała, aż dotarł do dużego hotelu i wszedł do lobby. Pierwszym zapachem, jaki wydziela większość nie-odmiennych i niektórzy dorośli odmienni, gdy go widzą, jest strach, już się do niego przyzwyczaił.
Więc gdy zapach sięgnął zenitu w lobby dwudziestu osób, nie mrugnął nawet powieką. Podszedł do recepcji i poprosił o pokój.
Wszyscy patrzyli na pijaną kobietę w jego ramionach z przerażeniem o jej los, niemal słyszał ich myśli. Porwał tę kobietę, myślą sobie.
Nie obchodzi go to. Ich opinia to ich sprawa. Dopóki nie stoją mu na drodze, nie ma znaczenia.
Kobieta też zdawała się nie przejmować, bo tylko śpiewała swoje bezdźwięczne "piosenki" coraz głośniej.
Gdy dostał pokój i klucz, odwrócił się i skierował do windy. W pokoju po prostu wrzucił kobietę na łóżko.
"Widzęeeee wrooooooota piekieł..." – krzyknęła ochryple, "...aniołyyyy są szczęśliweeeee!!!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wolfariane rzucił ją na łóżko i wstał. Poświęcił chwilę, by poprawić ubranie, marszcząc się jeszcze bardziej na widok nieporządku i lekkiego zagniecenia garnituru. Cholernie pijana kobieta.
"Wiiidzę błyskawiceee! Wibruje mi łóżkooo! Chyba zaraz zniknęęęę—" znów zakrztusiła się. "Nie czuję się zbyt dobrze, wielki gościu."
"Jesteś pijana i naćpana. Nie masz żadnego powodu, żeby dziś czuć się dobrze."
"Aaaaaaach," pokiwała głową ze zrozumieniem. Z szerokim uśmiechem dodała: "Ale tu się myliiiisz!" zaśpiewała. "Czuję się, jakbym mogła lataaaaać!"
Wolfariane pokręcił głową. "Mam nadzieję, że już się nie spotkamy, kobieto." Odwrócił się do drzwi i ruszył—
Kobieca dłoń chwyciła go... i pociągnęła mocno.
Nie spodziewał się tego, stracił równowagę w kierunku, w którym go szarpnęła, i upadł prosto na nią, w ostatniej chwili opierając się dłońmi po obu stronach jej głowy—co pozwoliło utrzymać górną część ciała z daleka od niej, zamiast opaść na nią całym ciężarem.
"Oooo, kogo my tu mamy..." Wyszeptała zmysłowo, "Czyżby mój czarny rycerz w marszczonej zbroi?"
Wolfariane był zbyt zszokowany, by mówić. Zmiennokształtny samiec cztery razy większy od niej NIE MOŻE zostać przesunięty przez nią, kiedy stoi—nawet gdy się tego nie spodziewa—chyba że mężczyzna i bestie chcą być przesunięci.
Jego bestie zdecydowanie są za tym „szarpnięciem” i to go kompletnie zaskakuje. Niebieskie oczy spotkały się z pięknymi brązowymi oczami i świat na moment zamarł.
Jest piękna niczym syrena stworzona do uwodzenia. Nawet w tak małej postaci kobieta emanuje energią, której większość kobiet nie posiada. On to czuje.
"Wow. Spójrz na te oczy. Niebieskie jak ocean..." Oczarowana, jej dłoń delikatnie dotknęła jego brody, "Nikt z płci, która zdradziła Jezusa Chrystusa, nie powinien wyglądać tak apetycznie..."
"Co ty sobie wyobrażasz, kobieto?" Spojrzał na jej palec na swoim policzku.
"Myślę, że bardzo mnie do ciebie ciągnie." Jej głos przeszedł w szept, "Jestem teraz bardzo mokra."
On też to czuje i zaczyna mu to mieszać w głowie. Nic nie miesza w głowie zmiennokształtnego samca bardziej niż zapach strachu, podniecenia i partnerki. "Potrzebujesz zamknąć oczy i zasnąć, kobieto."
"Ismena. Mam na imię Ismena."
"Ismena." Przetestował imię na ustach. Wilk zdecydowanie je zaakceptował, ćwierkając w środku. "Znaczy 'królewska' w starożytnym języku."
"Naprawdę?" Mrugnęła, "Nie wiedziałam." Zakrztusiła się.
Czas wstać, zanim ta kobieta zwymiotuje na niego. Trzymając tę myśl, próbował się podnieść, ale ona oplotła go ramionami i nogami, zaciskając je mocno wokół niego, zaskakująco silnym uściskiem jak na kobietę.
"Ooo, a dokąd to on się wybieraaaa?"
Wilk warknął z zadowolenia i ocierał się o jego pierś jak cholerny kot. Mężczyzna zmarszczył brwi. "Jesteś kompletnie wykończona."
"Biedny człowieku, tak mocno się marszczysz... tsk tsk tsk, zarobisz sobie na wieczne zmarszczki na tym swoim słodkim czole. Sprawdziłabym, czy już masz jakąś, ale oczy mi teraz szaleją," mrugnęła bardzo mocno, "Cholera, nie tak chciałam zakończyć ten wieczór."
Nie lubią być zamknięci, a jednak ta kobieta ich 'zamknęła'—nie to, żeby miała nadprzyrodzoną siłę i moc, by naprawdę go uwięzić, ale jednak—i mimo to wilk nie robi z tym nic. To jego góralew jest teraz w środku rozjuszony, szarpie za lejce, by go wypuścić.
"Kotek zjadł ci język?" Zabełkotała zuchwale.
"Żaden kot nie wygra ze mną walki, kobieto." Nie odważą się.
"Taak. O rany, ależ ty jesteś ciężki."
"Większość mojego ciężaru opieram na rękach. Gdybym położył się na tobie całym sobą i dał ci mój ciężar—"
"Udusiłbyś biedną Ismenę w kilka sekund." Dokończyła za niego, szeroki uśmiech pojawił się na jej policzkach, "Widziałeś się w lustrze? Masz w sobie coś niebezpiecznego i cholernie pociągającego."
Niebezpieczny, owszem. Ale pociągający? Nikt do tej pory tak o nim nie myślał. "Jesteś bardzo dziwną kobietą. Dziwną i małą."
"Dzięki," uśmiech tylko się poszerzył.
Jej uśmiech... Był dziwnie fascynujący. Zbyt fascynujący, by był normalny. Jego brwi jeszcze bardziej się zmarszczyły.
Ismena rozluźniła jedno ramię, uniosła je do jego twarzy i rozdzieliła zmarszczki, które się tam utworzyły, "Zestarzejesz się za szybko, jeśli będziesz się tak mocno marszczył. Świat nie jest aż tak poważny."
"Mój świat jest."
"Wow, musisz być z Marsa, ty obcy facet. Jak masz na imię? Nie mogę cię przecież w głowie nazywać 'Ratownikiem' i 'Marszczycielem'."
"Jestem Wolfariane Daminor Throne."
"Czy możesz mówić po angielsku?" Zabełkotała, "To łamacz języka."
Jego brwi znów się zmarszczyły, a usta zacisnęły się z niezadowoleniem. "Jestem Wolfariane."
"Aaaa," jej głowa dwa razy skinęła ze zrozumieniem, palcami rozdzieliła zmarszczki, które znów połączył, "Wolfariane. Wolfe." Pauza, "Po prostu będę cię nazywać Wielkim Złym Wilkiem."
"Nie możesz mnie tak nazywać." Dziwna kobieta. Czy zawsze jest taka nieustraszona, czy to tylko przez alkohol?
"Zobaczysz, Straszydle." Jej policzki znów się poszerzyły.
Spróbował się podnieść, ale ona jeszcze mocniej zacisnęła kończyny wokół niego, owinęła ramiona wokół jego szyi i przyciągnęła go do siebie, aż ich twarze znalazły się bardzo blisko.
„Pachniesz śmiercią, podnieceniem i alkoholem tak mocno, że trudno wyczuć jakikolwiek inny zapach. Zawsze robisz się mokra dla każdego faceta, który cię trzyma?” – warczał wilk. Zupełnie mu się to nie podobało.
„Mmh-mmh,” pokręciła głową stanowczo, „wiedz, że aż tak nie pożądam twojej płci,” bełkotała, „gdybym pożądała, moje życie miłosne, a raczej jego brak, nie byłoby takie beznadziejne.”
Jego wilk zamruczał jak kot. Od kiedy wydaje takie dźwięki?
Nagle szarpnęła go za szyję. Przyciągnęła jego twarz do swojej – jego nos do jej szyi. To wtedy poczuł ten zapach.
Zapach Bratniej Duszy.
Zapach bratniej duszy Alfy.
Jego wilk wysunął język – język Wolfariane’a – i polizał jej szyję, dwa razy. Moja.
To roszczenie, które wyraził, zanim jego mózg to jeszcze zarejestrował, powiedziało mu więcej niż jakikolwiek jasnowidz: ona jest jego bratnią duszą. Zamarł.
Nagle wszystko zaczyna mieć dla niego większy sens; jego rozdrażnienie, gdy została zaatakowana, dlaczego nie był w stanie zostawić jej w tej toalecie, dlaczego jego inne połowy są tak zrelaksowane i zadowolone ze wszystkiego, co jej dotyczy – nawet z jej zapachu śmierci i alkoholu. Wreszcie rozumie, dlaczego jego ciało reaguje na jej, i dlaczego jej podniecenie grozi, że go doprowadzi do szaleństwa.
„Cholera.” To się nie dzieje.
„Niebo.” Wydęła, nieświadoma walki, którą toczy Alfa na niej.
Całkowicie się z niej podniósł. Czy to jakiś chory żart niebios? Bogini księżyca? Jego puma ryknęła z zaprzeczenia i wściekłości.
Ismena zaczęła podciągać koszulę, a jej ruchy przykuły jego wzrok. „Co ty robisz?”
Brązowe oczy zwęziły się zalotnie. „Jest mi gorąco. Ty jesteś gorący.” Rozpostarła ramiona, na jej ustach rozlał się szeroki uśmiech, „Mówię, połączmy się i podpalmy to łóżko! Co ty na to?”
„Mówię nie.” Zacisnął zęby, gdy jego wilk wściekle drapał w proteście.
„Ups. Na pewno nie chcesz zobaczyć tego ciała?” Jej ramiona wskazały na jej sylwetkę, „Pewny jesteś? Pożałujesz tej decyzji rano, Wielki Zły Wilkuuuu!” Zaśpiewała.
„To ty pożałujesz bardziej, kobieto. Nie jesteś w pełni władz umysłowych.”
„Najlepsze decyzje nie zapadają w pełni władz umysłowych.”
Pokręcił głową, odwrócił się i ruszył do łazienki, by ochłonąć.
Tam trzymał w ryzach swoje bestie jak mógł, zaciskając zęby. Jego palce na blacie zacisnęły się. Puma aż rwała się, by przybrać formę. Nie może na to pozwolić. Dawno nie był tak poza kontrolą.
Kilka minut później, gdy odzyskał pewną kontrolę, próbował ocenić swoją sytuację racjonalnie.
Znalazł swoją bratnią duszę i ona umiera. I nie jest zmiennokształtną.
Wspomnienia zalały mu głowę – wspomnienia czasu, którego nigdy nie chciałby pamiętać. Po tylu latach ból wciąż tkwił w nim głęboko. To powód, dla którego jego puma jest bardziej dzika niż jakakolwiek inna w Naturii, a jego wilk – najbardziej seksualnie nienasycony, brutalny i dziki.
Jak ma sobie z tym poradzić? Czy w ogóle da radę?
Kilka minut później wyszedł, spodziewając się zastać ją śpiącą, bo w sypialni panowała cisza. Ale była przytomna. Uśmiechnęła się złośliwie na jego widok. „Wracasz.”
„Nie mam zamiaru brać sobie bratniej duszy ani mieć dziecka, zwłaszcza nie ze zmiennokształtną, bo ich nie lubię, a już szczególnie nie z kimś, kto jest pijany, bezczelny i przyciąga kłopoty.” Ta kobieta to zupełne jego przeciwieństwo.
Ismena nie rozumiała nawet połowy słów wychodzących z jego ust. „Możesz chociaż mówić po angielsku?” Wyszeptała bełkotliwie.
„Jesteś bardzo pijana, zaraz tu zaśniesz. Kiedy zaśniesz i obudzisz się późno jutro rano, powiadomię Cronusa, Josiaha i Alphose’a, żeby cię sprawdzili pod względem kompatybilności.” Ale nawet bez warczenia swojego wilka wiedział, że to daremna próba. Ta kobieta jest jego bratnią duszą.
„Sprawdzić? Nie jestem cholernym kawałkiem mięsa, kolego.” Czknięcie. „Nie mów mi, że chcesz sprzedać mnie tym facetom? Jestem baaardzo baaarrdzo twardą dziewczyną. Skopię im tyłki i ucieknę.”
„Jak dziś wieczorem?” Przypomniał sobie złamaną rękę jej napastnika i drugiego mężczyznę, który ledwo trzymał się na nogach. Zdecydowanie twarda kobieta.
Wilk był zadowolony, puma znów ryknęła. Zacisnął zęby.
„Tak, tak. Dzięki za uratowanie życia, koleś.”
„Po tej nocy już się nie zobaczymy. Nasze drogi się nie skrzyżują.” To najlepszy sposób, by to załatwić – upewnić się, że ich drogi się nie przetną. Dopilnuje tego.
Czy on wie, że krąży po pokoju tym swoim powolnym, równym krokiem? Jej oczy śledziły go jak jastrząb. Czekała... Czekała...
Gdy doszedł do końca jej łóżka, nagle się podniosła, chwyciła go za ramię i szarpnęła. Mocno.
Nie poruszył się nawet o milimetr. Zamiast tego uniósł brew w jej stronę. „Co ty wyprawiasz?”
„Mój czarny rycerzu w zbroi z grymasem,” jej różowy język przemknął po ustach, „co powiesz na seks właśnie teraz?”
Propozycja była tak niespodziewana, że go zbiła z tropu. Kontrola, którą z trudem utrzymywał, wymknęła mu się z rąk i musiał walczyć z falami seksualnego pożądania.
Jego inne połowy – w tym puma – zdecydowanie były za tą propozycją, walczyły z nim zaciekle.
Zaskoczony, lekko się uniósł, ona znów chwyciła jego ramię i szarpnęła mocno. Upadł na nią ponownie, łagodząc upadek tak jak za pierwszym razem.
Przesuń w górę, aby kontynuować