Rosalie
"Dlaczego to mi robisz?" krzyknęłam, trzymając go za kołnierz. Jego oczy spoglądały na mnie, zimne, pozbawione emocji. Kiedyś były pełne miłości. Ale dzisiaj były jak czarne kałuże nicości. To nie mogło być prawdziwe. Czy to jest koszmar? Czy kiedykolwiek obudzę się z tego bolesnego snu?
"Przepraszam, nie mogę cię wziąć za swoją partnerkę, Rosalie. Wiesz, że nie miałem w tej sprawie wyboru. Muszę przestrzegać decyzji rady." Chris powiedział swoim głębokim, ochrypłym głosem. Ten głos zawsze sprawiał, że moje serce zaczynało bić mocniej, ale dzisiaj drżałam z beznadziei.
"Ale jestem twoją partnerką! Jak rada może decydować o twojej partnerce? Wiesz, że to ja! Twój wilk wie, że to ja!" Próbowałam rozumować. Wytarłam uparte łzy. Znałam zasady. Alfa mógł mieć partnerkę tylko w postaci Alfy lub wysoko postawionej Betki, gdy takie było zapotrzebowanie. Ja byłam Omegą. Mój tata został awansowany na Betę, ale pod względem urodzenia był Omegą, tak samo jak ja. Zasady stada były surowe. Chociaż mało to miało sens. Byłam najszybszym wilkiem w stadzie. Mogłabym nawet obezwładnić kilku samców biet. Chociaż moje wysiłki były daremne, nie przestawałam trzymać się nadziei.
Wszystkie te piękne wspomnienia, nadzieje i marzenia zniknęły w mgnieniu oka. Wydawało się tak nierzeczywiste. Mój partner opuszczał mnie. Miał mnie odrzucić. Chris patrzył na mnie. Jego oczy wyrażały najlżejszą emocję. Jego przystojna twarz nieco się złagodziała, kiedy zbadał moje myśli.
"Przestań próbować czytać moje myśli!" krzyknęłam.
"Nie czytam twoich myśli, Rosie. Tylko próbuję cię pocieszyć." Szeptał. Podeszł do mnie, ale cofnęłam się, żeby zachować dystans. Nie chciałam, żeby mnie dotknął. Nie mógłabym tego znieść.
"Proszę, nie dotykaj mnie. Nie utrudniaj tego jeszcze bardziej." Byłam wściekła, zraniona i złamana. "I nie wołaj mnie tak... nigdy więcej." Wyłamałam się na niego.
"Wciąż cię kocham", wyszeptał. W jego głosie było ból i tęsknota. Przysunął się do mnie i mnie przytulił. Nie miałam już siły, żeby mu się opierać. Opierałam głowę na jego szerokiej klatce piersiowej i płakałam. Zamknął wokół mnie swoje ogromne ramiona i trzymał mnie mocno.
"Zawsze będę cię kochać, Rosie, tylko nie tak, jak chcesz. Nie mogę cię przyjąć za swoją partnerkę. Muszę cię odrzucić. Proszę, wybacz mi." Wyszeptał.
Mój wilk podporządkował się Alfa; nie mogłam mu się sprzeciwić. Jeżeli mnie odrzucał, musiałam odrzucić odrzucenie. Nawet jeżeli to łamało moje serce i sprawiało, że płakałam, nie miałam wyboru.
Poczułam jego wargi na czole, potem na skroniach. Całował moją twarz. Jego dłoń wplątała się między włosy, a jego usta dotarły do moich policzków. Zaczął je całować, ale zanim mógł całować moje usta, odsunęłam się.
"NIE!" kładąc ręce na jego klatce piersiowej, odepchnęłam go z całej siły.
Wyglądał lekko zszokowany i zniesmaczony. "Rosie...." powiedział.
"Nie! Już nie jestem twoja. Nie będziemy partnerować. Nie możesz mnie dotykać, Chrisie Reynoldsie." Cofnęłam się, niemal stojąc na skraju doliny. To było nasze ulubione miejsce spotkań. Nikt w stadzie nie wiedział, że jestem partnerką Alfy. Prosił mnie, żebym utrzymywała to w tajemnicy. Byłam naiwna i głupia. Ufałam mu.
"Nie chciałem cię skrzywdzić, Rosie...."
"Zrobiłeś już wystarczająco, mój alfo. To koniec. Akceptuję twoje odrzucenie, Alfa Chrisie. Już nie jesteś moim." Powiedziałam i pokłoniłam się. Patrzył na mnie swoimi brązowymi oczami. Jakby nie spodziewał się takiej reakcji.
Uciekłam, nie oglądając się za siebie. Skoczyłam w dół do doliny i pobiegłam do lasu. Moje ubrania porozrywały się i rozsypały się, gdy zmieniłam się w srebrnobiałego wilka. Biegłam, aż dotarłam do najwyższego klifu i wyła w noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować
15-letnia Rosalie Murdoch otworzyła oczy, gdy popołudniowe słońce wpadło przez okno ich samochodu. Wydała jęk i przetarła oczy. Drzemka nie była wystarczająco długa. Sprawdziła swojego iPhone'a. Była godzina 14:30 w sobotnie popołudnie i byli w drodze przez ostatnie sześć godzin. Usiadła i się rozciągnęła. Jej mięśnie były sztywne od niewygodnej pozycji spania.
"Gdzie jesteśmy, mama?"
"Dotrzemy za około 20 minut. Musisz się obudzić i poukładać, kochanie. Twoje włosy są kompletnie potargane." Jej mama uśmiechnęła się, spoglądając na Rosalie. Amelia Murdoch była oszałamiającą kobietą. Miała kanciaste rysy twarzy, długie blond włosy, które opadały prosto do środka jej pleców, pasując do jej bladości. W wieku 35 lat miała ciało dwudziestopięciolatki. Nie wyglądała na starszą niż dwadzieścia pięć lat. Bycie wilkołakiem było błogosławieństwem dla skóry.
"Dojedziemy tam za pół godziny." Amelia przypomniała swojej córce.
Wracali z długo oczekiwanych wakacji. Scott Murdoch, nowo awansowany Beta watahy Silver Moon, był imponującą postacią, nawet siedząc za kierownicą. Jego sześciostopową, pięcioletnią ramę ledwo zmieścił się na fotelu kierowcy, a 240 funtów czystej mięśni i kości. Jego jasnobrązowe włosy były utrzymane na zerwanym fryzurze.
"Tak, tatusiu, już to powiedziałeś. Jedziemy na koronację nowego alfy." Powiedziała Rosalie.
Nie chciała tak szybko wracać. Ale ceremonia była niezwykle ważna dla watahy. Alpha Sullivan nagle umarł, zostawiając 18-letniego Chrisa jako dziedzica. Rosalie miała marzycielski wyraz twarzy, myśląc o Chrisie. Był uroczy. Wszystkie dziewczyny z watahy były w nim zakochane. Zastanawiała się, kim będzie jego partner. Rosalie miała dopiero piętnaście lat. Zajmie jej jeszcze trzy lata, zanim znajdzie swojego partnera. Ustanowiono protokół, według którego nietknięci synowie i córki Alfa i Beta byli zabierani na wszystkie ceremonie. Ich liczba była bardzo niewielka, a rozmnażanie było szczególnie ważne dla ich przetrwania. Alpha Sullivan był dobrym człowiekiem, ale umierał. Miał raka krwi. To jest rzadkie wśród wilkołaków, ale czasami się zdarza. Chris był szkolony, aby objąć rolę Alfa od piętnastego roku życia.
"To smutne, że Alpha Sullivan umarł, gdy byliśmy nieobecni." Amelia powiedziała, ocierając wilgotne oczy.
Wszyscy się tego spodziewali. Ten człowiek cierpiał. Niech Luna błogosławi jego duszę." Scott odmówił cichej modlitwy.
Dla 15-letniej Rosalie pogrzeby były nudne. Cieszyła się na spędzenie czasu z najlepszą przyjaciółką, Melissą.
**********
Rosalie przykucnęła nisko, jej oczy skupione na „ofierze", gdy wzięła skok i rzuciła się z rozłożonymi palcami. Jej najlepsza przyjaciółka Melissa wrzasnęła ze zdumienia, gdy toczyły się w dół zbocza i wpadły do kałuży błota. Śmiały się, pluskając się błotem, jakby to był zwykły dzień na posiadłości. To było kilka godzin przed ceremonią. Ponieważ dziewczyny się nudziły, postanowiły się pobawić.
"Och, drogi! Mama mnie zabije," ażalowała Rosalie, spoglądając na swoją zniszczoną suknię.
"Nie martw się, chodźmy do mnie. Możesz pożyczyć jedną z moich sukienek," zaoferowała Melissa.
Nie zdawały sobie sprawy, że para oczu patrzyła na nie z oddali.
"Kim są, Jasperze?" zapytał z ciekawości 18-letni Chris Reynolds; jego spojrzenie podążyło za błotnistymi, śmiejącymi się dziewczynami, idącymi precz.
Jasper przyglądał się dziewczynom uważnie.
"To Rosalie i Melissa. Rosalie to córka Beta Scotta, a Melissa to córka George'a. To bardzo psotne dziewczyny, zawsze w coś się bawią," odpowiedział, kręcąc głową z dezaprobatą.
"Nie uwierzysz, że zepsuły fontannę na przodzie trawnika, gdy biegały w pościgu. Te dziewczyny są przykrością!"
Chris prychnął. "Wydają się nieszkodliwe!"
"Ah, są wystarczająco nieszkodliwe, po prostu psotne." Jasper szeroko się uśmiechnął, "musisz się skoncentrować na swojej koronacji dziś. Tak bardzo przypominasz swojego ojca. Wciąż pamiętam, kiedy przygotowywał się do swojej koronacji." Głos Jaspiera był pełen dumy. "Byłby taki dumny z ciebie, Chris."
Chris westchnął. "Mam nadzieję, że będę umiał prowadzić watahę tak jak on. Tęsknię za nim."
"My wszyscy." Jasper kiwnął głową.
Amelia przeszła szok, gdy zobaczyła zabłocone dziecko i jej równie pokiereszowaną przyjaciółkę, biegające po ogrodzie. Nie traciła czasu, przyciągnęła córkę i popchnęła Rosalie do łazienki.
"Co mam z tobą zrobić, Rosie?" zapytała, zdejmując zabłocone i porozdarcieńczane ubranie swojej córki. Otworzyła kran w wannie.
"Oczyść siebie. Dzisiaj jest dzień koronacji, a ty biegałaś po błocie psując sukienkę! Pospiesz się, bo potem spóźnimy się na ceremonię." Jej mama powiedziała, biorąc brudną sukienkę i wrzucając ją do kosza. Była wściekła. Rosalie wydąła usta, gdy jej matka opuściła łazienkę, zamykając ją na klucz. Nie zostanie wolna, dopóki nie umyje się. Spoglądała na ciepłą wodę w wannie.
"Kto chce uczestniczyć w tej nudnej ceremonii," burknęła, ale żeby uniknąć gniewu matki, Rosalie wkrótce pluskała się w wannie z radością.
"Nie marnuj czasu na zabawę, Rosalie Murdoch!"
Jej mama znowu krzyknęła; Rosalie wydąła usta.
"Twojemu tacie dopiero co awansowano, ale ta dziewczyna nie ma wstydu! Co by Alpha Chris pomyślał o naszej rodzinie?" Jej mama mruczała pod nosem.
Rosalie nie znosiła, gdy jej matka ją dyscyplinowała, ale miała rację. Co pomyśli Chris? Rosalie pomyślała z przerażeniem.
"Mam nadzieję, że nie widział mnie bawiącą się w błocie," pomyślała. Rosalie wzięła butelkę szamponu i nalała trochę na dłoń, rozprowadzając go w swoich włosach. To jest beznadziejne, pomyślała, myjąc swoje ciało słodko pachnącym mydełkiem. Ale powinnam wyglądać odpowiednio dla Chrisa.
Rosalie przyglądała się, jak jej mama dokładnie nakłada makijaż.
"Mamo, nie jestem lalką Barbie," oznajmiła, skrzywiając się, dotykając jedwabnej tkaniny swojej okropnie różowej sukienki.
"Bzdury, Rosalie," odpowiadała jej mama, nakładając błyszczyk na pełne usta. Spoglądała na swój odzwierciedlony w lustrze obraz przez chwilę, czując się z tego zadowolona. Odwróciła się i spojrzała na swoją córkę. "Dzisiaj wieczorem wyglądasz olśniewająco, Rosie."
Rosalie przewróciła oczami.
"Mamo, wychodzę na chwilę na świeże powietrze," oznajmiła, nie czekając nawet na odpowiedź matki.
Rosalie otworzyła drzwi i delikatnie zbiegła po korytarzu na wysokich obcasach; różni członkowie watahy przechodzili obok niej. Rozmawiali i śmiali się na temat koronacji wieczorem. Wyglądali pięknie w swoich smokingach i długich zwiewnych sukniach o różnych kolorach. Rosalie chciałaby móc nosić jedną z tych pięknych sukienek zamiast tej strasznej głupiej kreacji. Ale nie miała ani ciała, ani opanowania, aby nosić coś takiego. Wciąż była dzieckiem. Przeszła po korytarzu, biegnąc po wielkich marmurowych schodach; jej obcasy dawały głośny dźwięk. Zdjęła się ze wstydem, ale zignorowała to, ponieważ ogarniające ją uczucie bycia obserwowaną sprawiło, że była niespokojna.
Wiedziała, że nie jest tak piękna jak jakakolwiek starsza wilczyca. Miały one perfekcyjne kształty i pełne jędrne piersi. Zastanawiała się, czy kiedykolwiek urośnie w taką perfekcyjną piękność. Otworzyła główne drzwi i ostrożnie zbiegła po schodach. Obcasy ją dokuczały, ale nadal szła w tamto miejsce, gdzie czuła spokój.
Przesuń w górę, aby kontynuować