Rosalie
"Dlaczego to mi robisz?" krzyknęłam, trzymając go za kołnierz. Jego oczy spoglądały na mnie, zimne, pozbawione emocji. Kiedyś były pełne miłości. Ale dzisiaj były jak czarne kałuże nicości. To nie mogło być prawdziwe. Czy to jest koszmar? Czy kiedykolwiek obudzę się z tego bolesnego snu?
"Przepraszam, nie mogę cię wziąć za swoją partnerkę, Rosalie. Wiesz, że nie miałem w tej sprawie wyboru. Muszę przestrzegać decyzji rady." Chris powiedział swoim głębokim, ochrypłym głosem. Ten głos zawsze sprawiał, że moje serce zaczynało bić mocniej, ale dzisiaj drżałam z beznadziei.
"Ale jestem twoją partnerką! Jak rada może decydować o twojej partnerce? Wiesz, że to ja! Twój wilk wie, że to ja!" Próbowałam rozumować. Wytarłam uparte łzy. Znałam zasady. Alfa mógł mieć partnerkę tylko w postaci Alfy lub wysoko postawionej Betki, gdy takie było zapotrzebowanie. Ja byłam Omegą. Mój tata został awansowany na Betę, ale pod względem urodzenia był Omegą, tak samo jak ja. Zasady stada były surowe. Chociaż mało to miało sens. Byłam najszybszym wilkiem w stadzie. Mogłabym nawet obezwładnić kilku samców biet. Chociaż moje wysiłki były daremne, nie przestawałam trzymać się nadziei.
Wszystkie te piękne wspomnienia, nadzieje i marzenia zniknęły w mgnieniu oka. Wydawało się tak nierzeczywiste. Mój partner opuszczał mnie. Miał mnie odrzucić. Chris patrzył na mnie. Jego oczy wyrażały najlżejszą emocję. Jego przystojna twarz nieco się złagodziała, kiedy zbadał moje myśli.
"Przestań próbować czytać moje myśli!" krzyknęłam.
"Nie czytam twoich myśli, Rosie. Tylko próbuję cię pocieszyć." Szeptał. Podeszł do mnie, ale cofnęłam się, żeby zachować dystans. Nie chciałam, żeby mnie dotknął. Nie mógłabym tego znieść.
"Proszę, nie dotykaj mnie. Nie utrudniaj tego jeszcze bardziej." Byłam wściekła, zraniona i złamana. "I nie wołaj mnie tak... nigdy więcej." Wyłamałam się na niego.
"Wciąż cię kocham", wyszeptał. W jego głosie było ból i tęsknota. Przysunął się do mnie i mnie przytulił. Nie miałam już siły, żeby mu się opierać. Opierałam głowę na jego szerokiej klatce piersiowej i płakałam. Zamknął wokół mnie swoje ogromne ramiona i trzymał mnie mocno.
"Zawsze będę cię kochać, Rosie, tylko nie tak, jak chcesz. Nie mogę cię przyjąć za swoją partnerkę. Muszę cię odrzucić. Proszę, wybacz mi." Wyszeptał.
Mój wilk podporządkował się Alfa; nie mogłam mu się sprzeciwić. Jeżeli mnie odrzucał, musiałam odrzucić odrzucenie. Nawet jeżeli to łamało moje serce i sprawiało, że płakałam, nie miałam wyboru.
Poczułam jego wargi na czole, potem na skroniach. Całował moją twarz. Jego dłoń wplątała się między włosy, a jego usta dotarły do moich policzków. Zaczął je całować, ale zanim mógł całować moje usta, odsunęłam się.
"NIE!" kładąc ręce na jego klatce piersiowej, odepchnęłam go z całej siły.
Wyglądał lekko zszokowany i zniesmaczony. "Rosie...." powiedział.
"Nie! Już nie jestem twoja. Nie będziemy partnerować. Nie możesz mnie dotykać, Chrisie Reynoldsie." Cofnęłam się, niemal stojąc na skraju doliny. To było nasze ulubione miejsce spotkań. Nikt w stadzie nie wiedział, że jestem partnerką Alfy. Prosił mnie, żebym utrzymywała to w tajemnicy. Byłam naiwna i głupia. Ufałam mu.
"Nie chciałem cię skrzywdzić, Rosie...."
"Zrobiłeś już wystarczająco, mój alfo. To koniec. Akceptuję twoje odrzucenie, Alfa Chrisie. Już nie jesteś moim." Powiedziałam i pokłoniłam się. Patrzył na mnie swoimi brązowymi oczami. Jakby nie spodziewał się takiej reakcji.
Uciekłam, nie oglądając się za siebie. Skoczyłam w dół do doliny i pobiegłam do lasu. Moje ubrania porozrywały się i rozsypały się, gdy zmieniłam się w srebrnobiałego wilka. Biegłam, aż dotarłam do najwyższego klifu i wyła w noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować
15-letnia Rosalie Murdoch otworzyła oczy, gdy popołudniowe słońce wpadło przez okno ich samochodu. Wydała jęk i przetarła oczy. Drzemka nie była wystarczająco długa. Sprawdziła swojego iPhone'a. Była godzina 14:30 w sobotnie popołudnie i byli w drodze przez ostatnie sześć godzin. Usiadła i się rozciągnęła. Jej mięśnie były sztywne od niewygodnej pozycji spania.
"Gdzie jesteśmy, mama?"
"Dotrzemy za około 20 minut. Musisz się obudzić i poukładać, kochanie. Twoje włosy są kompletnie potargane." Jej mama uśmiechnęła się, spoglądając na Rosalie. Amelia Murdoch była oszałamiającą kobietą. Miała kanciaste rysy twarzy, długie blond włosy, które opadały prosto do środka jej pleców, pasując do jej bladości. W wieku 35 lat miała ciało dwudziestopięciolatki. Nie wyglądała na starszą niż dwadzieścia pięć lat. Bycie wilkołakiem było błogosławieństwem dla skóry.
"Dojedziemy tam za pół godziny." Amelia przypomniała swojej córce.
Wracali z długo oczekiwanych wakacji. Scott Murdoch, nowo awansowany Beta watahy Silver Moon, był imponującą postacią, nawet siedząc za kierownicą. Jego sześciostopową, pięcioletnią ramę ledwo zmieścił się na fotelu kierowcy, a 240 funtów czystej mięśni i kości. Jego jasnobrązowe włosy były utrzymane na zerwanym fryzurze.
"Tak, tatusiu, już to powiedziałeś. Jedziemy na koronację nowego alfy." Powiedziała Rosalie.
Nie chciała tak szybko wracać. Ale ceremonia była niezwykle ważna dla watahy. Alpha Sullivan nagle umarł, zostawiając 18-letniego Chrisa jako dziedzica. Rosalie miała marzycielski wyraz twarzy, myśląc o Chrisie. Był uroczy. Wszystkie dziewczyny z watahy były w nim zakochane. Zastanawiała się, kim będzie jego partner. Rosalie miała dopiero piętnaście lat. Zajmie jej jeszcze trzy lata, zanim znajdzie swojego partnera. Ustanowiono protokół, według którego nietknięci synowie i córki Alfa i Beta byli zabierani na wszystkie ceremonie. Ich liczba była bardzo niewielka, a rozmnażanie było szczególnie ważne dla ich przetrwania. Alpha Sullivan był dobrym człowiekiem, ale umierał. Miał raka krwi. To jest rzadkie wśród wilkołaków, ale czasami się zdarza. Chris był szkolony, aby objąć rolę Alfa od piętnastego roku życia.
"To smutne, że Alpha Sullivan umarł, gdy byliśmy nieobecni." Amelia powiedziała, ocierając wilgotne oczy.
Wszyscy się tego spodziewali. Ten człowiek cierpiał. Niech Luna błogosławi jego duszę." Scott odmówił cichej modlitwy.
Dla 15-letniej Rosalie pogrzeby były nudne. Cieszyła się na spędzenie czasu z najlepszą przyjaciółką, Melissą.
**********
Rosalie przykucnęła nisko, jej oczy skupione na „ofierze", gdy wzięła skok i rzuciła się z rozłożonymi palcami. Jej najlepsza przyjaciółka Melissa wrzasnęła ze zdumienia, gdy toczyły się w dół zbocza i wpadły do kałuży błota. Śmiały się, pluskając się błotem, jakby to był zwykły dzień na posiadłości. To było kilka godzin przed ceremonią. Ponieważ dziewczyny się nudziły, postanowiły się pobawić.
"Och, drogi! Mama mnie zabije," ażalowała Rosalie, spoglądając na swoją zniszczoną suknię.
"Nie martw się, chodźmy do mnie. Możesz pożyczyć jedną z moich sukienek," zaoferowała Melissa.
Nie zdawały sobie sprawy, że para oczu patrzyła na nie z oddali.
"Kim są, Jasperze?" zapytał z ciekawości 18-letni Chris Reynolds; jego spojrzenie podążyło za błotnistymi, śmiejącymi się dziewczynami, idącymi precz.
Jasper przyglądał się dziewczynom uważnie.
"To Rosalie i Melissa. Rosalie to córka Beta Scotta, a Melissa to córka George'a. To bardzo psotne dziewczyny, zawsze w coś się bawią," odpowiedział, kręcąc głową z dezaprobatą.
"Nie uwierzysz, że zepsuły fontannę na przodzie trawnika, gdy biegały w pościgu. Te dziewczyny są przykrością!"
Chris prychnął. "Wydają się nieszkodliwe!"
"Ah, są wystarczająco nieszkodliwe, po prostu psotne." Jasper szeroko się uśmiechnął, "musisz się skoncentrować na swojej koronacji dziś. Tak bardzo przypominasz swojego ojca. Wciąż pamiętam, kiedy przygotowywał się do swojej koronacji." Głos Jaspiera był pełen dumy. "Byłby taki dumny z ciebie, Chris."
Chris westchnął. "Mam nadzieję, że będę umiał prowadzić watahę tak jak on. Tęsknię za nim."
"My wszyscy." Jasper kiwnął głową.
Amelia przeszła szok, gdy zobaczyła zabłocone dziecko i jej równie pokiereszowaną przyjaciółkę, biegające po ogrodzie. Nie traciła czasu, przyciągnęła córkę i popchnęła Rosalie do łazienki.
"Co mam z tobą zrobić, Rosie?" zapytała, zdejmując zabłocone i porozdarcieńczane ubranie swojej córki. Otworzyła kran w wannie.
"Oczyść siebie. Dzisiaj jest dzień koronacji, a ty biegałaś po błocie psując sukienkę! Pospiesz się, bo potem spóźnimy się na ceremonię." Jej mama powiedziała, biorąc brudną sukienkę i wrzucając ją do kosza. Była wściekła. Rosalie wydąła usta, gdy jej matka opuściła łazienkę, zamykając ją na klucz. Nie zostanie wolna, dopóki nie umyje się. Spoglądała na ciepłą wodę w wannie.
"Kto chce uczestniczyć w tej nudnej ceremonii," burknęła, ale żeby uniknąć gniewu matki, Rosalie wkrótce pluskała się w wannie z radością.
"Nie marnuj czasu na zabawę, Rosalie Murdoch!"
Jej mama znowu krzyknęła; Rosalie wydąła usta.
"Twojemu tacie dopiero co awansowano, ale ta dziewczyna nie ma wstydu! Co by Alpha Chris pomyślał o naszej rodzinie?" Jej mama mruczała pod nosem.
Rosalie nie znosiła, gdy jej matka ją dyscyplinowała, ale miała rację. Co pomyśli Chris? Rosalie pomyślała z przerażeniem.
"Mam nadzieję, że nie widział mnie bawiącą się w błocie," pomyślała. Rosalie wzięła butelkę szamponu i nalała trochę na dłoń, rozprowadzając go w swoich włosach. To jest beznadziejne, pomyślała, myjąc swoje ciało słodko pachnącym mydełkiem. Ale powinnam wyglądać odpowiednio dla Chrisa.
Rosalie przyglądała się, jak jej mama dokładnie nakłada makijaż.
"Mamo, nie jestem lalką Barbie," oznajmiła, skrzywiając się, dotykając jedwabnej tkaniny swojej okropnie różowej sukienki.
"Bzdury, Rosalie," odpowiadała jej mama, nakładając błyszczyk na pełne usta. Spoglądała na swój odzwierciedlony w lustrze obraz przez chwilę, czując się z tego zadowolona. Odwróciła się i spojrzała na swoją córkę. "Dzisiaj wieczorem wyglądasz olśniewająco, Rosie."
Rosalie przewróciła oczami.
"Mamo, wychodzę na chwilę na świeże powietrze," oznajmiła, nie czekając nawet na odpowiedź matki.
Rosalie otworzyła drzwi i delikatnie zbiegła po korytarzu na wysokich obcasach; różni członkowie watahy przechodzili obok niej. Rozmawiali i śmiali się na temat koronacji wieczorem. Wyglądali pięknie w swoich smokingach i długich zwiewnych sukniach o różnych kolorach. Rosalie chciałaby móc nosić jedną z tych pięknych sukienek zamiast tej strasznej głupiej kreacji. Ale nie miała ani ciała, ani opanowania, aby nosić coś takiego. Wciąż była dzieckiem. Przeszła po korytarzu, biegnąc po wielkich marmurowych schodach; jej obcasy dawały głośny dźwięk. Zdjęła się ze wstydem, ale zignorowała to, ponieważ ogarniające ją uczucie bycia obserwowaną sprawiło, że była niespokojna.
Wiedziała, że nie jest tak piękna jak jakakolwiek starsza wilczyca. Miały one perfekcyjne kształty i pełne jędrne piersi. Zastanawiała się, czy kiedykolwiek urośnie w taką perfekcyjną piękność. Otworzyła główne drzwi i ostrożnie zbiegła po schodach. Obcasy ją dokuczały, ale nadal szła w tamto miejsce, gdzie czuła spokój.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Hej Rosalie, słyszałam, jak Peter i grupa chłopców rozmawiali o bieganiu po lesie" - powiedziała Rosalie na Melissę w korytarzu.
"I co z tego?" - zapytała Rosalie.
"Chodźmy zobaczyć, co robią" - powiedziała Melissa.
"Dlaczego? Nie interesuje mnie to, co zamierzają robić te gamonie" - odpowiedziała Rosalie.
"Słyszałam, że piją" - sarkastycznie zauważyła Melissa.
"Naprawdę?" - oczy Rosalie rozszerzyły się. Jej zainteresowanie wzrosło.
"Jeśli teraz wyjdę, mama mnie zabije" - westchnęła Rosalie, marszcząc brwi. "Wciąż jest na mnie zła za to, że jestem brudna, a jeśli nas zobaczy razem, będzie wściekła. Zaraz się wydało."
"Pójdę pierwsza, a ty możesz za mną iść" - zaproponowała Melissa.
"Dobrze" - odpowiedziała Rosalie.
Rosalie poczuła, jak jej wilk przejmuje kontrolę, gdy zrzuciła obcasy obok powalonego drzewa. Nie mogła się przemienić bez nadzoru. Ponieważ młode wilki były podatne na utratę kontroli, nie mogły przemienić się same, chyba że były towarzyszone przez odpowiedzialnych dorosłych. Jako wilk Rosalie miała większą szybkość i świadomość niż typowy człowiek. Zrobiła jeszcze jedno głębokie wdech, żeby się uspokoić, zanim popędziła do lasu w ludzkiej postaci. Nie było to tak szybkie jak w wilczej formie, ale równie satysfakcjonujące.
Biegnąc przez las, czuła, jak cienkie gałęzie i martwe liście trzeszczą pod jej stopami. Uwielbiała uczucie chłodnego powietrza na skórze. Słyszała wodospad z daleka, to był jej ukryty kryjówka. Odsunęła się trochę i wspięła na głaz. Strumień wpadał w uroczy mały wodospad, który mogła zobaczyć. Melissa zniknęła, nie wiedziała, gdzie jest.
Wykonała krok wstecz, zanim wyskoczyła wysoko w powietrze. Zerwała sukienkę jeszcze raz. Przeklęła pod nosem. O czym myślała? Przecież już ją ograniczono. Wylądowała po drugiej stronie strumienia po przelocie do niego. Jak wylądowała na innej osobie, odezwał się zdziwionym głosem. Siedział na głazie, na który wskoczyła, z założonymi nogami. Gdy z nią zderzył się, wydała przeraźliwy krzyk. Ich kończyny się przeplatały, gdy wpadli do strumienia.
"O czym ty myślałaś?" - wydobył się z wody męski głos, gdy wypłynęli na powierzchnię.
Wydusił: "Ukłuła cię amunicja? Zanim w końcu zorientował się, kto na niego skoczył.
"Czy możesz mi powiedzieć, kim jesteś?"
Rosalie skupiła wzrok na nieznajomym, który wydawał się mieć 21-22 lata. Był o głowę wyższy od niej, jego sylwetka była pełna mięśni, a jego ciemne włosy ociekające wodą spływały mu po rzeźbionych twarzy. Jego zielone oczy świeciły z wściekłością. Jej wilk ucichł.
"Chcesz wiedzieć, kim jestem na naszym terytorium, prawda? Co ty kurde robisz tutaj?" - powiedziała wszystko jednym tchem. Obcy byli czymś, o czym ostrzegła ją matka. Czy powinnam poinformować watahę? Rozważała.
"Czy ty porażony jesteś zawsze tak nadpobudliwy?" - zapytał, niezadowolony, mlaskając językiem. "Co ty myślisz, że mała dziewczynka tak jak ty robi w tym miejscu?"
"Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Kim jesteś? Co robisz na terenie watahy Silver Moon?" - uparcie zapytała.
Skrzywił się, potem złagodził wyraz twarzy; ta mała dziewczyna była słaba i nie miało sensu jej przerażać.
"Nazywam się Alex Greyson, jestem Alfą watahy Greystone. Przyjechałem na koronację waszego alfy, bo mnie zaprosił. Więc jeśli martwisz się o to, że powiadomisz wszystkich o wtargnięciu, nie martw się. Nie mam zamiaru przejmować tej rudery." - wzruszył ramionami.
"O!" - jej usta rozchyliły się szeroko ze zdziwienia. Skoczyła i obraziła odwiedzającego alfę!
Wataha zaprosiła kilka ważnych osób, w tym członków rady i wielu przywódców watah. Alex Greyson był wspaniałym alfą, a jego wataha była potężna i groźna. I teraz patrzył na nią. Pomyślała sobie: "Mama mnie zabije!"
"Tylko się biegałam! Nie wiedziałam, że jesteś tutaj. Przepraszam." - broniła się niewinnie i wybiegła ze strumienia.
"Ups!" - potknęła się o kamień i wciągnęła go w wodę. Ale on zachował się ostrożnie. Chwycił ją za ramię i wyniósł na nogi.
"Jesteś klęską! Uważaj na swoje śliskie stopy." - potrząsnął głową, frustrując się, i sam wyszedł z wody.
Mruknęła coś pod nosem, ale poszła za nim, i kiedy miała się po raz trzeci prawie przewrócić, on zainterweniował, łapiąc ją za szczupłą talię.
"Dzięki" - wyszeptała, wychodząc ze strumienia, nawet nie patrząc na niego. "Muszę wrócić i się przebrać. Zniszczyłam drugą sukienkę dzisiaj. Mama spędziła godziny na jej wyszukiwanie online."
Westchnęła, ale w końcu zdała sobie sprawę, dlaczego on tutaj jest. Powinien siedzieć w sali z innymi gośćmi.
"Co ty tu robisz sam, Alfa Alex? Czy prawda, że powinieneś być z innymi gośćmi?"
On się nie ruszał. Był zamrożony, wpatrując się w nią. Pomarszczyła brwi.
"Alfa Alex?" - zapytała. "Czy myślisz, że wszystko u ciebie jest w porządku?" - chwyciła go za nadgarstek i popędziła do przodu. On odmówił poruszenia się. "O mój Boże, zamieniłam cię w lód!" - krzyknęła, pocierając dłonie razem, żeby go rozmrozić.
"O, kurczę! Czy dostałeś odmrożenie? Proszę, nie umieraj!"
On oddalił się od niej. Kiedy wychodził ze strumienia, mruknął chrapliwie: "Wszystko w porządku."
"Chyba powinnam już iść" - zaczął, po czym zatrzymał się, jakby rozważając pytanie.
"Czy możesz mi powiedzieć swoje imię?"
"Jestem Rosalie Murdoch. Poczekaj" - zatrzymała go. "Nie powiedziałeś mi, co tu sam robisz?" - zaciekle go zapytała, ale potem ugryzła wargi, bo pomyślała, że przekroczyła granicę pytając alfę.
"Przepraszam" - szybko przeprosiła.
"Nie, to nic" - odezwał się oschle. Musiał odchodzić, ale pomyślał, że może porozmawiać z nią przez kilka minut. Dziewczyna, która sprawiała, że jego serce skacze dość dziwnie.
"Myślałem o... sprawach" - przerwał, "czy będę w stanie prowadzić moją watahę tak, jak mój ojciec to robił, martwię się, że mogę zawieść członków watahy."
"Poradzisz sobie" - powiedziała pewnie, "wiesz, mój tata mówi, że nie powinniśmy martwić się o wynik. Powinniśmy dać z siebie wszystko w naszej pracy i zostawić resztę losowi. Jeśli coś ma się stać, i tak się stanie. Jeśli jesteś szczery w swoich wysiłkach, jestem pewna, że będziesz najlepszym alfą, jakiego kiedykolwiek mieli!" - szeroko się do niego uśmiechnęła. Całe jej ciało było przemoczone. Jej zęby zaczęły chlapać.
Jego piękna twarz rozjaśniła się uśmiechem. "Twój ojciec to człowiek wielkiej mądrości. Dziękuję za miłe słowa."
Obejrzał się na nią. W końcu zauważył podarte i smutne losy jej sukienki.
"Kiedy twoja mama się dowie, że biegałaś po lesie, będzie..." - zawahał się.
"Tak, już jestem ukarana" - przyznała smutno.
"Chodź ze mną, jestem pewien, że Sarah, moja siostra, coś dla ciebie znajdzie do założenia."
Spojrzała na niego wesoło. "Dziękuję" - wyszeptała, rumieniąc się.
On natychmiast zdał sobie sprawę, jak bardzo cieszył się, widząc, jak się rumieni. "Chodźmy więc. Koronacja zaraz się zaczyna" - powiedział, znów się uśmiechając, wyciągając do niej rękę, jak dżentelmen zapraszający dziewczynę do tańca.
*********
Rosalie kręciła się wokół w nowej sukience bez rękawków, w kolorze różowym i niebieskim. Amelia patrzyła na nią z zaskoczonym wyrazem twarzy. "Rosie, skąd masz tę sukienkę?"
"Ja... ehm, Melissa mi ją dała" - wyjaśniła obojętnie, pokazując, że nie kłamie zupełnie. Nie chciała, żeby jej matka się dowiedziała, że prawie zniszczyła drogą sukienkę.
"Amelia" - westchnął jej ojciec, podpierając ręką tyłek swojej partnerki.
"Musimy już teraz wyjść" - dodał, prowadząc je do komnaty, gdzie inni wilki były już usadzone. Usiedli w tej samej sali co inni Beta i ich rodziny. Dla nich to był dumny moment.
Przesuń w górę, aby kontynuować