"Hej Rosalie, słyszałam, jak Peter i grupa chłopców rozmawiali o bieganiu po lesie" - powiedziała Rosalie na Melissę w korytarzu.
"I co z tego?" - zapytała Rosalie.
"Chodźmy zobaczyć, co robią" - powiedziała Melissa.
"Dlaczego? Nie interesuje mnie to, co zamierzają robić te gamonie" - odpowiedziała Rosalie.
"Słyszałam, że piją" - sarkastycznie zauważyła Melissa.
"Naprawdę?" - oczy Rosalie rozszerzyły się. Jej zainteresowanie wzrosło.
"Jeśli teraz wyjdę, mama mnie zabije" - westchnęła Rosalie, marszcząc brwi. "Wciąż jest na mnie zła za to, że jestem brudna, a jeśli nas zobaczy razem, będzie wściekła. Zaraz się wydało."
"Pójdę pierwsza, a ty możesz za mną iść" - zaproponowała Melissa.
"Dobrze" - odpowiedziała Rosalie.
Rosalie poczuła, jak jej wilk przejmuje kontrolę, gdy zrzuciła obcasy obok powalonego drzewa. Nie mogła się przemienić bez nadzoru. Ponieważ młode wilki były podatne na utratę kontroli, nie mogły przemienić się same, chyba że były towarzyszone przez odpowiedzialnych dorosłych. Jako wilk Rosalie miała większą szybkość i świadomość niż typowy człowiek. Zrobiła jeszcze jedno głębokie wdech, żeby się uspokoić, zanim popędziła do lasu w ludzkiej postaci. Nie było to tak szybkie jak w wilczej formie, ale równie satysfakcjonujące.
Biegnąc przez las, czuła, jak cienkie gałęzie i martwe liście trzeszczą pod jej stopami. Uwielbiała uczucie chłodnego powietrza na skórze. Słyszała wodospad z daleka, to był jej ukryty kryjówka. Odsunęła się trochę i wspięła na głaz. Strumień wpadał w uroczy mały wodospad, który mogła zobaczyć. Melissa zniknęła, nie wiedziała, gdzie jest.
Wykonała krok wstecz, zanim wyskoczyła wysoko w powietrze. Zerwała sukienkę jeszcze raz. Przeklęła pod nosem. O czym myślała? Przecież już ją ograniczono. Wylądowała po drugiej stronie strumienia po przelocie do niego. Jak wylądowała na innej osobie, odezwał się zdziwionym głosem. Siedział na głazie, na który wskoczyła, z założonymi nogami. Gdy z nią zderzył się, wydała przeraźliwy krzyk. Ich kończyny się przeplatały, gdy wpadli do strumienia.
"O czym ty myślałaś?" - wydobył się z wody męski głos, gdy wypłynęli na powierzchnię.
Wydusił: "Ukłuła cię amunicja? Zanim w końcu zorientował się, kto na niego skoczył.
"Czy możesz mi powiedzieć, kim jesteś?"
Rosalie skupiła wzrok na nieznajomym, który wydawał się mieć 21-22 lata. Był o głowę wyższy od niej, jego sylwetka była pełna mięśni, a jego ciemne włosy ociekające wodą spływały mu po rzeźbionych twarzy. Jego zielone oczy świeciły z wściekłością. Jej wilk ucichł.
"Chcesz wiedzieć, kim jestem na naszym terytorium, prawda? Co ty kurde robisz tutaj?" - powiedziała wszystko jednym tchem. Obcy byli czymś, o czym ostrzegła ją matka. Czy powinnam poinformować watahę? Rozważała.
"Czy ty porażony jesteś zawsze tak nadpobudliwy?" - zapytał, niezadowolony, mlaskając językiem. "Co ty myślisz, że mała dziewczynka tak jak ty robi w tym miejscu?"
"Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Kim jesteś? Co robisz na terenie watahy Silver Moon?" - uparcie zapytała.
Skrzywił się, potem złagodził wyraz twarzy; ta mała dziewczyna była słaba i nie miało sensu jej przerażać.
"Nazywam się Alex Greyson, jestem Alfą watahy Greystone. Przyjechałem na koronację waszego alfy, bo mnie zaprosił. Więc jeśli martwisz się o to, że powiadomisz wszystkich o wtargnięciu, nie martw się. Nie mam zamiaru przejmować tej rudery." - wzruszył ramionami.
"O!" - jej usta rozchyliły się szeroko ze zdziwienia. Skoczyła i obraziła odwiedzającego alfę!
Wataha zaprosiła kilka ważnych osób, w tym członków rady i wielu przywódców watah. Alex Greyson był wspaniałym alfą, a jego wataha była potężna i groźna. I teraz patrzył na nią. Pomyślała sobie: "Mama mnie zabije!"
"Tylko się biegałam! Nie wiedziałam, że jesteś tutaj. Przepraszam." - broniła się niewinnie i wybiegła ze strumienia.
"Ups!" - potknęła się o kamień i wciągnęła go w wodę. Ale on zachował się ostrożnie. Chwycił ją za ramię i wyniósł na nogi.
"Jesteś klęską! Uważaj na swoje śliskie stopy." - potrząsnął głową, frustrując się, i sam wyszedł z wody.
Mruknęła coś pod nosem, ale poszła za nim, i kiedy miała się po raz trzeci prawie przewrócić, on zainterweniował, łapiąc ją za szczupłą talię.
"Dzięki" - wyszeptała, wychodząc ze strumienia, nawet nie patrząc na niego. "Muszę wrócić i się przebrać. Zniszczyłam drugą sukienkę dzisiaj. Mama spędziła godziny na jej wyszukiwanie online."
Westchnęła, ale w końcu zdała sobie sprawę, dlaczego on tutaj jest. Powinien siedzieć w sali z innymi gośćmi.
"Co ty tu robisz sam, Alfa Alex? Czy prawda, że powinieneś być z innymi gośćmi?"
On się nie ruszał. Był zamrożony, wpatrując się w nią. Pomarszczyła brwi.
"Alfa Alex?" - zapytała. "Czy myślisz, że wszystko u ciebie jest w porządku?" - chwyciła go za nadgarstek i popędziła do przodu. On odmówił poruszenia się. "O mój Boże, zamieniłam cię w lód!" - krzyknęła, pocierając dłonie razem, żeby go rozmrozić.
"O, kurczę! Czy dostałeś odmrożenie? Proszę, nie umieraj!"
On oddalił się od niej. Kiedy wychodził ze strumienia, mruknął chrapliwie: "Wszystko w porządku."
"Chyba powinnam już iść" - zaczął, po czym zatrzymał się, jakby rozważając pytanie.
"Czy możesz mi powiedzieć swoje imię?"
"Jestem Rosalie Murdoch. Poczekaj" - zatrzymała go. "Nie powiedziałeś mi, co tu sam robisz?" - zaciekle go zapytała, ale potem ugryzła wargi, bo pomyślała, że przekroczyła granicę pytając alfę.
"Przepraszam" - szybko przeprosiła.
"Nie, to nic" - odezwał się oschle. Musiał odchodzić, ale pomyślał, że może porozmawiać z nią przez kilka minut. Dziewczyna, która sprawiała, że jego serce skacze dość dziwnie.
"Myślałem o... sprawach" - przerwał, "czy będę w stanie prowadzić moją watahę tak, jak mój ojciec to robił, martwię się, że mogę zawieść członków watahy."
"Poradzisz sobie" - powiedziała pewnie, "wiesz, mój tata mówi, że nie powinniśmy martwić się o wynik. Powinniśmy dać z siebie wszystko w naszej pracy i zostawić resztę losowi. Jeśli coś ma się stać, i tak się stanie. Jeśli jesteś szczery w swoich wysiłkach, jestem pewna, że będziesz najlepszym alfą, jakiego kiedykolwiek mieli!" - szeroko się do niego uśmiechnęła. Całe jej ciało było przemoczone. Jej zęby zaczęły chlapać.
Jego piękna twarz rozjaśniła się uśmiechem. "Twój ojciec to człowiek wielkiej mądrości. Dziękuję za miłe słowa."
Obejrzał się na nią. W końcu zauważył podarte i smutne losy jej sukienki.
"Kiedy twoja mama się dowie, że biegałaś po lesie, będzie..." - zawahał się.
"Tak, już jestem ukarana" - przyznała smutno.
"Chodź ze mną, jestem pewien, że Sarah, moja siostra, coś dla ciebie znajdzie do założenia."
Spojrzała na niego wesoło. "Dziękuję" - wyszeptała, rumieniąc się.
On natychmiast zdał sobie sprawę, jak bardzo cieszył się, widząc, jak się rumieni. "Chodźmy więc. Koronacja zaraz się zaczyna" - powiedział, znów się uśmiechając, wyciągając do niej rękę, jak dżentelmen zapraszający dziewczynę do tańca.
*********
Rosalie kręciła się wokół w nowej sukience bez rękawków, w kolorze różowym i niebieskim. Amelia patrzyła na nią z zaskoczonym wyrazem twarzy. "Rosie, skąd masz tę sukienkę?"
"Ja... ehm, Melissa mi ją dała" - wyjaśniła obojętnie, pokazując, że nie kłamie zupełnie. Nie chciała, żeby jej matka się dowiedziała, że prawie zniszczyła drogą sukienkę.
"Amelia" - westchnął jej ojciec, podpierając ręką tyłek swojej partnerki.
"Musimy już teraz wyjść" - dodał, prowadząc je do komnaty, gdzie inni wilki były już usadzone. Usiedli w tej samej sali co inni Beta i ich rodziny. Dla nich to był dumny moment.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Melissa chwyciła Rosalie za rękę i oderwała jej uwagę od publiczności na scenę.
"Ceremonia koronacyjna zaraz się rozpocznie". Przeszła na drugą stronę sceny.
"To Alfa Greyson i wygląda niesamowicie! Ale dlaczego patrzy na nas? Myślisz, że mu się spodobałam?" Melissa nie mogła powstrzymać się od zachwytu.
Rosalie prychnęła i powiedziała: "Zbyt wysoko o sobie myślisz. Dlaczego miałby nas polubić? To jest Alfa i o wiele starszy od nas, ale jest miły". Przy tym wygładzając spódniczkę, Rosalie mruknęła. Faktycznie, Alex zaglądał w ich stronę z rozbawionym uśmiechem na twarzy.
"Ma 19 lat i jeszcze nie ma partnerki. Nie jest taki stary," szeptała Melissa.
"Ciii, dlaczego miałby interesować się takimi betami jak my? To nic ważnego" - zapewniła ją Rosalie. To, że wpadła na niego w lesie, było jej osobistym sekretem.
Na platformie, znajdującej się około jednego stopy nad ziemią, klęczał Chris Reynolds. Przed nim stał jeden z członków Rady Czterech, trzymając w ręku otwarty zwoj ze starożytnym wyglądem. Chris miał w ręce złoty kielich, który trzymał na wysokości oczu. Srebrne światło księżyca spływało z otwartego okrągłego sufitu nad nim, oczyszczając go swoją uświęcającą mocą.
Zgromadzenie było głuchą ciszą, gdy członek rady nalał czerwonawo-złocisty płyn do kielicha przed nimi. Rosalie wzięła wąch powietrza, ale nie mogła rozpoznać, jakiego rodzaju zapachu było. Recytował starożytne słowa: "Święży księżyc patrzy na nas, broni nas, dostarcza nam i ostatecznie nas ratuje. Gdy święży księżyc wybiera swoje oddziały, wybiera również swojego zbawcę pokoju." Jego głos był słaby, gdy kontynuował: "Czy ty, Christopher Williams Reynolds, syn Sullivana Williama Reynoldsa, obejmiesz swoje właściwe miejsce jako alfa z Silverstone? Święży księżyc wybiera naszego lidera i kładzie twoje losy w krwi, która płynie przez twoje żyły."
Po kilku sekundach głos Chrisa stał się słyszalny: "Ja, Christopher Williams Reynolds, przysięgam przez Lunę i popijając ten błogosławiony napój, być alfą Silver Moon Pack." Powiedział to, pijąc ze kielicha jednym haustem.
Członkowie stada wyły w postaci wilków, skłaniając głowy na przednie łapy, a następnie przewrócili się, odsłaniając brzuchy w geście podporządkowania. Ceremonia koronacyjna była krótka, ale noc była ciągle młoda, bo wciąż pozostawał wystawny przyjęcie.
***************
Rosalie i Melissa zajadały się wyborem przekąsek, które zostały przygotowane na spotkanie. Ponieważ matki przestrzegły ich, aby unikać kłopotów, postanowiły się do tego zastosować. Siedziały spokojnie i delektowały się posiłkiem.
Melissa powiedziała, spoglądając tęsknie na Chrisa.
"Zastanawiam się, która szczęściara zostanie jego partnerką. Może powinniśmy podrywać go? Możemy dostać alphę!" Melissa czwierczała.
"Melissa, jesteś obrzydliwa! Nie możemy podrywać alfy."
Rosalie ją upominała. Nie lubiła, gdy ktokolwiek flirtował z Chrisem. Gdy widziała, że Chris spędza czas z innymi kobietami, czuła dziwne uczucie zazdrości. Teraz siedział z Lisą, córką Alpha Richarda Dawsona z paczki Hanlon; on także był członkiem rady, co czyniło go niezwykle wpływową osobą. Jednak Lisa była nieznośna. Rosalie bała się dnia, w którym stanęła na jego miejscu.
"Ma już osiemnaście lat. Myślisz, że są parą?" zapytała Melissa.
"Jak mam wiedzieć? Jeszcze nie powiedział nikomu o swojej partnerce. Nie wiemy, czy już ją znalazł, ale mam nadzieję, że to nie Lisa" - szeptała Rosalie spiskowo.
"Oczywiście! To by była katastrofa!" Melissa odpowiedziała.
Rosalie widziała Chrisa i Lisę zza tłumu ludzi, jej spojrzenie utkwione w nich. Często przesiadywał z kumplami, uczestnicząc w atrakcjach młodzieżowych, w których Rosalie nie mogła uczestniczyć. Będąc nowym Alfa, wszystkie kobiety obdarzały go uwagą.
"Dlaczego za każdym razem, gdy próbujemy z tobą spędzić czas, jest tam ta irytująca omega?"
Rosalie zamarła. Lisa mówiła o niej! Czy to było tak oczywiste?
"Nie mogę zrobić nic, żeby ją powstrzymać. Poza tym ty też idziesz za mną, a ja nie narzekam" - Chris wzruszył ramionami.
"To nie to samo, wiesz o tym" - prychnęła, następnie zrobiła grymas i oprzytomniała, oprzywłaszczając się o ramową Chrisa. "Jestem twoją dziewczyną, prawda? Powinniśmy być widziani razem."
Chris wydusił niski dźwięk grozy, a Lisa spojrzała zdziwiona, gryząc go w dolną wargę.
"To nie twoja sprawa, co robią członkowie mojego stada. Nie będziesz źle mówić o żadnym członku mojego stada więcej."
Jego jawa odmowne odniesienie do Lisy, jak również jego obrona wobec niej, sprawiły, że serce Rosalie podskoczyło z dumą.
Chris wzruszył ramionami i popił herbatę. Twarz Lisy przyćmiła się nieco przez ten niezobowiązujący gest, ale znowu się wygładziła i powiedziała: "no nie będę na to pozwalać w przyszłości, kiedy będziemy małżeństwem".
"Po pierwsze, Lisa, nigdy nie sugerowałem, że mamy się zaręczyć, więc to, kto mi towarzyszy, nie powinno cię interesować..." Chris powiedział z pogrzebanym wyrazem twarzy.
Rosalie mogłaby skakać z radości, wiedząc, że nie musi mieć do czynienia z okrutną i wredną Lisą przez resztę swojego życia. Zdając sobie sprawę, że nie ma już powodu do podglądania, odeszła. Odwróciła się i pobiegła do domu, nie oglądając się na zamieszanie, które wywołało odrzucenie Chrisa. Lisa wściekła się królewsko i musiała być odniesiona przez swoje przyjaciółki. Gdyby Rosalie się obejrzała, zobaczyłaby, że obaj przyjaciele Lisy trzymali się jej.
"Rosalie!" Biegnąc do domu, Chris zawołał za nią. Rosalie zatrzymała się całkowicie i odwróciła, by zmierzyć się ze swoim Alfa. Zdziwiła się, bo nigdy wcześniej nie rozmawiał z nią na osobności.
Gdy zbliżył się do niej, Chris zawołał: "Wyglądasz niesamowicie pięknie, jak zawsze."
Rosalie zaczervieniała się i podziękowała, nieświadoma, że on się uśmiechał. Gdy wziął ją za rękę, lekko westchnęła i spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.
"Mam coś, do czego chciałbym się z tobą przyznać."
Zatrzymał się i odwrócił na bok, uwalniając jej ręce.
"Jesteś moją partnerką."
Ręką przykryła usta, spoglądając w dół i lekko kręcąc głową. Opadła na drzewo, głaszcząc skronie, nie mogąc pojąć, co się stało.
"Jak? Mam na myśli, jestem omegą, a ty jesteś Alfa... rada tego nie zezwoli."
"Kiedy skończysz osiemnaście lat, zrozumiesz. Dowiedziałem się kilka dni temu, gdy poczułem twój zapach. Mój wilk jest tego świadom, ale... czekałem tylko na odpowiedni moment."
Zaśmiał się nerwowo, przejeżdżając dłonią przez swoje piaskowe, kręcone fale, które odchylały się z powrotem na swoje miejsce. "Nie chciałem jeszcze ci powiedzieć, szczerze mówiąc... Będzie trudno."
"Chciałem zabić wszystkich pewnego dnia, kiedy usłyszałem, jak pewni faceci rozmawiają o tym, jak urocza się stałaś i jak gorąca będziesz, gdy podrosniesz. Tego dnia byłem tak blisko, żeby mu zrobić krzywdę!"
Powiedziała z potrząśnięciem głowy: "Nie rozumiem tego, nikt nigdy mi nie powiedział, że jestem urocza, ani nawet nie pokazał, że mu zależy. Zwłaszcza twoim przyjaciołom!"
"Kazałem im wszystkim trzymać się z daleka od ciebie. Żeby nie zbliżali się do ciebie, gdy okazywali wobec ciebie zainteresowanie."
Zadumał się na chwilę, zanim poważnie rzekł: "Nie oczekuję, że od razu odwzajemnisz moje uczucia, ale będę czekać, aż skończysz osiemnaście lat. Dowiesz się, gdy osiągniesz osiemnaście lat. Nie chcę, żebyś czuła się zobowiązana do odpowiedzi, żeby nie zranić moich uczuć, i nie jestem pedofilem, więc nie idziemy dalej niż przyjaźń na razie, dobrze?"
Szybko rzuciła na niego spojrzenie, potem westchnęła głęboko, próbując zrozumieć wszystko, co się wydarzyło. Chociaż miała piętnaście lat, wiedziała, że ma rację; nie była aż tak niedojrzała. Właśnie wiedziała, czego chce, i wszystko, co powiedział, miało sens.
"Ani całusia?" Niewinnie zapytała.
Westchnął. "Szczególnie nie całusia, bo jakbym się zaczepił, nie wiem, czy mogłbym przestać. Będzie ciężko, ale poczekamy, aż skończysz osiemnaście lat."
Ta dodatkowa informacja ją zamieszała i mimo prób nie mogła nadążyć. Była gotowa czekać, aby zobaczyć, jakie uczucia się w niej wyklarują z tym ostatnim wydarzeniem. Zawsze jej się podobał. Ale bycie partnerami było zupełnie czymś innym. Ponadto alfy kopulowały tylko z innymi alfami lub beta. Jeszcze nie była beta. Nie wiedziała, jak potoczy się jej przyszłość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
