15-letnia Rosalie Murdoch otworzyła oczy, gdy popołudniowe słońce wpadło przez okno ich samochodu. Wydała jęk i przetarła oczy. Drzemka nie była wystarczająco długa. Sprawdziła swojego iPhone'a. Była godzina 14:30 w sobotnie popołudnie i byli w drodze przez ostatnie sześć godzin. Usiadła i się rozciągnęła. Jej mięśnie były sztywne od niewygodnej pozycji spania.
"Gdzie jesteśmy, mama?"
"Dotrzemy za około 20 minut. Musisz się obudzić i poukładać, kochanie. Twoje włosy są kompletnie potargane." Jej mama uśmiechnęła się, spoglądając na Rosalie. Amelia Murdoch była oszałamiającą kobietą. Miała kanciaste rysy twarzy, długie blond włosy, które opadały prosto do środka jej pleców, pasując do jej bladości. W wieku 35 lat miała ciało dwudziestopięciolatki. Nie wyglądała na starszą niż dwadzieścia pięć lat. Bycie wilkołakiem było błogosławieństwem dla skóry.
"Dojedziemy tam za pół godziny." Amelia przypomniała swojej córce.
Wracali z długo oczekiwanych wakacji. Scott Murdoch, nowo awansowany Beta watahy Silver Moon, był imponującą postacią, nawet siedząc za kierownicą. Jego sześciostopową, pięcioletnią ramę ledwo zmieścił się na fotelu kierowcy, a 240 funtów czystej mięśni i kości. Jego jasnobrązowe włosy były utrzymane na zerwanym fryzurze.
"Tak, tatusiu, już to powiedziałeś. Jedziemy na koronację nowego alfy." Powiedziała Rosalie.
Nie chciała tak szybko wracać. Ale ceremonia była niezwykle ważna dla watahy. Alpha Sullivan nagle umarł, zostawiając 18-letniego Chrisa jako dziedzica. Rosalie miała marzycielski wyraz twarzy, myśląc o Chrisie. Był uroczy. Wszystkie dziewczyny z watahy były w nim zakochane. Zastanawiała się, kim będzie jego partner. Rosalie miała dopiero piętnaście lat. Zajmie jej jeszcze trzy lata, zanim znajdzie swojego partnera. Ustanowiono protokół, według którego nietknięci synowie i córki Alfa i Beta byli zabierani na wszystkie ceremonie. Ich liczba była bardzo niewielka, a rozmnażanie było szczególnie ważne dla ich przetrwania. Alpha Sullivan był dobrym człowiekiem, ale umierał. Miał raka krwi. To jest rzadkie wśród wilkołaków, ale czasami się zdarza. Chris był szkolony, aby objąć rolę Alfa od piętnastego roku życia.
"To smutne, że Alpha Sullivan umarł, gdy byliśmy nieobecni." Amelia powiedziała, ocierając wilgotne oczy.
Wszyscy się tego spodziewali. Ten człowiek cierpiał. Niech Luna błogosławi jego duszę." Scott odmówił cichej modlitwy.
Dla 15-letniej Rosalie pogrzeby były nudne. Cieszyła się na spędzenie czasu z najlepszą przyjaciółką, Melissą.
**********
Rosalie przykucnęła nisko, jej oczy skupione na „ofierze", gdy wzięła skok i rzuciła się z rozłożonymi palcami. Jej najlepsza przyjaciółka Melissa wrzasnęła ze zdumienia, gdy toczyły się w dół zbocza i wpadły do kałuży błota. Śmiały się, pluskając się błotem, jakby to był zwykły dzień na posiadłości. To było kilka godzin przed ceremonią. Ponieważ dziewczyny się nudziły, postanowiły się pobawić.
"Och, drogi! Mama mnie zabije," ażalowała Rosalie, spoglądając na swoją zniszczoną suknię.
"Nie martw się, chodźmy do mnie. Możesz pożyczyć jedną z moich sukienek," zaoferowała Melissa.
Nie zdawały sobie sprawy, że para oczu patrzyła na nie z oddali.
"Kim są, Jasperze?" zapytał z ciekawości 18-letni Chris Reynolds; jego spojrzenie podążyło za błotnistymi, śmiejącymi się dziewczynami, idącymi precz.
Jasper przyglądał się dziewczynom uważnie.
"To Rosalie i Melissa. Rosalie to córka Beta Scotta, a Melissa to córka George'a. To bardzo psotne dziewczyny, zawsze w coś się bawią," odpowiedział, kręcąc głową z dezaprobatą.
"Nie uwierzysz, że zepsuły fontannę na przodzie trawnika, gdy biegały w pościgu. Te dziewczyny są przykrością!"
Chris prychnął. "Wydają się nieszkodliwe!"
"Ah, są wystarczająco nieszkodliwe, po prostu psotne." Jasper szeroko się uśmiechnął, "musisz się skoncentrować na swojej koronacji dziś. Tak bardzo przypominasz swojego ojca. Wciąż pamiętam, kiedy przygotowywał się do swojej koronacji." Głos Jaspiera był pełen dumy. "Byłby taki dumny z ciebie, Chris."
Chris westchnął. "Mam nadzieję, że będę umiał prowadzić watahę tak jak on. Tęsknię za nim."
"My wszyscy." Jasper kiwnął głową.
Amelia przeszła szok, gdy zobaczyła zabłocone dziecko i jej równie pokiereszowaną przyjaciółkę, biegające po ogrodzie. Nie traciła czasu, przyciągnęła córkę i popchnęła Rosalie do łazienki.
"Co mam z tobą zrobić, Rosie?" zapytała, zdejmując zabłocone i porozdarcieńczane ubranie swojej córki. Otworzyła kran w wannie.
"Oczyść siebie. Dzisiaj jest dzień koronacji, a ty biegałaś po błocie psując sukienkę! Pospiesz się, bo potem spóźnimy się na ceremonię." Jej mama powiedziała, biorąc brudną sukienkę i wrzucając ją do kosza. Była wściekła. Rosalie wydąła usta, gdy jej matka opuściła łazienkę, zamykając ją na klucz. Nie zostanie wolna, dopóki nie umyje się. Spoglądała na ciepłą wodę w wannie.
"Kto chce uczestniczyć w tej nudnej ceremonii," burknęła, ale żeby uniknąć gniewu matki, Rosalie wkrótce pluskała się w wannie z radością.
"Nie marnuj czasu na zabawę, Rosalie Murdoch!"
Jej mama znowu krzyknęła; Rosalie wydąła usta.
"Twojemu tacie dopiero co awansowano, ale ta dziewczyna nie ma wstydu! Co by Alpha Chris pomyślał o naszej rodzinie?" Jej mama mruczała pod nosem.
Rosalie nie znosiła, gdy jej matka ją dyscyplinowała, ale miała rację. Co pomyśli Chris? Rosalie pomyślała z przerażeniem.
"Mam nadzieję, że nie widział mnie bawiącą się w błocie," pomyślała. Rosalie wzięła butelkę szamponu i nalała trochę na dłoń, rozprowadzając go w swoich włosach. To jest beznadziejne, pomyślała, myjąc swoje ciało słodko pachnącym mydełkiem. Ale powinnam wyglądać odpowiednio dla Chrisa.
Rosalie przyglądała się, jak jej mama dokładnie nakłada makijaż.
"Mamo, nie jestem lalką Barbie," oznajmiła, skrzywiając się, dotykając jedwabnej tkaniny swojej okropnie różowej sukienki.
"Bzdury, Rosalie," odpowiadała jej mama, nakładając błyszczyk na pełne usta. Spoglądała na swój odzwierciedlony w lustrze obraz przez chwilę, czując się z tego zadowolona. Odwróciła się i spojrzała na swoją córkę. "Dzisiaj wieczorem wyglądasz olśniewająco, Rosie."
Rosalie przewróciła oczami.
"Mamo, wychodzę na chwilę na świeże powietrze," oznajmiła, nie czekając nawet na odpowiedź matki.
Rosalie otworzyła drzwi i delikatnie zbiegła po korytarzu na wysokich obcasach; różni członkowie watahy przechodzili obok niej. Rozmawiali i śmiali się na temat koronacji wieczorem. Wyglądali pięknie w swoich smokingach i długich zwiewnych sukniach o różnych kolorach. Rosalie chciałaby móc nosić jedną z tych pięknych sukienek zamiast tej strasznej głupiej kreacji. Ale nie miała ani ciała, ani opanowania, aby nosić coś takiego. Wciąż była dzieckiem. Przeszła po korytarzu, biegnąc po wielkich marmurowych schodach; jej obcasy dawały głośny dźwięk. Zdjęła się ze wstydem, ale zignorowała to, ponieważ ogarniające ją uczucie bycia obserwowaną sprawiło, że była niespokojna.
Wiedziała, że nie jest tak piękna jak jakakolwiek starsza wilczyca. Miały one perfekcyjne kształty i pełne jędrne piersi. Zastanawiała się, czy kiedykolwiek urośnie w taką perfekcyjną piękność. Otworzyła główne drzwi i ostrożnie zbiegła po schodach. Obcasy ją dokuczały, ale nadal szła w tamto miejsce, gdzie czuła spokój.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Hej Rosalie, słyszałam, jak Peter i grupa chłopców rozmawiali o bieganiu po lesie" - powiedziała Rosalie na Melissę w korytarzu.
"I co z tego?" - zapytała Rosalie.
"Chodźmy zobaczyć, co robią" - powiedziała Melissa.
"Dlaczego? Nie interesuje mnie to, co zamierzają robić te gamonie" - odpowiedziała Rosalie.
"Słyszałam, że piją" - sarkastycznie zauważyła Melissa.
"Naprawdę?" - oczy Rosalie rozszerzyły się. Jej zainteresowanie wzrosło.
"Jeśli teraz wyjdę, mama mnie zabije" - westchnęła Rosalie, marszcząc brwi. "Wciąż jest na mnie zła za to, że jestem brudna, a jeśli nas zobaczy razem, będzie wściekła. Zaraz się wydało."
"Pójdę pierwsza, a ty możesz za mną iść" - zaproponowała Melissa.
"Dobrze" - odpowiedziała Rosalie.
Rosalie poczuła, jak jej wilk przejmuje kontrolę, gdy zrzuciła obcasy obok powalonego drzewa. Nie mogła się przemienić bez nadzoru. Ponieważ młode wilki były podatne na utratę kontroli, nie mogły przemienić się same, chyba że były towarzyszone przez odpowiedzialnych dorosłych. Jako wilk Rosalie miała większą szybkość i świadomość niż typowy człowiek. Zrobiła jeszcze jedno głębokie wdech, żeby się uspokoić, zanim popędziła do lasu w ludzkiej postaci. Nie było to tak szybkie jak w wilczej formie, ale równie satysfakcjonujące.
Biegnąc przez las, czuła, jak cienkie gałęzie i martwe liście trzeszczą pod jej stopami. Uwielbiała uczucie chłodnego powietrza na skórze. Słyszała wodospad z daleka, to był jej ukryty kryjówka. Odsunęła się trochę i wspięła na głaz. Strumień wpadał w uroczy mały wodospad, który mogła zobaczyć. Melissa zniknęła, nie wiedziała, gdzie jest.
Wykonała krok wstecz, zanim wyskoczyła wysoko w powietrze. Zerwała sukienkę jeszcze raz. Przeklęła pod nosem. O czym myślała? Przecież już ją ograniczono. Wylądowała po drugiej stronie strumienia po przelocie do niego. Jak wylądowała na innej osobie, odezwał się zdziwionym głosem. Siedział na głazie, na który wskoczyła, z założonymi nogami. Gdy z nią zderzył się, wydała przeraźliwy krzyk. Ich kończyny się przeplatały, gdy wpadli do strumienia.
"O czym ty myślałaś?" - wydobył się z wody męski głos, gdy wypłynęli na powierzchnię.
Wydusił: "Ukłuła cię amunicja? Zanim w końcu zorientował się, kto na niego skoczył.
"Czy możesz mi powiedzieć, kim jesteś?"
Rosalie skupiła wzrok na nieznajomym, który wydawał się mieć 21-22 lata. Był o głowę wyższy od niej, jego sylwetka była pełna mięśni, a jego ciemne włosy ociekające wodą spływały mu po rzeźbionych twarzy. Jego zielone oczy świeciły z wściekłością. Jej wilk ucichł.
"Chcesz wiedzieć, kim jestem na naszym terytorium, prawda? Co ty kurde robisz tutaj?" - powiedziała wszystko jednym tchem. Obcy byli czymś, o czym ostrzegła ją matka. Czy powinnam poinformować watahę? Rozważała.
"Czy ty porażony jesteś zawsze tak nadpobudliwy?" - zapytał, niezadowolony, mlaskając językiem. "Co ty myślisz, że mała dziewczynka tak jak ty robi w tym miejscu?"
"Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Kim jesteś? Co robisz na terenie watahy Silver Moon?" - uparcie zapytała.
Skrzywił się, potem złagodził wyraz twarzy; ta mała dziewczyna była słaba i nie miało sensu jej przerażać.
"Nazywam się Alex Greyson, jestem Alfą watahy Greystone. Przyjechałem na koronację waszego alfy, bo mnie zaprosił. Więc jeśli martwisz się o to, że powiadomisz wszystkich o wtargnięciu, nie martw się. Nie mam zamiaru przejmować tej rudery." - wzruszył ramionami.
"O!" - jej usta rozchyliły się szeroko ze zdziwienia. Skoczyła i obraziła odwiedzającego alfę!
Wataha zaprosiła kilka ważnych osób, w tym członków rady i wielu przywódców watah. Alex Greyson był wspaniałym alfą, a jego wataha była potężna i groźna. I teraz patrzył na nią. Pomyślała sobie: "Mama mnie zabije!"
"Tylko się biegałam! Nie wiedziałam, że jesteś tutaj. Przepraszam." - broniła się niewinnie i wybiegła ze strumienia.
"Ups!" - potknęła się o kamień i wciągnęła go w wodę. Ale on zachował się ostrożnie. Chwycił ją za ramię i wyniósł na nogi.
"Jesteś klęską! Uważaj na swoje śliskie stopy." - potrząsnął głową, frustrując się, i sam wyszedł z wody.
Mruknęła coś pod nosem, ale poszła za nim, i kiedy miała się po raz trzeci prawie przewrócić, on zainterweniował, łapiąc ją za szczupłą talię.
"Dzięki" - wyszeptała, wychodząc ze strumienia, nawet nie patrząc na niego. "Muszę wrócić i się przebrać. Zniszczyłam drugą sukienkę dzisiaj. Mama spędziła godziny na jej wyszukiwanie online."
Westchnęła, ale w końcu zdała sobie sprawę, dlaczego on tutaj jest. Powinien siedzieć w sali z innymi gośćmi.
"Co ty tu robisz sam, Alfa Alex? Czy prawda, że powinieneś być z innymi gośćmi?"
On się nie ruszał. Był zamrożony, wpatrując się w nią. Pomarszczyła brwi.
"Alfa Alex?" - zapytała. "Czy myślisz, że wszystko u ciebie jest w porządku?" - chwyciła go za nadgarstek i popędziła do przodu. On odmówił poruszenia się. "O mój Boże, zamieniłam cię w lód!" - krzyknęła, pocierając dłonie razem, żeby go rozmrozić.
"O, kurczę! Czy dostałeś odmrożenie? Proszę, nie umieraj!"
On oddalił się od niej. Kiedy wychodził ze strumienia, mruknął chrapliwie: "Wszystko w porządku."
"Chyba powinnam już iść" - zaczął, po czym zatrzymał się, jakby rozważając pytanie.
"Czy możesz mi powiedzieć swoje imię?"
"Jestem Rosalie Murdoch. Poczekaj" - zatrzymała go. "Nie powiedziałeś mi, co tu sam robisz?" - zaciekle go zapytała, ale potem ugryzła wargi, bo pomyślała, że przekroczyła granicę pytając alfę.
"Przepraszam" - szybko przeprosiła.
"Nie, to nic" - odezwał się oschle. Musiał odchodzić, ale pomyślał, że może porozmawiać z nią przez kilka minut. Dziewczyna, która sprawiała, że jego serce skacze dość dziwnie.
"Myślałem o... sprawach" - przerwał, "czy będę w stanie prowadzić moją watahę tak, jak mój ojciec to robił, martwię się, że mogę zawieść członków watahy."
"Poradzisz sobie" - powiedziała pewnie, "wiesz, mój tata mówi, że nie powinniśmy martwić się o wynik. Powinniśmy dać z siebie wszystko w naszej pracy i zostawić resztę losowi. Jeśli coś ma się stać, i tak się stanie. Jeśli jesteś szczery w swoich wysiłkach, jestem pewna, że będziesz najlepszym alfą, jakiego kiedykolwiek mieli!" - szeroko się do niego uśmiechnęła. Całe jej ciało było przemoczone. Jej zęby zaczęły chlapać.
Jego piękna twarz rozjaśniła się uśmiechem. "Twój ojciec to człowiek wielkiej mądrości. Dziękuję za miłe słowa."
Obejrzał się na nią. W końcu zauważył podarte i smutne losy jej sukienki.
"Kiedy twoja mama się dowie, że biegałaś po lesie, będzie..." - zawahał się.
"Tak, już jestem ukarana" - przyznała smutno.
"Chodź ze mną, jestem pewien, że Sarah, moja siostra, coś dla ciebie znajdzie do założenia."
Spojrzała na niego wesoło. "Dziękuję" - wyszeptała, rumieniąc się.
On natychmiast zdał sobie sprawę, jak bardzo cieszył się, widząc, jak się rumieni. "Chodźmy więc. Koronacja zaraz się zaczyna" - powiedział, znów się uśmiechając, wyciągając do niej rękę, jak dżentelmen zapraszający dziewczynę do tańca.
*********
Rosalie kręciła się wokół w nowej sukience bez rękawków, w kolorze różowym i niebieskim. Amelia patrzyła na nią z zaskoczonym wyrazem twarzy. "Rosie, skąd masz tę sukienkę?"
"Ja... ehm, Melissa mi ją dała" - wyjaśniła obojętnie, pokazując, że nie kłamie zupełnie. Nie chciała, żeby jej matka się dowiedziała, że prawie zniszczyła drogą sukienkę.
"Amelia" - westchnął jej ojciec, podpierając ręką tyłek swojej partnerki.
"Musimy już teraz wyjść" - dodał, prowadząc je do komnaty, gdzie inni wilki były już usadzone. Usiedli w tej samej sali co inni Beta i ich rodziny. Dla nich to był dumny moment.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Melissa chwyciła Rosalie za rękę i oderwała jej uwagę od publiczności na scenę.
"Ceremonia koronacyjna zaraz się rozpocznie". Przeszła na drugą stronę sceny.
"To Alfa Greyson i wygląda niesamowicie! Ale dlaczego patrzy na nas? Myślisz, że mu się spodobałam?" Melissa nie mogła powstrzymać się od zachwytu.
Rosalie prychnęła i powiedziała: "Zbyt wysoko o sobie myślisz. Dlaczego miałby nas polubić? To jest Alfa i o wiele starszy od nas, ale jest miły". Przy tym wygładzając spódniczkę, Rosalie mruknęła. Faktycznie, Alex zaglądał w ich stronę z rozbawionym uśmiechem na twarzy.
"Ma 19 lat i jeszcze nie ma partnerki. Nie jest taki stary," szeptała Melissa.
"Ciii, dlaczego miałby interesować się takimi betami jak my? To nic ważnego" - zapewniła ją Rosalie. To, że wpadła na niego w lesie, było jej osobistym sekretem.
Na platformie, znajdującej się około jednego stopy nad ziemią, klęczał Chris Reynolds. Przed nim stał jeden z członków Rady Czterech, trzymając w ręku otwarty zwoj ze starożytnym wyglądem. Chris miał w ręce złoty kielich, który trzymał na wysokości oczu. Srebrne światło księżyca spływało z otwartego okrągłego sufitu nad nim, oczyszczając go swoją uświęcającą mocą.
Zgromadzenie było głuchą ciszą, gdy członek rady nalał czerwonawo-złocisty płyn do kielicha przed nimi. Rosalie wzięła wąch powietrza, ale nie mogła rozpoznać, jakiego rodzaju zapachu było. Recytował starożytne słowa: "Święży księżyc patrzy na nas, broni nas, dostarcza nam i ostatecznie nas ratuje. Gdy święży księżyc wybiera swoje oddziały, wybiera również swojego zbawcę pokoju." Jego głos był słaby, gdy kontynuował: "Czy ty, Christopher Williams Reynolds, syn Sullivana Williama Reynoldsa, obejmiesz swoje właściwe miejsce jako alfa z Silverstone? Święży księżyc wybiera naszego lidera i kładzie twoje losy w krwi, która płynie przez twoje żyły."
Po kilku sekundach głos Chrisa stał się słyszalny: "Ja, Christopher Williams Reynolds, przysięgam przez Lunę i popijając ten błogosławiony napój, być alfą Silver Moon Pack." Powiedział to, pijąc ze kielicha jednym haustem.
Członkowie stada wyły w postaci wilków, skłaniając głowy na przednie łapy, a następnie przewrócili się, odsłaniając brzuchy w geście podporządkowania. Ceremonia koronacyjna była krótka, ale noc była ciągle młoda, bo wciąż pozostawał wystawny przyjęcie.
***************
Rosalie i Melissa zajadały się wyborem przekąsek, które zostały przygotowane na spotkanie. Ponieważ matki przestrzegły ich, aby unikać kłopotów, postanowiły się do tego zastosować. Siedziały spokojnie i delektowały się posiłkiem.
Melissa powiedziała, spoglądając tęsknie na Chrisa.
"Zastanawiam się, która szczęściara zostanie jego partnerką. Może powinniśmy podrywać go? Możemy dostać alphę!" Melissa czwierczała.
"Melissa, jesteś obrzydliwa! Nie możemy podrywać alfy."
Rosalie ją upominała. Nie lubiła, gdy ktokolwiek flirtował z Chrisem. Gdy widziała, że Chris spędza czas z innymi kobietami, czuła dziwne uczucie zazdrości. Teraz siedział z Lisą, córką Alpha Richarda Dawsona z paczki Hanlon; on także był członkiem rady, co czyniło go niezwykle wpływową osobą. Jednak Lisa była nieznośna. Rosalie bała się dnia, w którym stanęła na jego miejscu.
"Ma już osiemnaście lat. Myślisz, że są parą?" zapytała Melissa.
"Jak mam wiedzieć? Jeszcze nie powiedział nikomu o swojej partnerce. Nie wiemy, czy już ją znalazł, ale mam nadzieję, że to nie Lisa" - szeptała Rosalie spiskowo.
"Oczywiście! To by była katastrofa!" Melissa odpowiedziała.
Rosalie widziała Chrisa i Lisę zza tłumu ludzi, jej spojrzenie utkwione w nich. Często przesiadywał z kumplami, uczestnicząc w atrakcjach młodzieżowych, w których Rosalie nie mogła uczestniczyć. Będąc nowym Alfa, wszystkie kobiety obdarzały go uwagą.
"Dlaczego za każdym razem, gdy próbujemy z tobą spędzić czas, jest tam ta irytująca omega?"
Rosalie zamarła. Lisa mówiła o niej! Czy to było tak oczywiste?
"Nie mogę zrobić nic, żeby ją powstrzymać. Poza tym ty też idziesz za mną, a ja nie narzekam" - Chris wzruszył ramionami.
"To nie to samo, wiesz o tym" - prychnęła, następnie zrobiła grymas i oprzytomniała, oprzywłaszczając się o ramową Chrisa. "Jestem twoją dziewczyną, prawda? Powinniśmy być widziani razem."
Chris wydusił niski dźwięk grozy, a Lisa spojrzała zdziwiona, gryząc go w dolną wargę.
"To nie twoja sprawa, co robią członkowie mojego stada. Nie będziesz źle mówić o żadnym członku mojego stada więcej."
Jego jawa odmowne odniesienie do Lisy, jak również jego obrona wobec niej, sprawiły, że serce Rosalie podskoczyło z dumą.
Chris wzruszył ramionami i popił herbatę. Twarz Lisy przyćmiła się nieco przez ten niezobowiązujący gest, ale znowu się wygładziła i powiedziała: "no nie będę na to pozwalać w przyszłości, kiedy będziemy małżeństwem".
"Po pierwsze, Lisa, nigdy nie sugerowałem, że mamy się zaręczyć, więc to, kto mi towarzyszy, nie powinno cię interesować..." Chris powiedział z pogrzebanym wyrazem twarzy.
Rosalie mogłaby skakać z radości, wiedząc, że nie musi mieć do czynienia z okrutną i wredną Lisą przez resztę swojego życia. Zdając sobie sprawę, że nie ma już powodu do podglądania, odeszła. Odwróciła się i pobiegła do domu, nie oglądając się na zamieszanie, które wywołało odrzucenie Chrisa. Lisa wściekła się królewsko i musiała być odniesiona przez swoje przyjaciółki. Gdyby Rosalie się obejrzała, zobaczyłaby, że obaj przyjaciele Lisy trzymali się jej.
"Rosalie!" Biegnąc do domu, Chris zawołał za nią. Rosalie zatrzymała się całkowicie i odwróciła, by zmierzyć się ze swoim Alfa. Zdziwiła się, bo nigdy wcześniej nie rozmawiał z nią na osobności.
Gdy zbliżył się do niej, Chris zawołał: "Wyglądasz niesamowicie pięknie, jak zawsze."
Rosalie zaczervieniała się i podziękowała, nieświadoma, że on się uśmiechał. Gdy wziął ją za rękę, lekko westchnęła i spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.
"Mam coś, do czego chciałbym się z tobą przyznać."
Zatrzymał się i odwrócił na bok, uwalniając jej ręce.
"Jesteś moją partnerką."
Ręką przykryła usta, spoglądając w dół i lekko kręcąc głową. Opadła na drzewo, głaszcząc skronie, nie mogąc pojąć, co się stało.
"Jak? Mam na myśli, jestem omegą, a ty jesteś Alfa... rada tego nie zezwoli."
"Kiedy skończysz osiemnaście lat, zrozumiesz. Dowiedziałem się kilka dni temu, gdy poczułem twój zapach. Mój wilk jest tego świadom, ale... czekałem tylko na odpowiedni moment."
Zaśmiał się nerwowo, przejeżdżając dłonią przez swoje piaskowe, kręcone fale, które odchylały się z powrotem na swoje miejsce. "Nie chciałem jeszcze ci powiedzieć, szczerze mówiąc... Będzie trudno."
"Chciałem zabić wszystkich pewnego dnia, kiedy usłyszałem, jak pewni faceci rozmawiają o tym, jak urocza się stałaś i jak gorąca będziesz, gdy podrosniesz. Tego dnia byłem tak blisko, żeby mu zrobić krzywdę!"
Powiedziała z potrząśnięciem głowy: "Nie rozumiem tego, nikt nigdy mi nie powiedział, że jestem urocza, ani nawet nie pokazał, że mu zależy. Zwłaszcza twoim przyjaciołom!"
"Kazałem im wszystkim trzymać się z daleka od ciebie. Żeby nie zbliżali się do ciebie, gdy okazywali wobec ciebie zainteresowanie."
Zadumał się na chwilę, zanim poważnie rzekł: "Nie oczekuję, że od razu odwzajemnisz moje uczucia, ale będę czekać, aż skończysz osiemnaście lat. Dowiesz się, gdy osiągniesz osiemnaście lat. Nie chcę, żebyś czuła się zobowiązana do odpowiedzi, żeby nie zranić moich uczuć, i nie jestem pedofilem, więc nie idziemy dalej niż przyjaźń na razie, dobrze?"
Szybko rzuciła na niego spojrzenie, potem westchnęła głęboko, próbując zrozumieć wszystko, co się wydarzyło. Chociaż miała piętnaście lat, wiedziała, że ma rację; nie była aż tak niedojrzała. Właśnie wiedziała, czego chce, i wszystko, co powiedział, miało sens.
"Ani całusia?" Niewinnie zapytała.
Westchnął. "Szczególnie nie całusia, bo jakbym się zaczepił, nie wiem, czy mogłbym przestać. Będzie ciężko, ale poczekamy, aż skończysz osiemnaście lat."
Ta dodatkowa informacja ją zamieszała i mimo prób nie mogła nadążyć. Była gotowa czekać, aby zobaczyć, jakie uczucia się w niej wyklarują z tym ostatnim wydarzeniem. Zawsze jej się podobał. Ale bycie partnerami było zupełnie czymś innym. Ponadto alfy kopulowały tylko z innymi alfami lub beta. Jeszcze nie była beta. Nie wiedziała, jak potoczy się jej przyszłość.
Przesuń w górę, aby kontynuować