passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mated To The Blood Alpha - Rozdział #2 - autor Seun Oyogho

Mated To The Blood Alpha

/

Rozdział 2

1

Esmeralda

Skręciłam się w kulkę w mojej celi, przytulając potłuczone kolana do piersi i schowując głowę między kolana.

Byłam przerażona.

Bałam się spojrzeć z powrotem na obrzydliwą ciemność, która mnie otaczała. Przez księżycową boginię, nienawidziłam ciemnych miejsc, ale żadna ilość błagań nie skłoni mojego pana do zmiany zdania.

"Twojemu rodzajowi przystoi więzienie, uwięzionemu o ścianę bez wolności!", powiedział, zanim polecił strażnikom zamknąć mnie w najciemniejszej części celi, pozbawiając mnie resztek wolności i światła.

Tęskniłam za każdym miejscem, każdym miejscem poza tym zimnym, jałowym, pustym pokojem pełnym ciemności, oprócz mojego łóżka piętrowego i kilku używanych talerzy i filiżanek na zimnej podłodze. Jedyną okazją, kiedy miałam przywilej opuszczenia celi, była wtedy, gdy chciałam skorzystać z toalety, ponieważ toaleta była oddzielona od mojej celi oraz wtedy, gdy byłem polecany do pracy dla watahy, w celu pomocy w gotowaniu i sprzątaniu w przygotowaniu do ceremonii watahy.

Tęskniłem za moją rodziną. Nawet jeśli moja macocha nienawidziła mnie z pasją, a moja siostra przyrodnia chciała mnie zabić, przynajmniej sprawiali, że czułem się lepiej i kompletnie. Chciałabym móc cofnąć ręce czasu, żeby zobaczyć moich rodziców po raz ostatni. Tegośwaszczej ich trzymać, z nimi rozmawiać, poczuć ich raz jeszcze, ale to się nie wydarzy, ponieważ już nie żyli, okrutnie zamordowani przez moją zazdrosną siostrę przyrodnia, która wściekła się, ponieważ posiadałam pewne moce, których ona nie miała.

Spędziłem całe swoje życie uciekając i ukrywając się przed moją przyrodnią siostrą, która nazwała mnie swoim śmiertelnym wrogiem, ślubując, że zabierze mi życie przy najmniejszej okazji. Ale to już się nie wydarzy, ponieważ ona była już załatwiona. Tym razem miałem nadzieję, że to było na zawsze, ponieważ byłem zmęczony niekończącą się grą z uciekaniem i ukrywaniem. Uciekaniem i ukrywaniem dotarłem tam, gdzie teraz byłem.

Potrzebowałem kogoś, kto powie mi, że wszystko będzie dobrze i przejdę przez ten okres. Może mój mate, ale to było prawie niemożliwe, ponieważ mój wilk był słaby. Wyznaczenie go było trudne, chyba że on rozpozna mnie, ale to również nie było możliwe, ponieważ rzadko opuszczam swoją celę, z wyjątkiem sytuacji, gdy jestem potrzebny.

Moje ukochane rodzice byliby w odpowiedniej pozycji, aby mi to powiedzieć, ale już ich nie było, zostawiając mnie w tym okrutnym świecie. Codziennie żądałem śmierci, aby mnie do nich przekazała, ponieważ byłem nieszczęśliwy bez nich. Mimo że czekali na wyzwania, nie przestawali mówić, jakim byłam dla nich najlepszym, i jak bardzo mnie kochali.

Dźwięk kroków i brzęczenie łańcuchów zrywało mnie z moich długich rozmyślań. Tym razem byłem wystarczająco odważny, żeby spojrzeć w każdym kierunku, nie przestraszyć się ciemności, bo czułem obecność w mojej celi. Wiedziałem, że to był strażnik, nawet jeśli go nie widziałem, wiedziałem, że jest tam.

"Potrzebuję wody", wymruczałem, czyszcząc moje suche gardło, "proszę."

Chwyciłem najbliższą filiżankę leżącą na ziemi i wyciągnąłem ją w jego kierunku. Zamiast zająć się mną, po prostu kontynuował z łańcuchem, przygotowując się, żeby mnie zamknąć w nim, odbierając mi wolność. Myślałem, że tej nocy nie zostanę skutaszony, ale się myliłem, pamięć wilka była ostra, nigdy czegoś nie zapominała.

"To tylko trzy dni, ty słaba omega. Przeżyjesz pięć", jego ochrypły głos rozbrzmiewał wokół pokoju płynąc nienawiścią.

Co?! Planował zostawić mnie spragnioną na kolejne dwa dni?! Trzy dni bez wody było jak piekło i nie sądzę, żebym przetrwała kolejną godzinę bez niej, ponieważ byłam bardzo odwodniona.

"Ale mogę umrzeć...", mój głos drżał, a łzy spływały po bladej twarzy.

"Nie masz pojęcia, jak bardzo marzymy o tym, żeby się to stało", uśmiechnął się szyderczo, sprawiając, że wzdrygnąłem się.

Prawie byłem zdziwiony poziomem nienawiści, jakim darzył mnie. Nie było tajemnicą, że wszyscy w mojej wataze mnie nienawidzą z wielu powodów. Byłem słabą omegą, która nie mogła się przemienić, zostałem poczęty w wyniku pomyłki, byłem bękartem, a byłem powodem, dla którego moja rodzina została zniszczona.

"Proszę", wciągnąłem nosem powietrze, zamykając oczy, przygotowując się na to, co się stanie.

Otworzyłem oczy, gdy butelka uderzyła mnie w czoło, gorączkowo przeszukując ziemię, ponieważ moje wzroku nie było tak ostry w ciemności jak u reszty wilków, moje dłonie natrafiły na plastikową butelkę. Moja radość nie miała granic, kiedy zorientowałem się, że to butelka z wodą. Nie traciłem czasu na rozpakowywanie butelki i wypicie jej zawartości, pozwoliłem, by ożywiła moje umierające organy.

"Dziękuję", wymówiłem przez usta do strażnika, który kucał przede mną, wybierając łańcuchy, którymi mnie przywiąże do ściany.

Patrzyłem na czerwone znaki na moim ciele, które dawały mi łańcuchy, gdy nagle spadły łzy z moich oczu. To było jakby moje ramiona i kostki wiedziały, co się wydarzy, i sprzeciwiały się temu. Musiałem sobie pomóc.

"Wyciągnij ręce, Esmeraldo", nakazał strażnik, podając mi je jeszcze bliżej, kiedy irytujący dźwięk odtwarzacza zakłócał moje myśli.

Potrzebowałem wyjść stąd, musiałem sobie pomóc. Spojrzałem na strażnika, który zajmował się zamkami łańcucha, potem odwróciłem się od niego, pędząc z korytarza w dowolnym kierunku, gdzie tylko niosły mnie moje nogi. Biegnąc jak dziki zwierzę w poszukiwaniu wolności.

Teraz miałem jedyną szansę na wolność!

Przesuń w górę, aby kontynuować

2

Esmeralda

"Wejdź, no!

Wskoczyłam ze strachu, trzymając rękę na piersi, gdy wartownik na służbie wrzasnął na mnie, wskazując, żebym ponownie wszedł do celi. Moja zimna i ciemna cela.

Krew wzburzona na myśl o utracie mojej wolności, bo byłem słaby, nie mogłem przyspieszyć, żeby uruchomić moją nadludzką prędkość. Moja prędkość była dla niego żadnym wyzwaniem, łatwo mnie złapał. Moje krzyki, zawodzenie i kopnięcia nic na nim nie zrobiło, gdy wciągnął mnie do celi.

Spojrzenie z jego brzydkiej, bliznami pokrytej twarzy posłało mi dreszcze, sprawiając że odepchnęłam wzrok ze strachu prawie od razu, biorąc nerwowo w palce. Jego brzydkie, ostre oczy wystrzeliły we mnie jak noże, przeszywając moją duszę i grożąc, że wpuszczą mi w gacie. Gdyby spojrzenie mogło zabić, byłbym martwy.

Stojąc na wejściu do celi na chwiejnych nogach, nadal trzymałem ją mocno zaciśniętą na piersi, jakby mnie chroniła przed nim. Pomiędzy dwiema opcjami, wymieniałem spojrzenia z pochmurną celą, która uniemożliwiała zobaczenie bieli zęba, a pokojem, którym najbardziej bałem się, pomieszczeniem poprawek.

Moje spojrzenie przemknęło przez kilka pierwszych pomieszczeń i zatrzymało się na drzwiach z ciężkimi żelaznymi kratami, pionowo albo poziomo ułożonymi. Tak samo jak kraty wejściowe do mojej celi.

Duże, grube, zardzewiałe, lodowate kraty.

Drżałem na myśl o zardzewiałych, zimnych kratach w kontakcie z moją skórą. Odsunąłem się na dwa kroki od drzwi, które prowadziły do mojej celi. Jakby mogłem już teraz odczuwać ich uderzenie.

Duża drewniana tablica wisi nad żelaznymi kratami, mocno przypięta do nich. Na tablicy było napisane "Pokój poprawek" wytłuszczonymi literami. Prawidłowym nazwaniem powinno być pomieszczenie kar lub pokój tortur. "Pokój poprawek" brzmiał zbyt ekskluzywnie.

Skuliłem ból w gardle, gdy wyobraziłem sobie wygląd wnętrza pokoju.

Nie!

Nie chciałem tam być, nie po tym, jak doświadczyłem okrucieństwa w tamtym miejscu. Ale wiedziałem, że jeśli stracę więcej czasu, trafię tam, wrzeszcząc z bólu, zgrzytając zębami ze skruchą. Garry nie będzie zwlekać z umieszczeniem mnie za ciężkimi kratami pokoju poprawek, moje krzyki były dla niego jak muzyka dla jego uszu. Nienawidził mnie do reszty, żałuję, że nie wiem dlaczego.

"Niech mi się nie powtarza," powiedział groźnym głosem.

Pomyśl! Szybko!

Powiedziałem do siebie, gdy moje myśli pędziły przez głowę. Wiedziałem, że traci cierpliwość i wiem, co następuje potem.

Kara!

O ile bałem się pokoju poprawek, nie chciałem być w mojej celi. Miałem dosyć bycia przykutym od głowy do stóp, śpiąc w niewygodnej pozycji, podczas gdy ciężkie łańcuchy trzymały mnie jak druga skóra.

Pomyśl!

Ale nie potrafiłem myśleć, jakby obecność mojej celi i pokoju poprawek dusiła mnie. Nie mogłem pójść do mojej celi, a pokoju poprawek nie mógł być dla mnie miejscem do przebywania. Choć bardzo nie chciałem być ukarany, nie chciałem też być pochłonięty przez absolutną ciemność, ogarnięty moimi niekończącymi się koszmarami.

Potrzebowałem pomocy, potrzebowałem wolności od nieustającego bólu i tortur, potrzebowałem oświetlenia i wolności, tak jak reszta członków stada.

Czy to było za wiele żądać?

To nie była moja wina, że byłem omegą, takie nazwanie nadali mi reszta stada. Ale wiedziałem, że nim nie jestem. Pamiętam, jak mój tata mówił mi, jak potężny jestem, ale to było bezużyteczne, bo nie widziałem żadnej mocy, która by się objawiła. Prawie pomyślałem, że mój ojciec kłamał, ale wiedziałem, że on nie był typem kłamcy.

Zebrałem całą odwagę, którą miałem, oczyszczając swoje suche gardło, gdy odnajdowałem mój głos, "Proszę, czy możesz pomóc mi naprawić światło w mojej celi?" mój głos wyszedł słabiej, niż się spodziewałem.

Jeden spojrzenie od niego prawie sprawiło, że spuściłem w majty, tym razem obwiałem mały rozmiar mojego ciała rękami, jakbym się chronił przed nim.

"Chodziło mi o to, czy mogę dostać inną celę? Bardziej komfortową," odwróciłem wzrok od niego, spoglądając na swoją celę. "Już mi się tutaj nie podoba."

Zamknąłem oczy i ugryzłem się w drżące wargi, mając nadzieję na pozytywną odpowiedź, ale on nie wydał dźwięku. To było tak, jakbym stał niewidzialny i nie mógł mnie usłyszeć. Stoimy i patrzymy na moją celę przez irytującą minutę, jestem przestraszony, ale wiem, że muszę przemówić.

"Ech, panie..." Niechętnie próbowałem zwrócić na siebie ponownie jego uwagę, ale nie pozwolił mi skończyć mówić, zanim mocno mnie złapał za włosy, wyrywając mnie od mojej celi, gdy krzyczałem z bólu, próbując uwolnić włosy z jego mocnego uścisku.

To była daremna walka, bo moja siła nie dorównywała jego, a ja czułem, jak kosmyki włosów odrywają się od mojego skalpu.

Ciągle płakałem i krzyczałem z bólu, gdy mocno mnie przycisnął do twardej ściany, sprawiając, że natychmiast upadłem na kolana.

"Słuchaj co mówił Garry, ta rzecz rozkazała mi zmienić jej celę," wybuchnął ślepym śmiechem, próbując przyciągnąć uwagę drugiego wartownika na służbie, Garry'ego.

"Powiedziała, że jej już tam nie lubi," oprzeł się o drzwi dla wsparcia, wybuchając kolejnym głuchym i irytującym śmiechem, sprawiając że przestałem płakać na minutę.

Co w tym było śmiesznego?

"Odwaga!" rozległ się wściekły głos Garry'ego, aż odciął mi oddech. Nie widziałem go, bo pokój był ciemny, ale wiedziałem, że był blisko i był wkurzony moimi działaniami.

"Próbowała uciec."

Tym razem jego głos brzmiał martwiąco i wiedziałem, że nie będzie potraktował mnie łagodnie.

Wiedziałem, że muszę się bronić, w przeciwnym razie Garry potraktuje mnie bezlitośnie. Nie wiedziałem dlaczego wartownik zostawił mnie na łasce Garry'ego, wiedząc, że Garry nienawidził mnie z pasją. Nienawidził mnie tak jak reszta stada, bez powodu.

"Przyrzekam bogini Księżycowi, że nie rozkazałem mu tego, błagałem go. Proszę uwierz mi..." błagałem, wycierając łzy na mojej twarzy drżącymi rękami, zerkałem po słabo oświetlonym pokoju, sprawdzając, czy jest Garry.

"Więc on kłamie?" wyduszony z siebie wściekły ryk, sprawił, że skoczyłem ze strachu. Wiedziałem, że jestem w dużym kłopocie i nikt nie może mi pomóc.

"Nie powiedziałem tego, tylko go błagałem, nie rozkazałem mu tego," odpowiedziałem ostro, żałując moich słów od razu, gdy zdałem sobie sprawę, że wpuściłem się w pułapkę Garry'ego. Nie powinienem był odpowiadać na jego pytanie, to sprawiło, że stał się niebezpiecznie zły.

Ciężki policzek wylądował na mojej twarzy, sprawiając, że w moich uszach dzwoniło. Ugryzłem wargi, starałem się nie wydać dźwięku, gdyż byłem blisko łez.

"Nauczysz się," odgłos Garry'ego, patrząc we mnie pełnym nienawiści spojrzeniem. "Weźcie ją do pokoju kar," orzekł mój wyrok, odchodząc od razu, dopełniając że pragnęłam śmierci zamiast tego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

3

Esmeralda

"Nie! Proszę," płakałam, trzymając się jego nogi, gdy ciągnął mnie do pokoju korekcyjnego, mocno trzymając mnie za włosy. Spojrzałam mu prosto w oczy, mając nadzieję, że zobaczy, jak żałuję i odwróci swoje wyroki, ale jego wzrok był skierowany tylko na drzwi pokoju, z upiornym wyrazem zamazanym na twarzy.

Skończone, wiedziałam to.

Szybko ukryłem się, aby opóźnić swoją karę, rozejrzałem się po znajomym pokoju łzami w oczach, aby zobaczyć, jak Garry zbliża się do półki. Półka zawierała wiele narzędzi tortur, by złamać ludzi łamiących zasady.

Ludzi takich jak ja.

Oglądałem, jak Garry cierpliwie, jak ja, wybierał niektóre narzędzia, których użyje do torturowania mnie. Ale nagle zatrzymał się, oddalając się od półki z przezroczystym szkłem do biczów wywieszonych na ścianie. Patrzyłem, jak ostrożnie jego ręce wybierały bat.

Bat!

Bicz, którego najbardziej się obawiałem!

"Nie! Proszę, nie używaj go na mnie!" Krzyknąłem natychmiast, przeklinając siebie w myślach za ujawnienie mojego kryjówki.

"To pomoże, przywróci cię do domyślnych ustawień i sprawi, że przestaniesz próbować uciekać, bo nie możesz tego zrobić," rozśmiał się głośno, z oczami skierowanymi tylko na bicz, delikatnie go głaszcząc.

"Proszę, obiecuję, że będę grzeczny," błagałem, ale przemówienie moje minęło na głuchych uszach Garry'ego, którego umysł skoncentrował się na obijaniu mnie.

Jego ciężkie kroki sprawiły, że ukryłem się pod ogromnym drewnianym stołem, skulając się, aby uniknąć schwytania, ale złapał mnie, zrywając mi tak mocno włosy, że czułem, jak kilka pasm odpada podczas gdy mnie odrzucił na stół, sprawiając, że pęknięte usta pocałowały jego zimną, twardą powierzchnię.

Łzy płynęły mi z oczu, gdy wkręcał kajdany w moje małe dłonie, zostawiając mnie objąć obie strony stołu, bezradnie.

"Liczymy razem."

Połknąłem ciężką kulę w gardle, przygotowując się na najgorsze. Wiedziałem, że najgorsze nadchodzi.

Odwróciłem wzrok od jego stwardniałej twarzy, opierając się pokusie, by rozejrzeć się. Nie było nic nowego, na co można było spojrzeć oprócz narzędzi tortur i narzędzi kar cielesnych, więc zamknąłem oczy, oczekując biczowania.

Chlup!

Bicz rozbrzmiał, przemierzając powietrze, aż jego ostry brzeg uderzył w moje plecy. Krzyknąłem z bólu, natychmiast zamykając oczy i próbując z całej siły zerwać ręce z łańcucha, aby przemacać moje bolesne plecy, ale nie mogłem, byłem uwięziony przy stole, który ograniczał moje poruszanie się.

"Jeden." Moje pęknięte głos brzmiał prawie jak szept, gdy starałem się przygotować na kolejne ciosy, ale nie pozwolił mi odzyskać sił po pierwszym bólu, zanim obdarzył mnie drugim, trzecim i czwartym biczem, sprawiając, że znienawidziłem swoje życie.

Poddając się torturze i bólowi, który przenikał moje plecy, leżałem nieruchomo, jakbym został wrzucony do basenu z lodowatą wodą, czekając, aż skończy ze mną. Byłem pewien, że moje plecy stanie się głęboko czerwone po zakończeniu biczenia.

"Trzynaście." Wyschnęłam, zaciskając drżące wargi, w ciszy modląc się, żeby skończył ze mną, bo byłem na skraju utraty przytomności.

"Twoje krokodyle łzy dla mnie nic nie znaczą, niewdzięczny słabeuszu. Po tym, jak cię schroniłem i dałem ci życie, chcesz uciekać, żeby skończyć jak twoja psychopatyczna siostra, która zabija ludzi dla zabawy?" Wydarł się nie zastanawiając się ani sekundy, zanim mocno mnie uderzył.

Mogłem zaprzysiąc się na bogini księżyca, że był zdziwiony, kiedy nie zareagowałem na bicz. Byłem zbyt słaby, żeby ruszyć nawet mięśnie.

"Piętnaście." Mój głos zabrzmiał jak szept, który można było usłyszeć tylko skupiając maksymalną uwagę.

Radość nie znała granic, gdy zbliżył się do mnie, odblokowując łańcuchy, które mnie trzymały, i podnosząc mnie na stopy.

"Wyjdź!" burknął, obserwując mój każdy ruch, gdy jego oczy nie opuszczały mojego ciała.

"To będzie ostatni raz, gdy spróbujesz uciec, w przeciwnym razie będę miał przyjemność powitać cię w świecie bólu," powiedział złośliwie się uśmiechając, sprawiając, że zadrżałem ze strachu.

Nie czułem swoich pleców przez kilka sekund, gdy zszedłem ścieżką prowadzącą mnie do mojej celi ponownie.

Zimna, ciemna cela, od której próbowałem uciec.

Za każdym razem, gdy próbowałem uciec, znajdowałem się w niej z powrotem.

Z powrotem do moich niekończących się koszmarów.

Czułem się pokonany.

Może powinienem się poddać, skoro nie mogłem sobie pomóc.

Może powinienem zaakceptować swój los, skoro nie mogłem uciec od niego.

Może powinienem zacząć traktować celę jako dom, skoro spędzę w niej resztę życia.

Może zasługuję na karę, bo nie byłem zadowolony i próbowałem uciec.

Pozwoliłem łzom swobodnie spływać mi po twarzy, patrząc, jak strażnik przykuwa mnie do ściany, ograniczając moje poruszanie, sprawiając, że jestem tak załamany, że obecność gęstej ciemności otaczającej mnie nie miała na mnie żadnego wpływu.

Przypomniało mi to o moim pierwszym spotkaniu w pokoju kary, kiedy zostałem złapany podczas ceremonii Moonball.

Ja i moja najlepsza przyjaciółka zostaliśmy bezwzględnie ukarani, zanim wrzucono nas do naszych cel. Incydent sprawił, że strażnicy przykuwali mnie do ściany.

Nie walczyłem z łańcuchami ani nie szarpałem się złością jak zawsze. Zamiast tego pozwoliłem ciemności pochłonąć mnie, pozwoliłem sobie utonąć w morzu moich emocji, szukając pocieszenia we śnie, chociaż wcale nie znalazłem spokoju w moim śnie, gdy demony napłynęły w setkach.

Dźwięk kroków i brzęczenie łańcuchów obudził mnie ze snu.

Moje oczy powitały prawie zepsute łóżko i zdałem sobie sprawę, że spałem na podłodze, z głową na kolanach.

Było jeszcze wcześnie, a mój ciało bolało.

Spoglądając powoli na podekscytowanie wszystkich, bardziej się zgubiłem, gdy zastanawiałem się, co działo się tego dnia.

Im bardziej próbowałem pomyśleć o jakimkolwiek wydarzeniu, tym mniej mogłem zrozumieć, dlaczego wszyscy byli jak na biegu.

Przytuliłem nogi bliżej do mojej klatki piersiowej, gdy strażnik wtargnął do mojej celi. Rzadko kiedy strażnik wchodził do mojej celi, chyba że potrzebował mojej uwagi.

Moj serce głośno biło w klatce piersiowej, gdy myślałem o tym, co zrobiłem źle. Być może dlatego, że próbowałem uciec wczoraj wieczorem.

Ale zostałem ukarany, czy to nie było wystarczające?!?

"Esmeralda, potrzebna jest twoja uwaga. Upewnij się, że weźmiesz sprzęt do czyszczenia po drodze, ponieważ będziesz dzisiaj dużo sprzątać," powiedział, skupiając swój wzrok na kajdankach, próbując mnie od nich uwolnić.

Moja uwaga była potrzebna? Dlaczego?

"Co się dzieje?" zapytałem, rozglądając się, gdy ciekawość mnie przerastała, ale on nie odpowiedział. Miałem zamiar zapytać go ponownie, ale nie mogłem tego dłużej znieść, gdy głośne rozbijanie się tłuczek przyciągnęło moją uwagę.

"Jeśli zniszczysz wszystkie tłuczki, którymi będziemy podawać gościom przychodzącym na ceremonię Moonball dziś wieczorem, czym będziemy podawać?" wrzasnął na jednego ze sług.

Prawie podskoczyłem w ekscytacji przy słowach tej osoby.

Iskierka nadziei wzbierała we mnie, dając mi energię.

Ceremonia Moonball była dziś wieczorem!

Moja wolność była dziś wieczorem!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mated To The Blood Alpha

Mated To The Blood Alpha

115 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

115

Treść

Aa